หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,201
ตอนที่ 1,201 : เคราะห์กลับกลายเป็นดี
ตอนที่ 1201
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)บังคับให้บาเชเข้าไปในถุงเฉวียนคุน เพียงแต่หลับตาลง พยายามฟื้นฟูพลังปราณเต๋าให้กลับคืนสู่สภาพเดิม
“สหายเซิน มี(@NameIsNovel)บางอย่างผิดปกติ!” ขณะที่(@NameIsNovel)เพิ่งเข้าสู่สมาธิ เสียงของบาเชก็พลันดังก้องขึ้นในโสตประสาท ด้วยน้ำเสียงเจือแววประหลาดใจ
“เกิดอะไรขึ้น?” เซินลั่วลืมตาขึ้นเอ่ยถาม มิได้(@NameIsNovel)แสดงท่าทีร้อนรนแม้แต่น้อย
เซินลั่วพอจะเข้าใจนิสัยของบาเชอยู่บ้างแล้ว อสูรตนนี้ค่อนข้างสุขุมเยือกเย็น มิใช่พวกที่(@NameIsNovel)ชอบทำตัวเหลาะแหละเสียงดัง การที่(@NameIsNovel)มันเอ่ยปากเช่นนี้ ย่อมหมายความว่า(@NameIsNovel)ต้องสัมผัสถึงบางสิ่งบางอย่างได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)แน่
“เมื่อครู่นี้ข้าได้(@NameIsNovel)ปล่อยสัมผัสจิตเทวะออกไปสำรวจโดยรอบ แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)วิหคขมิ้นลายโลหิตทั้งหมดในรัศมี(@NameIsNovel)ร้อยลี้ได้(@NameIsNovel)หายตัวไปแล้ว!” บาเชกล่าวด้วยแววประหลาดใจและ(@NameIsNovel)เคลือบแคลงสงสัย
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)จอมราชันย์เก้าเศียรเห็นว่า(@NameIsNovel)วิหคขมิ้นลายโลหิตหาพวกเราไม่พบ จึงเรียกพวกมันกลับไป แล้วเปลี่ยนไปใช้แมลงหรือนกวิญญาณชนิดอื่นออกค้นหาแทน?” เซินลั่วปล่อยสัมผัสจิตเทวะออกไปตรวจสอบ เมื่อยืนยันคำพูดของบาเชแล้วจึงเอ่ยคาดเดาขึ้น
“เท่าที่(@NameIsNovel)ข้าทราบ วิหคขมิ้นลายโลหิตเป็น(@NameIsNovel)นกวิญญาณสอดแนมที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดของจอมราชันย์เก้าเศียร หากวิหคชนิดนี้ยังหาพวกเราไม่พบ การเปลี่ยนไปใช้วิญญาณนกชนิดอื่นก็คงไม่ต่างกัน
ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)การที่(@NameIsNovel)จอมราชันย์เก้าเศียรเรียกวิหคขมิ้นลายโลหิตกลับไปนั้น คงมิใช่เพื่อล้มเลิกการค้นหา แต่กลับมี(@NameIsNovel)เจตนาอื่นแอบแฝงอยู่ ส่วนจะเป็น(@NameIsNovel)เจตนาอันใดนั้น ข้าเองก็สุดจะคาดเดาได้(@NameIsNovel)” บาเชเอ่ยช้าๆ
“ในเมื่อสหายเต๋าบาเชรู้สึกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางอย่างผิดปกติ พวกเราก็ไม่ควรอำพรางกายอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่โดยไร้การป้องกันใดๆ อีกต่อไป ควรส่งคนออกไปสำรวจพื้นที่(@NameIsNovel)โดยรอบก่อน” เซินลั่วกล่าวอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงใช้วิชาปราบอสูรเรียกปีศาจกระจกออกมา
“ปีศาจกระจกตนนี้เป็น(@NameIsNovel)เผ่าอสูรแห่งทะเลบูรพา... ปีศาจกระจก นี่คือสหายเต๋าบาเช ซึ่งข้าเพิ่งรับมาเป็น(@NameIsNovel)ผู้ช่วยได้(@NameIsNovel)ไม่นาน” เซินลั่วแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน
“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือสหายปีศาจกระจก ยินดีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รู้จัก” บาเชหัวเราะแห้งๆ พร้อมทักทายปีศาจกระจก
ปีศาจกระจกมองบาเชด้วยแววสงสัยใคร่รู้ ก่อนโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วหันไปทางเซินลั่วพร้อมเอ่ยถามว่า(@NameIsNovel) “ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)นายท่านเรียกข้าออกมาครั้งนี้มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใดหรือ?”
“เรื่องมันเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้…” เซินลั่วอธิบายถึงความบาดหมางระหว่า(@NameIsNovel)งตนกับจอมราชันย์เก้าเศียร รวมถึงสถานการณ์ปัจจุบันให้ปีศาจกระจกฟังโดยสังเขป
“...ทั้งสหายเต๋าบาเชและ(@NameIsNovel)ข้าต่างก็เคยเผชิญหน้ากับจอมราชันย์เก้าเศียรมาแล้ว จึงไม่เหมาะที่(@NameIsNovel)จะออกไปสำรวจด้วยตนเอง เจ้าจงไปตรวจสอบบริเวณโดยรอบ หากพบเจออันตรายใดๆ ให้รีบกลับมาทันที” เซินลั่วกล่าวสรุป
“เจ้าค่ะ” ปีศาจกระจกซึ่งค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหยุนเหมิงเจ๋อ และ(@NameIsNovel)ไม่เคยขัดคำสั่งของเซินลั่วมาก่อน จึงพยักหน้ารับทันที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ลำแสงสีครามพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า
“ท่านปล่อยให้ปีศาจกระจกตนนี้ออกไปเพียงลำพัง มิกลัวว่า(@NameIsNovel)นางจะพบเจออันตรายบ้างหรือ?” บาเชเอ่ยถาม
“แม้ระดับพลังบำเพ็ญของสหายปีศาจกระจกจะไม่สูงนัก แต่นางมี(@NameIsNovel)ความสามารถพิเศษอยู่หลายอย่าง การป้องกันตัวคงมิใช่ปัญหา” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น บาเชก็มิได้(@NameIsNovel)กล่าวอันใดอีก
เซินลั่วหลับตาลง เตรียมบำเพ็ญเพียรต่อระหว่า(@NameIsNovel)งรอผลการสำรวจของปีศาจกระจก
ทว่า(@NameIsNovel)ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เป็น(@NameIsNovel)ใจนัก ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วหลับตาลง เสียงร้อนรนของแม่ทัพผีก็ดังก้องขึ้นในจิต
“นายท่าน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มี(@NameIsNovel)ฝูงต่อโลหิตแดงกำลังมุ่งหน้ามาจากแดนไกล อีกไม่นานก็จะมาถึงยังที่(@NameIsNovel)พักของพวกเราแล้ว!”
“ผู้อาวุโสอ้าวเลี่ยกับอู๋ม่านเอ๋อร์ยังคงรักษาตัวอยู่ในห้องลับ ที่(@NameIsNovel)นั่นมี(@NameIsNovel)ค่ายกลป้องกันอื่นๆ อยู่ ข้าจึงไม่อาจมองเห็นว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นภายในได้(@NameIsNovel)” แม่ทัพผีตอบกลับ
“นั่นคือวิหกขมิ้นลายโลหิต เป็น(@NameIsNovel)สัตว์เลี้ยงวิญญาณที่(@NameIsNovel)จอมราชันย์เก้าเศียรใช้สอดแนมศัตรู เจ้าจงคอยเฝ้าตำหนักถ้ำไว้ ข้าจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้!” คิ้วของเซินลั่วขมวดลงเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับทันควัน
“ขอรับ” แม่ทัพผีตอบรับด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)คลายกังวลลง
“เกิดอะไรขึ้น?” บาเชรีบถามเมื่อเห็นสีหน้าของเซินลั่วพลันเปลี่ยนไป
เซินลั่วเล่าสิ่งที่(@NameIsNovel)แม่ทัพผีบอกกล่าว สีหน้าของบาเชก็พลันเคร่งขรึมลงด้วยเช่นกัน ก่อนจะตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)
“ข้าเข้าใจแล้วว่า(@NameIsNovel)เหตุใดจอมราชันย์เก้าเศียรจึงเรียกวิหคขมิ้นลายโลหิตทั้งหมดกลับไป มันตั้งใจจะรวบรวมพวกมันไว้ในที่(@NameIsNovel)เดียว แล้วสร้างเป็น(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นฝูงต่อ
เพื่อกวาดล้างและ(@NameIsNovel)ค้นหาในพื้นที่(@NameIsNovel)วงกว้าง ด้วยวิธีนี้ แม้การค้นหาจะช้าลง แต่ความแม่นยำจะทวีคูณขึ้นนับพันเท่า ตำหนักถ้ำของท่านไม่มี(@NameIsNovel)ทางซ่อนตัวต่อไปได้(@NameIsNovel)อย่างแน่นอน”
อันที่(@NameIsNovel)จริงเซินลั่วก็สงสัยเช่นนี้มาสักพักแล้ว เกรงว่า(@NameIsNovel)จอมราชันย์เก้าเศียรที่(@NameIsNovel)หาร่องรอยของพวกตนมิพบมาระยะหนึ่งแล้ว จะหันมาใช้วิธีอันหยาบช้าเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่า(@NameIsNovel)แม้จะหาตนกับบาเชมิพบ แต่กลับไปเจอตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)โดยบังเอิญ
“ผู้อาวุโสอ้าวเลี่ยกำลังรักษาตัวอยู่ในตำหนักถ้ำ ข้าต้องกลับไป! มิเช่นนั้นพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ทางรับมือจอมราชันย์เก้าเศียรได้(@NameIsNovel)แน่” เซินลั่วลุกพรวดขึ้นยืนอย่างไม่ลังเล พร้อมส่งข้อความทางจิตให้ปีศาจกระจกกลับมา
“ตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)นั่นอยู่ห่างจากที่(@NameIsNovel)นี่พอสมควร แม้จะเร่งความเร็วเต็มที่(@NameIsNovel) ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามกว่า(@NameIsNovel)จะไปถึง ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)เมื่อไปถึง ทุกสิ่งคงจะสายเกินไปแล้ว...” บาเชลังเล คำพูดของมันส่อแววว่า(@NameIsNovel)มิเต็มใจที่(@NameIsNovel)จะกลับไปนัก
“หากสหายเต๋าบาเชหวาดกลัว ก็อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่รอได้(@NameIsNovel) ผู้อาวุโสอ้าวเลี่ยและ(@NameIsNovel)แม่นางม่านเอ๋อร์เป็น(@NameIsNovel)สหายของข้า เซินผู้นี้ต้องกลับไปอย่างแน่นอน” เซินลั่วกล่าวอย่างเฉยเมย
“สหายเซินคิดไปถึงไหนกัน? ในเมื่อท่านตัดสินใจจะกลับไป ในฐานะสัตว์วิญญาณของท่าน ข้าย่อมต้องติดตามไปด้วยเป็น(@NameIsNovel)ธรรมดา” บาเชกล่าวอย่างแข็งกระด้าง ดวงตาของมันไหวกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะรีบเสริมขึ้น
แท้จริงแล้วบาเชมิได้(@NameIsNovel)ต้องการกลับไปเสี่ยงอันตรายกับเซินลั่ว แต่เพิ่งจะเข้าร่วมกับเซินลั่วได้(@NameIsNovel)ไม่นาน พอเจอเรื่องอันตรายเข้าก็คิดจะหลีกหนีทันที เกรงว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะคิดร้ายและ(@NameIsNovel)ทำสิ่งที่(@NameIsNovel)ไม่เป็น(@NameIsNovel)ผลดีต่อตน
เซินลั่วอบหัวเราะในใจ แม้อสูรตนนี้จะเลือกอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ต่อ เซินลั่วก็คงมิได้(@NameIsNovel)ทำอันใดแก่มัน แต่การมี(@NameIsNovel)บาเชที่(@NameIsNovel)รู้รายละเอียดเกี่ยวกับจอมราชันย์เก้าเศียรเป็น(@NameIsNovel)อย่างดีร่วมทางไปด้วย จะช่วยเพิ่มโอกาสในการต่อกรกับจอมราชันย์เก้าเศียรได้(@NameIsNovel)อย่างมาก
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)แสดงสีหน้าอันใดออกมา เพียงแต่เหินกระบี่ออกจากถังน้ำ มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)ปีศาจกระจกอยู่ และ(@NameIsNovel)ในเวลาไม่นานนักก็ได้(@NameIsNovel)พบกับอสูรตนนั้น
“นายท่าน...” ใบหน้าของปีศาจกระจกเต็มไปด้วยความประหลาดใจ กำลังจะเอ่ยถามว่า(@NameIsNovel)เกิดเรื่องอันใดขึ้น
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)กล่าวอันใด โบกมือคราหนึ่ง พลันนำปีศาจกระจกเข้าไปในถุงเฉวียนคุน จากนั้นจึงเรียกใช้ปีกวายุอัสนีในทันที พร้อมกับโคจรเคล็ดวิชาทะยานปีกพันลี้ แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาสีทองปนเขียว พุ่งตรงไปยังตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)ด้วยความเร็วสูงสุด
ภายในตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel) แม่ทัพผีกำลังควบคุมกระบวนค่ายกลธุลีสองลักษณ์อย่างร้อนรน ในใจได้(@NameIsNovel)แต่ภาวนาให้ค่ายกลนี้ลึกล้ำพอที่(@NameIsNovel)จะหลบเลี่ยงหายนะครั้งนี้ไปได้(@NameIsNovel)
ฝูงต่อโลหิตกวาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว พยายามอย่างสุดความสามารถที่(@NameIsNovel)จะซ่อนเร้นไอพลังของค่ายกล ทำให้รอดพ้นจากการตรวจจับของวิหกขมิ้นลายโลหิตที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายอยู่บางส่วนในตอนแรกได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อฝูงวิหกหลักกวาดเข้ามา กระบวนค่ายกลธุลีสองลักษณ์ก็ถูกเปิดโปงจนได้(@NameIsNovel)
ห่างจากตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)ไปหลายพันลี้ เมฆาโลหิตก้อนหนึ่งลอยอยู่กลางนภากาศ ภายในนั้นมี(@NameIsNovel)ร่างของจอมราชันย์เก้าเศียรยืนอยู่
เบื้องล่างของเมฆาโลหิตคือระลอกคลื่นฝูงต่อโลหิตแดงที่(@NameIsNovel)ทอดยาวนับหมื่นลี้ กำลังเคลื่อนตัวข้ามหยุนเหมิงเจ๋ออย่างเชื่องช้า กลืนกินทุกสิ่งขวางหน้า
“ค่ายกลป้องกันรึ? สถานที่(@NameIsNovel)ห่างไกลเช่นนี้จะมี(@NameIsNovel)ค่ายกลได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน? หรือเซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ผู้วางมันไว้?” จอมราชันย์เก้าเศียรพลันรับรู้ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของตำหนักถ้ำ จึงพึมพำกับตนเอง
จากนั้นคิ้วของมันก็เลิกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบคุมเมฆาโลหิตให้บินไปยังตำหนักถ้ำภูเขา(@NameIsNovel) ในเวลาไม่นานนักก็มาถึงบริเวณใกล้เคียง
“เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลมายาที่(@NameIsNovel)แยบยลยิ่งนัก หากมิได้(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นวิหกขมิ้นลายโลหิตค้นพบโดยบังเอิญ ต่อให้ข้าใช้สัมผัสจิตเทวะค้นหาก็อาจจะตรวจมิพบ”
จอมราชันย์เก้าเศียรสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความซับซ้อนของกระบวนค่ายกลธุลีสองลักษณ์ จึงลอบชื่นชมในใจ ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าทาง
ลำแสงสีเลือดขนาดเท่าถังน้ำพุ่งออกจากเมฆาโลหิตด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด เข้าปะทะกับกระบวนค่ายกลธุลีสองลักษณ์อย่างรุนแรง
กระบวนค่ายกลธุลีสองลักษณ์พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีขาว จุดที่(@NameIsNovel)ถูกลำแสงสีเลือดโจมตีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดเสียงเปรี๊ยะๆ ขึ้น แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่มิแตกสลาย
-------------------