หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,298
ตอนที่ 1,298 : ค้นหาศิลาเซียน
ตอนที่ 1298
เซินลั่วหลับตาลงเพื่อสัมผัสส่วนลึกของเส้นลมปราณ พลางโคจรเคล็ดวิชาแปลงกายอสูรเสวียนหยาง สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)พลันแปรเปลี่ยนไป.
"ข้า รับรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)สายพลังปราณปีศาจได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นอีกครั้งจากส่วนลึกของเส้นลมปราณ แม้จะมี(@NameIsNovel)ความหนาแน่นเพียงหนึ่งในสิบของเมื่อก่อน แต่ก็ยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย."
“พลังแห่งทัณฑ์อัสนีไม่อาจขจัดพลังปราณปีศาจนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์!” หัวใจของเซินลั่วพลันหนักอึ้ง ความยินดีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทะลวงสู่ระดับเซียนแท้จางหายไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่ง.
พลังปราณปีศาจของฉือโยว ยากจะกำจัดให้สิ้นซาก หากไม่ถูกขจัดไปโดยสมบูรณ์ ภายภาคหน้าย่อมต้องกัดกินพลังชีวิตในกายอย่างแน่นอน และ(@NameIsNovel)ไม่ช้าก็เร็วคงจะกลับมาแข็งแกร่งดังเดิม!
“บัดซบ! เหตุใดจึงเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้!” เซินลั่วกุมหน้าผากตนเอง ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและ(@NameIsNovel)ชิงชัง.
ทว่า(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)จมอยู่กับอารมณ์นี้นานนัก ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะอย่างไรก็ต้องเดินหน้าต่อไป หลังจากผ่านการชำระล้างจากทัณฑ์อัสนี พลังปราณปีศาจส่วนใหญ่ในกายก็ถูกหลอมไปแล้ว หากไม่ไปกระตุ้นมันขึ้นมาเอง ในตอนนี้คงไม่ก่อปัญหาใด ค่อยหาทางแก้ไขในภายหลังได้(@NameIsNovel).
เซินลั่วสูดหายใจลึกและ(@NameIsNovel)กลับมาสงบใจได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว.
ขณะนั้นเอง แรงกดดันในห้วงอากาศเบื้องบนก็พลันคลายลง เซินลั่วดีใจยิ่งนัก เตรียมจะเหินกายขึ้นไปเพื่อหลบหนีทันที.
“สหายเซิน อย่าเพิ่งรีบร้อน! วิชาอาคมของท่านทรงพลัง ทั้งเสื้อคลุมผ้าไหมหมอกควันนั่นก็มี(@NameIsNovel)อานุภาพลึกล้ำ เหตุใดจึงไม่ฉวยโอกาสนี้ลงไปดูในดวงตาวิญญาณหมื่นจั้งเล่า? บางทีท่านอาจพบ ศิลาเซียนติดมือกลับไปบ้างก็ได้(@NameIsNovel) ผลึกแห่งพลังวิญญาณบริสุทธิ์เหล่านั้น แต่ละชิ้นล้วนมี(@NameIsNovel)พลังปราณวิญญาณบริสุทธิ์มหาศาล ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญเพียรและ(@NameIsNovel)ทะลวงขอบเขต” เสียงจิตวิญญาณเทวะของจื่อจู๋ดังขึ้นในทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่ว.
“ที่(@NameIsNovel)นี่มี(@NameIsNovel)ศิลาเซียนแน่นอนหรือ?” เซินลั่วถามด้วยความประหลาดใจ.
“ในความเห็นอันต่ำต้อยของข้า หากในดวงตาวิญญาณหมื่นจั้งนี้ยังหาศิลาเซียนไม่พบ เช่นนั้นในสามภพก็คงมี(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)น้อยแห่งนักที่(@NameIsNovel)จะหล่อเลี้ยงของเช่นนี้ได้(@NameIsNovel)” จื่อจู๋ตอบกลับทันที.
“ในเมื่อท่านกล่าวเช่นนี้ ข้าจะเชื่อท่านสักครา” เซินลั่วกล่าวหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง.
กล่าวจบก็ล้มเลิกความคิดที่(@NameIsNovel)จะเหินกายขึ้นไป หากแต่กลับพุ่งดิ่งลงสู่เบื้องลึกของดวงตาวิญญาณหมื่นจั้งแทน.
ภายในดวงตาวิญญาณ ความหนาแน่นของพลังปราณฟ้าดินนั้นเข้มข้นจนเกินจินตนาการ ยิ่งดิ่งลึกลงไป พลังปราณก็ยิ่งบริสุทธิ์ เซินลั่วซึ่งเพิ่งทะลวงสู่ระดับเซียนแท้จึงดื่มด่ำกับมันอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)รู้สึกสบายกายอย่างยิ่ง.
ทุกอณูผิวและ(@NameIsNovel)รูขุมขนทั่วร่างพลันเปิดออก ดูดซับพลังปราณฟ้าดินที่(@NameIsNovel)อยู่รายล้อมอย่างไม่ติดขัด.
ขณะนั้น เสียงของจื่อจู๋ก็ดังขึ้นในใจอีกครั้ง “สหายเซิน โปรดอภัยที่(@NameIsNovel)ข้าพูดจาไม่เข้าเรื่อง แต่การดูดซับพลังปราณฟ้าดินอันบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)นี่มากเกินไปนั้นมี(@NameIsNovel)อันตรายอยู่ไม่น้อย.”
“มี(@NameIsNovel)อันตรายอันใด?” เซินลั่วถามด้วยความสงสัย.
“หากไม่นับสิ่งภายนอก ภายในดวงตาวิญญาณหมื่นจั้งแห่งนี้ หากผู้ใดดูดซับพลังปราณฟ้าดินมากเกินไป จะเกิดความเชื่อมโยงลึกลับกับรอยแยกมิติแห่งนั้น อย่างเบาที่(@NameIsNovel)สุดก็จะถูกพลังนี้พันธนาการไว้ ไม่สามารถจากไปได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)อย่างร้ายแรงที่(@NameIsNovel)สุดก็จะถูกดูดเข้าไปในรอยแยกมิติโดยตรง หายสาบสูญไปตลอดกาล” จื่อจู๋อธิบาย.
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)เชื่อในทันที หากแต่หลับตาลงและ(@NameIsNovel)สัมผัสอย่างระมัดระวังอยู่ครู่หนึ่ง และ(@NameIsNovel)ก็พบร่องรอยบางอย่างจางๆ จริงๆ จึงผนึกตนเองทันที หยุดการดูดซับพลังปราณฟ้าดิน.
ในขณะเดียวกัน เขา(@NameIsNovel)ก็สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)แม้พลังปราณภายในดวงตาวิญญาณจะบริสุทธิ์เพียงใด แต่ก็ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตใดกล้ำกรายเข้ามา ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)การยืนยันคำกล่าวของจื่อจู๋.
“ขอบคุณที่(@NameIsNovel)เตือน” เซินลั่วกล่าว.
จื่อจู๋เงียบไป ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก.
เซินลั่วดิ่งลงไปอีกพักใหญ่ ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มองเห็นผืนดินสีดำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแผ่ขยายออกไปหลายร้อยจั้ง.
“สถานที่(@NameIsNovel)บิดเบี้ยวในห้วงอากาศนั่นคือที่(@NameIsNovel)ตั้งของรอยแยกมิติหรือ?” เขา(@NameIsNovel)มองไปยังบริเวณห่างไกลที่(@NameIsNovel)ห้วงอากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อยพลางเอ่ยถาม.
“ข้าไม่เคยกล้าลงมาลึกถึงเพียงนี้มาก่อน แต่ในเมื่อสหายเซินกล่าวเช่นนั้น ก็คงจะเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น” จื่อจู๋ตอบ.
เซินลั่วพยักหน้าเงียบๆ กับตนเองและ(@NameIsNovel)เริ่มค้นหาบนผืนดินใต้ดวงตาวิญญาณ.
ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากค้นหาอยู่ช้านาน ก็ไม่พบร่องรอยของศิลาเซียนแม้แต่น้อย.
“สหายเซิน ยิ่งเข้าใกล้บริเวณรอยแยกมิติมากเท่าใด โอกาสที่(@NameIsNovel)ศิลาเซียนจะก่อตัวขึ้นก็ยิ่งมากเท่านั้น ลองไปดูทางนั้นสิ! แต่ที่(@NameIsNovel)นั่นอันตรายอย่างยิ่ง อย่าได้(@NameIsNovel)ประมาทและ(@NameIsNovel)เข้าใกล้เกินไป” จื่อจู๋เตือน.
“ขอบคุณที่(@NameIsNovel)เตือน” เซินลั่วกล่าว, ความจริงแล้วเขา(@NameIsNovel)ก็มี(@NameIsNovel)ความตั้งใจนี้อยู่แล้ว.
กล่าวจบก็เปลี่ยนทิศทางและ(@NameIsNovel)ค่อยๆ เข้าไปใกล้บริเวณที่(@NameIsNovel)ห้วงอากาศบิดเบี้ยวอย่างระมัดระวัง.
ก่อนจะเดินไปได้(@NameIsNovel)ถึงสิบก้าว เซินลั่วก็พลันเตะเข้ากับของแข็งบางอย่าง เกิดเสียง “แกร็ก” เบาๆ.
เมื่อเขา(@NameIsNovel)ก้มลงมองอย่างละเอียด ก็ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากพื้นดินสีดำที่(@NameIsNovel)ไม่เรียบเสมอกัน.
เซินลั่วคิดว่า(@NameIsNovel)ตนอาจเตะโดนส่วนที่(@NameIsNovel)นูนขึ้นมาบนพื้นโดยไม่ได้(@NameIsNovel)ตั้งใจ จึงมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจมากนัก. ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากเดินไปอีกเพียงสองก้าว เขา(@NameIsNovel)ก็เตะโดนบางสิ่งอีกครั้ง เกิดเสียงกระทบกันเบาๆ.
คราวนี้เมื่อก้มลงมองอย่างใกล้ชิด เซินลั่วก็สังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยบนพื้นไม่ไกลจากเท้า ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)แสงจะหักเหเล็กน้อยเมื่อผ่านบางสิ่ง.
บางสิ่งพลันผุดขึ้นในความคิด คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ก็เลิกขึ้นอย่างตระหนักรู้ แล้วยื่นมือออกไปยังจุดนั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่(@NameIsNovel)ปลายนิ้ว.
เซินลั่วกำนิ้วมือ ฝ่ามือก็คว้าศิลาผลึกใสขนาดเท่าวอลนัทได้(@NameIsNovel)ทันที.
เขา(@NameIsNovel)ถือศิลาผลึกไว้ตรงหน้าดวงตาและ(@NameIsNovel)พิจารณาอย่างใกล้ชิด พบว่า(@NameIsNovel)มันใสเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งเจือปนอยู่ภายในเลย แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า.
และ(@NameIsNovel)เมื่อถือศิลาผลึกแล้วลองดูดซับพลังวิญญาณที่(@NameIsNovel)อยู่ภายใน ศิลานั้นก็เปลี่ยนจากสถานะใสไร้สีเป็น(@NameIsNovel)เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ พลังวิญญาณบริสุทธิ์เข้มข้นมหาศาลก็พวยพุ่งออกมา พุ่งตรงเข้าสู่ฝ่ามือของเซินลั่ว.
ด้วยแรงกระตุ้นจากพลังวิญญาณนี้ พลังปราณฟ้าดินรอบกายดูเหมือนจะถูกดึงดูดเข้ามา รวมตัวกันที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel).
ด้วยความยินดีในใจ เซินลั่วรีบหยุดโดยทันที พลางนึกถึงคำเตือนก่อนหน้านี้ของจื่อจู๋.
หลังจากหยุดดูดซับพลังวิญญาณ แสงจากศิลาเซียนก็ค่อยๆ จางลง กลับสู่สภาพโปร่งใสอีกครั้ง.
เซินลั่วเก็บศิลาผลึกแล้วค้นหาต่อไป.
ด้วยประสบการณ์จากเมื่อครู่ จึงกวาดสายตามองพื้นอย่างละเอียด มองหาความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็พบศิลาเซียนอีกก้อนหนึ่ง.
หลังจากเก็บมันไว้อย่างดี เซินลั่วก็อารมณ์ดีขึ้นมากและ(@NameIsNovel)ค้นหาต่อไป.
แต่คราวนี้แม้จะค้นหาอยู่ช้านาน ก็ไม่พบศิลาเซียนอีก.
ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังจะยอมแพ้ แสงสีแดงก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นจากรอยแยกบนพื้นเบื้องหน้า ทำให้ดวงตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ.
“มี(@NameIsNovel)บางอย่าง...” จิตใจของเซินลั่วตื่นตัวขึ้นทันที และ(@NameIsNovel)รีบวิ่งไปยังที่(@NameIsNovel)นั่น.
แต่ก่อนจะวิ่งไปได้(@NameIsNovel)ไม่กี่ก้าว เท้าของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันลื่นไถล เท้าที่(@NameIsNovel)ยื่นออกไปรู้สึกราวกับถูกกระชาก ทำให้ร่างไถลจนเกือบจะเสียสมดุล.
เมื่อพยายามทรงตัวกลับมาได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)พยายามจะดึงขากลับ เขา(@NameIsNovel)ก็พลันรับรู้ว่า(@NameIsNovel)แรงดึงที่(@NameIsNovel)ขาขวายังไม่หายไป หากแต่แรงดึงนั้นกลับค่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ.
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเซินลั่วเพ่งมอง ก็ไม่พบสิ่งใดรอบขาของตน ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)กำลังลากขาของเขา(@NameIsNovel)อยู่.
ตอนนั้นเองที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)รับรู้ขึ้นมาอย่างกะทันหันและ(@NameIsNovel)น่าตกใจ ด้วยความกระตือรือร้นที่(@NameIsNovel)จะหาศิลาเซียน เขา(@NameIsNovel)จึงมุ่งหน้าไปเบื้องหน้าจนมิได้(@NameIsNovel)สังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้าง โดยไม่รู้ตัวก็ได้(@NameIsNovel)มาถึงบริเวณที่(@NameIsNovel)ห้วงอากาศบิดเบี้ยวแล้ว!
-------------------