หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,107
ตอนที่ 1,107 : ขอยืมใช้
ตอนที่ 1107
เซินลั่วขมวดคิ้วเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น แต่ก็คลายลงในชั่วอึดใจ ก่อนกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ในเมื่ออาวุโสเจิ้นหยวนไม่อยู่ ข้าก็จะขอพักรออยู่ที่(@NameIsNovel)นี่สักระยะ”
“เชิญสหายเซินพักผ่อนอย่างวางใจอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เถิด ทันทีที่(@NameIsNovel)ท่านอาจารย์กลับมาถึงวัดอู๋จวง ข้าจะรีบแจ้งให้ท่านทราบโดยพลัน” หมิงเยว่กล่าว
“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณสหายหมิงเยว่แล้ว” เซินลั่วเอ่ยขอบคุณ
หมิงเยว่มิได้(@NameIsNovel)รั้งอยู่นาน หลังจากพูดคุยกับเซินลั่วเพียงครู่ ก็ขอตัวลาจากไป เซินลั่วจึงหยิบชาทิพย์ภูเขา(@NameIsNovel)หมอกออกมาสองห่อแล้วคะยั้นคะยอจะมอบให้
หมิงเยว่เห็นว่า(@NameIsNovel)ปฏิเสธได้(@NameIsNovel)ยาก ทั้งตนเองก็ชื่นชอบชาทิพย์นี้อยู่แล้ว จึงได้(@NameIsNovel)รับไว้
หลังจากส่งหมิงเยว่แล้ว เซินลั่วก็วางเขตอาคมผนึกป้องกันซับซ้อนหลายชั้นไว้รอบหอ จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิลงทำสมาธิในโถงหลัก
ครู่ต่อมา ก็พลันลืมตาขึ้น ก่อนจะร่ายอาคมออกไปยังด้านนอก
ม่านพลังของเขตอาคมด้านนอกแยกออกจากกัน เปิดเป็น(@NameIsNovel)ทางเดิน บุรุษผู้หนึ่งในชุดดำก็ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า
“มาแล้วรึ ของอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ แล้วของเจ้าเล่า?” เซินลั่วไม่กล่าววาจาอ้อมค้อม หยิบเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายออกมาวางลงบนโต๊ะข้างกาย
ชายชุดดำไม่กล่าววาจามากความเช่นกัน สะบัดแขนเสื้อเบาๆ ของสองสิ่งก็พลันปรากฏบนโต๊ะ เป็น(@NameIsNovel)ขวดหยกสีครามและ(@NameIsNovel)กล่องไม้ใบหนึ่ง
รอบขวดหยกนั้นมี(@NameIsNovel)พลังปราณธาตุน้ำอันเข้มข้นเอ่อล้นเป็น(@NameIsNovel)ไอหมอก ราวกับเป็น(@NameIsNovel)ขวดน้ำแท้หนึ่งหยวนที่(@NameIsNovel)ไป๋ซีเคยนำเสนอไม่มี(@NameIsNovel)ผิด
กล่องไม้ค่อยๆ เปิดออก เผยให้ปรากฏผลไม้เซียนสีทองและ(@NameIsNovel)สีคราม นั่นคืออินทผลัมอมตะวายุอัสนี
เซินลั่วจ้องมองขวดหยกและ(@NameIsNovel)อินทผลัมอมตะวายุอัสนี แววตาพลันเป็น(@NameIsNovel)ประกายวูบหนึ่ง
เดิมทีข้อเสนอของชายชุดดำคือ น้ำแท้หนึ่งหยวนหนึ่งขวดหยกพร้อมด้วยอินทผลัมอมตะวายุอัสนีครึ่งผล อินทผลัมอมตะวายุอัสนีเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในผลไม้ทิพย์เก้าสวรรค์ แม้เพียงครึ่งผล ผลลัพธ์ในการบำรุงร่างกายก็ยังเหนือกว่า(@NameIsNovel)น้ำทิพย์ไขกระดูกทองคำหมื่นวิญญาณอย่างหาใดเปรียบ
“ดี แบ่งผลไม้เซียนออกเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน แล้วเจ้าก็เอาเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายไปได้(@NameIsNovel)เลย” เซินลั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
“ช้าก่อน เขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายเป็น(@NameIsNovel)ของคู่กัน ข้าเดาว่า(@NameIsNovel)อีกอันหนึ่งคงอยู่กับท่านกระมัง เนื่องจากท่านมิได้(@NameIsNovel)นำมันออกมาในงานประชุมแลกเปลี่ยน” ชายชุดดำกล่าว
“ใช่แล้ว อีกอันหนึ่งอยู่ที่(@NameIsNovel)ข้า” เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมพยักหน้ายอมรับ
“สหายเซินนำเขา(@NameIsNovel)มังกรออกมาแลกเปลี่ยน แสดงว่า(@NameIsNovel)สิ่งนี้คงมิได้(@NameIsNovel)สำคัญกับท่านนัก ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)พอจะแบ่งขายเขา(@NameIsNovel)มังกรอีกอันให้ข้าได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ชายชุดดำถามด้วยความกระตือรือร้น น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความคาดหวัง
“เจ้าต้องการเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายอีกรึ? มันก็มิได้(@NameIsNovel)สำคัญกับข้ามากนัก แต่ตอนนี้ข้ายังมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดที่(@NameIsNovel)ปรารถนาเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ จึงยังมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แผนจะขายเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้าย” เซินลั่วตอบ แววตาไหววูบ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ
เมื่อพิจารณาถึงความล้ำค่าของเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้าย ย่อมต้องเก็บมันไว้ เผื่อว่า(@NameIsNovel)ภายภาคหน้าอาจมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างใหญ่หลวง
“หากข้าใช้อินทผลัมอมตะวายุอัสนี อีกครึ่งผลพร้อมด้วยอัคคีบัวสวรรค์เหล่านี้แลกกับท่านเล่า?” ชายชุดดำหยิบลูกปัดกลมสีขาวเม็ดหนึ่งออกมา
ภายในนั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์ ทั้งยังมี(@NameIsNovel)ปริมาณมิใช่น้อย
สีหน้าของเซินลั่วฉายแววประหลาดใจระคนยินดี ทว่า(@NameIsNovel)แววตาหรี่ลงขณะมองไปยังบุรุษชุดดำ “เจ้ารู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)ข้าต้องการอัคคีบัวสวรรค์นี้?”
หรือว่า(@NameIsNovel)บุรุษชุดดำผู้นี้จดจำข้าได้(@NameIsNovel)? แม้ว่า(@NameIsNovel)จะเคยใช้กระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ในการประลองยุทธ์สามภพ แต่ก็ไม่เคยใช้อัคคีบัวสวรรค์ที่(@NameIsNovel)อยู่ในนั้นเลย
“แม้ว่า(@NameIsNovel)สหายเซินจะมี(@NameIsNovel)ฝีมือสูงส่งและ(@NameIsNovel)เก่งกาจในการปิดซ่อนกลิ่นอาย แต่ข้าก็เป็น(@NameIsNovel)ถึงผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้ ทั้งยังค่อนข้างเชี่ยวชาญในวิชาค้นหา พอจะสัมผัสถึงกลิ่นอายเลือนรางของศาสตราเวทคู่ชีวิตของท่าน” ชายชุดดำกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางเบา
เซินลั่วกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)ซักไซ้ถามต่อ สายตาจับจ้องไปยังลูกปัดกลมสีขาว
ปริมาณของอัคคีบัวสวรรค์ที่(@NameIsNovel)เก็บไว้ในลูกปัดนั้นมี(@NameIsNovel)มิใช่น้อย หากสามารถหลอมรวมเข้ากับกระบี่ตัวอ่อนหยางบริสุทธิ์ได้(@NameIsNovel) พลังของกระบี่ก็จะเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลเป็น(@NameIsNovel)แน่
ส่วนเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้าย หากเก็บไว้กับตัวก็มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดมากนัก
“ในเมื่อสหายมี(@NameIsNovel)ความจริงใจถึงเพียงนี้แล้ว หากข้าปฏิเสธอีกก็คงจะดูไร้น้ำใจเกินไป” เซินลั่วรำพึงหลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ พร้อมพยักหน้า ก่อนจะหยิบเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายอีกอันออกมา
“ขอบคุณสหายเซินที่(@NameIsNovel)ช่วยให้ความปรารถนาของข้าเป็น(@NameIsNovel)จริง!” ชายชุดดำอุทานด้วยความยินดี รับเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายไปอย่างตื่นเต้นดีใจ
คิ้วของเซินลั่วเลิกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายนี้คงจะสำคัญต่อบุรุษผู้นี้อย่างยิ่งยวดเป็น(@NameIsNovel)แน่
หลังจากการแลกเปลี่ยนสิ้นสุดลง ชายชุดดำก็รีบขอตัวลาจากไปโดยพลัน
เซินล่วมิได้(@NameIsNovel)คุ้นเคยกับบุรุษผู้นี้ จึงมิได้(@NameIsNovel)รั้งรอ แล้วลุกขึ้นไปส่ง
เมื่อมองร่างของบุรุษชุดดำหายลับไปไกลลิบแล้ว ก็กำลังจะหันกายกลับเข้าไปในที่(@NameIsNovel)พัก
“สหายเซิน” อ้าวหงก็พลันปรากฏตัวขึ้น และ(@NameIsNovel)เดินมาจากด้านข้าง มิอาจทราบได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มาอยู่หน้าเรือนของเซินลั่วตั้งแต่เมื่อใด
อ้าวหง เองก็เลือกที่(@NameIsNovel)จะพักอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เช่นกัน โดยพักอยู่ในหออีกหลังหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับเซินลั่ว
“สหายอ้าว ราตรีล่วงเลยมามากแล้ว ท่านยังมิได้(@NameIsNovel)พักผ่อนอีกหรือ?” สีหน้าของเซินลั่วฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
“ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องหนักใจ นอนมิหลับ จึงมาสนทนากับท่าน หวังว่า(@NameIsNovel)สหายเซินจะมิถือสา” อ้าวหงกล่าว
“ไม่เลย เชิญท่านเข้ามาด้านในก่อนเถิด” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เชื้อเชิญให้เข้ามาในเรือน
“เอ๊ะ! น้ำแท้หนึ่งหยวน อินทผลัมอมตะวายุอัสนี หรือว่า(@NameIsNovel)ภายในลูกปัดนี้จะเป็น(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์? บุรุษชุดดำผู้นั้นใช้สิ่งล้ำค่ามากมายถึงเพียงนี้แลกกับเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้าย
มิน่าเล่า วันนี้ในการประชุมแลกเปลี่ยน ท่านถึงได้(@NameIsNovel)ตอบตกลงโดยพลัน” อ้าวหงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ขณะกวาดสายตาสำรวจบนโต๊ะ
บุรุษชุดดำจากไปโดยพลันหลังการแลกเปลี่ยน และ(@NameIsNovel)เซินลั่วซึ่งออกไปส่ง จึงยังมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โอกาสเก็บสมบัติหลายชิ้นบนโต๊ะ
“ต้องขอบคุณสหายอ้าวที่(@NameIsNovel)มอบเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายคู่นั้นให้ หากสหายอ้าวพอใจสิ่งใดในนี้ ก็เชิญหยิบไปได้(@NameIsNovel)ตามปรารถนา” เซินลั่วกล่าว
“ดังที่(@NameIsNovel)ข้าเคยกล่าวไปแล้ว ข้าต้องการใช้เขา(@NameIsNovel)มังกรคู่นั้นแลกกับคำสัญญาจากสหายเซิน ในเมื่อบัดนี้สิ่งนั้นเป็น(@NameIsNovel)ของท่านแล้ว ของพวกนี้ก็ย่อมมิได้(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับข้า” อ้าวหงกล่าวอย่างจริงจัง
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินลั่วก็มิได้(@NameIsNovel)กล่าวอันใดอีก พร้อมกับเก็บของเหล่านั้นไป
ทั้งสองสนทนากันเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่เป็น(@NameIsNovel)เรื่องเล็กน้อย อ้าวหงดูประหนึ่งจะอยากเอ่ยเรื่องสำคัญหลายครา แต่กลับยั้งไว้ทุกครา
“สหายอ้าว หากคืนนี้ท่านมาหาข้าเพื่อปรึกษาหารือเรื่องใด ก็มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องลังเล โปรดเอ่ยมาได้(@NameIsNovel)เลย” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มละมุนละไม เปิดประเด็นโดยตรง
“สหายเซินกล่าวได้(@NameIsNovel)ถูกต้องแล้ว อันที่(@NameIsNovel)จริงข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่งที่(@NameIsNovel)อยากจะขอร้องท่าน” อ้าวหงกล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น ก่อนจะหยุดไปชั่วครู่
“เชิญกล่าวมาเถิด” เซินลั่วพยักหน้า
“ข้าได้(@NameIsNovel)ยินมาว่า(@NameIsNovel)ท่านมี(@NameIsNovel)ไข่มุกวิเศษที่(@NameIsNovel)สามารถรักษาพิษได้(@NameIsNovel)ทุกชนิด และ(@NameIsNovel)ศาสตราโบราณ กระบี่หักสังหารปีศาจ ข้าอยากจะขอยืมสิ่งของสองสิ่งนี้สักชั่วระยะหนึ่ง เพื่อเป็น(@NameIsNovel)การตอบแทนเขา(@NameIsNovel)มังกรที่(@NameIsNovel)ข้าได้(@NameIsNovel)มอบให้ท่าน” อ้าวหงกล่าวพร้อมโค้งคำนับ
“ข้ามี(@NameIsNovel)กระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกที่(@NameIsNovel)เก่งกาจในการล้างพิษจริงดังว่า(@NameIsNovel) แต่ท่านทราบเรื่องนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน? ข้าไม่เคยบอกเรื่องนี้แก่ผู้ใดเลย” เซินลั่วถามด้วยความตกใจ
แม้การมี(@NameIsNovel)กระบี่หักสังหารปีศาจก็เป็น(@NameIsNovel)เรื่องหนึ่ง แต่ความจริงที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ตนมี(@NameIsNovel)ไข่มุกที่(@NameIsNovel)ใช้ล้างพิษสารพัดนั้น เป็น(@NameIsNovel)ความลับที่(@NameIsNovel)นอกเหนือจากตัวข้าเองแล้ว ก็มี(@NameIsNovel)เพียงไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)หยวนชิวเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ล่วงรู้
“ข้าได้(@NameIsNovel)ยินมาจากสหายหยวนชิว เมื่อหลายปีก่อน ข้าได้(@NameIsNovel)พบระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)กำลังไล่ล่าอสูรตนหนึ่งในทะเลตะวันออก” อ้าวหงอธิบาย
“เป็น(@NameIsNovel)หยวนชิวนี่เอง” เซินลั่วรำพึงกับตนเอง
เขา(@NameIsNovel)เคยเป็น(@NameIsNovel)ห่วงว่า(@NameIsNovel)หยวนชิวที่(@NameIsNovel)อยู่ในมิติของคัมภีร์สวรรค์จะยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่หรือไม่ หลังจากที่(@NameIsNovel)คัมภีร์นั้นหายไป ดูประหนึ่งว่า(@NameIsNovel)หยวนชิวไม่เพียงแต่ยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ แต่ยังเที่(@NameIsNovel)ยวแพร่งพรายความลับไปทั่วอีกด้วย
“สิ่งของสองชิ้นนั้นอยู่กับข้าจริง การให้ท่านยืมสักชั่วระยะหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)เรื่องเล็กน้อย ท่านจะบอกว่า(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)การชดใช้หนี้สำหรับเขา(@NameIsNovel)มังกรฝันร้ายกระนั้นรึ?” เซินลั่วถามพลางรวบรวมความคิดในใจ
“แม้ว่า(@NameIsNovel)สิ่งของสองชิ้นนี้อาจดูเป็น(@NameIsNovel)เรื่องเล็กน้อยสำหรับสหายเซิน แต่สำหรับข้าแล้วมันสำคัญยิ่งนัก” อ้าวหงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
--------------------