หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,110
ตอนที่ 1,110 : ไต่ถาม
ตอนที่ 1110
"ผู้อาวุโสเจียอิ่นจะสามารถค้นหาตัวคนร้ายด้วยกระจกสมบัติฟ้าดินนี้ได้(@NameIsNovel)จริงหรือ?" เซินลั่วถ่ายทอดเสียงผ่านจิตไปหาอ้าวหง
"มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อยู่บ้าง แต่ข้าไม่คิดว่า(@NameIsNovel)วิธีนี้จะเชื่อถือได้(@NameIsNovel)มากนัก คนร้ายคงซ่อนผลโสมที่(@NameIsNovel)ขโมยไปไว้อย่างดีแล้ว ไม่น่าจะพกติดตัว" อ้าวหงส่งกระแสจิตตอบกลับมา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใดอีก
เบื้องหน้า ผู้อาวุโสเจียอิ่นได้(@NameIsNovel)เริ่มโคจรพลังกระตุ้นกระจกสมบัติฟ้าดินจำลอง เริ่มตรวจสอบผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)อยู่ ณ สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนั้นทีละคน
"ตามความเข้าใจของข้าที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ต่อกระจกสมบัติฟ้าดิน ยังคงมี(@NameIsNovel)พลังเทวะในการติดตามร่องรอยแห่งลมปราณด้วย ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ของจำลองในมือผู้อาวุโสเจียอิ่นจะมี(@NameIsNovel)ความสามารถนี้ด้วยหรือไม่" อ้าวหงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง พลันก็ส่งกระแสจิตมาอีกครั้ง
เมื่อเซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ใจสั่นสะท้านขึ้นเล็กน้อย
คำพูดที่(@NameIsNovel)อ้าวหงเอ่ยขึ้นนี้มี(@NameIsNovel)ความนัยแอบแฝงใดกันแน่? หรือว่า(@NameIsNovel)กำลังเตือนให้เก็บกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษให้ซ่อนเร้นมิดชิด?
หรือว่า(@NameIsNovel)การขโมยผลโสมนั้นเกี่ยวข้องกับอ้าวหงเป็น(@NameIsNovel)ความจริง และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)เกิดเหตุยังคงหลงเหลือร่องรอยลมปราณของไข่มุกหมื่นพิษและ(@NameIsNovel)กระบี่หักสังหารปีศาจอยู่?
ความคิดมากมายผุดขึ้นในห้วงความคิดของเซินลั่ว คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
หากหมอนหยกยังคงสภาพสมบูรณ์ ก็เพียงแค่โยนกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษเข้าไปในมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ ก็จะปลอดภัยจากการตรวจสอบของศาสตราเวทใด ๆ
แต่บัดนี้ กลับไม่มี(@NameIsNovel)ทางซุกซ่อนกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษได้(@NameIsNovel)เลย
"กล่องหยกสีเขียวที่(@NameIsNovel)ข้าเคยวางไว้ในที่(@NameIsNovel)พักของเจ้าก่อนหน้านี้คือหยกสุญญตาในตำนาน ภายในบรรจุพลังแห่งมิติ ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)โลกจำเพาะของตน น่าจะสามารถหลบเลี่ยงการตรวจสอบของกระจกสมบัติฟ้าดินได้(@NameIsNovel)" กระแสจิตของอ้าวหงดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น คิ้วของเซินลั่วเลิกขึ้น มิน่าเล่ายามเช้า อ้าวหงจึงมอบกล่องหยกสีเขียวกล่องนั้นให้
อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)นำกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษออกมาจากกล่องแล้ว และ(@NameIsNovel)ต้องนำกลับเข้าไปโดยพลัน
เซินลั่วค่อย ๆ โคจรปราณเต๋าถ่ายเทพลังลงในแหวนหลินหลาง นำกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษกลับเข้าไปในกล่องหยกสีเขียว จากนั้นก็ปิดฝาอย่างแนบเนียน ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดล่วงรู้
ภายในกล่องหยกสีเขียว ร่องรอยลมปราณของกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษมลายหายไปสิ้น แม้จะอยู่ใกล้เพียงใดก็ไม่อาจสัมผัสได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
"ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)กล่องหยกนี้จะมี(@NameIsNovel)พลังเทวะอยู่จริง" เซินลั่วเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่า(@NameIsNovel)หัวใจที่(@NameIsNovel)ตึงเครียดพลันคลายลง
"ข้าขอโทษ..." กระแสจิตของอ้าวหงดังขึ้นอีกครา
เซินลั่วจ้องมองอ้าวหงอย่างลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด เพียงส่ายมือเบา ๆ อย่างแทบไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดสังเกตเห็น
ทั้งสองไม่ได้(@NameIsNovel)สื่อสารกันอีก และ(@NameIsNovel)รอคอยการตรวจสอบของผู้อาวุโสเจียอิ่นอย่างเงียบงัน
หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ถึงคราวของทั้งสองคน โดยเซินลั่วก้าวออกไปเบื้องหน้าก่อน
"สหายเซิน ข้าต้องขออภัยในความจำเป็น(@NameIsNovel)ในครั้งนี้ โปรดให้อภัยแก่ข้าด้วย" ผู้อาวุโสเจียอิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด
"ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ท่านผู้อาวุโสเจียอิ่น โปรดร่ายเวทได้(@NameIsNovel)เลย" เซินลั่วแย้มยิ้ม
ผู้อาวุโสเจียอิ่นพยักหน้าเล็กน้อย สองมือร่ายอาคมอย่างรวดเร็วว่องไว ส่งคาถาหลายบทเข้าไปในกระจกสมบัติฟ้าดิน
สลักทั้งสองบนกระจกสมบัติฟ้าดินพลันเปิดออก ลำแสงสีทองนวลพุ่งออกมาสาดส่องลงบนร่างของเซินลั่ว
เซินลั่วรู้สึกถึงพลังอันนุ่มนวลที่(@NameIsNovel)แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย เป็น(@NameIsNovel)อิทธิพลที่(@NameIsNovel)ปราณเต๋าหรือสมบัติใดก็ไม่อาจขวางกั้นได้(@NameIsNovel) ราวกับว่า(@NameIsNovel)ภายใต้แสงสีทองนี้ไม่มี(@NameIsNovel)ความลับใดซ่อนเร้นได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป ถูกเปิดเผยออกมาอย่างโจ่งแจ้งไร้ซึ่งสิ่งปิดบัง
ผลของการตรวจสอบนี้แข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลแปรเปลี่ยนชีวิตไท่จี๋ก่อนหน้านี้หลายเท่าตัว
พลังอันนุ่มนวลยังคงแทรกซึมเข้าไปในแหวนหลินหลาง สาดส่องไปทั่วสรรพสิ่งภายในแหวน
สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ลมหายใจและ(@NameIsNovel)จังหวะการเต้นของหัวใจไม่แปรเปลี่ยน ขณะที่(@NameIsNovel)สมาธิจดจ่ออยู่กับความเป็น(@NameIsNovel)ไปภายในกล่องหยกสีเขียวในแหวนหลินหลางและ(@NameIsNovel)กระจกสมบัติฟ้าดิน
พลังอันนุ่มนวลกวาดผ่านกล่องหยกสีเขียว ราวกับสายน้ำที่(@NameIsNovel)ไหลผ่านก้อนหิน พลันไหลวนรอบกล่องโดยไม่ล่วงล้ำเข้าไปด้านในเลยแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)แสงสีทองบนกระจกสมบัติฟ้าดินก็สงบนิ่ง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วพลันสังเกตเห็นบางสิ่งเข้า จึงเกือบขมวดคิ้ว
เมื่อแสงสีทองจากกระจกสมบัติฟ้าดินสัมผัสกับหมอนหยกที่(@NameIsNovel)แตกหัก แสงก็แยกตัวและ(@NameIsNovel)ไหลวนรอบเช่นกัน ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ตอนที่(@NameIsNovel)เจอกล่องหยกสีเขียวเสียอีก โดยมิได้(@NameIsNovel)สัมผัสหมอนหยกเลยแม้แต่น้อย
"ใครจะคิดว่า(@NameIsNovel)หลังจากหมอนหยกแตกสลายแล้ว ยังคงมี(@NameIsNovel)พลังศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้หลงเหลืออยู่" เซินลั่วครุ่นคิดด้วยความประหลาดใจ พลันรีบตั้งสติให้มั่นคง
เผื่อว่า(@NameIsNovel)กระจกสมบัติฟ้าดินจะมี(@NameIsNovel)ความสามารถในการตรวจจับสภาพของจิตวิญญาณเทวะและ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นความผิดปกติของตนได้(@NameIsNovel)
เจียอิ่นมองไปที่(@NameIsNovel)กระจกสมบัติฟ้าดิน ซึ่งภายในกระจกทองคำนั้นสะท้อนภาพร่างของเซินลั่วอย่างชัดเจน
เช่นเดียวกับตอนที่(@NameIsNovel)ตรวจสอบผู้อื่น เงาสะท้อนของเซินลั่วก็ไม่มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติแม้แต่น้อย
"เซินลั่วผู้นี้ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหาเช่นกัน หรือว่า(@NameIsNovel)การใช้กระจกสมบัติฟ้าดินจะไม่สามารถหาตัวคนร้ายได้(@NameIsNovel)..." ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในห้วงความคิดของเจียอิ่น เขา(@NameIsNovel)พลันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย กำลังจะโบกมือเก็บกระจกสมบัติฟ้าดินกลับคืน
ทันใดนั้น ร่างของเซินลั่วในกระจกทองคำกลับมี(@NameIsNovel)ลำแสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากจุดตันเถียน สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นสองสามคราอย่างแผ่วเบา
สีหน้าของเจียอิ่นพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที แววตาพลันกลายเป็น(@NameIsNovel)คมปลาบ จับจ้องไปยังเซินลั่วอย่างไม่วางตา กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า(@NameIsNovel) "สหายเซิน ในจุดตันเถียนมี(@NameIsNovel)สิ่งใดซ่อนอยู่? โปรดนำออกมาให้ข้าพิจารณาด้วย"
บัดนี้เมื่อเจิ้นหยวนจื่อไม่อยู่ที่(@NameIsNovel)สำนักอู๋จวง กิจการทั้งปวงภายในสำนักล้วนอยู่ภายใต้การบัญชาการของเจียอิ่น การที่(@NameIsNovel)ผลโสมถูกขโมยไป แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับเดือดดาลเป็น(@NameIsNovel)ฟืนเป็น(@NameIsNovel)ไฟยิ่งนัก
ผู้คนโดยรอบล้วนตกตะลึง สายตาทุกคู่หันไปมองเซินลั่วพร้อมเพรียงกัน
"หรือว่า(@NameIsNovel)คนร้ายที่(@NameIsNovel)ขโมยผลโสมจะเป็น(@NameIsNovel)บุรุษผู้นี้?"
"จะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร เซินลั่วผู้นี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณเท่านั้น"
"บุรุษผู้นี้ชนะเลิศการประลองยุทธ์สามภพ จะต้องมี(@NameIsNovel)พลังศักดิ์สิทธิ์พิเศษบางอย่าง บางทีอาจจะเป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ความจริงก็ได้(@NameIsNovel)"
เหล่าผู้คนในโถงกระซิบกระซาบกัน และ(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับพลังต่ำกว่า(@NameIsNovel)ก็รีบถอยห่างออกไปสองสามก้าวด้วยความหวาดระแวง
อ้าวหงยังคงมี(@NameIsNovel)สีหน้าสงบเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ แต่หัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
"เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)กล่องหยกสุญญตาไม่สามารถซ่อนร่องรอยของกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์?" อ้าวหงพลันหลุบตาลง ความคิดในใจสับสนวุ่นวายไปหมด
แท้จริงแล้ว เมื่อคราวก่อนอ้าวหงได้(@NameIsNovel)ลอบเข้าไปในสำนักอู๋จวง ใช้กระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษทำลายการผนึกป้องกันรอบต้นผลโสม และ(@NameIsNovel)ขโมยผลโสมมาหนึ่งผล
ซึ่งบัดนี้กำลังพกติดตัวอยู่ ซ่อนไว้ในกล่องหยกสุญญตา หากกระจกสมบัติฟ้าดินจำลองนี้สามารถมองทะลุเข้าไปในกล่องหยกสุญญตาได้(@NameIsNovel) ตนก็คงไม่อาจรักษาผลโสมนั้นไว้ได้(@NameIsNovel)เช่นกัน
สีหน้าของเซินลั่วแสดงความประหลาดใจ แต่พลันเข้าใจได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็วว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ทำให้กระจกสมบัติฟ้าดินเกิดความผิดปกติ
สิ่งนี้ได้(@NameIsNovel)ดูดซับพลังหยางบริสุทธิ์จากกระบี่หักสังหารปีศาจมาหลายครา และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ร่องรอยลมปราณของกระบี่หักสังหารปีศาจติดอยู่ จึงถูกกระจกสมบัติฟ้าดินตรวจพบ
"ช่างประมาทเลินเล่อเสียจริง ลืมเรื่องตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร" กล่าวโทษตนเองในใจ แต่สีหน้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน
"นี่คือศาสตราเวทประจำกาย เป็น(@NameIsNovel)กระบี่บินที่(@NameIsNovel)ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ มี(@NameIsNovel)ปัญหากับสิ่งนี้หรือ?" เซินลั่วพลิกมือเรียกตัวอ่อนกระบี่ออกมาพลางเอ่ยถาม
ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เพียงแค่ดูดซับพลังหยางบริสุทธิ์จากกระบี่หักสังหารปีศาจมาไม่กี่ครา ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ได้(@NameIsNovel)รับการบำรุงเลี้ยงภายในร่างกายอย่างต่อเนื่อง และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลอมรวมพลังของกระบี่หักสังหารปีศาจไปบ้างแล้ว
แม้กระจกสมบัติฟ้าดินจะน่าอัศจรรย์เพียงไร อย่างมากก็คงทำได้(@NameIsNovel)เพียงสัมผัสถึงร่องรอยลมปราณที่(@NameIsNovel)คล้ายคลึงกันได้(@NameIsNovel)เท่านั้น เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยืนยันได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์เด็ดขาด
เจียอิ่นไม่สนใจคำกล่าวของเซินลั่ว สายตาจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ นิ้วมือนั้นร่ายอาคมชี้ไปที่(@NameIsNovel)กระจกสมบัติฟ้าดิน
แสงจากกระจกสมบัติพลันสว่า(@NameIsNovel)งจ้าขึ้นหลายเท่าทวี กลายเป็น(@NameIsNovel)เสาแสงสีทองหนาดุจโอ่งมังกร ห่อหุ้มตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์เอาไว้ ภายในเสาแสงนั้นมี(@NameIsNovel)เส้นด้ายสีทองถักทอพันรอบตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ทีละชั้น
คิ้วของเจียอิ่นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พลังหยางบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ในตัวอ่อนกระบี่นี้คล้ายคลึงกับปราณกระบี่ที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่บนอาคมผนึกป้องกันใกล้ต้นผลโสมอยู่บ้าง แต่ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงความคล้ายคลึง ไม่ใช่ชนิดเดียวกัน
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น พลังของตัวอ่อนกระบี่นี้ก็อ่อนแอ ไม่สามารถทำลายการผนึกป้องกันรอบต้นผลโสมได้(@NameIsNovel)อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ด้วยโอกาสที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)พบตัวคนร้าย เจียอิ่นจึงไม่ยอมปล่อยเบาะแสใด ๆ หลุดรอดไป แม้จะเล็กน้อยเพียงไรก็ตาม
--------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา