ตอนที่ 42 : เจ้าสำนักเฟิงหยางจื่อ

ดวงตาของเซินลั่วพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ จ้องแน่วแน่ไปยังแผนที่(@NameIsNovel)ตรงหน้า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ตามบันทึกในตำรา ระบุว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตั้งของ แม่น้ำหลวนสุ่ย อยู่ใกล้กว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไว้ เพียงประมาณสองร้อยหลี่จาก เมืองชุนฮว่า(@NameIsNovel) เท่านั้น

เซินลั่ววางตำราลง พลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด

“ศิษย์น้องเซิน” ทันใดนั้น ก็มี(@NameIsNovel)เสียงเคาะประตูดังหนักหน่วง พร้อมกับมี(@NameIsNovel)เสียงดังมาจากด้านนอก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วรีบลุกจากที่(@NameIsNovel)นั่ง เดินไปเปิดประตู ก็พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชายหนุ่มร่างกำยำยืนอยู่ นั่นคือ เถียน เถี่ยเซิง

“ศิษย์พี่เถียน วิชา ฝ่ามือชิงหยาง ของท่านใกล้ถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้ว ประตูไม้ของข้านี้เกรงว่า(@NameIsNovel)จะทนแรงทุบของท่านไม่ไหวกระมัง” เซินลั่วกล่าวหยอกด้วยรอยยิ้ม

“อย่าเย้าแหย่ข้าเลย ศิษย์น้องเซิน ความสามารถของข้าในเชิงยุทธ์นั้นต่ำต้อยนัก ต่อให้ฝึก ฝ่ามือชิงหยาง ไปอีกสิบปีก็เกรงว่า(@NameIsNovel)คงไม่อาจถึงขั้นเชี่ยวชาญได้(@NameIsNovel)” เถียน เถี่ยเซิงยังไม่ทันจะเอ่ย เซินลั่วก็ชิงพูดล้อเสียก่อน เขา(@NameIsNovel)จึงตอบกลับด้วยรอยยิ้มขมขื่น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ศิษย์พี่พูดถ่อมตนเกินไปแล้ว ท่านมาหาข้าเพราะมี(@NameIsNovel)เรื่องใดหรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยพลางเชื้อเชิญเถียน เถี่ยเซิงให้เข้ามาในห้อง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “สองสามวันก่อน ศิษย์น้องไป๋บอกข้าว่า(@NameIsNovel)เจ้ารู้สึกไม่สบาย วันนี้หลังจากข้าฝึกเช้าเสร็จก็ไม่เห็นเจ้าอยู่ที่(@NameIsNovel) หอหวงตี้ อีกทั้งศิษย์หลินห้องข้างๆ ก็บอกว่า(@NameIsNovel)เจ้ามิได้(@NameIsNovel)ออกจากห้องเลยทั้งเช้า ข้าจึงแวะมาดู ทว่า(@NameIsNovel)…สีหน้าของเจ้าดูไม่สู้ดีนัก เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ไข้หรือไม่?” เถียน เถี่ยเซิงเห็นใบหน้าซีดเซียวของเซินลั่วจึงถามขึ้น

[Source: NameIsNovel] “ขอบคุณศิษย์พี่ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ห่วง ข้าเพียงแค่เมื่อคืนพักผ่อนไม่เต็มที่(@NameIsNovel) มิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อะไรร้ายแรง” เซินลั่วไม่อยากเอ่ยถึง หมอนหยก จึงตอบเลี่ยงไปอย่างกำกวม

“ตราบใดที่(@NameIsNovel)เจ้าสบายดีก็แล้วไป อย่าลืมพักผ่อนให้มากหน่อย อีกเดี๋ยวก็ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ไปด้วยกันหรือไม่?” ได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไร เถียน เถี่ยเซิงก็วางใจลงจริงๆ เมื่อเหลือบมองเวลาก็เอ่ยชวน

เซินลั่วเองก็รู้สึกหิวอยู่บ้าง จึงตกลงไปยังโรงอาหารพร้อมกับเถียน เถี่ยเซิง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ศิษย์พี่เถียน อาจารย์ของพวกเราออกจากสำนักไปหลายวันแล้ว ท่านพอรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)จะกลับมาเมื่อใด?” เซินลั่วถามขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)แม้จะกลับคืนสู่สภาวะปกติ แต่สภาพที่(@NameIsNovel)ประสบหลังตื่นจากความฝันสองครา ทำให้ใจเขา(@NameIsNovel)ไม่สงบ อาจารย์หลัว คงจะบอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ตกอยู่ในสภาพใด หากไม่กระจ่างเรื่องนี้ เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่อาจวางใจได้(@NameIsNovel)

“ครานี้อาจารย์ลงเขา(@NameIsNovel)ไปช่วยตระกูลมั่งคั่งในเมืองติ้งหยวน ปราบภูตผี มิใช่การเดินทางไกลนัก คำนวณเวลาดูแล้วคงจะกลับมาในไม่ช้า เจ้าถามไปเพราะมี(@NameIsNovel)เรื่องต้องการพบเขา(@NameIsNovel)หรือ?” เถียน เถี่ยเซิงถาม

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ข้ามี(@NameIsNovel)ปัญหาบางอย่างในเรื่องการบำเพ็ญเพียร จึงอยากขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์…” ได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel) อาจารย์หลัว จะกลับมาในไม่ช้า เซินลั่วก็ยินดีนัก พลางตอบไปอย่างไม่ใส่ใจนัก

แต่ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะพูดจบ เรี่ยวแรงในกายก็พลันสลายหายไป โลกตรงหน้าหมุนคว้าง แล้วด้วยเสียง “ตุบ” ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็ล้มฟาดลงกับพื้น

“ศิษย์น้องเซิน เจ้าเป็น(@NameIsNovel)อะไรไป?” เถียน เถี่ยเซิงที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจ รีบพยุงร่างที่(@NameIsNovel)กำลังสั่นเทิ้มของเขา(@NameIsNovel)ไว้ [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน ราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โพรงใหญ่ปรากฏขึ้นภายในกาย กำลังกลืนกินพลังชีวิตอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดที่(@NameIsNovel)ถาโถมมานั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคยประสบในแดนฝันเสียอีก กระทั่งไม่อาจเปล่งเสียงร้อง ทุกข์ทรมานยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ความตาย

โชคดีที่(@NameIsNovel)ในชั่วขณะนั้น ภาพเบื้องหน้าพลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว ความมืดมิดไร้สิ้นสุดก็กลืนกินสรรพประสาทสัมผัสทั้งหมด เขา(@NameIsNovel)สูญสิ้นสติ [Source: NameIsNovel]

… (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผ่านไปนานเพียงใด สติของเซินลั่วค่อยๆ ฟื้นคืนมา เขา(@NameIsNovel)รู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กระแสอุ่นหนึ่งหลั่งไหลอยู่ในกาย มอบความสบายเหลือคณานับ เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เพดานที่(@NameIsNovel)ไม่คุ้นเคยปรากฏเหนือสายตา ตรงกลางเพดานมี(@NameIsNovel)ตัวอักษร “เต๋า” ขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยลวดลายสีน้ำเงินอมเขียวเป็น(@NameIsNovel)วงกลม รอบนอกเป็น(@NameIsNovel)สี่เหลี่ยมม่วงเข้ม และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มุมทั้งสี่มี(@NameIsNovel)ภาพเขียนของสัตว์เทพมงคล ได้(@NameIsNovel)แก่ มังกรฟ้า เสือขาว หงส์แดง และ(@NameIsNovel)เต่าดำ

พอเพิ่งคืนสติได้(@NameIsNovel)ไม่นาน เซินลั่วก็รู้สึกสับสนกับเพดานแปลกตานี้ จิตใจยังเลื่อนลอย ไม่รู้เลยว่า(@NameIsNovel)ตนประสบเรื่องใดมา

“ศิษย์น้องเซิน เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” ในขณะนั้น มี(@NameIsNovel)ใบหน้าหนึ่งโน้มเข้ามาในลานสายตา มองลงมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) เป็น(@NameIsNovel)เถียน เถี่ยเซิง

“ศิษย์พี่เถียน ข้าเป็น(@NameIsNovel)อะไรไป?” เมื่อเห็นเถียน เถี่ยเซิง เหตุการณ์ก่อนหน้าก็หวนกลับมาในความทรงจำ เขา(@NameIsNovel)พยายามฝืนกายลุกขึ้น

“อย่าขยับ!” เสียงทรงอำนาจหนึ่งดังขึ้น หยุดการเคลื่อนไหวของเขา(@NameIsNovel)ในทันที

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วหันศีรษะไปมอง ก็เห็นชายชรารูปร่างสูงสง่า ผมสีเทายืนอยู่ข้างกาย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) บุรุษผู้นี้สวมจีวรเต๋าสีเขียวเข้ม สวมมงกุฎดอกบัว ใบหน้าขรึมขึง คิ้วทอดต่ำ ดูน่าเกรงขามประหนึ่งภูตผีแขวนคอ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ท่านอาจารย์!” เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ชายชราผู้นี้ ก็ถึงกับอึ้งงันไปตามคำสั่งไม่กล้าขยับเขยื้อน

ชายชราผมเทาผู้นี้คือเจ้าสำนักชุนชิว — เฟิงหยางจื่อ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ครานี้เองเซินลั่วจึงเห็นชัดว่า(@NameIsNovel) มือซ้ายของเฟิงหยางจื่อกำลังชี้มายังหน้าอกของตน ปลายนิ้วเปล่งแสงแดงระเรื่อ มี(@NameIsNovel)กระแสอุ่นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างเขา(@NameIsNovel)อย่างต่อเนื่อง

ทันใดนั้นเขา(@NameIsNovel)รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยตรงบั้นเอว มองไปด้านข้างก็เห็นปลายนิ้วสองนิ้วของมือขวาเฟิงหยางจื่อ กำลังคีบเข็มทองเล่มหนึ่งที่(@NameIsNovel)ส่องแสงแดงระยิบ เข็มนั้นปักอยู่บนจุดสำคัญตรงเอว และ(@NameIsNovel)ยังค่อยๆ บิดหมุนอยู่

แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นภาพที่(@NameIsNovel)แทบทำให้ต้องอุทานออกมา [Source: NameIsNovel]

ระหว่า(@NameIsNovel)งเอวและ(@NameIsNovel)ท้อง มี(@NameIsNovel)เข็มทองปักอยู่แล้วถึงสิบเจ็ดสิบแปดเล่ม แต่ละเล่มล้วนส่งประกายแดงเรื่อออกมา

เซินลั่วพลันเข้าใจว่า(@NameIsNovel) เฟิงหยางจื่อกำลังใช้วิชาเข็มลับบางอย่างรักษาตน จึงไม่กล้าขัดจังหวะ แต่ก็อดรู้สึกหวั่นใจมิได้(@NameIsNovel)

“ร่างกายของข้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ช่างเถิด คิดไปก็ไร้ประโยชน์ เมื่อเฟิงหยางจื่อรักษาอยู่ เช่นนั้นคงไม่เป็น(@NameIsNovel)ปัญหา”

คิดดังนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็มองไปรอบๆ พบว่า(@NameIsNovel)หอแห่งนี้กว้างขวางนัก ผนังฉาบปูนขาวสะอาดตา เรียบง่ายแทบไร้เครื่องประดับ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ตรงผนังฝั่งตรงข้ามประตู มี(@NameIsNovel)โต๊ะบูชาขนาดใหญ่ บนโต๊ะประดิษฐานรูปเคารพของ หยวนสือเทียนจุน... หลิงเป่าเจินเหริน... และ(@NameIsNovel) เต๋อเต้เจินเหริน รูปเคารพเหล่านั้นล้วนเปี่ยมด้วยความสง่างาม

เบื้องหน้าของแท่นบูชา มี(@NameIsNovel)เก้าอี้ไม้หอมจันทน์หกตัว แบ่งเป็น(@NameIsNovel)สองฝั่ง ฝั่งละสาม คงใช้สำหรับการประชุมหารือ

เตียงไม้ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)นอนอยู่ถูกวางไว้ด้านซ้ายของหอ ชิดติดผนัง

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ทั้งหอกลับว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ให้ความรู้สึกโอ่อ่าขรึมขลังอยู่ในที (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วจำได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)นี่คือ หอจิ้งจิ้ง ของสำนักชุนชิว ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เจ้าสำนักใช้ว่า(@NameIsNovel)การ เขา(@NameIsNovel)เคยเข้ามาเพียงครั้งเดียวในตอนเข้ารับพิธีศิษย์ใหม่ หลังจากนั้นก็ไม่เคยมี(@NameIsNovel)โอกาสมาใกล้อีกเลย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เฟิงหยางจื่อไม่สนใจการเหลียวมองของเซินลั่ว ยังคงใช้วิชาเข็มต่อไป ไม่นานก็ปักเข็มทองเพิ่มอีกห้าหกเล่มรอบบั้นเอว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วรู้สึกว่า(@NameIsNovel)กระแสอุ่นค่อยๆ แผ่ขยายจากเอวและ(@NameIsNovel)ท้องเข้าสู่ทั้งร่าง ในเวลาอันสั้นก็ทำให้รู้สึกสดชื่นกำลังกลับคืน

ความอ่อนล้าในกายค่อยๆ หายไป สีเลือดก็กลับคืนสู่ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดเซียว

เฟิงหยางจื่อเหลือบตามองเซินลั่ว ถอนมือซ้ายออก แล้วสะบัดมือขวาเบาๆ ก็มี(@NameIsNovel)แสงสีแดงปรากฏในฝ่ามือ

เข็มทองกว่า(@NameIsNovel)ยี่สิบเล่มพุ่งออกจากร่างเซินลั่วด้วยเสียง “ฟึ่บ” แล้วหายลับเข้าไปในแขนเสื้อของท่านอาจารย์ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ศิษย์ขอคารวะ ขอบพระคุณท่านอาจารย์” ร่างกายของเซินลั่วยังอ่อนแรงนัก แต่ก็ฝืนลุกขึ้นนั่ง ประสานมือคารวะเฟิงหยางจื่อ

“ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินจากอาจารย์หลัวว่า(@NameIsNovel)เจ้าร่างกายอ่อนแอ แต่ก็ไม่คิดว่า(@NameIsNovel)จะหนักหนาเช่นนี้ ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เจ้าบำเพ็ญมาอย่างไร แม้แต่ วิชาแปรหยาง เจ้าก็ยังฝึกผิดพลาดจนเกิดโทษย้อนกลับได้(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)ยังสามารถเข้าสู่ด่านแรกของวิชานี้ได้(@NameIsNovel) ก็นับว่า(@NameIsNovel)แปลกยิ่งนัก” เฟิงหยางจื่อจ้องมองเซินลั่วครู่หนึ่งแล้วส่งเสียงหึเย็นออกมา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อะไรนะ? พลังสะท้อนกลับจากวิชา อย่างนั้นหรือ?” เซินลั่วถึงกับตะลึงงัน ร่างทั้งร่างแข็งทื่อคาที่(@NameIsNovel)

“ท่านอาจารย์ อาการของศิษย์น้องเซินร้ายแรงนักหรือ?” เถียนเถี่ยเซิงที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป เอ่ยถามอย่างร้อนรน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เจ้าเองคิดว่า(@NameIsNovel)อย่างไร? ชีพจรปั่นป่วน พลังปราณขาดพร่องร้ายแรง ชัดเจนยิ่งนักว่า(@NameIsNovel)นี่คือ สัญญาณสะท้อนกลับจากการบำเพ็ญเพียรผิดพลาด!” เฟิงหยางจื่อเหลือบมองเถียนเถี่ยเซิง ตอบกลับด้วยคำถามคมกริบ

[Source: NameIsNovel] “ศิษย์น้องเซิน หากเจ้ามี(@NameIsNovel)ข้อข้องใจในการบำเพ็ญเพียร เหตุใดจึงมิไปปรึกษาท่านอาจารย์เล่า? ไยจึงบังอาจลองผิดลองถูกเองเช่นนี้? พลังภายในมิใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)จะเสริมเติมได้(@NameIsNovel)ง่ายๆ เฮ้อ…” เถียนเถี่ยเซิงถึงกับตบเท้าหนักๆ ถอนหายใจอย่างเจ็บใจ

“ท่านอาจารย์… หากพลังชีวิตพร่องหนักเช่นนี้ จะส่งผลต่ออายุขัยของศิษย์หรือไม่?” เซินลั่วสูดหายใจลึก พยายามกดความสับสนวุ่นวายในใจให้สงบ แล้วเอ่ยถามเฟิงหยางจื่ออย่างจริงจัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

---------------- [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]