ตอนที่ 1,100 : การชุมนุมแห่งลมและเมฆา ณ วัดอู๋จวง

“หินนิทรา... ฤทธิ์อำนาจแห่งกาลเวลา...” ดวงตาของเซินลั่วสั่นระริก ในใจบังเกิดคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่ง

ถ้อยคำของปรมาจารย์หยวนมิได้(@NameIsNovel)ผิดเพี้ยนเลยแม้แต่น้อย ฤทธิ์อำนาจของหมอนหยกนี้เกี่ยวข้องกับแดนฝันและ(@NameIsNovel)ฤทธิ์อำนาจแห่งกาลเวลาอย่างแท้จริง

“ข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้เชี่ยวชาญด้านการทำนายและ(@NameIsNovel)พยากรณ์โชคชะตา ผู้คนต่างกล่าวเกินเลยความจริง คิดว่า(@NameIsNovel)ข้าสามารถกระทำได้(@NameIsNovel)ทุกสิ่ง เกรงว่า(@NameIsNovel)คงต้องทำให้สหายผู้น้อยผิดหวังเสียแล้ว เพราะข้าเองก็จนปัญญาเกี่ยวกับสมบัติชิ้นนี้” หยวนเทียนกังกล่าวพร้อมส่ายศีรษะ

“ท่านปรมาจารย์หยวนถ่อมตนเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่สอบถามเกี่ยวกับสิ่งนี้ด้วยความสงสัยเท่านั้น รบกวนท่านแล้ว” เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่า(@NameIsNovel)กลับคืนสู่สีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว พร้อมแย้มยิ้มกล่าว

[Source: NameIsNovel] “แม้ข้าจะซ่อมแซมมันไม่ได้(@NameIsNovel) แต่เมื่อครู่ที่(@NameIsNovel)ตรวจสอบหมอนหยก ข้าลองทำนายดู จึงพบเห็นโอกาสที่(@NameIsNovel)จะซ่อมแซมมันได้(@NameIsNovel)” หยวนเทียนกังเปลี่ยนเรื่องกะทันหันพลางยิ้ม

“ขอท่านปรมาจารย์โปรดชี้แนะ!” เซินลั่วสูดลมหายใจลึก ประสานมือคารวะพร้อมกล่าว [Source: NameIsNovel]

“นิมิตแห่งคำทำนายไม่ชัดเจนนัก แต่ตามคำทำนายแล้ว เจ้าควรจะได้(@NameIsNovel)รับบางสิ่งจากการเดินทางไปยังวัดอู๋จวง” หยวนเทียนกังเอ่ย

“วัดอู๋จวง!” ดวงตาของเซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ประกายวาววับ ขณะเดียวกันก็อดตำหนิตนเองในใจที่(@NameIsNovel)มองข้ามไปมิได้(@NameIsNovel)

ใช่แล้ว ลืมเจิ้นหยวนจื่อผู้นั้นไปได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน? ด้วยเตาหลอมสุริยันจันทราดาราในครอบครอง เขา(@NameIsNovel)สามารถซ่อมแซมคัมภีร์สวรรค์และ(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำในโลกแห่งความฝันได้(@NameIsNovel)ถึงสองสิ่ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] การซ่อมแซมหมอนหยกนี้คงมิใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเขา(@NameIsNovel)

ตอนนี้ปัญหาเพียงอย่างเดียวคือ ในโลกแห่งความจริงนี้ ไม่รู้จักกับเจิ้นหยวนจื่อ [Source: NameIsNovel]

ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อพิจารณาจากนิสัยของเจิ้นหยวนจื่อแล้ว การไปเยือนอย่างจริงใจก็น่าจะมี(@NameIsNovel)โอกาสสำเร็จ

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่(@NameIsNovel)ชี้แนะ ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วกล่าวขอบคุณอีกครั้ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)รู้จักกับเจิ้นหยวนจื่อ ส่วนเจ้าจะเกลี้ยกล่อมให้เขา(@NameIsNovel)ยอมซ่อมแซมหมอนหยกนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว” หยวนเทียนกังกล่าว

[Source: NameIsNovel] “ขอรับ ท่านปรมาจารย์ คำแนะนำของท่านครั้งแล้วครั้งเล่าล้วนสลักลึกอยู่ในใจข้าแล้ว ภายภาคหน้า จะหาทางตอบแทนท่านให้จงได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวอย่างจริงจัง

“เป็น(@NameIsNovel)เรื่องเล็กน้อย เจ้ามิต้องใส่ใจ” หยวนเทียนกังหัวเราะเบาๆ อย่างไม่แยแส จากนั้นร่างก็พลันเลือนหายไป

ทันใดนั้น เซินลั่วพลันเก็บหมอนหยก หลังจากนั่งเงียบงันอยู่ในโถงด้านข้างชั่วครู่ จึงกล่าวลาเฉิงเหย่าจิน ก่อนจะเรียกเรือเหาะมุ่งหน้าไปยังวัดอู๋จวง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ภายในบันทึกวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์และ(@NameIsNovel)กระบวนท่ากระบี่หยางบริสุทธิ์ ยังมี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาหลอมสมบัติที่(@NameIsNovel)สามารถยกระดับกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทได้(@NameIsNovel)

หลังจากบ่มเพาะมานานหลายปี พลังของกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ก็ทัดเทียมกับศาสตราเวททั่วไปแล้ว

ทว่า(@NameIsNovel)คัมภีร์หยางบริสุทธิ์ก่อนหน้านี้มี(@NameIsNovel)เพียงวิธีการหลอมและ(@NameIsNovel)บ่มเพาะตัวอ่อนกระบี่เท่านั้น มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)การบันทึกวิธีเลื่อนระดับให้เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทไว้ ดังนั้นพลังของกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์จึงยังคงมี(@NameIsNovel)ข้อจำกัด

เดิมทีเซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เร่งร้อนที่(@NameIsNovel)จะเลื่อนระดับกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ ทว่า(@NameIsNovel)บัดนี้ร่างกายถูกพลังปราณปีศาจรุกราน จึงจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องใช้พลังหยางบริสุทธิ์เพื่อป้องกันตน

การพึ่งพากระบี่หักสังหารปีศาจเพียงลำพังอาจมิปลอดภัยนัก หากสามารถเลื่อนระดับกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ให้เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทได้(@NameIsNovel) ก็จะยิ่งมั่นใจในการสะกดข่มพลังปราณปีศาจในร่างได้(@NameIsNovel)มากยิ่งขึ้น

จิตเทวะของเซินลั่วแทรกซึมเข้าไปในแผ่นหยก ตรวจสอบเคล็ดวิชาหลอมสมบัติอย่างละเอียด สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สับสนระคนความไม่แน่ใจ [Source: NameIsNovel]

“ต้องเลื่อนระดับด้วยวิธีนี้...” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

วิธีการหลอมกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์นั้นมี(@NameIsNovel)เอกลักษณ์เฉพาะตัว วิธีการเลื่อนระดับก็แตกต่างจากศาสตราเวททั่วไป โดยต้องใช้พลังปราณหยินบริสุทธิ์ของตัวกระบี่เอง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ค่อยๆ ขัดเกลาหลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)ชั้นผนึกหยางบริสุทธิ์ คล้ายกับการลับกระบี่ให้คมกริบ ต้องใช้เวลาอย่างมหาศาล

“ช่างเถิด หากต้องใช้เวลาก็ให้มันใช้ไป ด้วยกระบี่หักสังหารปีศาจนี้ คงจะเพียงพอที่(@NameIsNovel)จะสะกดพลังปราณปีศาจในร่างได้(@NameIsNovel)” สีหน้าของเซินลั่วกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ยกมือขึ้นสร้างชั้นผนึกรอบเรือเหาะ เรียกกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ออกมา ก่อนจะเริ่มร่ายคาถาหลอม

แสงสีทองพลุ่งพล่านออกจากกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ ขณะร่ายคาถาต่อไป แสงนั้นก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ผนึกสีทองที่(@NameIsNovel)หลอมรวมเข้าไปในตัวกระบี่

[Source: NameIsNovel] เคล็ดวิชาหลอมกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์นั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในเหตุผลที่(@NameIsNovel)ทำให้การเลื่อนระดับเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทต้องใช้เวลายาวนาน

ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อระดับการบำเพ็ญของเซินลั่วในแดนฝันได้(@NameIsNovel)บรรลุถึงระดับเทียนจุนแล้ว เคล็ดวิชาหลอมเช่นนี้จึงเป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับ

สองมือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ผนึกสีทองก่อตัวขึ้นมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ หลอมรวมเข้ากับตัวกระบี่ดุจหยาดฝนจำนวนนับไม่ถ้วน

พลังหยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)อยู่ในกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์เริ่มถูกหลอมอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)ชั้นผนึกที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)เลือนราง

แสงสีทองของตัวกระบี่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ และ(@NameIsNovel)กลิ่นอายของมันก็ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น ทว่า(@NameIsNovel)อัตราการพัฒนาช้าเกินไป [Source: NameIsNovel]

ตามที่(@NameIsNovel)บันทึกไว้ในแผ่นหยกนั้น การหลอมรวมชั้นผนึกหยางบริสุทธิ์แต่ละชั้นต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี หากจะหลอมให้ครบสิบเจ็ดชั้น ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบปี

เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจ ยังคงประสานอินและ(@NameIsNovel)หลอมต่อไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

วัดอู๋จวงตั้งอยู่ในทวีปซีหนิวเหอโจว เมื่อปีนั้น เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์เดินทางไปทางตะวันตกด้วยกัน พวกเขา(@NameIsNovel)เคยเดินทางผ่านบริเวณใกล้เคียงแห่งนั้น และ(@NameIsNovel)ล่วงรู้ตำแหน่งที่(@NameIsNovel)แน่นอน

หลายวันให้หลัง เดินทางทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งมาถึงบริเวณใกล้วัดอู๋จวง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เบื้องหน้าวัดอู๋จวงมี(@NameIsNovel)สระน้ำกว้างใหญ่ทอดยาว เงาไม้ร่มรื่น มอสสีเขียวขึ้นปกคลุมตามรอยแตกของโขดหิน

ภายในนั้นมี(@NameIsNovel)ตำหนักสูงตระหง่านซ้อนกันเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ ทะยานสู่ท้องนภา ราวกับย้อมด้วยสีสันของเมฆายามรุ่งอรุณ นับเป็น(@NameIsNovel)ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขา(@NameIsNovel)ศักดิ์สิทธิ์โดยแท้จริง มิได้(@NameIsNovel)ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเลยแม้แต่น้อยอ่านตอนต่อไปฟรี

ด้านซ้ายของประตูภูเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แผ่นศิลาจารึกตั้งอยู่ สลักอักษรตัวใหญ่สิบตัวว่า(@NameIsNovel) "แดนสุขาวดีเขา(@NameIsNovel)หมื่นอายะ ถ้ำสวรรค์วัดอู๋จวง" ข้างแผ่นศิลาจารึกนั้นมี(@NameIsNovel)บันไดยาวสุดลูกหูลูกตาทอดขึ้นไปยังประตูภูเขา(@NameIsNovel)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ร่อนลงที่(@NameIsNovel)หน้าวัดอู๋จวงโดยตรง ทว่า(@NameIsNovel)เลือกร่อนลงห่างจากประตูภูเขา(@NameIsNovel)ห้าลี้ ก่อนจะเดินเท้าต่อไปเพื่อแสดงความเคารพ

ในขณะนั้นเอง ลำแสงเหินหาวสามสายพลันบินผ่านศีรษะ มุ่งตรงไปยังวัดอู๋จวง [Source: NameIsNovel]

แม้ลำแสงเหินหาวจะรวดเร็วเพียงใด ทว่า(@NameIsNovel)จิตเทวะของเซินลั่วก็ยังคงแข็งแกร่ง เมื่อกวาดสำรวจก็พบว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเหล่านั้นเป็น(@NameIsNovel)ภิกษุสามรูปในอาภรณ์สีเทา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)มิใช่ศิษย์ของวัดอู๋จวง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ภิกษุทั้งสามมี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญมิธรรมดา ล้วนเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ดูจากการแต่งกายแล้ว ทั้งสามนั้นน่าจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจากนิกายเทียนซานแห่งดินแดนตะวันตก” เซินลั่วสรุปจากอาภรณ์ของ

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงกึกก้องก็ดังสนั่นทั่วท้องนภา ลำแสงเหินหาวอีกสองสายพลันบินเข้ามา ร่อนลงนอกวัดอู๋จวง เผยให้เห็นร่างสองร่างในอาภรณ์สีดำ ซึ่งดูแล้วก็มิใช่ศิษย์ของวัดอู๋จวงเช่นกัน [Source: NameIsNovel]

“เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจากสำนักอื่นมาที่(@NameIsNovel)วัดอู๋จวงมากมายเช่นนี้?” ดวงตาของเซินลั่วฉายแววสับสนวุ่นวายเล็กน้อย รีบเร่งฝีเท้าขึ้น ไม่นานก็มาถึงบริเวณรอบนอกของวัดอู๋จวง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ในขณะนั้น ลำแสงเหินหาวสายใหญ่อีกสายหนึ่งก็เคลื่อนเข้ามาจากแดนไกล มาถึงในชั่วพริบตา เผยให้เห็นร่างของภิกษุในอาภรณ์แดง

สีหน้าของเซินลั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย บุรุษผู้นี้เป็น(@NameIsNovel)ถึงผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้ ในมือข้างหนึ่งถือบาตรทองคำ อีกข้างหนึ่งถือไม้เท้าสีเขียว ทั้งสองสิ่งล้วนเปล่งประกายแสงทิพย์เจิดจ้า เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษชั้นสูง

ภิกษุอาภรณ์แดงพยักหน้าให้เซินลั่วเล็กน้อย ก่อนจะร่อนลงสู่วัดอู๋จวงเบื้องล่าง ยื่นเทียบเชิญสีครามให้แก่เด็กวัดที่(@NameIsNovel)เฝ้าประตู ก่อนจะเดินผ่านประตูภูเขา(@NameIsNovel)เข้าไปอย่างรวดเร็ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เทียบเชิญ? หรือว่า(@NameIsNovel)ภายในวัดกำลังจัดงานเฉลิมฉลองอันใดอยู่กันแน่?” ดวงตาของเซินลั่วพลันเป็น(@NameIsNovel)ประกาย กำลังจะร่อนลงไป ทว่า(@NameIsNovel)ร่างกลับหยุดชะงัก ก่อนจะหันไปมองเบื้องหลัง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) พลันเห็นสายรุ้งสีครามปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)ขอบฟ้า มี(@NameIsNovel)เมฆหมุนวนอยู่รอบกาย ไม่ว่า(@NameIsNovel)มันจะเคลื่อนผ่านไปที่(@NameIsNovel)ใด เมฆดำก็รวมตัวกันหนาทึบ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง

สายรุ้งสีครามมาถึงในชั่วพริบตา เผยให้เห็นเด็กหนุ่มในชุดเกราะทองคำ เป็น(@NameIsNovel)สหายเก่าของเซินลั่วจากวังมังกรทะเลตะวันออก อ้าวหรุนั่นเอง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] --------------------