ตอนที่ 33 : ปีศาจหมาป่าล้อมเมือง

ภายใต้การนำทางของอวี่เมิ่ง เซินลั่วรีบตามไปยังห้องโถงรับประทานอาหาร (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“เย็นนี้ได้(@NameIsNovel)กินไก่แล้ว! น้องเซิน ครั้งนี้เราถือว่า(@NameIsNovel)โชคดีเพราะเจ้าแท้ๆ” อวี่เมิ่งเอ่ย น้ำลายแทบไหลเมื่อสายตาจับจ้องที่(@NameIsNovel)กับข้าวบนโต๊ะ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] บนโต๊ะมี(@NameIsNovel)อาหารหลายอย่าง ส่วนมากเป็น(@NameIsNovel)ผัก แต่ก็ยังมี(@NameIsNovel)สามอย่างที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เนื้อ ได้(@NameIsNovel)แก่ เนื้อหั่นชิ้นดำคล้ำอยู่สองจาน และ(@NameIsNovel)ไก่ต้มพะโล้ทั้งตัวหนึ่งจาน

ทว่า(@NameIsNovel)ในสายตาเซินลั่ว กลับดูเป็น(@NameIsNovel)อาหารธรรมดาๆ เท่านั้น หากอยู่ที่(@NameIsNovel)เมืองชุนฮวาแล้วละก็ มื้ออาหารใดๆ ก็ล้วนหรูหรากว่า(@NameIsNovel)นี้มากนัก

ชัดเจนว่า(@NameIsNovel) ในยุคสมัยนี้ อาหารการกินออกจะขาดแคลนอยู่ไม่น้อย!

ทันใดนั้น มือใหญ่ของอวี่เมิ่งก็เอื้อมไปหยิบขาไก่ด้วยความหิวโหย

“เจ้านี่นะ! ยังไม่ให้แขกลงตะเกียบ เจ้ากลับลงมือเสียก่อน มิหนำซ้ำยังใช้ท่าทางเช่นนั้น เจ้ากับคนป่าทุ่งหนานหลี่จะแตกต่างกันตรงไหนกัน?” เสียงหยันเย็นชา ดังขึ้นจากด้านข้าง ร่างอันขึงขังของอวี่เอียนก็ก้าวออกมา

“ท่านพ่อ ท่านมาด้วยหรือ” อวี่เมิ่งรีบชักมือกลับ กล่าวด้วยท่าทีเก้อเขิน

“ท่านลุงอวี่ ข้ากับพี่อวี่เมื่อครู่ผ่านห้องหนังสือของท่าน จึงแวะเข้าไปอ่านอยู่บ้าง เพลินไปจนลืมเวลา ขอท่านโปรดอภัยด้วย” เซินลั่วรีบลุกขึ้นโค้งคำนับกล่าวทักทาย

“โอ? หลานรักเข้าไปอ่านหนังสือนั่นเอง นับว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เรื่องหายากนักที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนย่างกรายเข้าห้องศึกษาของข้า ได้(@NameIsNovel)ประโยชน์บ้างหรือไม่?” อวี่เอียนหันมาทางเซินลั่ว สีหน้ากลับอ่อนลงทันที

[Source: NameIsNovel] “ขอบคุณท่านลุง ข้าผู้น้อยได้(@NameIsNovel)ความรู้มาบ้างอยู่” เซินลั่วตอบเสียงเรียบ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ดีแล้วที่(@NameIsNovel)เจ้าได้(@NameIsNovel)ประโยชน์บ้าง ส่วนเจ้านี่—เจ้าลูกเกเร เรียนก็ไม่เรียน กระโดดโลดเต้นไปวันๆ หากเจ้ามี(@NameIsNovel)ความอดทนเพียงครึ่งหนึ่งของหลานเซิน ก็อาจได้(@NameIsNovel)ร่ำเรียนวิชาจากข้าบ้างแล้ว” อวี่เอียนพยักหน้ากับเซินลั่วอย่างชมเชย แต่หันมากล่าวตวาดบุตรชาย

[Source: NameIsNovel] “ตำราพวกนั้น ท่านพ่อก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะอ่านมากนักมิใช่หรือ ข้าวางไว้ให้ดูต่างหากเล่า…” อวี่เมิ่งเกาศีรษะเอ่ยเสียงอ่อยๆ

“อวดดี!” อวี่เอียนตบโต๊ะดัง “ปัง” ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ [Source: NameIsNovel]

อวี่เมิ่งรีบเงียบเสียงลง ไม่กล้าพูดต่อแม้ครึ่งคำ

“พอแล้ว เจ้าลำบากป้องกันเมืองมาทั้งวันแล้ว พวกเรามากินข้าวเถิด” อวี่เอียนเห็นบุตรชายเงียบไป สีหน้ายังเต็มด้วยความดื้อรั้น จึงได้(@NameIsNovel)แต่ถอนหายใจ พลางโบกมือเรียกให้ทั้งสองนั่งลง เริ่มลงมือร่วมกัน

อวี่เมิ่งสู้ศึกมาครึ่งวันจนท้องร้องโครก พอนั่งลงก็ไม่รอช้า ตะบี้ตะบันตักกินด้วยความหิวโหย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วเองก็รู้สึกหิวอยู่ไม่น้อย แต่ในฐานะแขก เขา(@NameIsNovel)ยังรักษามารยาท นั่งลงอย่างสำรวม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แต่พอนั่งไม่ทันไร อวี่เมิ่งก็หยิบขาไก่ใส่ลงในถ้วยเขา(@NameIsNovel)

“เอ้า กินเพิ่มเข้าไปสิ! กินให้อิ่ม จะได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กำลังฟาดฟันพวกหมาป่าอสูร!”

“หมาป่าเหล่านั้น จะบุกมาอีกหรือไม่?” ภาพร่างมนุษย์หัวหมาป่า กับเงาเคลื่อนไหววูบไหวของหมาป่าเขียวประหลาดผุดขึ้นมาในใจของเซินลั่วทันใด

“จากที่(@NameIsNovel)เคยเห็นมา พวกมันไม่ถอยง่ายๆ หรอก ท่านพ่อว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” อวี่เมิ่งเอ่ยถามปนเสียงอู้อี้ ปากยังเต็มไปด้วยอาหาร

“ยังไม่แน่ชัด ทางการได้(@NameIsNovel)ส่งคนออกไปสืบข่าวคราวฝูงหมาป่าแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)หัวหน้าปีศาจกลับเจ้าเล่ห์ยิ่งขึ้น พวกเรายังมิอาจล่วงรู้กลอุบายของมันได้(@NameIsNovel)” แววความกังวลวาบขึ้นในดวงตาของอวี่เอียน

“ถ้าเช่นนั้น คืนนี้ข้าจะไปเฝ้าประตูเมืองไว้ก่อน เผื่อเหตุไม่คาดฝัน” อวี่เมิ่งลุกขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ข้าก็จะไปด้วย ช่วยพี่อวี่ดูแลป้องกันเมือง” เซินลั่วก็ลุกขึ้นตาม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel) เจ้าลงแรงป้องกันเมืองมาหลายวัน ร่างกายย่อมอ่อนล้า คืนนี้จงพักผ่อนให้เต็มที่(@NameIsNovel) พรุ่งนี้ค่อยสลับเวรกันไปเฝ้า” อวี่เอียนโบกมือปฏิเสธ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ก็ได้(@NameIsNovel) หากทางการมี(@NameIsNovel)คำสั่งเพิ่มเติม ขอท่านพ่อบอกกล่าวข้าล่วงหน้าด้วย” อวี่เมิ่งยังคงกำชับ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อวี่เอียนเพียงโบกมือ ไล่ให้ทั้งคู่กลับมานั่งกินต่อ

“ท่านพ่อ วันนี้ข้าไปซื้อกระดาษยันต์กับผงชาดให้ท่าน ระหว่า(@NameIsNovel)งทางกลับเจอเรื่องน่าสนใจเข้า…” อวี่เมิ่งยังพูดคุยไม่หยุด พลางเล่าความเป็น(@NameIsNovel)ไปในวันนี้ให้ครอบครัวฟัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อวี่เอียนจ้องบุตรชาย ใบหน้าดุดันแต่ในแววตากลับซ่อนความเอ็นดู

เซินลั่วบ้างก็เอ่ยเสริมเล็กน้อย ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ทั้งสามร่วมวงมื้ออาหารก็เต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นรมย์ ไม่นานนักก็กินเสร็จสิ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “การล้อมเมืองของหมาป่าอสูรครั้งนี้ เกรงว่า(@NameIsNovel)คงไม่จบง่ายๆ หากน้องเซินไม่รังเกียจ จงพักที่(@NameIsNovel)เรือนข้าไปก่อนเถิด” อวี่เมิ่งเอ่ยพลางหัวเราะ

[Source: NameIsNovel] คำชวนของอวี่เมิ่งทำให้เซินลั่วรู้สึกหวั่นไหวอยู่ไม่น้อย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)ยังไม่อาจหาทางกลับสู่ความจริงได้(@NameIsNovel) การอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ก็ดูจะเป็น(@NameIsNovel)หนทางที่(@NameIsNovel)เหมาะสม ทั้งยังสามารถสืบหาความจริงของความฝันประหลาดนี้ต่อไป อีกทั้งยังอาจได้(@NameIsNovel)เรียนรู้อภิญญาแห่งยันต์จากอวี่เอียนด้วย

[Source: NameIsNovel] “หลานเซิน เจ้ามาจากที่(@NameIsNovel)ใดกันแน่?” อวี่เอียนวางตะเกียบลง จิบชาช้าๆ พลางเอ่ยถาม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ข้าเป็น(@NameIsNovel)คน มาจากเมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบตรงไปตรงมา หาได้(@NameIsNovel)คิดปกปิดไม่

ในสายตาของอวี่เอียนซึ่งเที่(@NameIsNovel)ยวท่องมาไม่น้อย เกรงว่า(@NameIsNovel)จากสำเนียงและ(@NameIsNovel)เครื่องแต่งกายคงพอคาดเดาถิ่นกำเนิดของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) หากโกหกกลับยิ่งเสียผล

“เมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel)แห่งเติ้งผิง? ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่นถูกฝูงอสูรบุกจนพินาศไปเมื่อหลายปีก่อนนี่นา” อวี่เมิ่งเบิกตาเอ่ยด้วยความแปลกใจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “บ้านข้าอยู่ชานเมือง ห่างไกลจากตัวเมือง จึงปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)มาก” เซินลั่วตอบเลี่ยงไปอย่างกำกวม

“ยุคสมัยปั่นป่วนเช่นนี้ อสูรยักษ์ดาษดื่นทั่วหล้า เหตุใดเจ้าถึงละทิ้งถิ่นฐานมา?” อวี่เอียนวางถ้วยชาลง ถามด้วยแววตาลึกซึ้ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ข้าออกจากบ้านมาด้วยเหตุบางประการ ระหว่า(@NameIsNovel)งทางพลัดหลงจนบังเอิญเข้ามาในเขตเมืองตงไหล ยังไม่ทันไรกลับถูกขังอยู่ในเมืองเพราะฝูงอสูรบุก” เซินลั่วกล่าวด้วยข้อแก้ที่(@NameIsNovel)คิดไว้แล้ว

“นับว่า(@NameIsNovel)เจ้ายังมี(@NameIsNovel)ชะตาคุ้มครองถึงได้(@NameIsNovel)รอดมาถึงเมือง… ทั่วแผ่นดินล้วน อลหม่าน ผู้คนทุกข์ยาก สิ่งที่(@NameIsNovel)พวกเราหวังได้(@NameIsNovel)ก็เพียงให้เหล่าเซียนและ(@NameIsNovel)พระพุทธะเสด็จลงมากำราบพิบัติ นำความร่มเย็นคืนสู่ราษฎรเท่านั้น” อวี่เอียนพึมพำเสียงเบา พลางพนมมือสวดอธิษฐาน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อวี่เมิ่งก้มศีรษะเงียบงัน คล้ายร่วมสวดภาวนาด้วย

“ท่านลุงอวี่ ท่านพี่อวี่เมิ่ง ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องสงสัยอยู่ตลอด เหตุใดฝูงอสูรหมาป่าจึงบุกเมืองมิหยุดหย่อน?” เซินลั่วเอ่ยถามขึ้นหลังเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่ใช่ว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้เสมอหรือ? ทุกคราวที่(@NameIsNovel)ถึงเวลา ฝูงอสูรและ(@NameIsNovel)สัตว์ร้ายก็จะรวมตัวบุกโจมตีเมืองมนุษย์” อวี่เมิ่งเกาศีรษะ พลางตอบอย่างงุนงง

“สิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าอยากรู้จริงๆ คือ แท้จริงแล้วพวกอสูรหมาป่านี้มันมาจากที่(@NameIsNovel)ใดกันแน่?” เซินลั่วถามตรงๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) อ่านตอนต่อไปฟรี

พ่อลูกตระกูลอวี่สบตากัน ก่อนหันกลับมามองเซินลั่วด้วยแววตาประหลาด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“น้องเซิน เจ้าไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินตำนาน ‘อสูรกลืนฟ้า ไฟสวรรค์ประทานโทษ’ เลยหรือ?” อวี่เมิ่งย้อนถาม

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “พูดตามตรง หมู่บ้านที่(@NameIsNovel)ข้าเคยอยู่ห่างไกลกันดาร แทบมิได้(@NameIsNovel)ข้องเกี่ยวกับโลกภายนอก ข้าจึงไม่รู้เรื่องเล่าพวกนี้เลย” เซินลั่วตอบด้วยท่าทีสงบ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เช่นนั้นนี่เอง ไม่แปลกที่(@NameIsNovel)ข้าจะเห็นว่า(@NameIsNovel)เครื่องแต่งกายของน้องเซินแปลกตาไปเล็กน้อย” อวี่เมิ่งพยักหน้าคล้ายเข้าใจ

“หากเจ้าไม่รู้สิ่งใดเลย เช่นนั้นก็ให้ข้าเริ่มเล่าเสียแต่ต้นเถิด” อวี่เอียนเงียบครู่หนึ่งก่อนกล่าวช้าๆ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ข้าขอฟังอย่างตั้งใจ!” เซินลั่วประนมมือ กล่าวด้วยความเคารพ

---------- [Source: NameIsNovel]