หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 87
ตอนที่ 87 : เบื้องหลังความจริง
ตอนที่ 87
ถุงผ้าเล็กพลันลอยออกจากมือของ อาจารย์หลัว แสงดำหมุนวนพวยพุ่งออกจากปากถุง เกิดแรงดูดมหาศาลกวาดเอาร่างวิญญาณเข้า มาอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วพริบตา ผีสตรีชุดแดง ก็ถูกกลืนหายเข้าไปในถุงนั้น แสงดำวูบดับลง และ(@NameIsNovel)พลังอสุราที่(@NameIsNovel)คุกรุ่นอยู่ทั่วทั้งลานคฤหาสน์ก็ มลายหายสิ้นไปในทันที
“นั่น…นั่นหมายความว่า(@NameIsNovel) ผีถูกปราบแล้วหรือ?” หม่า ซือโหมว เดินโซเซเข้า มา ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยล่วงรู้เลยว่า(@NameIsNovel) ภายในเรือนตนเองกลับมี(@NameIsNovel)ผีร้ายที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงเช่นนี้ซ่อนอยู่มาตลอด
“ท่านหม่าไม่ต้องกังวลไปแล้ว วิญญาณร้ายถูกปราบสิ้นเรียบร้อย คฤหาสน์ของท่านจะไม่ถูกรบกวนอีกต่อไป” อาจารย์หลัว เอ่ยพลางเก็บถุงผ้าสีดำกับกระบี่ไม้ท้อกลับคืน แล้วรับ ธงเจ็ดดารา จากมือเซินลั่ว
“ขอบคุณ…ขอบคุณจริงๆ สองท่านเปรียบได้(@NameIsNovel)กับเซียนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิต! แต่…เหตุใดผีร้ายถึงได้(@NameIsNovel)มาปรากฏที่(@NameIsNovel)เรือนของข้าเล่า?” หม่า ซือโหมว ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังเต็มไปด้วยความสงสัยจึงถามขึ้น
เซินลั่วถึงกับสะดุ้ง ใบหน้าฉายแววตระหนัก เขา(@NameIsNovel)หันไปมองอาจารย์หลัว
อาจารย์หลัวเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับยังไม่ทันครุ่นคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เขา(@NameIsNovel)หลับตาครู่หนึ่งแล้วเดินตรงไปยังเรือนข้าง ลานบ่อน้ำร้าง เซินลั่วรีบตามติดไม่ห่าง
หม่า ซือโม่ สั่งให้คนในตระกูลประกาศว่า(@NameIsNovel)ผีร้ายถูกปราบแล้ว ให้ทุกคนแยกย้ายกลับห้อง จากนั้นก็รีบติดตามทั้งสองไปด้วย
อาจารย์หลัวหยุดที่(@NameIsNovel) บ่อน้ำร้าง ตรวจสอบโดยรอบ แต่ก็ยังขมวดคิ้วแน่นไม่พบร่องรอยอันใดให้เข้าใจได้(@NameIsNovel)
ครู่ต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก้าวเบาๆ ร่างลอยสูงขึ้นเหยียบ บนหลังคาตึกใหญ่ด้านข้าง ชำเลืองกวาดตามองโดยรอบอยู่พักใหญ่ ก่อนแววตาจะพลันฉายความเข้าใจ แล้วค่อยลอยตัวลงมา
“แม้เมืองไป๋เหอ จะตั้งอยู่ในที่(@NameIsNovel)ราบอุดมสมบูรณ์ การคมนาคมสะดวกสบาย แต่กลับไม่เหมาะนักในเชิง ฮวงจุ้ย — ลำน้ำใหญ่ที่(@NameIsNovel)ไหลผ่านนอกเมือง คดโค้งราวกับคันธนู และ(@NameIsNovel)จากคันธนูนั้นมี(@NameIsNovel)ลำธารเล็กไหลเข้าสู่ตัวเมือง ลักษณะเช่นนี้เรียกว่า(@NameIsNovel) แผ่นดินรูปคันศร เป็น(@NameIsNovel)ภูมิที่(@NameIsNovel)มักจะก่อให้เกิดการรวมตัวของพลังหยิน
เพียงแต่ แผ่นดินรูปคันศรที่(@NameIsNovel)เมืองไป๋เหอนี้มิได้(@NameIsNovel)ร้ายแรงนัก พลังหยินที่(@NameIsNovel)รวมตัวกันจึงไม่มากนัก อีกทั้งผู้คนในท้องถิ่นต่างมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา พลังชีวิตหนุนเสริม จึงช่วยสลายพลังหยินไปได้(@NameIsNovel)มาก
ทว่า(@NameIsNovel)บ่อน้ำนี้ในเรือนของท่าน กลับเชื่อมต่อกับเส้นน้ำใต้ดิน อีกทั้งยังมี(@NameIsNovel) ต้นไม้โหล่วกู่ ขึ้นอยู่ข้างๆ ต้นไม้นี้เป็น(@NameIsNovel)สิ่งล่อพลังหยินและ(@NameIsNovel)ดึงดูดภูตผี พลังหยินที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายทั้งหมดจึงถูกรวมตัว ณ จุดนี้ ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)โพรงหยินขึ้นมา ผีตนนั้นจึงแอบมาพำนักอยู่
เคราะห์ดีที่(@NameIsNovel)ผีตนนั้นยังอยู่ในห้วงใกล้จะแตกด่านบำเพ็ญ แต่ยังมิได้(@NameIsNovel)ก่อหายนะร้ายแรง หากมิฉะนั้นแล้ว เกรงว่า(@NameIsNovel)ตระกูลท่านจะต้องเผชิญเคราะห์ร้ายหนักหนาแล้วแน่” อาจารย์หลัวกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฮวงจุ้ย…การรวมตัวของพลังหยิน… ที่(@NameIsNovel)แท้เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้เองหรือ” เซินลั่วพึมพำ ดวงตาทอแสงสนใจ เขา(@NameIsNovel)ซึมซับทุกคำกล่าวราวกับจดจำเป็น(@NameIsNovel)ตำราเรียน
“แล้วจะมี(@NameIsNovel)ผีร้ายอื่นเข้า มาที่(@NameIsNovel)เรือนข้าอีกหรือไม่? หรือว่า(@NameIsNovel)พวกเราควรย้ายออกไปเลยดี?” หม่า ซือโหมว มิได้(@NameIsNovel)แสดงความสนใจเช่นเดียวกับเซินลั่ว แต่กลับถามขึ้นอย่างตระหนก
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องย้ายแล้ว วิญญาณร้ายถูกปราบ ต้นไม้โหล่วกู่ก็ถูกโค่นทิ้ง พลังหยินที่(@NameIsNovel)รวมตัวอยู่จะค่อยๆ สลายไปเอง เจ้าก็แค่ถมบ่อน้ำนี้ให้เต็ม หากว่า(@NameIsNovel)ยังไม่วางใจ ก็สามารถเจรจากับชาวเมืองให้ถมลำธารเล็กเสีย ก็จะเป็น(@NameIsNovel)การตัดทำลายฮวงจุ้ยรวบรวมพลังหยินของที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)”
อาจารย์หลัว โบกมือพลางเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ใช่ ใช่… ในนามของชาวเมืองไป๋เหอ ข้าขอขอบคุณในคำชี้แนะของท่าน” หม่า ซือโหมว รีบกล่าวขอบคุณ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง พลางคิดหาวิธีจัดการถมลำธารที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ปัญหา
“บัดนี้ผีร้ายถูกกำราบแล้ว เช่นนั้นพวกเราควรกลับได้(@NameIsNovel)” อาจารย์หลัวกล่าวบอกลา
“เหตุใดสองท่านเซียนจึงรีบร้อนเช่นนี้? ข้าได้(@NameIsNovel)สั่งให้คนเตรียงงานเลี้ยงไว้แล้ว หวังจะได้(@NameIsNovel)จัดเลี้ยงตอบแทนอย่างเหมาะสม” หม่า ซือโหมวรีบเอ่ยรั้ง
“พวกเรายังต้องกลับไปบำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)สำนัก ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องให้ท่านลำบาก” อาจารย์หลัวส่ายหน้า ปฏิเสธเสียงเรียบ สีหน้าราวกับต้องการรีบออกเดินทาง
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)รั้งไม่สำเร็จ หม่า ซือโหมวจึงออกมาส่งด้วยตนเอง และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ลืมนำ รางวัลที่(@NameIsNovel)เคยสัญญาไว้ มอบให้ ทั้งยังเพิ่มจำนวนเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ตกลงไว้เป็น(@NameIsNovel)อย่างมาก
อาจารย์หลัวและ(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ต่อที่(@NameIsNovel)เมืองไป๋เหอนานนัก ทั้งคู่รีบออกจากเมืองไปในทันที
เมื่อถึงเขตที่(@NameIsNovel)รกร้างนอกเมือง อาจารย์หลัวก็หยิบ ถุงเมฆวารี ออกมาอีกครั้ง อัญเชิญเมฆขาวพาพวกเขา(@NameIsNovel)ลอยทะยานกลับไปยัง สำนักชุนชิว
เซินลั่วทอดสายตามองไปยังทิศ เมืองชุนฮวา แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึงบ้าน แต่เพิ่งได้(@NameIsNovel)อ้างเรื่องกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่(@NameIsNovel)สำนักเมื่อไม่นานมานี้ หากจะเอ่ยปากอีกครั้งย่อมไม่เหมาะสม
เขา(@NameIsNovel)จึงถอนหายใจเบาๆ แล้วหันสายตากลับมามองอาจารย์หลัวแทน
ขณะนั้น อาจารย์หลัวนั่งขัดสมาธิอยู่บนถุงเมฆวารี มือถือ ถุงผ้าสีดำเล็ก ไว้ในฝ่ามือ ปลายนิ้วทั้งห้าส่องแสงเรืองรอง ราวกับกำลังทำพิธีหลอมปราณสะกดบางสิ่ง
แสงดำหม่นชั้นหนึ่งพลันแผ่ซ่านออกมาจากปากถุง และ(@NameIsNovel)บางครั้งก็พลุ่งพล่านรุนแรงขึ้นมา คล้ายสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตบางอย่างกำลังดิ้นรนภายใน แต่เมื่อแสงเรืองรองจากปลายนิ้วของอาจารย์หลัวหลั่งไหลเข้าสู่ถุง แสงดำหม่นนั้นก็ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย
เซินลั่วมองภาพนี้อย่างเงียบๆ ในใจนึกย้อนถึง ผีสตรีชุดแดง ที่(@NameIsNovel)ถูกกักขังไว้ในถุง เขา(@NameIsNovel)เดาได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)น่าจะเป็น(@NameIsNovel)นางที่(@NameIsNovel)กำลังดิ้นรนอยู่ภายใน เพียงแต่ยังไม่อาจเข้าใจว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวกำลังทำสิ่งใดอยู่ — หรือว่า(@NameIsNovel)…เขา(@NameIsNovel)กำลัง ปราบวิญญาณให้สยบ อยู่กระนั้นหรือ?
เมื่อนึกถึงกระบวนท่าฟ้าสะท้านแผ่นดินที่(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวใช้ก่อนหน้านั้น หัวใจเซินลั่วก็ยิ่งเต็มไปด้วยความยำเกรง จึงมิกล้าเอ่ยรบกวนแม้เพียงครึ่งคำ
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แสงดำบนถุงผ้าเล็กค่อยๆ สงบนิ่ง อาจารย์หลัวจึงหยุดสวดคาถา แล้วหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาติดบนถุงผ้าเล็กนั้น ใบหน้าแสดงออกถึงความผ่อนคลาย
“เมื่อเรากลับถึงสำนักชุนชิวแล้ว เจ้าอย่าได้(@NameIsNovel)เล่าเรื่องในวันนี้ให้ผู้ใดรับรู้เด็ดขาด”
อาจารย์หลัวเก็บถุงผ้าเล็กใส่ไว้ในอก แล้วเอ่ยสั่งเซินลั่วด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
“ขอรับ” เซินลั่ว มิได้(@NameIsNovel)เอ่ยถามเหตุผลแม้แต่น้อย รีบก้มศีรษะตอบรับด้วยความเคารพ
อาจารย์หลัว เห็นความสงบปากสงบคำของเขา(@NameIsNovel) ก็รู้สึกพอใจนัก พลางพยักหน้าเบาๆ
“วันนี้อาจารย์หลัวได้(@NameIsNovel)แสดงพลังให้ประจักษ์ ข้าน้อยนับถือจนหัวใจสะท้าน อยากขอถามกระบวนท่าสุดท้ายที่(@NameIsNovel)ท่านใช้กระบี่ฟาดฟันนั้น คือเคล็ดวิชาอันใดกันหรือ? เหตุใดถึงมี(@NameIsNovel)อานุภาพร้ายกาจถึงเพียงนี้?”
เซินลั่วฉวยโอกาสที่(@NameIsNovel)เห็นอาจารย์หลัวอารมณ์แจ่มใส กล่าวคำสรรเสริญแล้วรีบเอ่ยถามสิ่งที่(@NameIsNovel)ตนเก็บงำในใจมาเนิ่นนาน
“อ๋อ… นั่นคือ กระบี่มหากฏหยินหยาง เคล็ดลับสุดยอดของสำนักชุนชิว ขึ้นชื่อว่า(@NameIsNovel)สังหารภูตผีปีศาจได้(@NameIsNovel)โดยเฉพาะ”
อาจารย์หลัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ
“กระบี่มหากฏหยินหยาง…” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง พลางนึกถึงความสง่างามยิ่งใหญ่ของกระบวนท่านั้น ภายในใจอดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเกิดความริษยา
“ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินศิษย์พี่ไป๋กับศิษย์พี่เถียนเอ่ยว่า(@NameIsNovel) เหล่าศิษย์พี่ที่(@NameIsNovel)ออกไปนอกเขา(@NameIsNovel) ส่วนใหญ่ล้วนไปจัดการภูตผีปีศาจ กระนั้นสำนักเราชำนาญในการปราบผีเช่นนั้นหรือ?” เขา(@NameIsNovel)อดถามต่อไม่ได้(@NameIsNovel)
“เจ้าคาดไม่ผิด เคล็ดวิชาของสำนักชุนชิว เราสืบสายมาจาก สำนักเซี่ยวจื่อซาน ซึ่งเชี่ยวชาญในการขับไล่วิญญาณร้ายและ(@NameIsNovel)ปราบอสูรโดยเฉพาะ”
อาจารย์หลัวพยักหน้าตอบ
“สำนักเซี่ยวจื่อซาน?” แสงสว่า(@NameIsNovel)งพลันผุดขึ้นในใจเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)คลับคล้ายว่า(@NameIsNovel)เคยเห็นนามนี้ปรากฏอยู่ในตำราเก่าแก่ เล่าขานว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในสถานที่(@NameIsNovel)ศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน
“กระบี่มหากฏหยินหยาง แม้จะทรงพลังนัก แต่ก็ยังไม่ใช่วิชาสูงสุดของสำนักเรา สำนักชุนชิวมี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาหลักเป็น(@NameIsNovel)รากฐานเรียกว่า(@NameIsNovel) เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ วิชานี้หาใช่เพียงสังหารภูตผีเหมือนกระบี่มหากฏหยินหยาง หากสำเร็จขั้นสูงสุด ถึงเพียง พลิกฟื้นความตายให้กลับเป็น(@NameIsNovel)ชีวิตได้(@NameIsNovel) แม้ถูกคว้านท้องตัดหัว ก็ยังสามารถกลับคืนสภาพดั่งเดิม ทุกสิ่งงอกงามกลับมาใหม่ได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด”
อาจารย์หลัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่าร้อน ภูมิใจล้น
“หา! พลังเช่นนี้จะมี(@NameIsNovel)อยู่จริงหรือในโลกนี้?” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ดวงตาเซินลั่วเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตะลึง
ตลอดชีวิตที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินเรื่องใดคล้ายการชุบชีวิตแม้ในตำราพิสดารหรือบันทึกตำนานใดๆ
“หึ! เคล็ดวิชาเซียนนั้นลึกล้ำหาที่(@NameIsNovel)สุดมิได้(@NameIsNovel) เกินกว่า(@NameIsNovel)ความเข้าใจของปุถุชน”
อาจารย์หลัวเหลือบตามองเขา(@NameIsNovel) กล่าวเสียงเหยียดหยามเล็กน้อย
“แล้วอาจารย์ท่าน… ได้(@NameIsNovel)ฝึกเคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ นั้นแล้วหรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยถาม ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
“ข้าพลังยังไม่พอที่(@NameIsNovel)จะบำเพ็ญเคล็ดวิชานี้ได้(@NameIsNovel) ภายในสำนักเรา เกรงว่า(@NameIsNovel)คงมี(@NameIsNovel)เพียง ปรมาจารย์ชั้นอาจารย์บรรพบุรุษ เท่านั้นที่(@NameIsNovel)อาจมี(@NameIsNovel)โอกาสเข้าถึง แต่กระทั่งท่านผู้นั้นจะสำเร็จหรือไม่นั้น…ก็เป็น(@NameIsNovel)อีกเรื่องหนึ่ง”
อาจารย์หลัวส่ายหัว แววตาเจือด้วยความรู้สึกหดหู่
เซินลั่วรู้สึกตื่นตาตื่นใจ ในใจยังมี(@NameIsNovel)คำถามมากมายอยากเอ่ยถาม แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอาจารย์หลัว เขา(@NameIsNovel)ก็กลืนคำถามกลับลงไป
“ว่า(@NameIsNovel)แต่… เมื่อตอนอยู่ที่(@NameIsNovel)เรือนตระกูลหม่า ตอนที่(@NameIsNovel)เจ้าถูกพลังปีศาจร้ายรบกวน เหตุใดภายในร่างเจ้าจึงพลันพลุ่งพล่านด้วย พลังหยางแก่งกล้า เกินกว่า(@NameIsNovel)ระดับพลังของเจ้าจะมี(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)? เรื่องนี้มันเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรกันแน่?”
อาจารย์หลัวพลันหันมาถาม ดวงตาจับจ้องแน่วแน่
----------