ตอนที่ 1,147 : เจ้าเมืองเทียนจี

“หัวขโมยผู้นั้นเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ผู้อาวุโสเจียอิ่นและ(@NameIsNovel)เหล่าผู้บำเพ็ญอื่นได้(@NameIsNovel)แต่คาดเดาตามสถานการณ์ ย่อมไม่แปลกหากจะสงสัยในตัวข้า ทว่า(@NameIsNovel)โชคดีที่(@NameIsNovel)บัดนี้ทุกสิ่งกระจ่างแจ้งแล้ว” เซินลั่วโบกมือพลางกล่าว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ฉินซานและ(@NameIsNovel)หลี่เหอก็อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ด้วยเช่นกัน ครั้นเห็นนักพรตเจียอิ่นส่งสัญญาณ ทั้งสองจึงกล่าวขอโทษเซินลั่ว ทว่า(@NameIsNovel)สีหน้าฉินซานพลันฉายแววฝืนใจยิ่งนัก แต่เซินลั่วก็หาได้(@NameIsNovel)นำพาไม่

“สหายเซิน ยังมี(@NameIsNovel)แก่นแท้มารดรปฐพีเหลืออยู่ นี่เป็น(@NameIsNovel)ของท่าน โปรดเก็บรักษาไว้ให้ดี” อูหม่านเอ๋อร์เดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นขวดกระเบื้องให้เซินลั่ว

เซินลั่วใช้จิตเทวะตรวจสอบภายในขวด ก็พลันประหลาดใจเมื่อพบว่า(@NameIsNovel)ยังคงเหลืออยู่ถึงครึ่งหนึ่ง จึงลอบยินดีอยู่ในใจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สหายอู ท่านไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรนะ” เมื่อรับขวดกระเบื้องมาแล้ว เซินลั่วจึงเอ่ยถาม

เจียงเสินเทียนหยุดส่งปราณเต๋าเข้าสู่ร่างของอูหม่านเอ๋อร์แล้ว ใบหน้าของนางจึงกลับมาซีดขาวดังเดิม ทั้งยังซีดเซียวกว่า(@NameIsNovel)คราแรกเสียอีก

“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรมากนัก เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังไปมากเท่านั้นเอง” อูหม่านเอ๋อร์ส่ายหน้ากล่าว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สหายอูลำบากแล้ว นี่คือโอสถฟื้นฟูของสำนักอู๋จวงข้า มี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพในการฟื้นฟูพลังชีวิตยิ่งนัก หากสหายอูไม่รังเกียจ โปรดรับไว้ด้วยเถิด” นักพรตเจียอิ่นหยิบขวดหยกขาวใบเล็กออกมาแล้วยื่นให้

อูหม่านเอ๋อร์ไม่ได้(@NameIsNovel)ปฏิเสธและ(@NameIsNovel)รับขวดหยกเล็กนั้นไว้

“สหายอู โปรดพักผ่อนก่อน ข้าจะไปนำแก่นแท้ของต้นผลโสมมาให้ท่านในภายหลัง” นักพรตเจียอิ่นกล่าว

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนผู้อาวุโสเจียอิ่นแล้ว” อูหม่านเอ๋อร์รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย ครั้นกล่าวขอบคุณแล้ว จึงติดตามชิงเฟิงและ(@NameIsNovel)หมิงเยว่จากไป

“สหายเซินและ(@NameIsNovel)สหายเจียง พวกท่านก็ทำงานหนักเช่นกัน” นักพรตเจียอิ่นหันไปกล่าวกับสองสหายอ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทั้งสองต่างเหนื่อยล้าจากการเดินทางอย่างเร่งร้อน จึงไม่ปฏิเสธและ(@NameIsNovel)ลงไปพักผ่อน

[Source: NameIsNovel] ที่(@NameIsNovel)พักของเซินลั่วคือที่(@NameIsNovel)เดิม เมื่อวางการผนึกป้องกันเรียบร้อยแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็เข้าสู่ห้องลับ นั่งขัดสมาธิและ(@NameIsNovel)หลับตาลงเพื่อฝึกฝน

ครั้งนี้มิได้(@NameIsNovel)นำน้ำแท้หนึ่งหยวนออกมาฝึกฝน ทว่า(@NameIsNovel)โคจรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม เพื่อให้ระดับพลังของตนเองมั่นคง

ช่วงเวลาที่(@NameIsNovel)ผ่านมาระดับพลังบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)นับว่า(@NameIsNovel)พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้รากฐานไม่มั่นคงนัก บัดนี้กำลังจะเข้าสู่ระดับเซียนแท้ จึงจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเสริมสร้างรากฐานให้มั่นคงอย่างแท้จริงเสียก่อน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เดิมทีเขา(@NameIsNovel)มุ่งหมายจะบริโภคอินทผลัมเซียนวายุอัสนีในอีกไม่ช้า เพื่อเพิ่มระดับพลังบำเพ็ญและ(@NameIsNovel)เสริมสร้างกายา ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว คงต้องรอให้รากฐานมั่นคงเสียก่อนจึงจะบริโภคได้(@NameIsNovel)

ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เซินลั่วลืมตาขึ้น กำลังจะลุกขึ้นยืน

“ผู้ใดกัน” ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็พลันมองไปยังโถงด้านนอกและ(@NameIsNovel)ตะโกนถามเสียงกร้าว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “สหายเซินมี(@NameIsNovel)สัมผัสจิตเทวะที่(@NameIsNovel)เฉียบคมนัก” พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาในโถง พลันปรากฏร่างเจิ้นหยวนจื่อ

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ครั้งนี้มิใช่ร่างจำแลงที่(@NameIsNovel)เกิดจากยันต์ ทว่า(@NameIsNovel)กลับเป็น(@NameIsNovel)ตัวจริงเสียงจริงของเขา(@NameIsNovel)

“ผู้อาวุโสเจิ้นหยวนจื่อ ท่านกลับมาแล้ว” เซินลั่วรีบลุกขึ้นยืน ภายในใจเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขา(@NameIsNovel)ไม่แปลกใจที่(@NameIsNovel)เจิ้นหยวนจื่อสามารถทะลวงการผนึกป้องกันนอกที่(@NameIsNovel)พักได้(@NameIsNovel) ด้วยระดับพลังของเจิ้นหยวนจื่อที่(@NameIsNovel)บรรลุถึงระดับเทียนจุนแล้ว การทำลายการผนึกป้องกันของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องเล็กน้อย ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)แปลกใจคือ เหตุใดเจิ้นหยวนจื่อจึงมาหาเขา(@NameIsNovel)ในยามนี้กันแน่ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ข้าเพิ่งกลับมาจากตำหนักสวรรค์ และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินเรื่องต้นผลโสมแล้ว ต้องขอบพระคุณความช่วยเหลืออย่างใหญ่หลวงของสหายเซิน” เจิ้นหยวนจื่อโค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ [Source: NameIsNovel]

เมื่อเผชิญกับการแสดงความเคารพอย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการจากผู้บำเพ็ญระดับเทียนจุน เซินลั่วจึงไม่กล้าละเลย รีบโค้งคำนับตอบและ(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel) “เป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าให้ผู้อาวุโสต้องขอบคุณถึงเพียงนี้”

“สหายเซินมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวข้องใดๆ กับสำนักอู๋จวง ทั้งยังเคยถูกผู้อาวุโสเจียอิ่นเข้าใจผิดและ(@NameIsNovel)สร้างความเดือดร้อนแก่ท่าน แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)ถือโทษโกรธเคือง ทั้งยังมิได้(@NameIsNovel)ลังเลที่(@NameIsNovel)จะเหน็ดเหนื่อยเดินทางไปยังป่าพฤกษาเทวะ เพื่อนำแก่นแท้มารดรปฐพีกลับมาฟื้นคืนชีวิตให้แก่ต้นผลโสม ได้(@NameIsNovel)รับบุญคุณอันใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ในฐานะเจ้าสำนักอู๋จวง ข้าย่อมต้องมาเยี่ยมเยียนเพื่อแสดงความขอบคุณด้วยตนเอง จึงจะสมควรแก่ธรรมเนียมแล้ว” เจิ้นหยวนจื่อกล่าวช้าๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็รู้สึกชื่นชมเจิ้นหยวนจื่ออย่างมาก เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญเล็กน้อยในระดับมหาโพธิญาณ แต่ท่านกลับไม่ใช้อำนาจกดขี่ และ(@NameIsNovel)พูดคุยกันด้วยเหตุผลอันสมควร นี่คือจรรยาแห่งเซียนแท้จริง ช่างน่าประทับใจและ(@NameIsNovel)น่านับถือยิ่งนัก

“ท่านผู้อาวุโสเกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องที่(@NameIsNovel)ข้ากระทำไปนั้น มิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปเพื่อสำนักอู๋จวงทั้งหมด ส่วนใหญ่แล้วก็เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวข้าเอง ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านได้(@NameIsNovel)สืบหาที่(@NameIsNovel)มาของพิษอสูรและ(@NameIsNovel)พลังปราณคู่หยินหยางแล้วหรือยัง” เซินลั่วไม่ต้องการสนทนาเรื่องนี้อีกต่อไป จึงเปลี่ยนเรื่องถาม (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ข้าได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบแล้ว พลังปราณคู่หยินหยางก้อนนั้นแท้จริงแล้วมาจากขวดพลังปราณคู่หยินหยางของเทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์อย่างแน่นอน” เจิ้นหยวนจื่อกล่าวช้าๆ

“นี่เป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของเทือกเขา(@NameIsNovel)อูฐสิงห์จริงหรือ!” สีหน้าเซินลั่วพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย ภายในใจพลันเกิดความคิดมากมายในฉับพลัน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] “เรื่องเหล่านั้นอย่าเพิ่งกล่าวถึงเลย ช่วงเวลานี้สหายเซินได้(@NameIsNovel)ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อสำนักอู๋จวงไปไม่น้อยแล้ว หากไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดตอบแทน ข้าคงรู้สึกไม่สบายใจเป็น(@NameIsNovel)แน่ ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านปรารถนาสิ่งใด หรือมี(@NameIsNovel)เรื่องใดที่(@NameIsNovel)อยากให้ข้าช่วยเหลือ ข้าและ(@NameIsNovel)สำนักอู๋จวงจะพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง” เจิ้นหยวนจื่อกล่าว

เซินลั่วตะลึงไปชั่วขณะ สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ต้องการมากที่(@NameIsNovel)สุดในยามนี้คือการซ่อมแซมหมอนหยก ทว่า(@NameIsNovel)เจิ้นหยวนจื่อเคยกล่าวแล้วว่า(@NameIsNovel)ตนเองไร้ความสามารถที่(@NameIsNovel)จะช่วยได้(@NameIsNovel)

“ในเมื่อผู้อาวุโสเจิ้นหยวนมี(@NameIsNovel)น้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว ก่อนหน้านี้กายาของข้าปนเปื้อนด้วยพลังปราณอสูร จึงต้องการสมบัติหยางบริสุทธิ์บางอย่างไว้ป้องกันจิตวิญญาณ” เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกล่าว

“สมบัติหยางบริสุทธิ์หรือ ช่างบังเอิญนัก ข้ามี(@NameIsNovel)หยกมังกรขดอยู่ชิ้นหนึ่ง เป็น(@NameIsNovel)สมบัติหยางบริสุทธิ์โบราณที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มาเมื่อหลายปีกลาย บังเกิดจากโครงกระดูกของมังกรหยินหยางหยกที่(@NameIsNovel)ตายไปแล้ว มี(@NameIsNovel)สรรพคุณในการปกป้องจิตวิญญาณ ข้าขอมอบให้สหายเซิน” เจิ้นหยวนจื่อกล่าวพร้อมกับหยิบจี้หยกสีแดงเข้มออกมาแล้วยื่นให้

จี้หยกชิ้นนี้มี(@NameIsNovel)รูปแบบเรียบง่ายและ(@NameIsNovel)โบราณ คล้ายมังกรสีแดงขดตัว บนลำตัวสลักลวดลายอันวิจิตร แม้ดูหยาบกระด้าง ทว่า(@NameIsNovel)กลับมี(@NameIsNovel)พลังชีวิตที่(@NameIsNovel)เปี่ยมล้นแผ่ออกมา ราวกับว่า(@NameIsNovel)หยกมังกรนี้จะมี(@NameIsNovel)ชีวิตขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อยาม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)สำคัญที่(@NameIsNovel)สุดคือ เมื่อสัมผัสแล้วรู้สึกร้อนระอุทว่า(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ลวกมือ พลังหยางบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันแทรกซึมเข้าสู่กายาของเซินลั่วโดยตรง ทำให้จิตใจของเขา(@NameIsNovel)สงบนิ่ง

“ของวิเศษจริงๆ!” ดวงตาของเซินลั่วพลันเปล่งประกาย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หยกมังกรขดชิ้นนี้มี(@NameIsNovel)พลังหยางบริสุทธิ์มหาศาล มิด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)กระบี่เหินหยางบริสุทธิ์ของเขา(@NameIsNovel)ในยามนี้เลย ทั้งยังมี(@NameIsNovel)สรรพคุณพิเศษในการปกป้องจิตวิญญาณอีกด้วย ในภายภาคหน้าเมื่อต้องต่อสู้กับพลังปราณอสูร ย่อมมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่งเป็น(@NameIsNovel)แน่ [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ขอบคุณผู้อาวุโสเจิ้นหยวนมาก ของชิ้นนี้มี(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อข้าอย่างยิ่ง” เขา(@NameIsNovel)เก็บหยกมังกรขดชิ้นนั้นไปพลางกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ

“เป็น(@NameIsNovel)เพียงหยกมังกรขดชิ้นหนึ่ง มิได้(@NameIsNovel)นับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ค่าอันใดนัก หากใช้ตอบแทนท่านก็ยังนับว่า(@NameIsNovel)น้อยเกินไป ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ข้าอยู่ที่(@NameIsNovel)ตำหนักสวรรค์นั้น ก็ได้(@NameIsNovel)ลองสอบถามเรื่องการซ่อมแซมหมอนหยกของท่านแล้ว ก็พอจะได้(@NameIsNovel)เบาะแสมาบ้าง” เจิ้นหยวนจื่อกล่าว

“จริงหรือ” เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นก็พลันดีใจเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง

“อาคมผนึกป้องกันที่(@NameIsNovel)อยู่ในหมอนหยกของท่านน่าจะเกี่ยวข้องกับกฎแห่งกาลเวลาและ(@NameIsNovel)ห้วงมิติ ผู้หลอมศาสตราเวททั่วไปนั้นยากที่(@NameIsNovel)จะซ่อมแซมได้(@NameIsNovel) ในโลกปัจจุบัน คงมี(@NameIsNovel)เพียงผู้เดียวที่(@NameIsNovel)อาจจะซ่อมหมอนหยกนั้นได้(@NameIsNovel)” เจิ้นหยวนจื่ออธิบาย [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] “ผู้ใดกัน โปรดชี้แนะด้วย ท่านผู้อาวุโสเจิ้นหยวน” เซินลั่วถามพร้อมกับโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง

“ตัวตนของคนผู้นั้นมิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ความลับอันใด ท่านอาจจะเคยพบเจอผู้นั้นแล้วก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)คือเจ้าเมืองเทียนจี ท่านลองไปที่(@NameIsNovel)นั่นดูเผื่อจะโชคดี” เจิ้นหยวนจื่อแนะนำ

“เจ้าเมืองเทียนจีหรือ ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเจิ้นหยวนที่(@NameIsNovel)ชี้แนะ” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง แล้วกล่าวขอบคุณอีกครา [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] หลังจากนั้น เจิ้นหยวนจื่อก็มิได้(@NameIsNovel)สนทนาเรื่องสำคัญอันใดกับเซินลั่วอีก เพียงแต่สนทนาเรื่องราวเกี่ยวกับป่าพฤกษาเทวะ และ(@NameIsNovel)ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรของเขา(@NameIsNovel)เล็กน้อยก่อนจะจากไป

เซินลั่วเงียบอยู่ในห้องพักชั่วครู่ มิได้(@NameIsNovel)ออกไปภายนอก ทว่า(@NameIsNovel)กลับเข้าไปฝึกฝนต่อในห้องลับ [Source: NameIsNovel]

ในช่วงหลายวันให้หลัง เขา(@NameIsNovel)มุ่งมั่นฝึกฝนอยู่ในสำนักอู๋จวง ขัดเกลารากฐานที่(@NameIsNovel)ไม่มั่นคง อันเนื่องมาจากระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว [Source: NameIsNovel]

ทัศนคติของสำนักอู๋จวงที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ต่อเซินลั่วนั้นดีขึ้นอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด ทั้งยังให้การต้อนรับเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อย่างดีแทบทุกวัน

หลังจากผ่านไปเจ็ดแปดวันให้หลัง เมื่อรากฐานการบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ มั่นคงขึ้น เซินลั่วก็กล่าวคำอำลาและ(@NameIsNovel)จากไป

------------------- [Source: NameIsNovel]