หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 86
ตอนที่ 86 : สังหารอสูร
ตอนที่ 86
เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel) ธงเจ็ดดารา ในมือพลันมี(@NameIsNovel)น้ำหนักเพิ่มขึ้นมหาศาล ราวกับผืนผ้าที่(@NameIsNovel)แผ่วเบาได้(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)แท่งเหล็กหนักอึ้ง เขา(@NameIsNovel)แทบจะจับไว้ไม่อยู่
เขา(@NameIsNovel)รีบเร่งร่าย วิชาแปรหยาง เพื่อเสริมกำลัง ขืนทนยกธงไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างยากลำบาก
ในขณะนั้นเอง อาจารย์หลัวเปล่งเสียง ครางต่ำๆ มือสะบัด ดาบไม้ท้อ พลันปล่อยออก ดาบทั้งเล่มกลายเป็น(@NameIsNovel)แสงสีแดงพุ่งทะยานราวดาวตก พริบตาเดียวก็ตัดผ่านระยะหลายจ้าง แทงตรงเข้าสู่ธงเจ็ดดารา
แสงเหลืองบนธงสั่นระริกไปมา ดาบไม้ท้อหายเข้าไปในธง ทว่า(@NameIsNovel) ณ จุดที่(@NameIsNovel)ดาบเสียบลงกลับปรากฏเป็น(@NameIsNovel) รอยแตกดำมืด ราวเชื่อมโยงไปสู่แดนมืดพิศวงแห่งใด
เกือบจะพร้อมกันนั้นเอง พลันมี(@NameIsNovel)เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นออกมาจากเรือนฝั่งซ้ายของคฤหาสน์ เป็น(@NameIsNovel)เสียงหญิงสาว คล้ายต้องบาดเจ็บสาหัส เสียงนี้ทำให้คนทั้งจวนหม่าอกสั่นขวัญแขวน รีบเบียดชิดกันแน่น ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)เคยผ่านเหตุการณ์ในความฝันมามาก จึงมิได้(@NameIsNovel)ตื่นตระหนก เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม้เสียงร้องจะโหยหวน แต่กลับไม่อ่อนแรงลงเลย แสดงชัดว่า(@NameIsNovel) ถูกทำร้ายแต่ยังไม่สิ้นชีพ
“ไม่ถูกต้อง! รับดาบไม้ท้อเข้าไปตรงๆ แล้วยังไม่ตายงั้นหรือ!?”
อาจารย์หลัวอุทาน สีหน้าฉายชัดถึงความประหลาดใจ
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องกลับแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel) เสียงคำรามก้องแหลมคม
ใบหน้าของอาจารย์หลัวแข็งค้างทันที เขา(@NameIsNovel)รีบประกอบ มือวิถี ต่อเนื่อง โบกมือสั่งราวกับควบคุมดาบไม้ท้อที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในอากาศ
เสียงปะทะดัง “ตึงตัง” ดังสนั่นออกมาจาก ปากบ่อร้างในป่าไผ่ เรือนฝั่งซ้าย ราวกับมี(@NameIsNovel)ผู้ต่อสู้กันอยู่เบื้องลึก
กลุ่มพลังอัปมงคล ดำทะมึนพลันพวยพุ่งออกจากปากบ่อ กวาดซัดไปทั่วลานบันดาลให้เกิดบรรยากาศเย็นยะเยือกน่าสะพรึง
อุณหภูมิในลานใหญ่ตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว ลมหนาวบาดผิวพัดซัดจนคนสั่นสะท้าน
เหล่าคนตระกูลหม่าต่าง อกสั่นขวัญแขวน มี(@NameIsNovel)เสียงร้องลั่นดังขึ้น ก่อนที่(@NameIsNovel)ทุกคนจะกรูกันหนีอย่างโกลาหลไปยังเรือนฝั่งขวา บ้างสะดุดล้ม บ้างชนกันล้มระเนระนาด เกิดเป็น(@NameIsNovel)ภาพโกลาหลชุลมุน
เซินลั่วเห็นดังนั้นกำลังจะกล่าวปลอบเพื่อไม่ให้พวกเขา(@NameIsNovel)หวาดกลัวนัก ทว่า(@NameIsNovel)—
ทันใดนั้นเอง จากรอยแตกบน ธงเจ็ดดาราในมือ เขา(@NameIsNovel)กลับได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “ปุดๆ” ดังขึ้นไม่หยุด พลันมี(@NameIsNovel) พลังอัปมงคลสีดำ ทะลักพุ่งออกมา รัดพันร่างเขา(@NameIsNovel)ในพริบตาเดียว!
ทันทีนั้นเขา(@NameIsNovel)รู้สึกถึงความหนาวเหน็บ ชอนลึกสู่กระดูก ตามด้วยความปวดแสบปวดร้อนแล่นไปตามเส้นปราณทั่วร่าง ราวถูกเข็มนับพันแทงทะลวง ครึ่งหนึ่งของร่างพลันชาไร้เรี่ยวแรงไปทั้งมวล…
เซินลั่วสะดุ้งตกใจ กำลังจะรีบใช้อาคมต้านรับกลับไป แต่ พลังหยางบริสุทธิ์ ในกายกลับตอบสนองต่อการบุกรุกของพลังอสุราหยินโดยทันที แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เกราะปกป้องตนเอง
พลัน แสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งออกมาจากทั่วร่างของเขา(@NameIsNovel) แผ่ซ่านห่อหุ้มร่างไว้ทั้งหมด ปิดกั้นพลังอสุราดำมืดนั้นได้(@NameIsNovel)ในทันที ทำให้ความชาในกายส่วนใหญ่สลายหายไป
“บัดซบ!”
หัวใจของเซินลั่วสะท้านไหวทันที เขา(@NameIsNovel)นึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) อาจารย์หลัว อยู่ใกล้ๆ นี้เอง
เคล็ด วิชาแปรหยาง ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เผยออกมาในยามนี้ สูงส่งเกินกว่า(@NameIsNovel)ระดับของผู้ฝึกหัดขั้นต้นอย่างสิ้นเชิง!
อย่างไรก็ตาม ด้วยสัญชาตญาณ เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)รีบเก็บกลืนพลังหยางบริสุทธิ์ กลับ แต่กลับปล่อยให้มันโคจรหมุนเวียนทั่วร่าง คุ้มครองป้องกันมิให้พลังอสุราหยินรุกรานเข้าไปได้(@NameIsNovel)สำเร็จ เขา(@NameIsNovel)เหลือบสายตาไปทาง อาจารย์หลัว อย่างระแวดระวัง
เวลานั้นเอง อาจารย์หลัว กำลังร่ายมืออย่างซับซ้อนราวกับต่อสู้เอาเป็น(@NameIsNovel)เอาตายอยู่ เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)สังเกตเห็นสิ่งใดที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นตรงนี้เลยแม้แต่น้อย
“เจ้าสัตว์อัปมงคล คิดว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่อาจปราบเจ้าได้(@NameIsNovel)งั้นหรือ!”
อาจารย์หลัวตวาดลั่น มือทั้งสองประกบเข้าหากัน เขา(@NameIsNovel)ใช้อาวุธคมบางอย่างกรีดผ่านฝ่ามือ เลือดสดพลันเอ่อทะลักย้อมสองมือเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉาน
แสงสีแดงเจิดจ้าพุ่งพลุ่งออกมาจากฝ่ามือทั้งสอง ทว่า(@NameIsNovel)แสงจากมือซ้ายกลับแดงสด แผ่พลังหยาง อันแข็งกร้าวหยาง ส่วนแสงจากมือขวากลับสว่า(@NameIsNovel)งนวลนุ่ม แฝงไว้ด้วยพลังหยินอ่อนโยน
“ฉึบ!” มือทั้งสองพลันประกบเข้ากัน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel) วิชามุทรานิ้วกระบี่ แล้วเริ่มสวดเวทมนตร์เบาๆ
แสงแดงจากสองมือพลันทอแสงพันประสาน กลายเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งเดียว
ในขณะเดียวกัน เสียงก้องของกระบี่จากลานด้านข้างก็ดังกระหึ่มขึ้น แสงสีแดงพุ่งทะยานออกจากปากบ่อน้ำในป่าไผ่ — นั่นก็คือ กระบี่ไม้ท้อ แต่พลันถูกร้อยรัดแน่นหนาด้วยเส้นพลังอสุราดำดุจเถาวัลย์
พลังอสุราดำพล่านขึ้นมาจากในบ่อ ก่อนจะพุ่งห้อมล้อมกระบี่ไม้ท้อไว้แน่นหนา
พลัน กระบี่ไม้ท้อสั่นสะท้าน หมุนวนรอบตัว ก่อนที่(@NameIsNovel)เส้นแสงสีแดงสองสายจะพุ่งผุดขึ้นจากตัวกระบี่ ประสานไขว้กันแนบแน่น
“ซวี่ง…” เสียงใสกังวานดุจเหล็กกล้ากระทบกัน กระบี่พลังแดงอันมหึมา ความยาวกว่า(@NameIsNovel) 10 จั้ง ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แผ่แสงสีแดงเจิดจ้าร้อนแรงราวสุริยัน
พลังอสุราดำที่(@NameIsNovel)พันรัดกระบี่ไม้ท้อไว้ ถูกกระบี่พลังแดงแผดเผาในพริบตา พลันสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
พลังอสุราดำที่(@NameIsNovel)กำลังวนวุ่นอยู่ในลาน พลันโดนแสงแดงอุ่นร้อนสัมผัสเข้า ก็สลายละลายอย่างรวดเร็ว ราวกับหิมะและ(@NameIsNovel)น้ำแข็งที่(@NameIsNovel)ต้องแสงแดดแผดกล้า
“วิชากระบี่หยินหยาง ปราบผีสังหารอสูร!”
เสียงตวาดของอาจารย์หลัวสะท้านก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์…
อาจารย์หลัว เบิกตากว้าง ดวงตาทอแสงดุดัน เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ จากนั้นฟันลงกลางอากาศด้วยท่วงท่าเชือดฟ้า
ทันใดนั้น ในลานอีกฝั่งหนึ่ง กระบี่ปราณแดง พลันสว่า(@NameIsNovel)งจ้าขึ้นมา แสงแดงฉาบไล้กว่า(@NameIsNovel)ครึ่งคฤหาสน์ ก่อนจะฟาดลงหนักหน่วง ประสานตรงกับท่วงท่าของอาจารย์หลัวพอดี
“ฟู่ซ—” พลังอสุราดำที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่กลางลาน ถูกผ่าขาดสะบั้นในพริบตา พลันสลายหายไปไม่เหลือร่องรอย
กระบี่ปราณแดงพลันมลายวับไปทันที แต่ชั่วเสี้ยวลมหายใจถัดมา มันกลับปรากฏขึ้นตรงปาก บ่อน้ำร้าง ที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่กลางป่าไผ่ ก่อนจะฟาดลงมาด้วยพลังดุจ อัสนีบาต ฟาดฟันประหนึ่งจักฟาดทำลายสวรรค์
“บึ้ม!!” เสียงระเบิดสะท้านก้อง
ปากบ่อน้ำร้างพลันระเบิดแตกสะบั้น เศษดินหินปลิวเกลื่อน ควันฝุ่นคลุ้งกระจาย พื้นดินยุบเป็น(@NameIsNovel)หลุมลึกกว่า(@NameIsNovel) 10 กว่า(@NameIsNovel)ซื่อ
ต้น ไม้โหล่วกู่ ที่(@NameIsNovel)ยืนตระหง่านข้างๆ ก็มลายราบ ถูกแรงระเบิดถอนรากล้มโครมลงกับพื้น
“อ๊าก!!”
เสียงกรีดร้องแหลมสูงแสบแก้วหูดังสะท้านไปทั่วราวเสียงผีหอน ดังก้องจนแก้วหูเจ็บแปลบ แต่เพียงครู่เดียวก็จางหายไป
พลังอสุราหยินที่(@NameIsNovel)ปกคลุมทั่วทั้งคฤหาสน์สกุลหม่า ค่อยๆ มลายหายไป รัศมี(@NameIsNovel)อาทิตย์ทอแสงส่องลงมา บรรยากาศที่(@NameIsNovel)เคยอึมครึมพลันสว่า(@NameIsNovel)งสดใสราวฟ้าหลังฝน
ไม่มี(@NameIsNovel)พลังอสุราดำพุ่งออกมาจาก ธงเจ็ดดารา ในมือเซินลั่วอีก เขา(@NameIsNovel)จึงโล่ง อก ถอนหายใจยาว พร้อมรีบเร่งโคจร วิชาแปรหยาง ไล่ขับไล่ซากพลังอสุราที่(@NameIsNovel)แทรกซึมอยู่ในเส้นปราณออกไปจนหมดสิ้น
เหล่าคนตระกูลหม่า ที่(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง ก็เริ่มหยุดฝีเท้า สายตาทุกคู่เบิกกว้างจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวและ(@NameIsNovel)เซินลั่ว
แสงแดงที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มอยู่บนฝ่ามือของอาจารย์หลัวก็ค่อยๆ จางหายไป สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ซีดเผือดเล็กน้อย แต่กลับมี(@NameIsNovel)แววตาเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นทำท่าเรียก
“ฟู่ซ!” แสงแดงสายหนึ่งพุ่งกลับจากลานฝั่งโน้น ร่อนลอยลงมาตรงหน้าอาจารย์หลัว — นั่นก็คือ กระบี่ไม้ท้อ ที่(@NameIsNovel)หายไปก่อนหน้านี้
เพียงแต่ยันต์แดงที่(@NameIsNovel)แปะอยู่บนตัวกระบี่นั้นแสงริบหรี่ลงมาก เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)พลังถูกสูบใช้ไปมากแล้ว ปราณกระบี่แดงรอบๆ ก็หายวับไป แต่ปลายกระบี่กลับปรากฏร่างเงาสีแดงสูงสามฉื้อ — เป็น(@NameIsNovel)ร่างหญิงสาวในชุดกระโปรงแดง!
นางมี(@NameIsNovel)เรือนร่างเน่าเปื่อย มือเท้าผุพังจนเผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนหลายส่วน ภาพนั้นชวนให้อาเจียน แต่ทว่า(@NameIsNovel)บนใบหน้ายังคงมี(@NameIsNovel)เค้าความงามอยู่บ้าง คิ้วตาคมชัด ไฝแดงจุดหนึ่งเด่นอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งหว่า(@NameIsNovel)งคิ้ว เพิ่มเสน่ห์ประหลาดยิ่งนัก แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยแววอำมหิตเกรี้ยวกราด นางแผดเสียงก้องใส่อาจารย์หลัว ดิ้นรนสุดกำลังหมายจะแหกพันธนาการของกระบี่ไม้ท้อให้ได้(@NameIsNovel)
เพียงแต่ร่างวิญญาณของนางกลับโปร่งแสง พลังอสุราภายในเกือบจะสิ้นสูญ ราวกับจะมลายหายไปได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ ไม่ว่า(@NameIsNovel)นางจะดิ้นรนเพียงใด ก็ไม่อาจขยับหนีออกจากพันธนาการของกระบี่ไม้ท้อได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
เซินลั่วมองดู ผีพร้อมกระโปรงแดง ด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเงียบๆ เทียบกับผีผมยาวที่(@NameIsNovel)ตนเคยเผชิญในแดนฝัน แน่นอนว่า(@NameIsNovel) ผีในแดนฝันนั้นน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่า(@NameIsNovel)
แต่หากวัดกันตามพลังจริงแล้ว วิญญาณตรงหน้านี้ย่อมแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)มากนัก!
“สิ่งอัปมงคล! จงยอมสวามิภักดิ์! เก็บ!”
อาจารย์หลัวคำรามลั่น พลางสะบัดมือควักถุงผ้าเล็กสีดำออกมาจากอกเสื้อ มืออีกข้างก็เริ่มร่ายอาคมประกบ มุทราอย่างว่องไว…
----------