หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,146
ตอนที่ 1,146 : พลังปราณคู่หยินหยาง
ตอนที่ 1146
เมื่ออูหม่านเอ๋อร์เห็นว่า(@NameIsNovel)แก่นแท้แห่งมารดรปฐพีบังเกิดผลก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย นางจึงหยาดของเหลวลงไปอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ผสานสู่ค่ายกลขนาดมหึมา พลางเร่งเร้าอาคมให้ทำงานต่อเนื่อง
พิษร้ายถูกขับไล่ออกจากพื้นดินไม่ขาดสาย กินเวลากว่า(@NameIsNovel)ครึ่งค่อนวันจึงกำจัดได้(@NameIsNovel)สิ้นซาก
เมื่อพิษร้ายในเส้นพลังปฐพีมลายไปสิ้น การจัดการกับพิษภายในต้นผลโสมจึงง่ายดายขึ้นหลายส่วน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พิษร้ายก็สลายหายไปจนหมดสิ้น
ทันทีที่(@NameIsNovel)พิษร้ายเลือนหาย ต้นผลโสมก็ฟื้นคืนชีวิตชีวาขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบของมันกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)สีเขียวชอุ่ม แสงวิญญาณเจิดจ้าแผ่พุ่งออกมาจากผลโสมแต่ละลูก พร้อมส่งกลิ่นหอมหวลของผลไม้ทิพย์ให้ตลบอบอวลไปทั่วทั้งลาน
เซินลั่วซึ่งยืนอยู่นอกลานสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกลิ่นหอมอันน่าอัศจรรย์นี้เช่นกัน ความกังวลในใจของเขา(@NameIsNovel)จึงคลี่คลายลงเล็กน้อย
"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! ขอบคุณสหายอู๋ ท่านนักพรตเจียอิ่น ตลอดจนน้องเซิน เรื่องราวระหว่า(@NameIsNovel)งพวกท่านกับสำนักอู๋จวงของเราถือว่า(@NameIsNovel)คลี่คลายลงแล้ว" นักพรตเจียอิ่นกล่าวด้วยความยินดีอย่างยิ่ง พลางผายมือเชื้อเชิญให้เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เจียงเสินเทียนซึ่งเหาะเข้ามาใกล้
เซินลั่วรู้สึกโล่งใจเป็น(@NameIsNovel)อันมาก จึงกล่าวตอบอย่างถ่อมตนสองสามประโยค
ในขณะเดียวกัน อูหม่านเอ๋อร์ก็ได้(@NameIsNovel)เก็บค่ายกลพฤกษาเทวะขับขานกลับคืน ใบหน้านางซีดขาวราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือดแม้แต่น้อย ดูแล้วการเดินค่ายกลเมื่อครู่คงสิ้นเปลืองพลังไปอย่างมหาศาลยิ่ง
"ผู้อาวุโสเจียอิ่น ข้าขอพิจารณาพิษร้ายนั้นอย่างละเอียดได้(@NameIsNovel)หรือไม่" อูหม่านเอ๋อร์ยังไม่คิดพักผ่อน แต่นางกลับเอ่ยถามนักพรตเจียอิ่น
"แน่นอน ข้าเองก็เคยศึกษาเรื่องพลังปราณอสูรมาบ้าง บางทีอาจจะค้นพบต้นตอแห่งพิษร้ายนี้ได้(@NameIsNovel)" นัยน์ตาของเซินลั่วเปล่งประกายวาบ เอ่ยสนับสนุนความคิดนี้ขึ้นมาทันใด
แม้ความหวาดระแวงจะคลี่คลายลงบ้างแล้ว แต่กระแสความตึงเครียดที่(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งสำนักอู๋จวงและ(@NameIsNovel)สำนักหลวงต้าถังก็ยังคงคุกรุ่น
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)รับการดูแลจากเฉิงเหย่าจินและ(@NameIsNovel)หยวนเทียนกังมามิใช่น้อย หากเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็ปรารถนาที่(@NameIsNovel)จะช่วยคลี่คลายความขัดแย้งระหว่า(@NameIsNovel)งสำนักอู๋จวงและ(@NameIsNovel)สำนักหลวงต้าถัง
"ย่อมได้(@NameIsNovel)" นักพรตเจียอิ่นกล่าวอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง พลางชำเลืองมองคนทั้งสองครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบน้ำเต้าหยกขาวออกมาส่งให้นาง
อูหม่านเอ๋อร์หลับตาลง เพื่อปรับลมปราณในกายครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งพลันพุ่งเข้าสู่น้ำเต้า ราวกับกำลังใช้อิทธิฤทธิ์ลี้ลับบางประการ
จากท่าทีอันจริงจังของนาง ย่อมเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)นี่มิใช่เคล็ดวิชาธรรมดาทั่วไป
พิษร้ายสีดำในน้ำเต้าถูกกระตุ้นให้เริ่มไหลเวียนอย่างเชื่องช้า
เซินลั่วใช้จิตเทวะตรวจสอบพิษร้ายที่(@NameIsNovel)อยู่ในน้ำเต้าอย่างละเอียด เขา(@NameIsNovel)ก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย
พลังปราณอสูรที่(@NameIsNovel)แฝงอยู่ในพิษนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง กลับมี(@NameIsNovel)กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)แตกต่างกันอย่างชัดเจนถึงสองสาย ทั้งใสกระจ่างและ(@NameIsNovel)ขุ่นมัว ไม่เหมือนกับพลังปราณอสูรใดที่(@NameIsNovel)เคยพบเห็นมาแต่ก่อนเลย
"มิใช่สิ! มิใช่ว่า(@NameIsNovel)พลังปราณอสูรแปลกประหลาด แต่เป็น(@NameIsNovel)เพราะมี(@NameIsNovel)พลังชีวิตอันเป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ปะปนอยู่ด้วยต่างหากเล่า" เซินลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ด้วยเนตรเสวียนอินอันเฉียบคม และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ข้อสรุปใหม่อย่างรวดเร็ว
อูหม่านเอ๋อร์ยังคงร่ายอาคมและ(@NameIsNovel)คาถาโบราณอย่างต่อเนื่อง พลังปราณอสูรในน้ำเต้าก็เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง พยายามจะแยกตัวออกจากพิษร้าย
เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)นางเองก็สังเกตเห็นพลังชีวิตที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดาภายในพิษร้ายเช่นกัน
ทว่า(@NameIsNovel)พลังชีวิตสายนั้นกลับผูกติดกับพลังปราณอสูรไว้แน่นหนา แม้นางจะใช้อาคมอย่างไร ก็ยังคงมิอาจแยกออกจากกันได้(@NameIsNovel)
"สหายอู๋ ให้ข้าช่วยท่านเอง" เซินลั่วกล่าวพลางหยิบไข่มุกสีม่วงออกมา ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ไข่มุกภูตที่(@NameIsNovel)หลอมขึ้นจากศีรษะของสมาชิกเผ่าอสูรตนหนึ่ง
เขา(@NameIsNovel)ร่ายอาคมและ(@NameIsNovel)คาถาอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ลวดลายสีม่วงวาววับก็พลันปรากฏขึ้นบนไข่มุกภูต ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ใบหน้ามนุษย์ที่(@NameIsNovel)ดูแปลกประหลาดและ(@NameIsNovel)น่าขนลุกยิ่งนัก
ใบหน้าสีม่วงนั้นราวกับมี(@NameIsNovel)ชีวิตขึ้นมาโดยแท้ มันอ้าปากสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ พลางปล่อยลำแสงสีม่วงสายหนึ่งออกมา
พลังปราณอสูรภายในพิษพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)พุ่งเข้าหาไข่มุกภูต ทว่า(@NameIsNovel)พลังชีวิตอันแปลกประหลาดภายในพิษกลับมิได้(@NameIsNovel)ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
นี่คือพลังของไข่มุกภูต ซึ่งสามารถกลืนกินพลังปราณอสูรได้(@NameIsNovel)โดยแท้ และ(@NameIsNovel)แรงดึงดูดของมันก็มี(@NameIsNovel)ผลเฉพาะเจาะจงกับพลังปราณอสูรเท่านั้น หาได้(@NameIsNovel)ส่งผลต่อพลังชีวิตประเภทอื่นไม่
แก้มที่(@NameIsNovel)เคยเกร็งเครียดของนางพลันคลายลง พยักหน้าให้เซินลั่ว ก่อนจะเร่งร่ายคาถาให้เร็วขึ้นอีก
พิษร้ายภายในน้ำเต้าหยกขาวยิ่งปั่นป่วนรุนแรงขึ้นไปอีก พลังปราณอสูรไหลทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็สลายไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งแล้ว
ใบหน้าของนางก็ปรากฏแววแห่งความยินดี นางกำลังจะร่ายคาถาต่อ ทว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าในตันเถียนกลับหมดสิ้นลง แสงสีเขียวบนมือของนางก็หรี่ลงอย่างรวดเร็ว
"แย่แล้ว!" สีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยน
ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะนั้นเอง เงาร่างของเจียงเสินเทียนพลันปรากฏขึ้นด้านหลังอย่างพร่ามัว เขา(@NameIsNovel)วางฝ่ามือกดลงบนแผ่นหลังของนาง ปราณเต๋าอันเชี่ยวกรากสายหนึ่งก็พลันไหลเข้าสู่ร่างของนาง เติมเต็มปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)ใกล้จะหมดสิ้นให้นางอย่างรวดเร็ว
"ขอบพระคุณท่านนักพรตเจียง" อูหม่านเอ๋อร์กล่าวขอบคุณ ก่อนจะร่ายคาถาเพื่อแยกพลังปราณอสูรต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน พลังปราณอสูรทั้งหมดในพิษก็ถูกแยกออกมาและ(@NameIsNovel)ถูกไข่มุกภูตกลืนกินไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงมวลพลังปราณสีเทาขาวกลุ่มหนึ่งคงอยู่ภายในน้ำเต้าหยกขาว ซึ่งแผ่กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)ทั้งบริสุทธิ์และ(@NameIsNovel)ขุ่นมัวออกมาอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
"นี่คือสิ่งใดกัน?" เจียงเสินเทียนอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เซินลั่วเองก็ครุ่นคิดอย่างเงียบงัน เพราะไม่เคยพบเห็นพลังงานเช่นนี้มาก่อนเลย ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะในโลกจริงหรือในแดนฝัน
ทว่า(@NameIsNovel)นัยน์ตาคู่สวยของนางกลับหรี่ลง พลางยังคงร่ายคาถาต่อไป
มวลพลังปราณสีเทาขาวค่อยๆ แยกออกจากกัน ส่วนหนึ่งลอยสูงขึ้นสู่เบื้องบน ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือจมลงสู่เบื้องล่าง ค่อยๆ แบ่งแยกออกเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน
พลังปราณส่วนที่(@NameIsNovel)ลอยสูงขึ้นนั้นเบาบางดุจเมฆหมอก ส่วนที่(@NameIsNovel)จมลงนั้นหนักอึ้งดุจปฐพีมหาศาล
"นี่คือพลังปราณคู่หยินหยาง!" นักพรตเจียอิ่นอุทานขึ้นด้วยความตกตะลึง
"พลังปราณคู่หยินหยางหรือ? นั่นคือพลังหยินและ(@NameIsNovel)หยางแรกเริ่มที่(@NameIsNovel)ถือกำเนิดจากความโกลาหลในยุคสร้างฟ้าสร้างดิน แล้วก่อกำเนิดเป็น(@NameIsNovel)สรรพสิ่งในโลกหล้าใช่หรือไม่? พลังเช่นนี้ยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบันเชียวหรือ?" เซินลั่วหันไปมองนักพรตเจียอิ่นด้วยความประหลาดใจยิ่ง
"ถูกต้อง โลกในปัจจุบันก่อร่างสร้างตนสมบูรณ์แล้ว พลังหยินและ(@NameIsNovel)หยางอันบริสุทธิ์จึงสูญสิ้นไปนานแล้ว แต่ก็ยังมิถึงกับถูกทำลายไปจนหมดสิ้น เท่าที่(@NameIsNovel)ข้ารู้ โลกนี้ยังมี(@NameIsNovel)สมบัติวิเศษสองชิ้นที่(@NameIsNovel)ยังคงบรรจุพลังปราณคู่หยินหยางอันบริสุทธิ์เช่นนี้ไว้" นักพรตเจียอิ่นกล่าวอย่างเชื่องช้า
"สมบัติวิเศษสองชิ้นนั้นคือสิ่งใดหรือ?" เจียงเสินเทียนถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ชิ้นหนึ่งอยู่ในมือของมหาปราชญ์ไท่ชิง ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)สมบัติวิเศษที่(@NameIsNovel)ช่วยให้ท่านบรรลุเต๋าได้(@NameIsNovel) นั่นคือแผนภาพไท่จี๋นั่นเอง" นักพรตเจียอิ่นตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"แล้วอีกชิ้นเล่าคือสิ่งใด?" เซินลั่วเอ่ยถามพลางขมวดคิ้วมุ่น
แน่นอนว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อแผนภาพไท่จี๋มาก่อน มันเป็น(@NameIsNovel)สมบัติวิเศษที่(@NameIsNovel)มหาปราชญ์ไท่ชิงใช้เพื่อยึดเหนี่ยวเต๋าของตน ในโลกนี้ นอกจากมหาปราชญ์แล้ว มิอาจมี(@NameIsNovel)ผู้ใดขโมยพลังหยินและ(@NameIsNovel)หยางจากแผนภาพไท่จี๋มาทำร้ายต้นผลโสมได้(@NameIsNovel)โดยง่าย
หากมหาปราชญ์ต้องการจะเล่นงานต้นผลโสมอย่างแท้จริง ก็มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องใช้วิธีอ้อมค้อมเช่นนี้ ดังนั้นพลังหยินและ(@NameIsNovel)หยางที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นจึงไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับแผนภาพไท่จี๋นี้
"สมบัติอีกชิ้นคือขวดพลังปราณคู่หยินหยาง ซึ่งอยู่ในมือของพญาปักษีปีกทอง หนึ่งในสามรา ันย์แห่งเทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์" นักพรตเจียอิ่นกล่าวต่อด้วยแววตาคมปลาบ
"เทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์!" เซินลั่วพลันสะดุ้งสุดตัว พลางนึกถึงร่างของฟู่ตงไหลขึ้นมาทันใด
เทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์ตั้งอยู่ในดินแดนของทวีปซีหนิวเหอโจว ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสำนักอู๋จวงมากนัก ด้วยเหตุนี้ ข้อสงสัยนี้จึงมี(@NameIsNovel)น้ำหนักอย่างยิ่งยวด
เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)เช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา และ(@NameIsNovel)ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องแก้ต่างให้สำนักหลวงต้าถังอีกต่อไปแล้ว หากตนมองออก นักพรตเจียอิ่นผู้จดจำพลังปราณคู่หยินหยางได้(@NameIsNovel) ย่อมต้องคิดถึงเรื่องนี้ได้(@NameIsNovel)เช่นกันเป็น(@NameIsNovel)แน่
แน่นอนว่า(@NameIsNovel)นักพรตเจียอิ่นย่อมเชื่อมโยงพลังปราณคู่หยินหยางเข้ากับเทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์แล้ว แต่ทั้งเทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์และ(@NameIsNovel)สำนักอู๋จวงต่างก็เป็น(@NameIsNovel)ขุมกำลังอันยิ่งใหญ่แห่งซีหนิวเหอโจว หากไม่มี(@NameIsNovel)หลักฐานที่(@NameIsNovel)แน่ชัด ก็ย่อมมิสมควรที่(@NameIsNovel)จะกล่าวหาโดยพลการ
"ขอบคุณสหายนักพรตทั้งสามที่(@NameIsNovel)ช่วยไขความลับแห่งพิษร้ายนี้" จากนั้นนักพรตเจียอิ่นก็ประสานมือกล่าวขอบคุณคนทั้งสาม
"เป็น(@NameIsNovel)บุญนักที่(@NameIsNovel)พวกเราสามารถคลี่คลายเรื่องราวทั้งหมดของเหตุการณ์นี้ได้(@NameIsNovel)" เซินลั่วกล่าวตอบ
"บัดนี้ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับน้องเซินโดยแท้ มี(@NameIsNovel)ผู้จงใจโยนความผิดให้น้องเซิน ข้าจึงต้องขอให้น้องเซินโปรดเข้าใจด้วยเถิด" นักพรตเจียอิ่นจึงกล่าวขออภัยต่อเซินลั่วอย่างจริงใจ
-------------------