หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 32
ตอนที่ 32 : ฝันพันปี
ตอนที่ 32
“เฮอะๆ น้องเซิน ข้าพึ่งสังเกตจริงๆ ว่า(@NameIsNovel)เจ้านี่รูปงามนัก ต้องระวังให้ดีนะ เดี๋ยวออกไปนอกเรือน ข้านึกไม่ออกเลยว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)กี่สาวน้อยที่(@NameIsNovel)แอบทอดสายตามองเจ้า” อวี่เมิ่งยืนรออยู่ด้านนอก เดินวนรอบพลางเอ่ยแซว
เซินลั่วเพียงหัวเราะเบา มิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจถ้อยล้อเล่นนั้น
“อาหารยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก มานี่สิ ข้าจะพาเจ้าดูรอบๆ จวนเรา” อวี่เมิ่งโอบไหล่เซินลั่วแล้วพาเดินออกไปโดยไม่รอให้ตอบรับ
นี่คือจวนของอาจารย์เซียน เซินลั่วเองก็อยากเห็นไปทั่วอยู่แล้ว ย่อมไม่ปฏิเสธ
คฤหาสน์ตระกูลอวี่กินพื้นที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่ หลายสิบหมู่ มี(@NameIsNovel)เรือนใหญ่กว่า(@NameIsNovel)สิบหลัง สวนกว้างและ(@NameIsNovel)สระน้ำใหญ่หนึ่งแห่ง ถึงจะดูเก่าโทรมไปบ้าง แต่ทิวทัศน์โดยรอบกลับงดงามน่าชม
นอกจากนี้ยังมี(@NameIsNovel)ลานฝึกซ้อมขนาดมหึมา อาวุธนานาชนิดทั้งดาบ หอก ง้าว วางเรียงรายให้เลือกสรร
อวี่เมิ่งเป็น(@NameIsNovel)คนอัธยาศัยโอบอ้อม เขา(@NameIsNovel)พาเซินลั่วเดินชมทั่วเรือน ระหว่า(@NameIsNovel)งทางไม่ขาดปากแนะนำสิ่งต่างๆ รอบตัว
“พี่อวี่ ที่(@NameIsNovel)นั่นดูแปลกตาเล็กน้อย ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)คืออะไรหรือ?” เซินลั่วชี้ไปยังหอเก่าแก่ที่(@NameIsNovel)ตั้งตระหง่านเดี่ยวอยู่ข้างสระน้ำ พลางถามขึ้น
“นั่นคือห้องหนังสือของท่านพ่อ ข้าไม่อวดเกินไปนักหรอก แต่รับรองว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รวมตำรามากที่(@NameIsNovel)สุดในทั้งมณฑลแน่แท้ มานี่สิ ข้าจะพาเข้าไป เผื่อเจ้าจะพบหนังสือที่(@NameIsNovel)ถูกใจ” อวี่เมิ่งทุบอกตัวเองพลางเอ่ยด้วยความมั่นใจ
“เช่นนี้…เกรงว่า(@NameIsNovel)จะไม่สมควรมั้ง” เซินลั่วลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรดอก แค่เข้าไปดูก็เท่านั้น ทุกวันท่านพ่อยังคะยั้นคะยอให้ข้าไป ข้าเองต่างหากที่(@NameIsNovel)มักไม่ค่อยอยากเข้า” อวี่เมิ่งหาได้(@NameIsNovel)เกรงใจแม้แต่น้อย พลันนำทางเข้าไปยังห้องหนังสือ
เห็นดังนั้น เซินลั่วจึงไม่อาจปฏิเสธ ได้(@NameIsNovel)แต่เดินตามอวี่เมิ่งเข้าไป
ห้องหนังสือกว้างใหญ่ ราวห้าสิบก้าวโดยรอบ รอบด้านล้วนเป็น(@NameIsNovel)ชั้นหนังสือสูงเกินศีรษะ บนชั้นเต็มไปด้วยตำรามากมาย กลางห้องมี(@NameIsNovel)โต๊ะมงคลแปดสมบัติ ประดับด้วยทับกระดาษหยกขาว และ(@NameIsNovel)กระบอกพู่กันหยกเขียว ล้วนเป็น(@NameIsNovel)ของล้ำค่า
“ตำรามากมายยิ่งนัก ท่านอาวุโสอวี่ย่อมรักการศึกษาค้นคว้า จึงไม่แปลกใจที่(@NameIsNovel)ฝีมือการลงยันต์จะสูงส่งถึงเพียงนี้” เซินลั่วเอ่ยชม
“ก็งั้นๆ แหละ” อวี่เมิ่งตอบเสียงเรียบ แววตาแฝงความเฉยเมย
เซินลั่วเห็นสีหน้าของอวี่เมิ่งแปรเปลี่ยนไป จึงเบนสายตาไปยังชั้นหนังสือแทน
ในห้องหนังสือมี(@NameIsNovel)ตำรามากมาย ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวหลายเท่านัก หากแต่ว่า(@NameIsNovel)ตำราถูกจัดวางอย่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ มิได้(@NameIsNovel)แยกหมวดหมู่ เหมือนถูกสะสมมาโดยเศรษฐีใหม่เพียงเพื่อความโอ่อ่าและ(@NameIsNovel)เสริมบารมี(@NameIsNovel)เท่านั้น
เซินลั่วนึกถึงท่าทีโอ่อ่าของอวี่เอียน ก็อดหัวเราะในใจมิได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)หยิบตำราภูมิศาสตร์เล่มหนึ่งออกมาเปิดดู
โลกในฝันนี้แตกต่างจากโลกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อยู่โดยสิ้นเชิง ในใจเขา(@NameIsNovel)เริ่มสงสัยว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่ใช่ดินแดนต้าถังจริงหรือไม่ การตรวจสอบโดยตำราภูมิศาสตร์ย่อมสะดวกที่(@NameIsNovel)สุด
“แคว้นเติงอวิ่น…แคว้นชิงโจว…ฉือสุ่ย…ตงไหล…” เมื่อสายตาเขา(@NameIsNovel)ปะทะเข้ากับนามคุ้นเคยหลายแห่ง หัวใจก็ยิ่งเต็มไปด้วยความฉงน
เขา(@NameIsNovel)เปิดตำราอ่านต่อ จนพบตำแหน่งตงไหลอย่างชัดเจน อยู่ไกลจากชุนฮวาไปหลายแคว้น แต่ตำแหน่งนั้นกลับตรงกับที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จำได้(@NameIsNovel)ทุกประการ!
“ตำแหน่งถูกต้อง ไม่ผิดแน่ นี่คือตงไหลจริงๆ” เซินลั่วมั่นใจยิ่ง
แต่ถ้าตงไหลอยู่ห่างจากสำนักชุนชิวถึงเพียงนั้น เหตุใดเขา(@NameIsNovel)ถึงมาปรากฏตัวที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)เล่า?
“หืม!”
เซินลั่วอุทานเบาๆ พลันพบความผิดปกติ ขณะกวาดตามองในหน้าที่(@NameIsNovel)กล่าวถึงชุนฮวา นามสถานที่(@NameIsNovel)บางแห่งกลับแตกต่างจากที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คุ้นเคย
เช่น แม่น้ำใหญ่ในชุนฮวา ซึ่งตั้งแต่จำความได้(@NameIsNovel)ผู้คนต่างเรียกว่า(@NameIsNovel) “แม่น้ำไป๋เหลียน” — สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเล่นเมื่อยังเด็ก — กลับถูกระบุไว้ในตำรานี้ว่า(@NameIsNovel) “แม่น้ำอวี่ผู่”
อีกทั้ง “เขตเทียนผิง” ที่(@NameIsNovel)อยู่ทางตะวันออกของชุนฮวา สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเดินทางไปนับครั้งไม่ถ้วน กลับถูกเรียกว่า(@NameIsNovel) “เขตเฟิงเหร่า”
“นี่มันอะไรกันแน่?” เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดในใจ
“น้องเซิน เจ้าสนใจตำราภูมิศาสตร์เล่มนี้หรือ? ไร้สาระทั้งนั้น ทุกวันนี้แม้แต่ราชสำนักยังไม่สนใจแล้ว ตำราเล่มนี้ตีพิมพ์ตั้งแต่ปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบแห่งรัชศก กวงฮว่า(@NameIsNovel) ผ่านมากว่า(@NameIsNovel)ร้อยปีแล้วละ แทนที่(@NameIsNovel)จะเสียเวลาเล่มนี้ มาดูคู่มือกระบี่เล่มนี้ดีกว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไร” อวี่เมิ่งเหลือบมองหนังสือในมือเขา(@NameIsNovel) ส่ายหัวเล็กน้อย ก่อนส่งหนังสือปกเขียวเล่มหนึ่งมาแทน
เซินลั่วรับคำ หยิบตำราภูมิศาสตร์วางลง แล้วรับคู่มือกระบี่ แต่พอเปิดรับก็พลันชะงักไปทันที
“พี่อวี่ เจ้าเมื่อครู่…กล่าวว่า(@NameIsNovel)ตำราเล่มนี้พิมพ์เมื่อใดนะ?” เซินลั่วหยิบตำราภูมิศาสตร์ขึ้นมาอีกครั้ง สายตาจ้องแน่วแน่ถาม
“ใช่แล้ว ปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบแห่งรัชศก กวงฮว่า(@NameIsNovel) ดูด้านหลังตำราเถิด ปีพิมพ์ระบุไว้ชัดมิใช่หรือ? มี(@NameIsNovel)อะไรแปลกนักหรือ?” อวี่เมิ่งชี้ไปที่(@NameIsNovel)ด้านหลังตำรา สีหน้าแสดงความฉงน
เซินลั่วรีบพลิกหนังสือกลับไปด้านหลัง และ(@NameIsNovel)แน่นอน เขา(@NameIsNovel)เห็นตัวอักษรจารึกว่า(@NameIsNovel) “จัดพิมพ์ในปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบ แห่งรัชสมัยกว่า(@NameIsNovel)งฮว่า(@NameIsNovel)”
เซินลั่วยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางหนังสือทั้งสองเล่มลง แล้วรีบก้าวไปข้างหน้า มือพลิกค้นหนังสือบนชั้นอย่างรวดเร็ว
“พี่เซิน กำลังหาสิ่งใดอยู่หรือ? ให้ข้าช่วยไหม?” อวี่เมิ่งเห็นดังนั้นก็ประหลาดใจ เอ่ยถามขึ้น
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ตอบ เพียงค้นหาหนังสือบนชั้นต่อไป ครู่ใหญ่จึงหยุดลง พร้อมกับหยิบ ปฏิทินหลวง เล่มหนาออกมา
“เจ้าหาปฏิทินหลวงไปทำไมกัน?” อวี่เมิ่งเดินเข้ามา หัวเราะพลางเอ่ยถาม
ใบหน้าเซินลั่วฉายชัดด้วยความเคร่งขรึม เขา(@NameIsNovel)เริ่มพลิกจากหน้าสุดท้ายไล่ย้อนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนหยุดลงเกือบครึ่งเล่ม
ปีที่(@NameIsNovel)จารึกบนหน้ากระดาษนั้นคือ ปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบเก้า แห่งรัชสมัยไคหยวน
เซินลั่วมองปฏิทินหลวง สติพลันปั่นป่วนไม่หยุด
ปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบเก้าแห่งไคหยวน คือปีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ แต่เมื่อเทียบกับ ปีที่(@NameIsNovel)ยี่สิบแห่งกว่า(@NameIsNovel)งฮว่า(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)อวี่เมิ่งเอ่ยถึงกลับห่างกันเกือบพันปี!
“หรือว่า(@NameIsNovel)… ข้ากำลังฝันทะลุข้ามเวลากว่า(@NameIsNovel)พันปีมาแล้ว?” เซินลั่วครุ่นคิดในใจ
สมมุติฐานเช่นนี้ก็พอจะอธิบายได้(@NameIsNovel) ทั้งชื่อภูมิประเทศที่(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนไปในบันทึกภูมิศาสตร์ รูปแบบสถาปัตยกรรมในเมือง และ(@NameIsNovel)เครื่องแต่งกายที่(@NameIsNovel)แตกต่างจากสิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คุ้นเคย
อวี่เมิ่งเห็นสีหน้าของเซินลั่วแปรเปลี่ยนไปมา แต่ก็ไม่เข้าใจเหตุผลนัก เพียงยกมือเกาหลังศีรษะ ไม่คิดจะรบกวน
“คุณชาย ข้าวเย็นพร้อมแล้ว ขุนท่านเชิญคุณชายและ(@NameIsNovel)ท่านเซินไปร่วมโต๊ะด้วย” เสียงเล็ก เสวี่ยนจื่อดังขึ้นจากนอกหน้าต่างห้องหนังสือ
“อืม กำลังไปแล้ว” อวี่เมิ่งหันไปตอบ
“ขออภัย ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้(@NameIsNovel)จึงค้นหาปฏิทินหลวงเพื่อเช็ควันเวลา เกรงว่า(@NameIsNovel)ทำให้ล่าช้าอยู่บ้าง” เซินลั่ววางปฏิทินลง สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบ เอ่ยขอโทษอย่างถ่อมตน
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรเลย ข้ากลับอิจฉาเจ้าที่(@NameIsNovel)จดจ่ออ่านหนังสือได้(@NameIsNovel)เช่นนี้เสียอีก บิดาข้ามักบังคับให้ข้าอ่านตำรา ลงยันต์ ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนซื่อ ชอบเล่นอาวุธมากกว่า(@NameIsNovel) หากข้ามี(@NameIsNovel)นิสัยรักอ่านดั่งเจ้า ก็คงไม่ลำบากนักเมื่อก่อน” อวี่เมิ่งหัวเราะร่า
เซินลั่วก็หัวเราะตาม แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใด
“เอาล่ะ พอพูดมากไปแล้ว หลังจากสู้รบมาทั้งวัน เราควรไปกินอาหารดีๆ กันเถิด บิดาข้าชอบเจ้านัก คราวนี้อาหารย่อมจัดเต็มแน่” อวี่เมิ่งลูบมือด้วยท่าทางกระตือรือร้น
เซินลั่วจึงเก็บหนังสือทั้งหมดกลับเข้าที่(@NameIsNovel)บนชั้น ก่อนจะออกจากห้องหนังสือตามความเร่งเร้าของอวี่เมิ่ง
------------