หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 60
ตอนที่ 60 : ความสามารถในการย่อส่วนวัตถุ
ตอนที่ 60
“คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ข้ายังมิได้(@NameIsNovel)พบคัมภีร์สวรรค์ไร้นามเลย!”
เซินลั่วเผลอ ตบหน้าผากของตนแรงๆ พลันนึกถึงเป้าหมายสำคัญที่(@NameIsNovel)สุดของการเดินทางครั้งนี้ จึงรีบกระโจนกลับขึ้นไปบนเรือเล็กวู่เผิงในทันที
สิ่งของทุกอย่างภายในเรือล้วนถูกรวบกองสุมไว้ด้านท้ายห้องเรือ ไหและ(@NameIsNovel) โอ่งดินทั้งหลายแตกกระจาย แม้แต่โต๊ะสี่เหลี่ยมขาสั้นก็ขาหักไปหนึ่งข้าง
เมื่อเลื่อนโต๊ะออกไป เซินลั่วก็พบหีบศิลาที่(@NameIsNovel)ถูกกองอวนทับอยู่เบื้องล่าง
หีบศิลานั้นยังคงเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่งดังเดิม เซินลั่วหยิบขึ้นมาแล้วผลักฝาเบาๆ ก็เปิดออกได้(@NameIsNovel)ง่ายดาย ภายในเผยให้เห็นกระบอกไม้ไผ่ยาวประมาณหนึ่งฉื่อ และ(@NameIsNovel)คัมภีร์โบราณสีเหลืองหม่นเล่มหนึ่ง
กระบอกไม้ไผ่นั้นมี(@NameIsNovel)เพียงสองปล้อง ขนาดเท่าแขนคนหนึ่งข้าง ผิวเขียวสดชื้นราวกับเพิ่งถูกตัดมาได้(@NameIsNovel)ไม่นาน ส่วนคัมภีร์โบราณกลับถูกม้วน งอเล็กน้อยเป็น(@NameIsNovel)ทรงกระบอก วางอยู่ใต้กระบอกไม้ไผ่นั้น
“คัมภีร์สวรรค์ไร้นามหรือ?”
ดวงตาของเซินลั่วพลันเปล่งประกาย เขา(@NameIsNovel)กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบคัมภีร์นั้น แต่พลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคราวที่(@NameIsNovel)ตนเปิดหีบโดยพลการ จนปลดปล่อยกะโหลกผีออกมา เขา(@NameIsNovel)รีบชักมือกลับ เปิดห่อสัมภาระ หยิบยันต์ที่(@NameIsNovel)ตนเคยวาดไว้เมื่อคราวก่อนออกมาติดไว้ตามอกและ(@NameIsNovel)แขนทันที
ยันต์เหล่านั้นมี(@NameIsNovel)ทั้ง ยันต์ขับภูต, ยันต์กันอัปมงคล และ(@NameIsNovel)แม้กระทั่ง ยันต์สันติสุข สองแผ่น ถึงเขา(@NameIsNovel)จะไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)มันได้(@NameIsNovel)ผลจริงหรือไม่ แต่ยังดีกว่า(@NameIsNovel)ไม่ติดเลย อย่างน้อยก็ช่วยให้ใจมั่นคงขึ้น
แม้จะระมัดระวัง แต่ในใจเซินลั่วกลับมิได้(@NameIsNovel)หวั่นวิตกมากนัก
เหตุผลก็เพราะว่า(@NameIsNovel)แม้แต่เพียง อวี่ต้าตัน ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงมนุษย์ธรรมดา ก็ยังสามารถได้(@NameIsNovel)มาซึ่ง คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ได้(@NameIsNovel)อย่างปลอดภัย สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า(@NameIsNovel) ภายในไม่ควรจะมี(@NameIsNovel)ภัยถึงชีวิตแน่นอน
เพียงแต่เมื่อครั้งที่(@NameIsNovel) อวี่เอียน เล่าเรื่องราวนี้ เขา(@NameIsNovel)กลับเล่าเพียงสั้นๆ จนไม่อาจทราบได้(@NameIsNovel) ว่า(@NameIsNovel)เพราะความเมา หรือเพราะตั้งใจปกปิดลูกหลานกันแน่ เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)เอ่ยถึงกะโหลกผีและ(@NameIsNovel)กระบอกไม้ไผ่นี้เลยแม้แต่น้อย
เมื่อแปะ ยันต์ขับภูต เพิ่มที่(@NameIsNovel)หลังมือขวาอีกหนึ่งแผ่นแล้ว เซินลั่วจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบคัมภีร์โบราณที่(@NameIsNovel)ม้วนอยู่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
เมื่อได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับคัมภีร์ในมือ เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าออกแรงมากนัก เกรงว่า(@NameIsNovel)คัมภีร์เก่าแก่ที่(@NameIsNovel)ดูเปราะบางนี้อาจแตกสลายไปเสีย
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือแตะต้องคัมภีร์นั้น เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)มันมิใช่ทำด้วยกระดาษ หากแต่เป็น(@NameIsNovel) คัมภีร์หนังสัตว์ที่(@NameIsNovel)เหนียวแน่นแข็งแรง!
และ(@NameIsNovel)แล้ว… เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น!
ม้วนคัมภีร์ที่(@NameIsNovel)เดิมยาวเพียงสองชุ่น พลันเปล่งแสงขาว วาบขึ้นในทันทีที่(@NameIsNovel)ถูกหยิบออกจากหีบศิลา ร่างนั้นยืดขยายเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า หน้ากระดาษที่(@NameIsNovel)เคยม้วนขดก็คลี่ออก กลายเป็น(@NameIsNovel)คัมภีร์โบราณที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ทั้งความยาวและ(@NameIsNovel)กว้างราวสี่ชุ่น
เซินลั่วตกตะลึงชั่วขณะ ไม่อาจตอบสนองสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นทันที เขา(@NameIsNovel)กำคัมภีร์โบราณที่(@NameIsNovel)ขยายใหญ่ขึ้นกะทันหัน หันมองสลับระหว่า(@NameIsNovel)งหีบศิลาและ(@NameIsNovel)คัมภีร์หนังสัตว์ไปมาอยู่หลายรอบ
“นี่มัน…”
เขา(@NameIsNovel)ยังเต็มไปด้วยความสงสัย จึงวางคัมภีร์โบราณไว้ข้างหนึ่ง ก่อนจะหยิบกระบอกไม้ไผ่เขียวขึ้นมาทดลองดูบ้าง
กระบอกไม้ไผ่ที่(@NameIsNovel)เดิมยาวเพียงหนึ่งฉื่อ ก็พลันส่องแสงขาวขึ้นทันทีที่(@NameIsNovel)ถูกนำออกจากหีบศิลา ร่างนั้นขยายใหญ่ขึ้นถึงสามเท่า ยาวราวสามฉื่อ หนักแน่นอยู่ในมือ
เซินลั่วลองเขย่ากระบอกไม้ไผ่อย่างเบามือ พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “กุ๊งกิ๊ง” ดังลอด ออกมา คล้ายมี(@NameIsNovel)ของเหลวไหลวนอยู่ภายใน
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว กระบอกไม้ไผ่ในเวลานี้มี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่กว่า(@NameIsNovel)หีบศิลานั้นเสียอีก
“ใหญ่ถึงเพียงนี้…แล้วมันถูกเก็บกลับเข้าไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วขมวดคิ้ว ครุ่นคิดในใจ
ว่า(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)จึงลองขยับกระบอกไม้ไผ่ในมือตนเข้าใกล้หีบศิลา หวังจะทดสอบนำมันใส่กลับไป
ทันใดนั้นเอง—เมื่อกระบอกไม้ไผ่เข้าใกล้หีบศิลา ก็ถูกแรงดึงอันอ่อนโยนแต่ลี้ลับดูดรั้งไว้ แสงขาวสาดออกครอบคลุม กระบอกไม้ไผ่หดเล็กลงหนึ่งในสาม กลับเป็น(@NameIsNovel)ความยาวหนึ่งฉื่อดังเดิม และ(@NameIsNovel)ถูกวางลงในหีบอย่างพอดิบพอดี
“หีบศิลานี้…หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษเช่นกัน?” หัวใจเซินลั่วพลันเต้นแรงด้วยความยินดี
เขา(@NameIsNovel)รีบจัดวางกระบอกไม้ไผ่เคียงข้างคัมภีร์ม้วน แล้วหันไปลากโต๊ะขาสั้นที่(@NameIsNovel)หักออกมา
เขา(@NameIsNovel)จับขาทั้งสองพลิกกลับด้าน แล้วค่อยๆ ขยับเข้าใกล้หีบศิลา หวังจะลองดูว่า(@NameIsNovel)ของที่(@NameIsNovel)ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ในตอนแรก จะสามารถเก็บลงไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่
ทว่า(@NameIsNovel)เหนือความคาดหมาย—ทันทีที่(@NameIsNovel)มุมโต๊ะขยับใกล้หีบศิลา แสงขาวก็ฉายออกมาอีกครั้ง พร้อมแรงดึงลี้ลับฉุดโต๊ะออกจากมือเขา(@NameIsNovel) ดูดเข้าไปในหีบศิลาในบัดดล
เซินลั่วรีบก้มมองด้านใน ก็เห็นโต๊ะนั้นนอนตะแคงอยู่ในหีบศิลา ร่างที่(@NameIsNovel)แต่เดิมใหญ่โต บัดนี้กลับหดเล็กลงเหลือเพียงเท่าฝ่ามือเท่านั้น!
เมื่อเห็นดังนั้น แววตาเซินลั่วก็ยิ่งสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยความยินดี เขา(@NameIsNovel)ก้าวกระโดดลงจากเรือในสามก้าวรวด ยกหิน กลมขนาดหัวคนจากชายหาดหินใส่ลงในหีบศิลา
ต่อมา เขา(@NameIsNovel)ยกไม้พายเรือที่(@NameIsNovel)ใช้เขี่ยกระแสน้ำ ลดมันลงในหีบศิลา ก็ถูกแรงแสงขาวดึงหดเล็กและ(@NameIsNovel)เก็บไว้ได้(@NameIsNovel)เช่นเดียวกัน
หลังจากนั้น เซินลั่วจึงลองเก็บสิ่งของหยุมหยิมรอบตัว ทั้งไหดินแตก เศษชิ้นส่วน อวนปลา ขวานเหล็กเล่มสั้น—ล้วนแล้วแต่ถูกเก็บเข้าไปในหีบศิลาได้(@NameIsNovel)ทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้แต่สิ่งเดียว!
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)…สิ่งของทั่วไป เพียงแค่วางไว้ตรงปากหีบ ก็สามารถถูกหดเล็กและ(@NameIsNovel)เก็บเข้าไปได้(@NameIsNovel)เช่นกัน” เซินลั่วอุ้มหีบศิลาไว้ในสองมือ ยกขึ้นมาจ้องมองอย่างละเอียด สายตายังเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
หีบศิลานี้หาได้(@NameIsNovel)เพียงเก็บสิ่งของที่(@NameIsNovel)ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ตนหลายเท่า หรือแม้แต่หลายสิบเท่าโดยหดขนาดตามสัดส่วน หากแต่สิ่งน่าประหลาดยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้นคือ—น้ำหนักของมันกลับแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลย!
อีกทั้งจากการทดลองเปรียบเทียบของหลายสิ่ง เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel) ยิ่งวัตถุดั้งเดิมมี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่เท่าไร เมื่อเข้าไปในหีบศิลา ก็จะยิ่งถูกหดเล็กลงมากขึ้นเท่านั้น
แต่สุดท้ายแล้ว หีบศิลานี้จะสามารถรองรับสิ่งของใหญ่โตได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงใด เขา(@NameIsNovel)ยังไม่อาจตรวจสอบให้กระจ่างได้(@NameIsNovel)ในยามนี้
“คุณสมบัติพิสดารถึงเพียงนี้…หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษตามตำนานเล่าขาน?” ความคิดแล่นวาบขึ้น ทำเอาหัวใจเซินลั่วสะท้านสะทก
ของวิเศษ …นั่นเป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียง เจ้าสำนักเฟิงหยาง กับ บรรพชนเร้นกายผู้ลึกลับ เท่านั้นที่(@NameIsNovel)ครอบครองได้(@NameIsNovel)!
ใครเล่าจะคิด—การออกตามหาคัมภีร์สวรรค์ไร้นามครั้งนี้ กลับทำให้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบกับเรื่องเกินคาดเช่นนี้!
ทว่า(@NameIsNovel)หากมองอีกแง่ หากมิได้(@NameIsNovel)เผอิญพบ หมอนหยกประหลาดนั้น และ(@NameIsNovel)เข้าสู่ความฝันเห็นโลกอันสับสนที่(@NameIsNovel) ภูตอสูรครองครองในพันปีให้หลัง เขา(@NameIsNovel)ก็คงมิอาจได้(@NameIsNovel)ล่วงรู้ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของ คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม ผ่านปากคำของ อวี่ยัน กระมัง บางทีเขา(@NameIsNovel)อาจยังคงหมกมุ่นบำเพ็ญเพียรในสำนักชุนชิว เพียงเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ อยู่ก็เป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
นี่เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)เซินลั่วรู้สึกว่า(@NameIsNovel) การถูกฝันร้ายจากหมอนหยกคุกคามอยู่นั้น…อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดเสียทีเดียว
ความคิดล่องลอยไปชั่วครู่ ครั้นสติหวนกลับมา เขา(@NameIsNovel)จึงเริ่มจัดเก็บสิ่งของหยุมหยิมในหีบศิลาให้เรียบร้อย จากนั้นหยิบม้วนคัมภีร์สีเหลืองหม่นขึ้นมา เปิดดูอีกครั้ง
ดังที่(@NameIsNovel) อวี่เอียน เคยเล่าไว้ ปกนอกของคัมภีร์โบราณนั้นว่า(@NameIsNovel)งเปล่าไร้ตัวอักษรใดๆ อาจเพราะเหตุนี้บรรพชนของเขา(@NameIsNovel)จึงเรียกมันว่า(@NameIsNovel) คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม
เซินลั่วเปิดพลิกหน้าคัมภีร์ไปหลายแผ่น ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะขมวดคิ้ว
หาใช่ว่า(@NameIsNovel)เนื้อหาในคัมภีร์มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดแผกอันใดไม่ ทว่า(@NameIsNovel)อักษรทั้งหมดกลับเป็น(@NameIsNovel) อักษรตราประทับโบราณ ซึ่งแม้เขา(@NameIsNovel)จะเคยผ่านตาคัมภีร์เก่ามาก็มาก แต่กลับแทบไม่รู้จักตัวอักษรเหล่านี้เลย
เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอยู่นาน ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็ไม่อาจเข้าใจได้(@NameIsNovel) จึงจำต้องวางคัมภีร์โบราณเก็บกลับลงในหีบศิลา
“แกร๊ก…”
พลันเสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างกาย
เมื่อก้มมองลงไป เซินลั่วเห็นว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)กระบอกไม้ไผ่ที่(@NameIsNovel)วางอยู่เคียงตัวนั่นเอง ลมยามเย็นจากแม่น้ำพัดมันกลิ้งกระทบกับแผ่นไม้ดังเบาๆ
เขา(@NameIsNovel)ก้มลงหยิบกระบอกไม้ไผ่ขึ้นมา ตั้งใจจะตรวจสอบให้ถี่ถ้วน ทว่า(@NameIsNovel)ไม่ทันไร ส่วนปลายกระบอกพลันปรากฏรอยปริแยก สายน้ำสีเหลืองพุ่งพรวดออกมา พุ่งตรงเข้าสู่ใบหน้าเซินลั่ว!
------------
.ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา