ตอนที่ 1,324 : ได้รับมอบหมายจากผู้อื่น

ครึ่งเดือนต่อมา ภายในเมืองเทียนจี

ภายในโถงใหญ่โอ่อ่าตระการตา เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายที่(@NameIsNovel)กลับมาในสภาพมอมแมมและ(@NameIsNovel)อิดโรย ต่างได้(@NameIsNovel)รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น

นอกจากคุณชายน้อยผู้เป็น(@NameIsNovel)เจ้าเมืองแล้ว ผู้อาวุโสโม่หวังและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสฟู่ต่างก็ปรากฏกายอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)นั้นด้วยเช่นกัน [Source: NameIsNovel]

“อาจารย์เหยียนเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” เซินลั่วไม่เห็นอาจารย์เหยียนอยู่ในโถง จึงอดรนทนไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยถาม

[Source: NameIsNovel] คุณชายน้อยตอบว่า(@NameIsNovel) “การเดินทางไปยังถ้ำอเวจีทมิฬส่งผลกระทบต่อท่านอาจารย์อย่างหนัก พออาการบาดเจ็บทุเลาลง ท่านอาจารย์ก็เร่งปิดด่านบำเพ็ญเพียรทันที จนตอนนี้ก็ยังไม่มี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะออกจากด่าน”

“ตราบใดที่(@NameIsNovel)อาการบาดเจ็บไม่น่าเป็น(@NameIsNovel)ห่วงก็ดีแล้ว” เซินลั่วพยักหน้าพลางเอ่ย

หลังจากพูดคุยทักทายกันพอเป็น(@NameIsNovel)พิธี เหล่าผู้คนต่างหลีกเลี่ยงที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยถึงผู้อาวุโสเหมยราวกับรู้กันดี ราวกับว่า(@NameIsNovel)บุรุษผู้นั้นไม่เคยมี(@NameIsNovel)ตัวตนอยู่จริง

เมื่อการทักทายสิ้นสุดลง ผู้อาวุโสโม่หวังและ(@NameIsNovel)ผู้อื่นต่างก็ทยอยขอตัวจากไป ฟู่ตงไหลก็เดินคล้อยตามออกจากโถงใหญ่ไปด้วยเช่นกัน

ภายในโถงจึงเหลือเพียงเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คุณชายน้อย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“สหายเซิน โปรดนำศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)ท่านต้องการให้ซ่อมแซมออกมาเถิด” คุณชายน้อยเอ่ยขึ้น

เซินลั่วไม่รอช้า หยิบยกหมอนหยกที่(@NameIsNovel)แตกเป็น(@NameIsNovel)สามเสี่ยงออกมา พร้อมแผ่นหยกที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในหมอนหยกซึ่งได้(@NameIsNovel)จากถ้ำ แล้วให้พวกมันลอยขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าคุณชายน้อย

ทันทีที่(@NameIsNovel)หมอนหยกปรากฏขึ้น ดวงตาของคุณชายน้อยหดแคบลงฉับพลัน ราวกับได้(@NameIsNovel)เห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่(@NameIsNovel)เกินความคาดหมาย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วสังเกตเห็นแววตาที่(@NameIsNovel)เปลี่ยนไป จึงเอ่ยปากถาม “เจ้าเมือง ท่านรู้จักของสิ่งนี้หรือ?” [Source: NameIsNovel]

ทว่า(@NameIsNovel)คุณชายน้อยไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบคำถาม กลับโน้มกายไปเบื้องหน้าเล็กน้อย เพ่งพินิจหมอนหยกอย่างละเอียด แล้วยกฝ่ามือขึ้น ลูบไล้ลวดลายบนหมอนหยกอย่างแผ่วเบาด้วยปลายนิ้วมือ พลางตรวจสอบด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)จดจ่อครุ่นคิด

อีกทั้งยังใช้เวลาพินิจพิเคราะห์แผ่นหยกอยู่นาน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] คิ้วเรียวของคุณชายน้อยขมวดเข้าคลายออกเป็น(@NameIsNovel)ระยะ ดวงตาฉายแววตื่นเต้นระคนกังขา ราวกับจิตใจกำลังขัดแย้งระหว่า(@NameIsNovel)งยอมรับและ(@NameIsNovel)ปฏิเสธ ห้วงความคิดนับพันแล่นผ่าน

[Source: NameIsNovel] เนิ่นนานหลายอึดใจ คุณชายน้อยจึงคลายมือจากหมอนหยก แล้วนวดขมับที่(@NameIsNovel)ปวดล้า พร้อมถอนหายใจแผ่วเบา “ความแยบยลแห่งสวรรค์ ช่างเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มนุษย์จะเอื้อมถึงนัก...”อ่านตอนต่อไปฟรี

“เจ้าเมือง หรือว่า(@NameIsNovel)ท่านซ่อมแซมสิ่งนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)แล้วหรือ?” พอได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ใจของเซินลั่วพลันวูบไหว

“ผู้ใดบอกว่า(@NameIsNovel)ข้าซ่อมไม่ได้(@NameIsNovel)?” คุณชายน้อยหันมามองเซินลั่วพลางกล่าว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “แต่ท่านกล่าวว่า(@NameIsNovel) ‘เกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มนุษย์จะเอื้อมถึง’...” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความลังเล

“ความแยบยลแห่งสวรรค์นั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)มนุษย์จะเอื้อมถึง แต่หากข้าสามารถฉกฉวยผลงานแห่งสวรรค์มาได้(@NameIsNovel)อย่างแยบยลเล่า?” คุณชายน้อยถลึงตาใส่เซินลั่วพลางกล่าว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ข้าย่อมรู้ดีเสมอมาว่า(@NameIsNovel) หากจะมี(@NameIsNovel)ผู้ใดในใต้หล้าสามารถซ่อมแซมสิ่งนี้ได้(@NameIsNovel) ก็มี(@NameIsNovel)เพียงท่านเจ้าเมืองผู้เดียวเท่านั้น” มี(@NameIsNovel)คำกล่าวโบราณว่า(@NameIsNovel) ‘คำเยินยอล้วนใช้ได้(@NameIsNovel)ผลเสมอ’ เมื่อจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องขอความช่วยเหลือ เซินลั่วจึงไม่อาจอดใจกล่าวเยินยอตามไปได้(@NameIsNovel)

“บอกข้ามาก่อน ว่า(@NameIsNovel)ท่านได้(@NameIsNovel)สมบัติชิ้นนี้มาได้(@NameIsNovel)อย่างไร” คุณชายน้อยเอ่ยถาม

เซินลั่วลังเลอยู่ชั่วขณะ แล้วจึงเล่าเรื่องราวการค้นพบหมอนหยกให้เขา(@NameIsNovel)ฟังอย่างย่อกระชับ

“ได้(@NameIsNovel)มาอย่างสามัญเช่นนี้เชียวหรือ? บนสมบัติชิ้นนี้ ข้าเห็นร่องรอยแห่งกาลเวลาที่(@NameIsNovel)ล่วงผ่าน ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)เครื่องบ่งชี้ถึงไอพลังที่(@NameIsNovel)อิงตามกฎเกณฑ์ แล้วท่านกลับบอกข้าว่า(@NameIsNovel)ขุดมันขึ้นมาจากขุนเขา(@NameIsNovel)เล็กๆ ที่(@NameIsNovel)ไร้ซึ่งชื่อเสียงเรียงนามเช่นนั้นน่ะหรือ?” น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นเจือไปด้วยความขุ่นเคืองราวกับหวงแหนสมบัติชิ้นนั้น [Source: NameIsNovel]

“เจ้าเมือง ท่านพอดูออกหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สมบัติชิ้นนี้มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มาอย่างไร?” เซินลั่วถาม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ใช่ ข้าดูออก” คุณชายน้อยพยักหน้าตอบ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “จริงหรือ?” เซินลั่วอุทานด้วยความประหลาดใจ

“มี(@NameIsNovel)อันใดน่าประหลาด สมบัติชิ้นนี้คือวัตถุวิญญาณบรรพกาล ไม่ได้(@NameIsNovel)ถูกสร้างสรรค์ขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มาตามครรลองธรรมชาติ ถือกำเนิดจากฟ้าดิน เช่นเดียวกับการกำเนิดของวานรวิญญาณนั่นเอง” คุณชายน้อยกล่าวพลางคลี่ยิ้ม [Source: NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่า(@NameIsNovel)ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)สมเหตุสมผลดี

“วัสดุของสมบัติชิ้นนี้พิเศษนัก การซ่อมแซมคงไม่ใช่เรื่องง่ายดายนัก” คุณชายน้อยเอ่ยแสดงความเห็น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เจ้าเมือง หมอนหยกใบนี้ไม่ใช่ของธรรมดาสามัญ ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะต้องแลกด้วยสิ่งใด ข้าก็จำต้องซ่อมแซมมันให้สำเร็จจงได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วถอนหายใจหนักหน่วง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ข้าเห็นถึงความมุ่งมั่นของท่าน และ(@NameIsNovel)อยากช่วยเหลือท่านอย่างแท้จริง เวลานี้วัสดุส่วนใหญ่ที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel) เมืองเทียนจีสามารถรวบรวมได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สมบัติล้ำค่าสองชิ้นที่(@NameIsNovel)แม้แต่เมืองเทียนจีก็ไม่อาจเสาะหามาได้(@NameIsNovel)” คุณชายน้อยเอ่ยพลางครุ่นคิด

“โปรดเอ่ยมาเถิดท่านเจ้าเมือง ข้าจะหาทางไปนำสิ่งนั้นมาให้จงได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ชิ้นหนึ่งคือไข่มุกโลหิตเก้ามังกร ซึ่งเร้นซ่อนอยู่ในตำหนักมังกรทะเลบูรพา อีกชิ้นหนึ่งคือแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ ซึ่งถูกเก็บงำไว้ ณ ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน” คุณชายน้อยเปิดเผยความจริง

พอได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็พลันดีใจ แต่แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวลอย่างรวดเร็ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เขา(@NameIsNovel)ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ไข่มุกโลหิตเก้ามังกรคือสิ่งใด จึงไม่ได้(@NameIsNovel)กังวลใจกับมันมากนัก ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ย่อมรู้ดีเกี่ยวกับแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในศาสตราเซียนขั้นสูงสุดแห่งสามภพ

[Source: NameIsNovel] “การซ่อมหมอนหยกใบนี้ต้องใช้แผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำหลอมรวมเข้าไปด้วยหรือขอรับ? นี่มัน...” เซินลั่วพลันตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “หืม? ผู้ใดบอกว่า(@NameIsNovel)จำต้องหลอมรวม? ท่านเพียงแค่ต้องใช้พลังมิติที่(@NameIsNovel)เร้นอยู่ในแผนที่(@NameIsNovel) เพื่อผสานชิ้นส่วนทั้งสามที่(@NameIsNovel)แตกหักของหมอนเข้ากับวัสดุอื่นๆ อย่างมากก็เพียงทำให้แก่นพลังของแผนที่(@NameIsNovel)เสียหายเล็กน้อย โดยไม่ทำลายสมบัติชิ้นนี้” คุณชายน้อยโบกมือพลางกล่าว

[Source: NameIsNovel] เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเซินลั่วก็คลายออกพร้อมรอยยิ้ม “หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ก็ไม่ควรมี(@NameIsNovel)ปัญหาใด”

“ท่านมั่นใจจริงหรือว่า(@NameIsNovel)จะเสาะหาสมบัติทั้งสองชิ้นนี้มาได้(@NameIsNovel)?” คุณชายน้อยถามด้วยแววตากังขาเล็กน้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“หามิได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)ความพยายามย่อมนำมาซึ่งผลสำเร็จไม่ใช่หรือขอรับ? ในเมื่อท่านเจ้าเมืองตกลงจะช่วยเหลือข้าซ่อมแซมหมอนหยกแล้ว เราก็ถือว่า(@NameIsNovel)สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง” เซินลั่วส่ายหน้าพลางกล่าว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เฮ้อ... ช่างเรื่องแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำไปก่อนเถิด ไม่ว่า(@NameIsNovel)ท่านจะยืมมันมาได้(@NameIsNovel)หรือไม่ก็ตาม เพียงแค่ไข่มุกโลหิตเก้ามังกรก็เป็น(@NameIsNovel)สมบัติล้ำค่าแห่งตำหนักมังกรทะเลบูรพาแล้ว ย้อนไปเมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)วานรหงอคงอาละวาดในตำหนักมังกร พวกเขา(@NameIsNovel)ยอมมอบเหล็กเทวะให้ แต่กลับไม่ยอมมอบไข่มุกโลหิตเก้ามังกร ท่านไปเอาความมั่นใจเยี่ยงนี้มาจากไหนกัน?” คุณชายน้อยเหลือบมองเซินลั่วด้วยน้ำเสียงที่(@NameIsNovel)เจือด้วยความหงุดหงิด

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เอ่อ... ข้าจะลองเสาะหาหนทางดู ส่วนวัสดุวิญญาณอื่นๆ ข้าใคร่ขอให้ท่านเจ้าเมืองโปรดตีราคามาได้(@NameIsNovel)เลย ต่อให้ต้องขายสิ้นทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel) ข้าก็จะเสาะหามาให้จงได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบพลางคลี่ยิ้มแห้งแล้ง

“เอาเถิด เมืองเทียนจีจะช่วยท่านรวบรวมวัสดุอื่นๆ โดยไม่คิดค่าตอบแทน แต่เรื่องนี้ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน ต่อให้ท่านได้(@NameIsNovel)สมบัติทั้งสองชิ้นนั้นมาจริงๆ พวกเราก็อาจจะยังรวบรวมสิ่งอื่นๆ ไม่ครบถ้วน ดังนั้นจงเตรียมใจไว้ด้วย” คุณชายน้อยสั่งกำชับ

“ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วรับคำ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

หลังจากที่(@NameIsNovel)เอ่ยจบ เซินลั่วก็หันไปมองคุณชายน้อย ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านเจ้าเมือง ความเอื้อเฟื้อของท่านในครั้งนี้ คงไม่ใช่เพียงเพราะความช่วยเหลือเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)ข้าเคยให้ไว้ในถ้ำอเวจีทมิฬใช่หรือไม่ขอรับ?”

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านช่างสังเกตยิ่งนัก ที่(@NameIsNovel)ข้ายินดีช่วยเหลือท่านถึงเพียงนี้ ก็เพราะท่านเคยช่วยเหลือเมืองเทียนจี และ(@NameIsNovel)เพราะท่านคู่ควรแก่ความช่วยเหลือนี้อย่างแท้จริง ส่วนเหตุผลที่(@NameIsNovel)สามนั้นคือ ข้าทำตามคำขอของผู้อื่น” คุณชายน้อยยอมรับพลางคลี่ยิ้ม

“ข้าใคร่ขอถามได้(@NameIsNovel)หรือไม่ขอรับ ว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดเป็น(@NameIsNovel)ผู้ขอร้องท่านเจ้าเมือง?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

“อืมม์ บุคคลผู้นั้นตอนนี้อยู่ที่(@NameIsNovel)โถงด้านหลังโน่น เจ้าไปดูด้วยตัวเองเถิด” คุณชายน้อยแนะนำพลางชี้ไปยังด้านหลังโถงใหญ่

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เซินลั่วจึงก้าวเท้าเดินไปยังโถงด้านหลัง จากระยะไกล เขา(@NameIsNovel)เห็นบุรุษชราในชุดคลุมสีขาว ผูกริบบิ้นสีแดงชาดคาดเอว ประคองพู่กันปัดฝุ่นสีขาวหิมะไว้ในวงแขน ยืนอยู่เบื้องหน้าผนังที่(@NameIsNovel)ประดับด้วยม้วนภาพวาดกลไกนับพัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

-------------------