หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 78
ตอนที่ 78 : ทดลองศาสตราเวทย์
ตอนที่ 78
เซินลั่วยืนอยู่ไม่ไกลนัก มองภาพตรงหน้า พลันรอยยิ้มผ่อนคลายก็ปรากฏบนใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดเซียวในที่(@NameIsNovel)สุด
ด้วยการฝึกฝนอยู่นานกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งชั่วยาม เขา(@NameIsNovel)ก็สามารถบังคับให้สามง่ามลอยเหินได้(@NameIsNovel)บ้างแล้ว แม้ท่วงท่าจะยังเก้งก้างและ(@NameIsNovel)ยากลำบากนัก ไม่อาจเปรียบเทียบกับที่(@NameIsNovel) หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิง เคยแสดงให้ดูได้(@NameIsNovel)เลย แม้แต่พลังทำลายจากการโจมตีที่(@NameIsNovel)เพิ่งแสดงออกมาก็ยังห่างชั้นกันลิบลับ
เซินลั่วเข้าใจดีว่า(@NameIsNovel)นี่ล้วนเกิดจากความแตกต่างของ ปราณเต๋า
ณ ตอนนี้ ด้วยปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงระดับขั้นแรกของ คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม เขา(@NameIsNovel)ไม่อาจบังคับสามง่ามให้เหินขึ้นสูงหรือไกลเกินไปนัก ได้(@NameIsNovel)เพียงให้เคลื่อนไหวอยู่ในรัศมี(@NameIsNovel)สามฉือรอบตัวเท่านั้น เกินกว่า(@NameIsNovel)นี้ก็ย่อมสูญเสียการควบคุมทันที
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น การควบคุมศาสตราเวทย์ยังสิ้นเปลืองปราณเต๋าอย่างมหาศาล เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)มากที่(@NameIsNovel)สุดเพียงให้สามง่ามเหินได้(@NameIsNovel)ช่วงเวลาประมาณการชงน้ำชาเท่านั้น และ(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)เพียงการบังคับให้ลอยบินอย่างง่าย หากต้องใช้จริงในสนามรบ ปริมาณที่(@NameIsNovel)สิ้นเปลืองย่อมเพิ่มขึ้นหลายเท่า
เซินลั่วเดินไปดึงสามง่ามที่(@NameIsNovel)ปักคาอยู่ในรอยแตกของโขดหินออกมา ก่อนจะนั่งลงพิงก้อนหินใหญ่
พลันสายตาเขา(@NameIsNovel)ตกลงไปบนยันต์ที่(@NameIsNovel)แปะอยู่บนด้ามสามง่าม คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
ด้วยความที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)วาดยันต์ทุกวัน จึงไวต่อการเปลี่ยนแปลงของกระดาษยันต์ยิ่งนัก เพียงเหลือบมองก็เห็นความผิดปกติ สีลายอักขระบนแผ่นยันต์ซีดจางลง ลวดลายก็พร่ามัวไม่ชัดดังเดิม
ก่อนออกจากเรือนในวันนี้ เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบยันต์บนสามง่ามอย่างละเอียดแล้ว แม้สีจะไม่สดเหมือนยันต์ที่(@NameIsNovel)เพิ่งวาดใหม่ๆ แต่ยังคงแดงเข้มจากชาด และ(@NameIsNovel)ลายยันต์ก็ชัดเจนดี หากเทียบกับตอนนี้กลับเห็นการเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)ต่างออกไปอย่างชัดเจน
นอกจากนี้ หากเป็น(@NameIsNovel)ยันต์ทั่วไป เมื่อถูกกระตุ้นด้วยแกนยันต์ก็จะเผาไหม้จนกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านไปทันที ทว่า(@NameIsNovel) ยันต์ที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่บนศาสตราเวทย์กลับมิได้(@NameIsNovel)เผาไหม้สูญสิ้นหลังจากถูกเพิ่มพลังด้วยปราณเต๋า ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)ความพิเศษบางอย่างแฝงอยู่
ลางสังหรณ์เกิดขึ้นในใจเขา(@NameIsNovel) — คาดว่า(@NameIsNovel)ยันต์บนศาสตราเวทย์นี้ก็สามารถเผาไหม้ได้(@NameIsNovel)เช่นกัน เพียงแต่กระบวนการเผานั้นช้ากว่า(@NameIsNovel)ยันต์ทั่วไป แต่เมื่อใช้งานซ้ำบ่อยครั้งเข้า ก็จะถูกเผาผลาญหมดสิ้นไปในที่(@NameIsNovel)สุด
จากจำนวนครั้งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ลองใช้งาน และ(@NameIsNovel)สีของยันต์ที่(@NameIsNovel)เปลี่ยนไป คาดว่า(@NameIsNovel)ยันต์นี้คงเหลือโอกาสกระตุ้นใช้งานได้(@NameIsNovel)อีกเพียงสามถึงสี่ครั้งเท่านั้น ก่อนที่(@NameIsNovel)จะเสื่อมหมดสิ้นอานุภาพ
เมื่อคิดได้(@NameIsNovel)ดังนี้ เขา(@NameIsNovel)ก็ อดเสียดายขึ้นมาไม่ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ตั้งใจว่า(@NameIsNovel)รอจนไป๋เสี่ยวเถียนกลับมา ค่อยสอบถามเรื่อง ศาสตราเวทย์ ดู ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หนทางใดแก้ไขหรือยืดอายุการใช้งานได้(@NameIsNovel)บ้าง
เก็บสามง่ามเข้าที่(@NameIsNovel)แล้ว เซินลั่วก็นั่งพักต่ออีกเกือบครึ่งชั่วยาม กว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel) ตันเถียนภายในค่อยๆ ฟื้นฟูปราณเต๋ากลับคืนมาได้(@NameIsNovel)บ้าง…
จากนั้นเซินลั่วก็เริ่มดึงยันต์ออกมาจากแขนเสื้อทีละแผ่น ทุกแผ่นล้วนเป็น(@NameIsNovel)ยันต์ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)วาดไว้เมื่อวานนี้ทั้งสิ้น
เมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)เข้าใจ “เต๋า” เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงการทดลองใช้ยันต์ร่วมกับศิลาหยวน ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)สิ้นเปลืองศิลาหยวนไปก้อนหนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ อดเจ็บใจมิได้(@NameIsNovel) แต่บัดนี้เมื่อเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปราณเต๋าแล้ว ก็ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องสูญเสียทรัพย์ไปเช่นนั้นอีก
ด้วยเหตุนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงคิดจะทดสอบยันต์ทุกชนิดที่(@NameIsNovel)สามารถวาดได้(@NameIsNovel) เพื่อดูว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อานุภาพจริงเพียงใด
ก่อนหน้านี้ นอกเหนือจากยันต์อัสนีบาตและ(@NameIsNovel)ยันต์ปราบภูติที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยลองใช้มากที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว ยังมี(@NameIsNovel)ยันต์อีกหนึ่งชนิดที่(@NameIsNovel)เซินลั่วฝึกวาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือ ยันต์ขับอสูร — ดั่งชื่อของมัน ใช้ในการสลายพลังหยิน
เมื่อครั้งอาจารย์หลัวพยายามรักษาโรคของเซินลั่ว ก็เคยใช้ยันต์ชนิดนี้เพื่อขจัดพลังปราณหยินที่(@NameIsNovel)ดูดออกมาจากร่างกาย และ(@NameIsNovel)ยังกล่าวย้ำอยู่เสมอว่า(@NameIsNovel)นี่คือยันต์ที่(@NameIsNovel)ควรค่าแก่การเรียนรู้ แม้อาจารย์หลัวจะไม่ยอมสอนโดยตรง แต่ก็เมตตา ยอมยกแผนผังตัวอย่างมาให้เซินลั่วฝึกฝนด้วยตนเอง
เวลานี้ เซินลั่วกำลังถือยันต์ขับอสูรอยู่ในมือ เขา(@NameIsNovel)ชักนำปราณเต๋าเล็กน้อยจากตันเถียนไหลตามเส้นลมปราณลงแขนเข้าสู่ยันต์ในบัดดล
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็ส่องประกายบนกระดาษยันต์ พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “ฉี่…” แผ่วเบาดังจากเส้นลายยันต์ พื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ลงหมึกชาดพลันดำคล้ำทันตา ก่อนจะปรากฏแสงสีฟ้าเรื่อรางลอยออกมาเหมือนควัน แล้วดับหายไป
เห็นดังนี้ เซินลั่วสะบัดมือ ทิ้งยันต์ที่(@NameIsNovel)กำลังมอดไหม้ลงบนพื้น
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)หยิบยันต์คุ้มเรือนขึ้นมา แทรกปราณเต๋าลงไปเล็กน้อย
ตามบันทึกในคัมภีร์โบราณกล่าวไว้ว่า(@NameIsNovel) หากเรือนใดติดยันต์คุ้มเรือนไว้ ถึงกลางวันจะแลดูเป็น(@NameIsNovel)เพียงบ้านธรรมดา แต่ยามราตรีจะมี(@NameIsNovel)แสง “ทรัพย์มงคล” เคลือบอำพราง ไม่อาจเห็นได้(@NameIsNovel)ด้วยตาคนธรรมดา และ(@NameIsNovel)สามารถกันภูตผีปีศาจ รวมถึงสิ่งอัปมงคลทั้งหลายมิให้ล่วงล้ำเข้ามาได้(@NameIsNovel)
แม้เซินลั่วจะมี(@NameIsNovel)ปราณเต๋าแล้ว ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผลจะปรากฏเช่นไรเมื่อชักนำปราณเข้าสู่ยันต์คุ้มเรือน ดังนั้นใจเขา(@NameIsNovel)ในเวลานี้จึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนความคาดหวังเล็กน้อย
ทว่า(@NameIsNovel)ผลกลับไม่ต่างอะไรจากยันต์ขับอสูรนัก เพียงแค่ส่องแสงสีฟ้าเล็กน้อย ก่อนที่(@NameIsNovel)กระดาษยันต์จะฉีกขาดด้วยแรงปราณ และ(@NameIsNovel)ล้มเหลวลงในที่(@NameIsNovel)สุด
แม้จะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ อดผิดหวังไม่ได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วถอนหายใจเบาๆ พลันบิดยันต์ปราบภูติอีกแผ่นขึ้นมาคีบไว้ระหว่า(@NameIsNovel)งนิ้วชี้กับนิ้วกลางของมือขวา
ยันต์ปราบภูตินี้เขา(@NameIsNovel)เคยใช้สำเร็จมาแล้วครั้งหนึ่งในแดนฝัน แต่เมื่อหวนกลับสู่ความจริงยังไม่เคยได้(@NameIsNovel)ทดสอบประสิทธิภาพอีกเลย
เพียงแค่จิตเคลื่อนไหว เส้นปราณเต๋าสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านจากตันเถียน ไหลเข้าสู่ยันต์ในมือทันใด…
ครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป
เริ่มแรก แสงสีฟ้าพลันวาบขึ้นบนกระดาษยันต์ แต่กระดาษยันต์หาได้(@NameIsNovel)ฉีกขาดไม่ เส้นอักขระที่(@NameIsNovel)วาดไว้กลับส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงขาวอ่อนโยนพวยพุ่งออกมาทันที
เมื่อแสงขาวนั้นส่องขึ้นมา เซินลั่วก็รู้สึกทันใดว่า(@NameIsNovel)ดวงตาตนเหมือนถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกบางๆ ทำให้สีสันของก้อนหินรอบด้านและ(@NameIsNovel)ผิวน้ำสระกลายเป็น(@NameIsNovel)จางซีดไปถนัดตา
เขา(@NameIsNovel)รู้สึกประหลาดใจ จึงรีบหันสายตาไปยังทิวทัศน์เบื้องไกล แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)มองตรงไหนก็ยังคงเหมือนเดิม
กระทั่งสายตาเขา(@NameIsNovel)เลื่อนไปจากมุมผนังเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ดูธรรมดาไร้สิ่งใดผิดแผกบนฝั่งตรงข้าม ก็พลันเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นในใจ รีบหันกลับไปเพ่งมองตรงนั้นอีกครั้ง
เขา(@NameIsNovel)เห็นตรงมุมผนังเขา(@NameIsNovel)ซึ่งไม่ค่อยถูกแสงอาทิตย์ส่อง และ(@NameIsNovel)ชื้นแฉะจากสายน้ำที่(@NameIsNovel)ไหลเคียงข้างนั้น มี(@NameIsNovel)ตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำสูงราวหนึ่งฉื่อขึ้นปกคลุมอยู่ และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พื้นเบื้องล่างใกล้ตะไคร่น้ำนั้น มี(@NameIsNovel)หมอกดำจางๆ กลุ่มหนึ่งคละคลุ้ง
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วรีบเก็บกระดาษยันต์ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่บนพื้นขึ้นมา ก้าวลุยน้ำข้ามลำธารตรงไปยังที่(@NameIsNovel)นั่น
เมื่อเข้าไปใกล้ แม้ยังมิได้(@NameIsNovel)ชูยันต์ปราบภูติออกไป หมอกดำที่(@NameIsNovel)หมักหมม อยู่ในมุมนั้นกลับเหมือนสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงพลังของยันต์ พลันขยายตัวและ(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
“แท้จริงแล้วคือพลังอัปมงคล เช่นนั้น! ที่(@NameIsNovel)แท้ยันต์ปราบภูตินี้มี(@NameIsNovel)สรรพคุณเปิดเผยสิ่งอัปมงคลหยินได้(@NameIsNovel)จริง” เซินลั่วพลันรู้สึกถึงลมหายใจเย็นยะเยือกปนมัวหมองแผ่มาจากหมอกดำนั้นเช่นกัน
เอ่ยจบ เขา(@NameIsNovel)ก็รีบยกยันต์ปราบภูติที่(@NameIsNovel)เรืองแสงอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งสองนิ้วเคลื่อนไปทางกลุ่มพลังอัปมงคล
หมอกดำดูเหมือนหวาดกลัวยันต์อย่างยิ่ง รีบถอยหนีอย่างร้อนรน แต่ด้านหลังติดผนังเขา(@NameIsNovel) ไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ให้หลบ มันจึงดิ้นรนพุ่งขึ้นไปตามผนังเขา(@NameIsNovel)อย่างจนตรอก
เพียงแต่พลังอัปมงคลกลุ่มนี้อ่อนแอเกินไป ทำได้(@NameIsNovel)แค่ไต่ขึ้นสูงราวหนึ่งฉื่อก่อนจะหยุดชะงัก มิกล้าเลื้อยต่อไป เพราะหากพ้นเขตที่(@NameIsNovel)ตะไคร่น้ำขึ้นปกคลุมแล้ว ก็จะถูกแสงตะวันยามเที่(@NameIsNovel)ยงแผดเผา
เมื่อยันต์ปราบภูติเข้าใกล้ในระยะสามฉื่อ มันก็ลุกไหม้ขึ้นด้วยเปลวไฟสีขาวทันใด แผดเผาพุ่งเข้าหาพลังอัปมงคล
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ตั้งใจจะกำจัดพลังอัปมงคลทันที จึงรีบชักแขนกลับ ดึงยันต์ออกห่าง
ในไม่ช้า ยันต์ปราบภูติก็ถูกเผาจนหมดสิ้น หลังจากวาบแสงสุดท้ายก็พลันดับมอดลงโดยสิ้นเชิง
เกือบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง ความรู้สึกคลุมเครือพร่ามัวในดวงตาเซินลั่วก็เลือนหายไป เมื่อเขา(@NameIsNovel)เบิกตากว้างตรวจดูมุมผนังเขา(@NameIsNovel)อีกครั้งกลับว่า(@NameIsNovel)งเปล่าไร้สิ่งใดหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย
---------