หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 58
ตอนที่ 58 : รอยเขี้ยว
ตอนที่ 58
เซินลั่วเพ่งมองรอยบุ๋มบนหีบศิลา ความคิดในใจพลันสั่นไหวเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ยื่นนิ้วออกไปอย่างระมัดระวัง ลองสอดเข้าไปในขอบเขตแสงขาวทันที ก็รู้สึกถึงลมหายใจเย็นเยียบพันรัดรอบนิ้ว ดุจดังแช่มือในสายน้ำ กลับมิได้(@NameIsNovel)ก่อให้เกิดความเจ็บปวดใดๆ
เขา(@NameIsNovel)จึงค่อยๆ จรดนิ้วลึกลงไปอีกเล็กน้อยใกล้กับหีบศิลา ความหนาวเย็นพลันแจ่มชัดยิ่งขึ้น ราวกับต้นกำเนิดนั้นแผ่ออกมาจากหีบเอง
หัวใจเซินลั่วถูกห่อหุ้มด้วยความเยียบเย็น จนเกิดความหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาในบัดดล จึงชะงักอยู่ชั่วครู่
ทว่า(@NameIsNovel)ในเวลาเดียวกัน พลังใน ศิลาหยวน ก็ดูเหมือนใกล้จะสิ้นแล้ว แสงขาวที่(@NameIsNovel)เปล่งออกมากำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ จวนดับลงทุกขณะ
เซินลั่วกัดฟันแน่น และ(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)แสงจะดับหาย เขา(@NameIsNovel)ก็กดนิ้วลงไปเต็มแรง แตะตรงกลางรอยบุ๋มในทันที!
แสงขาวที่(@NameIsNovel)กำลังเลือนหายไปพลันหยุดนิ่งดุจถูกตรึง ไม่ขยับไหวอีกเลย
ในห้วงยามนั้นเอง ร่างของเซินลั่วก็แข็งค้างประหนึ่งกลายเป็น(@NameIsNovel)ศิลาดำ แม้แต่ลมหายใจและ(@NameIsNovel)การเต้นของหัวใจก็พลันหยุดลง!
ท่ามกลางเสียงสายฝนกระหน่ำ เขา(@NameIsNovel)กลับได้(@NameIsNovel)ยินเสียงแผ่วเบาแหลมคม คล้ายฟันเฟืองสะบัดเข้าร่องอย่างแม่นยำดังลอดเข้าหู
ฝาหีบใต้ปลายนิ้วของเซินลั่วพลันดีดเปิดออก พร้อมเสียงเสียดสีเบาบาง ก่อนจะเลื่อนเปิดไปข้างหน้า
“ใช่แล้ว!”
ดวงหน้าเซินลั่วฉายแววปีติล้น รีบก้มลงชำเลืองภายในหีบศิลา
แต่แล้ว… ความเปลี่ยนแปลงพลันบังเกิด!
ภายในหีบศิลา กลับพุ่งพวยควันดำสายหนึ่งออกมาอย่างฉับพลัน พุ่งตรงเข้าใส่เซินลั่ว!
“อะ!” เซินลั่วสะดุ้งตกใจ รีบออกแรงผลักโต๊ะเตี้ยตรงหน้าสุดแรงจนร่างพลิกหงาย ทะลึ่งพุ่งชนเพดานผ้าดำของห้องเรือเข้าเต็มแรง!
ควันดำมิได้(@NameIsNovel)พุ่งเข้าชนเซินลั่ว หากแต่ก็ไม่สลายไปเช่นกัน ตรงกันข้ามมันกลับหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ พลันปรากฏเป็น(@NameIsNovel) หน้าผี อสุรา ขนาดเท่าล้อเกวียน ลอยคลุมตั้งแต่เพดานผ้าดำของห้องเรือลงมาถึงพื้น
ใบหน้าผีเขียวดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตากลมโตดุจระฆังทองแดงส่องแสงเยียบเย็นวาววับ ปากเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมเรียงรายราวจะกระโจนมากัดฉีกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)เวลาแม้จะคิดว่า(@NameIsNovel)เกิดสิ่งใดขึ้น บังคับใจให้สงบลงสุดแรง พลันสะบัดกายหนึ่งครั้ง รีบคว้า ยันต์อัสนีบาต กับ ศิลาหยวน ที่(@NameIsNovel)วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยเข้ามาไว้ในมือทั้งสอง
“ฮี่ๆ …”
เสียงหัวเราะแหลมชวนขนลุกดังลั่นราวกับถูกการเคลื่อนไหวของเขา(@NameIsNovel)ยั่วยุ ใบหน้าผีอสุราพุ่งทะยานเข้าหาทันที!
ห้องเรือแคบยิ่งนัก เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ให้หลบ เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงกำศิลาหยวนในมือข้างหนึ่ง รีบเร่งส่ง พลังหยางบริสุทธิ์ ในร่างหล่อเข้าไป แล้วตบมันลงบนยันต์อัสนีบาตในอีกมือหนึ่ง
ทว่า(@NameIsNovel)… ใบหน้าผี อสุราพริบวาบเพียงแวบเดียวก็มาถึงตรงหน้า พลันพ่นลมหายใจสีดำปนเขียวออกจากปากที่(@NameIsNovel)เปื้อนเลือด
กลิ่นเหม็นฉุนคละคลุ้งกระแทกหน้า ราวพัดควันพิษใส่เต็มแรง ศีรษะเซินลั่วพลันราวถูกท่อนไม้ทุบใส่ สายตาพร่าเห็นเพียงเงาดำวูบไหวไปทั่ว ร่างอ่อนแรงจนล้มพับไปด้านหนึ่ง
“ฮี่ๆๆ …”
เสียงหัวเราะเย็นเยือกน่าสะพรึงสะท้อนก้องในห้องเรือเล็ก
สายตาของเซินลั่วพร่ามัวหนักขึ้นทุกขณะ เขา(@NameIsNovel)เพียงเห็นเงารางเลือนของใบหน้าผีค่อยๆ หดเล็กลง สุดท้ายกลับกลายเป็น(@NameIsNovel) กะโหลกขาวเท่ากำปั้น เรืองแสงวาบพร่างพราวอยู่รางๆ
กะโหลกขาวนั้นส่องสว่า(@NameIsNovel)งประหนึ่งสลักด้วยหยก ผิวภายนอกยังเปล่งประกายอ่อนบาง จากนั้นมันก็พุ่งเข้าตรงไหล่เขา(@NameIsNovel) กัดลงเต็มแรง!
“อึก…”
เสียงครางเจ็บหลุดจากปาก ร่างเซินลั่วพลันเกร็งแข็งไปทั้งตัว เพียงรู้สึกถึงกระแสความเย็นยะเยือกพุ่งทะลักออกจากรอยกัด แผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตาเดียว
เกล็ดน้ำแข็งสีขาวบางระเรื่อ พร้อม ดอกน้ำแข็งเล็กๆ เบ่งบานปกคลุมตั้งแต่บ่า ลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็แช่แข็งร่างทั้งร่างจนมิด!
สายตาเซินลั่วมืดดับ ร่วงหล่นเข้าสู่ความมืดมิดโดยสิ้นเชิง
ทว่า(@NameIsNovel)น่าแปลกยิ่งนัก—น้ำแข็งสีขาวนั้นกลับตรึงเพียงร่างของเซินลั่วไว้เพียงผู้เดียว ทั้งที่(@NameIsNovel)ความเย็นถึงที่(@NameIsNovel)สุด หากแต่สิ่งรอบกายกลับไร้ร่องรอยใดๆ แม้แต่พื้นห้องเรือก็ยังมิได้(@NameIsNovel)ถูกกล้ำกรายเลยแม้แต่น้อย
.....
ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผ่านไปนานเพียงใด ฟ้าได้(@NameIsNovel)กลับมาสดใสอีกครั้ง เงาแดดยามบ่ายเริ่มเอียงลาดไปทางตะวันตก
ลำแสงอาทิตย์หนึ่งเส้นส่องลอดเข้ามาในเรือ ผ่านเพดานผ้าดำตกกระทบลงบนใบหน้าเซินลั่ว น้ำแข็งที่(@NameIsNovel)เคลือบร่างเขา(@NameIsNovel)อยู่ก่อนหน้านั้นพลันละลายหายไปโดยไม่รู้ตัว
ในห้วงยามนั้น ขนตาของเซินลั่วกระตุกเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
แสงสว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)สาดเข้ามารุนแรงเกินไป ทำให้เขา(@NameIsNovel)ต้องหรี่ตาแคบลงโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นไม่นานจึงยกมือขึ้นบังแสง อีกมือยันพื้นให้ร่างค่อยๆ ลุกนั่งขึ้นมาได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)เพียงร่างกายอ่อนแรง เสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)สวมแนบติดเนื้อไปทั้งตัว มิใช่เพราะน้ำในแม่น้ำยังไม่แห้ง แต่ราวกับเหงื่อแตกพลั่งพลูออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“แคร็ก…”
เขา(@NameIsNovel)ไอแห้งๆ รู้สึกคอแผดเผาร้อนราวเพลิง สายลมรอบกายกลับคล้าย อบอ้าวจนหายใจติดขัด มิอาจทนได้(@NameIsNovel)อีก จึงรีบกระชากสาบเสื้อออก หวังให้คลายความร้อนสักเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่(@NameIsNovel)แห้งแตก ก่อนจะเหลียวไปด้านข้าง เห็นเพียง ไหดิน ที่(@NameIsNovel)เก็บน้ำบนเรือพลิกคว่ำลง น้ำภายในไหลรินหมดเกลี้ยง
ลูกกระเดือกกระเพื่อมขึ้นลง เขา(@NameIsNovel)จึงพยายามคลานไปทางท้ายเรือ ศีรษะยังหนักอึ้งผิดปกติ เมื่อคลานอย่างทุลักทุเลจนกายโผล่พ้นกรอบเรือไปได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)กลับสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตนบนผิวน้ำ!
เวลานั้น ผมเผ้าของเขา(@NameIsNovel)ยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนเต็มหน้าผาก แววตาบิดเบี้ยวจนแลดูน่าสะพรึงกลัว
เซินลั่วถึงกับผงะถอย แต่ยังไม่วายยื่นมือแดงฉานทั้งสองลงไปใน แม่น้ำหลวนสุ่ย ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกำมือ สาดใส่ใบหน้าของตน
เมื่อมือและ(@NameIsNovel)ใบหน้าสัมผัสกับความเย็นของสายน้ำ เขา(@NameIsNovel)พลันรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย ความหนักอึ้งในศีรษะก็คลายลงบ้าง
เขา(@NameIsNovel)ไถลกายไปด้านหน้า จับขอบเรือทั้งสองข้าง แล้วกดศีรษะจมลงไปในแม่น้ำทั้งหัว ไม่สนว่า(@NameIsNovel)น้ำสะอาดหรือไม่ รีบซดกลืนสายน้ำหลายอึกติดๆ กัน ความแผดเผาในลำคอจึงค่อยบรรเทาลง ความร้อนทั่วกายก็พลันคลายลงเล็กน้อย
เซินลั่วเงยหน้าสูดหายใจแรงๆ รู้สึกเสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)ติดตัวนั้นรบกวนเหลือเกิน จึงพลิกกายทั้งร่างกระโจนลงไปในแม่น้ำ ปล่อยให้สายน้ำเย็นลูบไล้ทั่วสรรพางค์
เมื่อสายน้ำเย็นฉ่ำโอบร่างไว้ ความร้อนแรงในกายก็ไม่ทรมานนักอีกต่อไป แต่กลับมี(@NameIsNovel)ความเจ็บปวดแหลมคมไหลเวียนไปตามเส้นปราณทั่วร่าง
ความเจ็บนั้นมิได้(@NameIsNovel)ต่อเนื่อง หากแต่แล่นมาปรากฏเป็น(@NameIsNovel)จังหวะๆ ประหนึ่งถูกเข็มแหลมทิ่มแทง รอยตำแหน่งเปลี่ยนไปเรื่อย แต่ความเจ็บหาได้(@NameIsNovel)รุนแรงนัก เซินลั่วยังพอทนได้(@NameIsNovel)
จนกระทั่งบัดนี้ ความหนักอึ้งในศีรษะของเขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ จางหาย พลันนึกถึงใบหน้าผีที่(@NameIsNovel)ตนเห็นเมื่อเปิดหีบศิลา ใจถึงกับเย็นวาบสั่นสะท้านไปทั้งสันหลัง!
เซินลั่วรีบกระชากเสื้อฝั่งขวาออก เผยให้เห็นรอยเขี้ยวสีแดงคล้ำบนหัวไหล่ขวา!
----------