ตอนที่ 57 : หีบศิลาลึกลับ

แสงที่(@NameIsNovel)ก้นแม่น้ำสลัวนัก กระแสน้ำเชี่ยว กรากจนเซินลั่วแทบมิอาจมองเห็นสิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ในมือได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงกำหนดได้(@NameIsNovel)คร่าวๆ ว่า(@NameIsNovel)มันคือวัตถุยาวเรียวชนิดหนึ่ง

ในห้วงยามที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มุ่งสมาธิจับจ้องสิ่งนั้นอยู่ กลับเสียการทรงตัว กระแสน้ำเชี่ยวแรงซัดเข้ามาจนร่างโอนเอน เกือบถูกพัดปลิวไป

“ข้าได้(@NameIsNovel)มาแล้ว!” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)พึมพำด้วยความโล่งใจ รีบซุกสิ่งของนั้นไว้ในอก แล้วเร่งว่า(@NameIsNovel)ยขึ้นสู่ผิวน้ำเต็มกำลัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังว่า(@NameIsNovel)ยได้(@NameIsNovel)ไม่ไกล พลันเงามืดขวางหน้าก็ปรากฏ—แท้จริงคือก้อนหินก้อนใหญ่ใต้น้ำ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ปัง!”

เขา(@NameIsNovel)เลี่ยงไม่ทัน ถูกกระแสน้ำพัดซัดชนหินเข้าเต็มแรง

“อึก!” เซินลั่วครางต่ำ ร่างกายครึ่งซีกปวดแปลบหนักหน่วง ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นศีรษะยังโขกเข้ากับหินจนตาพร่า ความคิดดับวูบไปชั่วขณะ

ฟองลมยาวเหยียดพรั่งพรูออกจากปาก ขณะที่(@NameIsNovel)ร่างของเขา(@NameIsNovel)ถูกสายน้ำกวาดพัดไปโดยสิ้นเชิง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ทว่า(@NameIsNovel)ในยามนั้นเอง เชือกที่(@NameIsNovel)ผูกไว้รอบเอวพลันตึงขึ้น ความยาวสุดสายพอดี โชคดีที่(@NameIsNovel)ช่วยหยุดร่างเขา(@NameIsNovel)ไม่ให้ถูกพัดหายไปในห้วงน้ำ

แต่แรงกระแสน้ำกลับมหาศาลนัก รัดบีบเข้าที่(@NameIsNovel)เอว จนซี่โครงปวดร้าวอย่างสาหัส ความรู้สึกเจ็บแปลบสะท้านปลุกสติที่(@NameIsNovel)เลือนรางของเขา(@NameIsNovel)ให้ตื่นคืน รีบใช้มือเท้าเร่งว่า(@NameIsNovel)ยขึ้นผิวน้ำอย่างลนลาน

แม้เผลอ กลืนน้ำไปหลายอึกใหญ่ แต่ในที่(@NameIsNovel)สุดก็โผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำได้(@NameIsNovel)ก่อนหมดแรงโดยหวุดหวิด เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจอย่างตะกละ ดวงใจยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่(@NameIsNovel)ยังไม่จางหาย

หากช้ากว่า(@NameIsNovel)นั้นเพียงครู่เดียว เขา(@NameIsNovel)คงถูกแม่น้ำกลืนชีวิตไปแล้วแน่แท้

เซินลั่วหอบหายใจแรงอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อรวบรวมกำลัง จากนั้นก็คว้าเชือกที่(@NameIsNovel)เอวไว้แน่น ค่อยๆ ลากตัวกลับไปยังเรือเล็กด้วยแรงทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เหลือ

เขา(@NameIsNovel)เกาะเรือขึ้นมาอย่างทุลักทุเล มือเท้าสั่นสะท้าน กำลังเฮือกสุดท้ายแทบสูญสิ้นไปแล้ว ในที่(@NameIsNovel)สุดก็นอนหงายราบใต้หลังคาม่านผ้า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง [Source: NameIsNovel]

กว่า(@NameIsNovel)ร่างของเซินลั่วจะฟื้นแรงขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ก็ใช้เวลานานไม่น้อย เขา(@NameIsNovel)จึงยันกายลุกขึ้นนั่ง พลันล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เครียดเกร็งอยู่ก่อนหน้าก็คลายลงทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

สิ่งของนั้นยังอยู่ มิได้(@NameIsNovel)สูญหายไปไหน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วหยิบมันออกมา พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel) หีบศิลาสีขาว ยาวราวสามฉื่อ กว้างเท่าฝ่ามือ รอบผิวยังมี(@NameIsNovel)ดินโคลนติดอยู่มาก

หีบศิลานั้นดูใหญ่โต แต่เมื่อสัมผัสกลับเบาเหลือเชื่อ

เขา(@NameIsNovel)กำไว้ในมือ ลองชั่งน้ำหนัก แล้วส่ายเบาๆ แนบหู ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงบางสิ่งขยับอยู่ข้างในอย่างแผ่วเบา

เวลานั้นฝนตกหนักยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม สายน้ำที่(@NameIsNovel)เชี่ยวกรากยังคงซัดเรือเล็กโคลงไปมา โชคยังดีที่(@NameIsNovel)เรือของ อวี่ต้าตัน แข็งแรงนัก อีกทั้งเชือกที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ผูกไว้ก็มั่นคง จึงไม่ถูกพัดหายไป

แต่จะให้กลับไปในตอนนี้ก็มิอาจเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)

เซินลั่วปาดน้ำฝนออกจากหน้า ขัดคราบดินบนหีบศิลา แล้ววางลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมเตี้ยเบื้องหน้าเพื่อพินิจอย่างใกล้ชิด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] สีสันและ(@NameIsNovel)เนื้อสัมผัสของหีบศิลานั้นละม้ายหยก แต่ลวดลายกลับต่างไปจากหยกทุกชนิดที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยพบ อีกทั้งไร้ทั้งกลอนปิดหรือรอยสลักพิเศษใดๆ ดูราวกับเป็น(@NameIsNovel)แผ่นศิลาชิ้นเดียว มี(@NameIsNovel)เพียงตรงรอยต่อฝาหีบกับตัวหีบเท่านั้น ที่(@NameIsNovel)สามารถมองเห็นเส้นบางๆ เลือนรางอยู่

เซินลั่วนิ่งคิดชั่วขณะ แล้วใช้นิ้วเล็บเกี่ยวตรงรอยบางนั้น พลางออกแรงงัดเปิด [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] “แกร๊ก…”

เสียงเบาๆ ดังขึ้นเมื่อปลายนิ้วลื่นผ่านฝากล่อง ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นทำให้เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจแรง

เขา(@NameIsNovel)สะบัดมือเบาๆ เพื่อคลายความเจ็บ พลิกหีบกลับอีกด้าน แล้วลองพยายามงัดเปิดจากฝั่งตรงข้าม ทว่า(@NameIsNovel)ผลลัพธ์ก็เช่นเดิม ไม่อาจเปิดได้(@NameIsNovel)เลย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เส้นบางๆ บนหีบนั้นดูเหมือนเป็น(@NameIsNovel)เพียงรอยเส้น มิใช่รอยต่อของฝาหีบจริงๆ

ดังนั้นเซินลั่วจึงพลิกหีบไปมา ตรวจสอบขอบรอบด้านอย่างละเอียด ใช้นิ้วลูบไปตามทุกมุม เผื่อจะพบกลไกซ่อนเร้น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)ตรวจหาสักเท่าไร ก็ไม่พบความผิดปกติแม้แต่น้อย

“นี่คงมิใช่เรื่องง่ายแล้ว…” เซินลั่วจ้องมองหีบศิลานั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่(@NameIsNovel)แววตาจะฉายแสงแข็งกร้าวดุจตัดสินใจได้(@NameIsNovel)แล้ว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วค้นหาภายในห้องเรือ พลันดึง ขวานเหล็กด้ามสั้น ออกมาจากกอง อวน แล้วกำไว้แน่นในมืออ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ขวานเล็กนี้คือสิ่งที่(@NameIsNovel) อวี่ต้าตัน ใช้ผ่าไม้มาโดยตลอด ด้วยความชื้นภายในห้องเรือทำให้คมขวานขึ้นสนิมบางๆ อยู่บ้าง กระนั้นเซินลั่วก็ใช้ผ้าขัดถูจนสะอาดในไม่กี่อึดใจ

เขา(@NameIsNovel)จับด้ามขวานด้วยมือข้างหนึ่ง ยกคมขวานจ่อเข้าที่(@NameIsNovel)รอยบุ๋มบนหีบศิลา เริ่มแรกไม่กล้าออกแรงมากนัก เพียงฟันเบาๆ สองสามครั้ง เห็นว่า(@NameIsNovel)หีบไม่ปรากฏร่องรอยใดๆ จึงค่อยๆ เพิ่มแรงขึ้นทีละน้อย

“แคร้ง!...แคร้ง!”

เสียงโลหะกระทบศิลาดังก้องลั่นทั่วห้องเรือ

โต๊ะเตี้ยภายในห้องถึงกับสั่นสะเทือนแรง หีบศิลากระดอนเด้งแทบปลิวหลุดออก เซินลั่วรีบปล่อยขวานแล้วคว้าหีบไว้แน่น ตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน

ปรากฏว่า(@NameIsNovel)… บนหีบศิลามิได้(@NameIsNovel)ปรากฏแม้แต่รอยขีดข่วน แต่บนโต๊ะเล็กกลับบุ๋มลงไปจากแรงฟันเสียเอง

[Source: NameIsNovel] “ของวิเศษแท้ สมแล้วที่(@NameIsNovel)ทัดเทียบบุญญานุภาพกับหมอนหยก” เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)แปลกใจที่(@NameIsNovel)ไม่อาจเปิดหีบได้(@NameIsNovel) กลับยิ่งเห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เรื่องสมควรอยู่แล้ว

เขา(@NameIsNovel)ลูบไล้หีบศิลาอยู่พักหนึ่ง ความคิดพลันผุดขึ้นมา—หากของวิเศษเช่นนี้มิอาจเปิดด้วยวิธีสามัญได้(@NameIsNovel) เหตุใยไม่ลองใช้ยันต์ดูล่ะ? ยันต์อัสนีบาต บางทีอาจจะผ่าเปิดมันได้(@NameIsNovel)

แต่เพียงความคิดแล่นวาบ เขา(@NameIsNovel)ก็เกิดลังเลทันที

พลังของยันต์อัสนีบาตนั้นรุนแรงนัก หากพลั้งเผลอทำลายสิ่งของภายในขึ้นมา จะไม่ยิ่งกลายเป็น(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เสียมากกว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หรือ?

ทว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)ไม่เหลือวิธีอื่นแล้ว และ(@NameIsNovel)เมื่อคำนึงถึงความแข็งแกร่งของหีบศิลานี้ ก็มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูงว่า(@NameIsNovel)จะต้านทานแรงระเบิดได้(@NameIsNovel)

คิดดังนี้ เซินลั่วจึงหยิบยันต์อัสนีบาตแผ่นสุดท้ายออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนหีบศิลา แล้ววาง ศิลาหยวน ทับด้านบน เตรียมจะลองดึงพลังอัสนีออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อทดสอบอย่างระมัดระวัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ทว่า(@NameIsNovel)… ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ส่ง พลังปราณหยางบริสุทธิ์ เข้าไปกระตุ้น ยันต์นั้น แก่นพลังขาวภายในศิลาหยวนก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาเอง ส่องแสงขาวเจิดจ้าออกมา!

ดวงตาเซินลั่วเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เขา(@NameIsNovel)มองเห็นผิวเรียบลื่นของหีบศิลา ภายใต้แสงขาวนั้นพลันปรากฏลายเส้นแสงบางๆ ประสานไขว้กันเป็น(@NameIsNovel)ร่างเถาวัลย์ถักทอ

และ(@NameIsNovel)ตรงกลาง “แผงเถาวัลย์” นั้น กลับมี(@NameIsNovel)รอยบุ๋มเล็กๆ ขนาดเท่าปลายนิ้วหนึ่งปรากฏอยู่ ซึ่งแสงที่(@NameIsNovel)นั่นกลับหม่นกว่า(@NameIsNovel)บริเวณอื่นเล็กน้อย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

------------