หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,446
ตอนที่ 1,446 : พลังสังหารพยัคฆ์ขาว
ตอนที่ 1446
“เจ้าคิดจะตายรึ!” โหยวควงตะคอกก้องอย่างเกรี้ยวกราด
อสูรตนนั้นมิได้(@NameIsNovel)หันหลังกลับอย่างผลีผลาม แต่กลับตวัดกระบี่ฟาดใส่ร่างแยกเบื้องหน้าจนถอยร่น ก่อนจะตวัดหางยาวเข้าพันธนาการร่างเซินลั่วอย่างรุนแรง แล้วยกเขา(@NameIsNovel)ขึ้นมาเบื้องหน้า
โหยวควงจ้องเขม็งไปยังเซินลั่ว สองมือถือกระบี่ยาวไขว้กัน เตรียมจะประกบฟันร่างเซินลั่วราวกับกรรไกรคมกริบ
ระหว่า(@NameIsNovel)งคมกระบี่ทั้งสองที่(@NameIsNovel)ไขว้กัน พลันปรากฏสายฟ้าสีดำรวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ลูกบอลสายฟ้าสีดำที่(@NameIsNovel)สั่นสะเทือนและ(@NameIsNovel)เปล่งแรงกดดันวิญญาณทรงพลังออกมาเป็น(@NameIsNovel)ระลอก จนมิติโดยรอบบิดเบี้ยวผิดรูป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซินลั่วก็ตระหนักได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)กระบวนท่าสังหารกำลังจะมาถึง ความหวาดหวั่นพลันบังเกิดในใจ
พลันเซินลั่วคำรามลั่น โคจรเคล็ดวิชาแปลงกายอสูรเสวียนหยางจนถึงขีดสุด พลังปราณปีศาจของฉือโย่วและ(@NameIsNovel)พลังหยางบริสุทธิ์พลุ่งพล่านทั่วกาย ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มแปรเปลี่ยนอย่างน่าสะพรึงกลัว เกล็ดมังกรและ(@NameIsNovel)เกราะอสูรปกคลุมทั่วร่าง เขา(@NameIsNovel)แหลมคมงอกขึ้นบนศีรษะ ดวงตาที่(@NameIsNovel)สามผุดขึ้นกลางหน้าผากอย่างน่าพรั่นพรึง
ในขณะเดียวกัน พลังบำเพ็ญตบะของเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทะลวงถึงขั้นสูงสุดของระดับเซียนแท้ขั้นกลางในชั่วพริบตา
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเซินลั่ว อสูรตนนั้นก็ประหลาดใจ ทว่า(@NameIsNovel)กลับมิได้(@NameIsNovel)รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพราะเคล็ดวิชาอัสนีทมิฬของมันได้(@NameIsNovel)รวบรวมพลังจนสมบูรณ์พร้อมแล้ว
“ฟัน!”
พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด โหยวควงก็ฟันกระบี่ลงมา ลูกบอลสายฟ้าสีดำที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งยิ่งพลันพุ่งทะยานออกไปทันที ตรงเข้าสู่จุดหัวใจของเซินลั่ว
ในขณะเดียวกัน พลังปราณไร้รูปสายหนึ่งปะทุขึ้นรอบกายเซินลั่ว พร้อมกับเสียงคำรามของเขา(@NameIsNovel) หางยาวของโหยวควงก็ถูกกระแทกจนคลายออก
เมื่อเป็น(@NameIsNovel)อิสระ เซินลั่วตระหนักว่า(@NameIsNovel)ไม่อาจหลบเลี่ยงการโจมตีนี้ได้(@NameIsNovel) จึงมิคิดจะหลบ แต่กลับก้าวออกไปกลางอากาศ ชูกระบี่หยางบริสุทธิ์ขึ้นสูง ฟาดฟันลงไปยังลูกบอลสายฟ้าสีดำนั้น
“เหอะๆ คิดจะตายรึ!” โหยวควงสูดลมหายใจแล้วหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
เพียงชั่วพริบตาต่อมา เสียงระเบิดดังกึกก้องราวจะทำให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนพลันปะทุขึ้น!
ในจังหวะที่(@NameIsNovel)ลูกบอลสายฟ้าสีดำกำลังจะสัมผัสกับคมกระบี่ พลันปรากฏกระจกสัมฤทธิ์แปดเหลี่ยมลอยเข้ามา ส่องแสงสีขาวเจิดจ้าจนแสบตา ขวางกั้นอยู่ตรงกลาง
ภายในแสงสีขาวเจิดจ้านั้น ราวกับว่า(@NameIsNovel)กาลเวลาและ(@NameIsNovel)มิติพลันหยุดนิ่งชั่วขณะ ทุกสรรพสิ่งล้วนหยุดการเคลื่อนไหว
แต่เมื่อเสียงระเบิดดังขึ้น แสงสีขาวกลับค่อยๆ แตกสลายเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ ราวกับเครื่องกระเบื้องที่(@NameIsNovel)ป่นปี้
ประกายแสงสีขาวราวหิมะที่(@NameIsNovel)แตกสลายมิได้(@NameIsNovel)สลายหายไปทันที แต่กลับรวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)วังวนขนาดมหึมา ดูดกลืนพลังสายฟ้าสีดำจากลูกบอลที่(@NameIsNovel)ระเบิดอย่างบ้าคลั่ง
แสงสีดำและ(@NameIsNovel)สีขาวพันผสาน แสงสายฟ้าสีดำจำนวนมหาศาลถูกดูดกลืนเข้าสู่วังวน ส่วนแสงสีขาวใจกลางวังวนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ในที่(@NameIsNovel)สุด วังวนนั้นก็ดูดกลืนพลังจนถึงขีดจำกัด
“ปัง!” วังวนพลันระเบิดออก กระจกสัมฤทธิ์แปดเหลี่ยมก็แตกสลายพร้อมกัน
คลื่นกระแทกทรงพลังมหาศาลแผ่ออกมาจากการระเบิดของกระจก ทำลายลูกบอลสายฟ้าสีดำที่(@NameIsNovel)อ่อนกำลังลงจนสิ้นซากในชั่วพริบตา
พายุหมุนบ้าคลั่งก่อตัวขึ้น พร้อมด้วยสายฟ้าสีดำเป็น(@NameIsNovel)ริ้วๆ พลังที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่ยังเพียงพอที่(@NameIsNovel)จะสร้างความบาดเจ็บสาหัสแก่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนแท้ได้(@NameIsNovel)
แต่ท่ามกลางพายุพิโรธนี้ แสงสีแดงฉานกลับลุกโชนขึ้น
ร่างของเซินลั่วทะลวงผ่านลมหมุน กระบี่ยาวในมือยกสูง ฟาดฟันลงไปยังโหยวควง
ดวงตาของโหยวควงหรี่ลงเล็กน้อย สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงพลังอันตรายที่(@NameIsNovel)คืบคลาน
ก่อนที่(@NameIsNovel)อสูรตนนั้นจะทันได้(@NameIsNovel)เข้าใจ เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังกึกก้องมาจากเบื้องบน ลำแสงสีขาวสายหนึ่งสาดส่องลงมาจากฟากฟ้าทิศประจิม
“นี่คือ... พลังสังหารพยัคฆ์ขาว!” โหยวควงตกตะลึงจนร่างแข็งค้างชั่วขณะ
มันไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)หยวนเทียนกังจะเลือกใช้พลังของพยัคฆ์ขาว ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)พลังสังหารที่(@NameIsNovel)รุนแรงที่(@NameIsNovel)สุดในบรรดาสี่สัญลักษณ์ เพื่อส่งลงมายังโลกมนุษย์ หากพลังนี้ไร้ซึ่งความสมดุลของค่ายกลกาลเวลาสี่สัญลักษณ์ หรือลงมาโดยไร้ผู้ชี้นำ มันจะสังหารทุกสรรพสิ่งโดยไม่เลือกหน้า ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์หรือปีศาจ นี่นับเป็น(@NameIsNovel)พลังทำลายล้างอย่างแท้จริง
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! คิดจะให้ชาวเมืองฉางอันต้องมาตายพร้อมกับเจ้าด้วยรึ?” โหยวควงตะโกนลั่น
“แล้วเจ้ารับไหวหรือไม่?” บนแท่นบูชา โลหิตไหลเป็น(@NameIsNovel)สายบางๆ ดุจดังอสรพิษจากดวงตาและ(@NameIsNovel)หูทั้งสองข้างของหยวนเทียนกัง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)กำลังได้(@NameIsNovel)รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง
แววตาของโหยวควงฉายประกาย มันสังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)เสาแสงสีขาวมิได้(@NameIsNovel)พุ่งตรงมาที่(@NameIsNovel)ตน แต่กลับไล่ตามร่างที่(@NameIsNovel)กำลังกระโจนอยู่กลางอากาศ
“มันบ้าไปแล้วจริงๆ...” โหยวควงสบถอย่างเกรี้ยวกราดแล้วหันหลังหนีไปทันที
แต่ภายในเสาแสงสีขาว ร่างกายของเซินลั่วกลับมี(@NameIsNovel)โลหิตพวยพุ่งและ(@NameIsNovel)ถูกเผาไหม้ในแสงสีขาวนั้น ดวงตาที่(@NameIsNovel)สามบนหน้าผากปิดสนิท มี(@NameIsNovel)โลหิตสดไหลริน ทว่า(@NameIsNovel)บนใบหน้าเขา(@NameIsNovel)กลับปรากฏรอยยิ้มดุร้าย
แสงสีขาวห่อหุ้มร่างเซินลั่วค่อยๆ หดตัวลง ในที่(@NameIsNovel)สุดก็รวมตัวที่(@NameIsNovel)กระบี่หยางบริสุทธิ์ในมือ กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงกระบี่สีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
“ตายเสียเถิด!”
เสียงตะโกนเกรี้ยวกราดที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยเจตนาสังหารดังสนั่น ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเหวี่ยงกระบี่ลงอย่างแรง ลำแสงสีขาวสายหนึ่งพลันพุ่งลงมาจากท้องฟ้า กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงกระบี่ขนาดพันจั้งฟาดฟันลงไปยังโหยวควง
โหยวควงตกใจอย่างยิ่ง พยายามหลบหลีกอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)ตนเองถูกเจตนาสังหารที่(@NameIsNovel)รุนแรงพันธนาการตรึงไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน
ทันทีที่(@NameIsNovel)ร่างของอสูรตนนั้นลอยพ้นขอบเขตของพระราชวังหลวง แสงกระบี่สีขาวราวหิมะนั้นฟาดฟันลงมาเหนือศีรษะอย่างรวดเร็วไร้การคาดเดา ทำให้มันหมดสิ้นโอกาสจะหลบเลี่ยงได้(@NameIsNovel)เลย
“ไม่...” โหยวควงคำรามพร้อมกับยกกระบี่ยาวทั้งสองขึ้นต้านทาน
กระบี่ยาวทั้งสองเล่มหักสะบั้นลงเมื่อปะทะกับแสงกระบี่สีขาวราวหิมะ และ(@NameIsNovel)ผ่าร่างของโหยวควงลงมาในแนวตั้ง
“อ๊า...”
เสียงกรีดร้องที่(@NameIsNovel)น่าเวทนาของโหยวทงซึ่งถูกผสานร่างอยู่พลันหยุดลงกะทันหัน ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)แสงกระบี่ฟาดฟันลงมา เขา(@NameIsNovel)ก็ตกเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายของพลังนั้นเช่นกัน แม้จะพยายามแยกตัวออกจากร่างของโหยวควงหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
ในที่(@NameIsNovel)สุด ร่างของทั้งสองก็ค่อยๆ สลายในแสงกระบี่สีขาวราวหิมะ จนกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน
ที่(@NameIsNovel)ลานกว้าง ร่างของเซินลั่วร่วงหล่นจากท้องฟ้า กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง
ร่างกายเขา(@NameIsNovel)กลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้ว มิได้(@NameIsNovel)ปรากฏบาดแผลใดๆ บนกาย แต่ใบหน้ากลับซีดขาวราวกระดาษ ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ดูอ่อนล้าอย่างถึงที่(@NameIsNovel)สุด
“เซินลั่ว เจ้าเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” หยวนเทียนกังเอ่ยถามด้วยความเป็น(@NameIsNovel)ห่วง
ร่างแยกของหยวนเทียนกังใช้ปราณเต๋าจนหมดสิ้นแล้ว อีกทั้งยังสละกระจกสัมฤทธิ์แปดเหลี่ยมเพื่อป้องกันกระบวนท่านั้นให้เซินลั่ว จึงไม่อาจคงรูปต่อไปได้(@NameIsNovel)
“ยังไม่ตาย...”
เซินลั่วเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับกระดูกทั่วร่างแหลกละเอียด นอนแน่นิ่งบนพื้นไม่ขยับเขยื้อน
ในตอนนั้นเอง โอสถทิพย์สีทองเม็ดหนึ่งลอยลงมาเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)
“ตอนนี้ยังมิใช่เวลาพักฟื้น รีบฟื้นฟูและ(@NameIsNovel)ปรับลมหายใจโดยเร็ว พวกเราต้องรีบผนึกเถาเยาเยาให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุด ข้ารู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เจดีย์ห่านป่าใหญ่กำลังจะเกิดเหตุร้ายแล้ว” หยวนเทียนกังเร่งเร้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เซินลั่วถอนหายใจอย่างหนัก พยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แม้ความเจ็บปวดรุนแรงจะทำให้แก้มและ(@NameIsNovel)มุมปากกระตุกมิหยุดหย่อน แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ยังฝืนใจรับโอสถทิพย์เม็ดนั้นแล้วกลืน
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งค่อยๆ ไหลสู่ท้องน้อย เขา(@NameIsNovel)จึงรีบนั่งขัดสมาธิ หลับตาแล้วเริ่มปรับลมหายใจ
โอสถทิพย์เม็ดนี้มี(@NameIsNovel)พลังวิญญาณมหาศาล ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ของชั้นเลิศอย่างแท้จริง เซินลั่วเพิ่งเริ่มปรับลมหายใจ แต่พลังยาที่(@NameIsNovel)ยังมิทันกระจายทั่วก็ช่วยให้ความเจ็บปวดในกายลดลงกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งและ(@NameIsNovel)ความรู้สึกว่า(@NameIsNovel)งเปล่าในตันเถียนก็ค่อยๆ จางหายไป
“ได้(@NameIsNovel)เวลาแล้วหรือยัง?”
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะดูดซับพลังยาได้(@NameIsNovel)หมดสิ้น หยวนเทียนกังเริ่มเร่งเร้าอีกครั้ง
“ท่านผู้อาวุโส ข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนแท้ธรรมดาคนหนึ่ง ท่านไม่คิดหรือว่า(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)การกดดันข้ามากเกินไปหน่อย?” เซินลั่วกล่าวอย่างจนปัญญา
-------------------