หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 56
ตอนที่ 56 : สิ่งที่อยู่ในค่ายกล
ตอนที่ 56
แม้ท้องฟ้าจะมืดมิดอย่างยิ่งในยามนี้ และ(@NameIsNovel)ก้นแม่น้ำก็มืดจนเกือบไร้แสงใดๆ แต่ด้วยความทรงจำที่(@NameIsNovel)แม่นยำ เซินลั่วก็ยังสามารถหาตำแหน่งกองหินดำโดยคร่าวๆ ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
เขา(@NameIsNovel)เตรียมการมาพร้อมสรรพ จึงหยิบ ยันต์เสาะสมบัติ กับ ศิลาหยวน ออกมาจากอกเสื้อทันที
ถึงจะอยู่ใต้น้ำ แต่ยันต์ที่(@NameIsNovel)ผ่านการชุบ น้ำมันไม้ทง และ(@NameIsNovel)แปะติดไว้บนฝ่ามือ กลับมิได้(@NameIsNovel)ซีดจางลงแม้แต่น้อย อักขระยังคงชัดเจนแจ่มชัด
เซินลั่วลอบถอนหายใจโล่งอก แล้วเร่งกระตุ้น วิชาแปรหยาง
แสงบนยันต์เสาะสมบัติพลันกะพริบวูบ แต่กลับไม่ก่อกลายเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแสงขาวดังที่(@NameIsNovel)หวัง แสดงชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ล้มเหลวอีกครา
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา เซินลั่วก็ลองยันต์เสาะสมบัติที่(@NameIsNovel)เหลือทั้งหมด แต่โชควาสนาก็มิได้(@NameIsNovel)เข้าข้างอีก ภาพที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยเมื่อคราวก่อนหาได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้น
อย่างไรก็ดี เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)สิ้นหวัง เพราะบริเวณกองหินดำนี้หาได้(@NameIsNovel)กว้างใหญ่ หากมี(@NameIsNovel)สมบัติซ่อนอยู่จริง ก็ง่ายกว่า(@NameIsNovel)การเสาะหาทั่วกองหินปนเปมั่วซั่วในแม่น้ำโดยไร้เบาะแสใดๆ
ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังจะเก็บยันต์ที่(@NameIsNovel)ไร้ผลกลับเข้าหน้าอกนั้นเอง กระแสน้ำรอบกายก็พลันหมุนวนกลายเป็น(@NameIsNovel)วังน้ำวน ทำให้ร่างเขา(@NameIsNovel)เซเล็กน้อย ยันต์ในมือพลันหลุดร่วง ถูกสายน้ำเชี่ยวกรากพัดพาไป
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจยันต์ที่(@NameIsNovel)ไร้ค่าแล้วนัก รีบโผล่ขึ้นไปหายใจเหนือน้ำ ก่อนจะดำกลับลงมา มุ่งหน้าสู่กองหินดำ
ทว่า(@NameIsNovel)พอดี ยันต์ไร้ผลหนึ่งแผ่นพลัดไหลวนในน้ำหลายรอบ จนลอยมาตกตรงกองหินดำนั้นพอดี
พลัน! ความเปลี่ยนแปลงประหลาดก็เกิดขึ้น!
แสงน้ำเงินอ่อนพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ ออกมาจากหินดำนับสิบก้อนนั้น ก่อเป็น(@NameIsNovel)ม่านแสงสีน้ำเงินเข้มขนาดมหึมา ล้อมคลุมหินทั้งหมดไว้
เมื่อยันต์ชนเข้ากับม่านแสงน้ำเงินนั้น มันก็แตกสลายเงียบๆ กลายเป็น(@NameIsNovel)เศษผงหายวับไป
ดวงตาเซินลั่วเบิกกว้าง รีบหยุดร่างกายทันที
ภาพตรงหน้าทำให้เขา(@NameIsNovel)หวนคิดถึงค่ายกลที่(@NameIsNovel) ท่านอาจารย์เซียนอวี่เอียน เคยตั้งขึ้นเพื่อต้านรับราชันหมาป่าในแดนฝัน
แน่นอน เมื่อเทียบกับ ค่ายเพลิงหกประสาน ที่(@NameIsNovel)อวี่เอียนกับผู้อื่นร่วมมือกันแล้ว ม่านแสงน้ำเงินนี้ย่อมด้อยกว่า(@NameIsNovel)ทั้งขอบเขตและ(@NameIsNovel)พลังโดยสิ้นเชิง
สายตาเซินลั่วจับจ้องอยู่ที่(@NameIsNovel)ม่านแสงน้ำเงินเบื้องหน้า เขา(@NameIsNovel)ก้มเก็บหินก้อนหนึ่งจากก้นน้ำ ขนาด ราวชามอ่าง แล้วขว้างใส่ไปหลังจากตรึกตรองครู่หนึ่ง
“ปัง!”
หินนั้นแตกกระจายทันทีที่(@NameIsNovel)แตะต้องม่านแสง แปรเป็น(@NameIsNovel)เศษหินกระจายว่อน
เมื่อเห็นดังนั้น ความเย็นยะเยือกก็แล่นวาบขึ้นในใจ เขา(@NameIsNovel)จึงหยิบหินอีกก้อนหนึ่งจากก้นน้ำ ครานี้ใหญ่เท่าศีรษะมนุษย์ แล้วขว้างใส่เต็มแรง
ทว่า(@NameIsNovel)หินขนาดใหญ่กว่า(@NameIsNovel)มากนั้นกลับแตกละเอียด เช่นเดียวกันในทันทีที่(@NameIsNovel)สัมผัสม่านแสงสีน้ำเงิน ขณะที่(@NameIsNovel)ม่านแสงกลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังไม่กะพริบแสงแม้ชั่วขณะ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ไม่ลองซ้ำอีก รีบว่า(@NameIsNovel)ยขึ้นสู่ผิวน้ำ สูดหายใจลึกๆ หลายครา จนค่อยๆ ระงับอารมณ์ลงได้(@NameIsNovel)
สายฝนกระหน่ำลงบนผิวน้ำอย่างหนัก หยาดฝนเม็ดโตที่(@NameIsNovel)ฟาดเข้าหน้าทำให้เจ็บแปลบไม่น้อย โชคยังดีที่(@NameIsNovel)กระแสน้ำในลำน้ำยังไม่เปลี่ยนแปลงมากนักในยามนี้
หลังจากพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็ดำดิ่งกลับลงไปยังก้นแม่น้ำอีกครั้ง
ทว่า(@NameIsNovel)… ม่านแสงสีน้ำเงินที่(@NameIsNovel)คลุมกองหินดำ กลับหายไปโดยไม่รู้ตัว
เหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่ ราวกับเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพลวงตาผ่านตาเพียงชั่วพริบตา
แม้ในใจเซินลั่วจะรู้สึกประหลาด แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้อย่างหุนหัน ด้วยพลังของม่านแสงสีน้ำเงินนั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)จะประมาทได้(@NameIsNovel)
ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก้มเก็บหินจากก้นน้ำขึ้นมาอีกก้อน ขว้างใส่กองหินดำอย่างแรง
ทันทีที่(@NameIsNovel)หินตกลงบนกองหิน แสงน้ำเงินจางๆ ก็แล่นวาบขึ้นจากหินดำนับก้อน สายแสงหลายสายพลันพุ่งออกมา รวมตัวเป็น(@NameIsNovel)ม่านแสงสีน้ำเงินเข้มขนาดมหึมา ห่อหุ้มกองหินอีกครั้ง
หินที่(@NameIsNovel)ขว้างไปกระแทกม่านแสง แล้วแตกสลายเงียบงัน กลายเป็น(@NameIsNovel)เศษหินกระจายว่อน
ดวงตาเซินลั่วเบิกกว้าง ความเย็นวาบแล่นผ่านหัวใจ เกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แท้จริงแล้ว ม่านแสงสีน้ำเงินนี้มิได้(@NameIsNovel)สลายไป แต่เพียงซ่อนร่องรอยไว้ พอถูกสิ่งใดรบกวนก็จะปรากฏขึ้นในทันที
เซินลั่วขยับ ถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่(@NameIsNovel)ม่านแสงสีน้ำเงินเบื้องหน้า
กองหินดำนี้… มี(@NameIsNovel)ผู้วาง ค่ายกล เอาไว้แน่นอน พิกลเกินคาด! และ(@NameIsNovel)บางที… คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ก็อาจซ่อนอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เอง!
คิดดังนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงหยิบ ยันต์อัสนีบาต กับ ศิลาหยวน ออกมาจากอกเสื้อ
ม่านแสงสีน้ำเงินนี้เกรงว่า(@NameIsNovel)มิอาจทำลายได้(@NameIsNovel)ด้วยวิธีธรรมดา สิ่งเดียวที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พอพึ่งได้(@NameIsNovel)เวลานี้ เห็นจะมี(@NameIsNovel)แต่ยันต์อัสนีบาตเท่านั้นที่(@NameIsNovel)อาจได้(@NameIsNovel)ผล
เซินลั่วเร่งกระตุ้น วิชาแปรหยาง หล่อเลี้ยงพลังลงไปในยันต์อัสนีบาต
“ซู่ซู่!”
ยันต์อัสนีบาต แตกกะเทาะออกทันที แสงอัสนีขาวพุ่งปรากฏออกมา
ร่างเซินลั่วถึงกับชาแข็ง มือเท้าสั่นสะท้านควบคุมมิได้(@NameIsNovel) รู้สึกราวกับถูกเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดแทบไม่อาจทานทน
“ชิ! ลืมไปเสียสนิท ว่า(@NameIsNovel)อัสนีบาตสามารถนำกระแสในน้ำได้(@NameIsNovel)…”
เขา(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)สติอยู่ แต่ก็อดโทษตนเองด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)อาการทรมานนั้นคงอยู่ได้(@NameIsNovel)เพียงไม่นาน แสงอัสนีขาวพลันพุ่งตรงไปข้างหน้า ความปวดชาในร่างก็ค่อยเบาบางลง
อัสนีขาวพุ่งไปไกลถึงเจ็ดแปดจ้าง ราวอสรพิษสีขาวที่(@NameIsNovel)กำลังแหวกว่า(@NameIsNovel)ยอย่างดุดัน กระแทกเข้ากับม่านแสงสีน้ำเงินเข้มอย่างรุนแรง
ม่านแสงสีน้ำเงินเข้มพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แสงกะพริบวูบวาบไม่หยุด ม่านแสงที่(@NameIsNovel)บางอยู่แล้วกลับยิ่งบางลงอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังจะสลายหายไปสิ้น
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง พลังของอัสนีขาวก็หมดสิ้น แสงหายวับไปโดยไร้ร่องรอย
เซินลั่วหรี่ตาลง กัดฟันทนความชา มือที่(@NameIsNovel)ยังสั่นสะท้านยื่นเข้าไปในอกเสื้อ หยิบยันต์อัสนีบาตแผ่นที่(@NameIsNovel)สองออกมา แล้วรีบเร่งส่งพลังเข้าใส่ทันที!
ยันต์อัสนีบาตแตกสลายตามคำสั่งทันที พลันอัสนีขาวอีกสายก็ปรากฏขึ้นในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
ร่างของเซินลั่วถูกชาจนชาแข็งอีกครั้ง มือเท้าสั่นสะท้านไม่อาจควบคุมได้(@NameIsNovel) แต่เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจแม้แต่น้อย ดวงตายังคงจับจ้องไปเบื้องหน้าไม่ละไปไหน
สายอัสนีขาวพุ่งออกไปอีกครั้ง กระแทกเข้ากับม่านแสงสีน้ำเงินเข้มเบื้องหน้า
ม่านแสงที่(@NameIsNovel)บางอยู่แล้ว เมื่อถูกอัสนีขาวฟาดซ้ำก็สั่นสะท้านแรงอีกหน พลันบางยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิมอย่างรวดเร็ว สุดท้ายดังเสียง “บูม!” ก้องกังวาน ก่อนจะแตกสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ประกายแสงสีน้ำเงินเข้มเล็กใหญ่กระจายว่อน แล้วจางหายไปกับสายธารา
ทว่า(@NameIsNovel)ในห้วงยามนั้นเอง แสงสีขาวอ่อนกลับลุกวาบขึ้นที่(@NameIsNovel)ก้อนหินดำก้อนกลางในหมู่หินสิบกว่า(@NameIsNovel)ก้อน ซึ่งตรงตำแหน่ง “จมูก” ของลวดลายกะโหลกพอดี ทว่า(@NameIsNovel)แสงนั้นก็เลือนหายไปในพริบตา
แม้จะสั้นเพียงใด แต่สายตาของเซินลั่วก็จับไว้ได้(@NameIsNovel)ทันที
เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)บุ่มบ่ามเข้าไป แต่ก้มลงหยิบหินจากก้นน้ำขว้างไปยังตำแหน่งนั้น
ครั้งนี้หินกลับไม่แตกสลาย หากแต่ตกลงบนหินดำแล้วกลิ้งเล็กน้อย ก่อนร่วงสู่ก้นน้ำอย่างเงียบงัน
แววตาเซินลั่วฉายประกายทันที ครั้นขึ้นไปพักหายใจเหนือน้ำจนเต็มปอดแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ว่า(@NameIsNovel)ยกลับลงมายังจุดเดิม ครานี้ตรงเข้าหาก้อนหินดำที่(@NameIsNovel)เคยปล่อยแสงขาว และ(@NameIsNovel)เริ่มตรวจค้นโดยรอบอย่างระมัดระวังทีละส่วน
อาจเพราะฝนยังเทกระหน่ำอยู่ไม่หยุด กระแสน้ำพลันเชี่ยวกรากขึ้นอย่างฉับพลัน
ร่างเซินลั่วโอนเอนไปตามแรงน้ำ ต้องรีบคว้าหินดำก้อนหนึ่งไว้เพื่อประคองตัว
ความเย็นเยือกแล่นเข้าสู่ใจ เขา(@NameIsNovel)จึงเร่งฝีมือค้นหาด้วยความกระวนกระวาย
ในสภาพเช่นนี้ เขา(@NameIsNovel)อาจมี(@NameIsNovel)เวลาไม่เกินครึ่งก้านธูป หากเกินกว่า(@NameIsNovel)นี้ย่อมต้องถอนตัว มิฉะนั้นย่อมเสี่ยงอันตรายเกินทน อีกทั้งค่ายกลที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ทำลายลงไปเองนี้ ก็ไม่แน่ว่า(@NameIsNovel)จะยังคงรูปได้(@NameIsNovel)ในกระแสน้ำเชี่ยวในวันถัดไป
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ฝนที่(@NameIsNovel)โหมไม่หยุดนี้ก็ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะซาลงในวันพรุ่งหรือไม่
ไม่นานนัก เขา(@NameIsNovel)ก็พบโพรงหินขนาดเท่าชามอ่างอยู่ข้างก้อนหินดำก้อนหนึ่ง
โพรงนี้แตกต่างจากโพรงดินและ(@NameIsNovel)หินที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบมา เพราะปากโพรงโค้งมนเรียบเกลี้ยง ไม่เหมือนการก่อตัวโดยธรรมชาติ หากแต่เหมือนถูกมนุษย์สรรค์สร้างขึ้น
ความยินดีพลัน เอ่อล้นในใจเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)รีบสอดมือเข้าไปในโพรงทันที
ผนังด้านในของโพรงก็เรียบลื่นเช่นกัน ลาดลึกลงไปใต้ดินในรูปทรงกระบอก เต็มไปด้วยกรวดทราย
ยังโชคดีที่(@NameIsNovel)กรวดทรายเหล่านั้นไม่แน่นเกินไป มือของเขา(@NameIsNovel)จึงสอดลึกเข้าไปได้(@NameIsNovel)เต็มที่(@NameIsNovel) แต่หลังจากตรวจค้นโดยละเอียดกลับไม่พบสิ่งใด จึงสอดมือลงลึกเข้าไปเรื่อยๆ
โพรงนี้ลึกไม่น้อย เซินลั่วต้องกดร่างแนบก้นน้ำ จึงพอเอื้อมถึงก้นโพรงได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่นเอง ปลายนิ้วเขา(@NameIsNovel)ก็สัมผัสกับสิ่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)แข็งเรียบ
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขา(@NameIsNovel)รีบกำมันไว้แน่น แล้วออกแรงดึงขึ้นเต็มที่(@NameIsNovel)
แต่สิ่งนั้นกลับฝังลึกอยู่ในโพรง อีกทั้งส่วนบนถูกกรวดทรายถมทับไว้แน่น ทำให้ขัดขวางแรงดึง เขา(@NameIsNovel)จึงไม่อาจดึงขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ในครั้งเดียว
เวลานั้นกระแสน้ำยิ่งแรงขึ้นจนแทบจะพัดร่างเขา(@NameIsNovel)ให้ปลิวไหลไป
“ข้าจะทุ่มสุดกำลังแล้ว!”
เซินลั่วกัดฟันแน่น ทอดครึ่งบนของร่างแนบไปกับพื้น กางสองแขนสอดลึกเข้าไป คว้าสิ่งนั้นไว้ แล้วออกแรงดึงเต็มที่(@NameIsNovel)!
“ปุ!”
เสียงดังวาบในน้ำ—เขา(@NameIsNovel)สามารถกระชากสิ่งนั้นออกมาจากโพรงได้(@NameIsNovel)สำเร็จในที่(@NameIsNovel)สุด!
-----------