ตอนที่ 88 : วัดเจียหลัน

“ข้ากำลังจะเรียนอาจารย์หลัวอยู่พอดี เมื่อตอนที่(@NameIsNovel)ข้ากลับบ้านไปครั้งก่อน บิดาของข้าได้(@NameIsNovel)ทุ่มเงินก้อนโตซื้อผลไม้ประหลาดสีชาดจากพ่อค้าต่างแดนมา กล่าวกันว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของบำรุงกำลังชั้นเลิศ หลังจากที่(@NameIsNovel)ข้ากินเข้าไป พลังหยางแก่งกล้าในกายก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก จนเกือบจะถึงขั้น สมบูรณ์ แล้ว” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ขณะเอ่ยคำนี้ แม้ภายในใจของเซินลั่วจะหนาวสะท้านจนขนลุกพลันตั้งชัน แต่เขา(@NameIsNovel)ก็แสร้งทำทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น ยินดีปรีดาอย่างออกนอกหน้า

ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)พูด ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็แผ่แสงแดงสว่า(@NameIsNovel)งวาบออกมา [Source: NameIsNovel]

อาจารย์หลัวในตอนแรกยื่นมือเหมือนจะตรวจสอบสภาวะพลังภายในกายของเซินลั่ว แต่พอเห็นแสงแดงเรืองรองนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็ชะงัก ถอนมือกลับ แล้วเพ่งพิศอย่างระมัดระวัง สีหน้าเผยความประหลาดใจออกมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“อาจารย์หลัว ข้าใกล้สำเร็จเคล็ดวิชาแปรหยาง แล้ว เรื่องวิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ ที่(@NameIsNovel)ท่านเคยกล่าวไว้ ข้าขอมอบฝากไว้กับท่านจริงๆ”
เซินลั่วลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายไม่ได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบลึกกว่า(@NameIsNovel)นี้ แต่ปากก็ยังกล่าวถ้อยคำแฝงด้วยความหวัง

“ข้าเอ่ยปากสัญญาไว้แล้ว ก็ย่อมไม่คิดคืนคำ แต่ผลไม้สีชาดที่(@NameIsNovel)เจ้ากินเข้าไปนั้น แท้จริงคือผลไม้อะไรกันแน่?”
อาจารย์หลัวจ้องมองถามด้วยสายตาคมกริบ

เซินลั่วได้(@NameIsNovel)เตรียมคำตอบไว้ตั้งแต่แรก จึงบรรยายลักษณะผลไม้นั้นออกมา — เป็น(@NameIsNovel)รูปไข่ สีแดงเพลิงทั้งลูก มี(@NameIsNovel)ลายไฟปรากฏอยู่บนผิว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) คำบรรยายนี้หาใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)แต่งขึ้นทั้งหมด แต่เป็น(@NameIsNovel)การหยิบยือลักษณะจากผลไม้เซียนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยอ่านเจอในตำรา — ผลกำเนิดเพลิง ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)สามารถเสริมรากฐานและ(@NameIsNovel)บำรุงชีวิตได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เลิศอ่านตอนต่อไปฟรี

ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วก็ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดเหมือนเสียทีเดียว เขา(@NameIsNovel)เจตนาเล่าผสมกันระหว่า(@NameIsNovel)งจริงเจ็ดส่วน เท็จสามส่วน เพื่อมิให้อาจารย์หลัวจับพิรุธได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ไม่สามารถยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มันใช่ผลกำเนิดเพลิงจริงหรือไม่

“ตามที่(@NameIsNovel)เจ้าบรรยายมา ผลไม้นี้อาจเป็น(@NameIsNovel)ผลกำเนิดเพลิง หรืออาจเป็น(@NameIsNovel)อีกชนิดหนึ่งก็ได้(@NameIsNovel) ข้าเองไม่อาจยืนยันแน่ชัด อย่างไรก็ดี เจ้านับว่า(@NameIsNovel)โชคดีนัก เห็นทีจะเป็น(@NameIsNovel)เรื่องบุญวาสนาในชาตินี้ของเจ้าแล้ว”
อาจารย์หลัวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพราะบารมี(@NameIsNovel)คุ้มครองจากอาจารย์หลัวทั้งสิ้น”
เซินลั่วรีบหัวเราะพลางตอบกลับ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “เมื่อเจ้าได้(@NameIsNovel)วาสนาเช่นนี้แล้ว ก็ต้องเพียรบำเพ็ญ วิชาแปรหยาง ให้ถึงขั้นสมบูรณ์โดยเร็ว จากนั้นจึงก้าวเข้าสู่ ระดับชำระปราณ เพื่อแก้ปัญหาเรื่องอายุขัยของเจ้าให้ได้(@NameIsNovel)”
อาจารย์หลัวกล่าวเตือน ไม่ได้(@NameIsNovel)ซักไซ้อะไรต่อ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ขอรับ ข้าจะตั้งใจบำเพ็ญเพียร ไม่ให้ท่านผิดหวังเป็น(@NameIsNovel)อันขาด”
เซินลั่วรีบตอบรับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลังจากนั้น อาจารย์หลัวก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ถามอะไรเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรของเขา(@NameIsNovel)อีก แต่ควบ ถุงเมฆวารี ให้ลอยเหินไปต่อ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วเห็นดังนั้น จึงมิกล้าเอ่ยถามใดๆ ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง ทั้งสองเดินทางต่อไปจนกลับถึง สำนักชุนชิว ในช่วงบ่าย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อถึงแล้ว อาจารย์หลัวก็ไปเข้าเฝ้ารายงานต่อ เจ้าสำนัก ส่วนเซินลั่วก็กลับเรือนพักของตนเองเพียงลำพัง

[Source: NameIsNovel] หลังจากที่(@NameIsNovel)วุ่นวายมาตลอดทั้งคืนกับอีกหนึ่งวันเต็มๆ จิตใจก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง พอกลับถึงเรือนพัก เซินลั่วก็ทิ้งตัวลงบนเตียงในทันที

เขา(@NameIsNovel)หลับยาวไปนานมาก พอลืมตาตื่นอีกที ท้องฟ้าภายนอกก็กลายเป็น(@NameIsNovel)ความมืดสนิทแล้ว พระจันทร์สว่า(@NameIsNovel)งนวลลอยอยู่กึ่งกลางฟ้า แสดงชัดว่า(@NameIsNovel)นี่คือยามดึกครึ่งหลังของคืน

เขา(@NameIsNovel)ยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ร่างกายรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่าเกินคาด

“หมอนหยก…จะมี(@NameIsNovel)การเปลี่ยนแปลงบ้างหรือไม่?” อยู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ เซินลั่วจึงหยิบหมอนหยกออกมาจากใต้เตียง จากนั้นก็ติดยันต์ปราบมารไว้บนร่าง ก่อนจะชักนำพลังปราณเต๋าเข้าไปกระตุ้นยันต์ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)เริ่มพร่าเลือนเล็กน้อย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทันใดนั้นเอง เมื่อหันไปมองหมอนหยก เขา(@NameIsNovel)ก็อุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ

เพราะเวลานี้ บนหมอนหยกกลับไม่ปรากฏเส้นใยแสงโปร่งใสแม้แต่เส้นเดียว

[Source: NameIsNovel] “ทำไมถึงไม่มี(@NameIsNovel)อะไรเลยล่ะ? หรือว่า(@NameIsNovel)…” ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในใจ เขา(@NameIsNovel)จ้องหมอนหยกด้วยสายตาแน่วแน่ หวังจะเห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ

แต่สักพัก เปลือกตาของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร…ข้าเพิ่งตื่นไม่นาน ทำไมถึงง่วงอีกแล้ว?” เซินลั่วสะดุ้งรีบใช้มือตบแก้มตัวเอง หวังจะขับไล่ความง่วงออกไป [Source: NameIsNovel]

ทว่า(@NameIsNovel)ไม่เพียงไม่หาย กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกที

เขา(@NameIsNovel)พยายามฝืนทน แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็ไม่อาจต้านทาน “ปีศาจแห่งความง่วง” ได้(@NameIsNovel) ร่างทรุดลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา พลางกดหมอนหยกไว้ใต้ร่าง ก่อนจะหลุดเข้าสู่แดนฝันอีกครั้ง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เซินลั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เขา(@NameIsNovel)ยกมือขยี้ตาที่(@NameIsNovel)หนักอึ้งอย่างเชื่องช้า แต่แล้วลมเย็นจัดก็พัดกรูมาโถมใส่ร่าง จนเขา(@NameIsNovel)สั่นสะท้านไปทั้งตัว ความง่วงหายวับสิ้นรีบลุกขึ้นนั่งโดยพลัน

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขา(@NameIsNovel)ก็พบว่า(@NameIsNovel)ท้องฟ้าโดยรอบสลัวมัว ไม่อาจแยกแยะได้(@NameIsNovel)เลยว่า(@NameIsNovel)นี่คือรุ่งอรุณหรือสนธยา สิ่งที่(@NameIsNovel)สะดุดสายตากลับเป็น(@NameIsNovel)อาคารเก่าแก่ทรุดโทรมหลังหนึ่ง ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลเบื้องหน้า บรรยากาศรกร้างวังเวง

หัวใจเซินลั่วพลันหดเกร็ง เขา(@NameIsNovel)รีบก้มลงสำรวจตนเอง และ(@NameIsNovel)ก็ต้องตกใจหนัก—เขา(@NameIsNovel)สวมเพียงชุดชั้นในบางๆ แถมยังเปื้อนรอยเลือดแห้งกรัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] และ(@NameIsNovel)ชุดนี้ก็คือเสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สวมเมื่อครั้งอยู่ใน เมืองเฟิงฉือ เขา(@NameIsNovel)จำได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel) เสื้อคลุมชั้นนอกถูกเขา(@NameIsNovel) ถอดออกเพื่อใช้ห่อเถ้าถ่านและ(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นตัวจากฝูงหมาป่าสีคราม

“ดูท่าว่า(@NameIsNovel)ข้าจะเข้าสู่แดนฝันอีกแล้ว…”
เซินลั่วเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าทันที (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เขา(@NameIsNovel)รีบร้อนเปิดเสื้อผ้าออก ตรวจสอบร่างกายอย่างละเอียด ก็พบว่า(@NameIsNovel) บาดแผลที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับจากการต่อสู้กับ อสูรหมาป่า ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)หายสนิทไปแล้ว ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

[Source: NameIsNovel] แต่ในชั่วขณะนั้น แววตาของเขา(@NameIsNovel)ก็ฉายความไม่เชื่อขึ้นมา เขา(@NameIsNovel)รีบดึงสาบเสื้อบริเวณหัวไหล่ขวาลงเพื่อดูให้ชัด

“ทำไมมันถึงหายไปแล้ว?” เซินลั่วอุทานออกมา

เสียงไม่ได้(@NameIsNovel)ดังมากนัก แต่กลับทำให้ฝูงอีกาสองสามตัวที่(@NameIsNovel)เกาะอยู่บนต้นไม้แห้งตายใกล้ๆ สะดุ้งบินหนีไปพร้อมเสียงกระพือปีก “ฟุ่บฟุ่บ”

สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เขา(@NameIsNovel)ประหลาดใจยิ่งนักก็คือ ลายกระโหลกดำที่(@NameIsNovel)เคยปรากฏบนหัวไหล่ได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างไร้ร่องรอย อีกทั้ง สามง่าม ที่(@NameIsNovel)พกติดตัวอยู่เสมอก็ไม่อยู่ข้างกายเช่นกัน

หากเพียงสามง่าม สูญหายก็ยังพอเข้าใจได้(@NameIsNovel) แต่เหตุใดลายกระโหลกที่(@NameIsNovel)เหมือนรอยสักกลับเลือนหายไปด้วยเล่า?

“หรือว่า(@NameIsNovel)… พลังปราณเต๋าของข้าก็…”

ด้วยความกังวลใจ เซินลั่วรีบเร่งร่ายเคล็ดวิชา ดำเนิน เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ขึ้นมาในทันที

ชั่วครู่ต่อมา เมื่อเขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)เส้นปราณที่(@NameIsNovel)เก็บอยู่ใน ตันเถียนยังคงตอบสนองอยู่ จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขา(@NameIsNovel)รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ตั้งจิตให้นิ่ง แล้วกวาดตามองรอบๆ อย่างระมัดระวัง

รอบตัวเป็น(@NameIsNovel)ทุ่งรกร้าง เต็มไปด้วยหญ้าป่า กลิ่นอับชื้นปกคลุมไปทั่วจนก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)หมอกหนาทึบ มองเกินกว่า(@NameIsNovel)สองสามจั้งก็แทบจะมองอะไรไม่ชัดแล้ว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ใต้ฝ่าเท้าของเขา(@NameIsNovel)ดูเหมือนเป็น(@NameIsNovel)ถนนโบราณปูด้วยอิฐเขียวที่(@NameIsNovel)ผุพัง แตกหักเต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา หญ้าวัชพืชขึ้นแทรกตามรอยแตก และ(@NameIsNovel)ถนนเส้นนี้ทอดตรงไปยังอาคารเก่าแก่เบื้องหน้า

เซินลั่วก้าวไปไม่กี่ก้าว ก็พบว่า(@NameIsNovel)ตัวอาคารนั้นแท้จริงแล้วคือ ประตูเขา(@NameIsNovel)ของวัดแห่งหนึ่ง หลังคาประตูปกคลุมไปด้วยหญ้าป่า กระเบื้องเก่าแตกหัก พื้นที่(@NameIsNovel)ผนังเคยทาด้วยชาดแดงแต่ก็หลุดร่วงไปเพราะลมฝน ยังคงเลือนรางเห็นอักษรใหญ่สี่ตัวว่า(@NameIsNovel) “เป่าเสียงจ้วนเหยียน”

ประตูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แง้มครึ่งบานแทบจะพังทลาย ด้านบนมี(@NameIsNovel)ป้ายไม้แขวนเอียงอยู่ เขียนอักษรสลักว่า(@NameIsNovel) “วัดเจียหลัน”

“สภาพทรุดโทรมถึงเพียงนี้ อย่างน้อยก็คงถูกทิ้งร้างมานับร้อยปีแล้วกระมัง…” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง

เขา(@NameIsNovel)เคยอ่านตำนานเล่าขานแปลกประหลาดมามาก ที่(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel) วัดโบราณบนภูเขา(@NameIsNovel)รกร้างมักมี(@NameIsNovel)ภูตผีปีศาจแฝงเร้น ใช้วิชาเคลิบเคลิ้มลวงตาล่อเหล่านักพรตหรือบัณฑิตผู้เดินทางไปสอบเมืองหลวง เรื่องราวมักเขียนอย่างรื่นเริงยิ่งนัก [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แม้คำเล่าขานเหล่านั้นจะไม่อาจเชื่อถือได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด แต่ใน บันทึกปราบภูตอสูรของจางไท้ซือ ได้(@NameIsNovel)กล่าวไว้ชัดว่า(@NameIsNovel) วัดวาอารามหรือศาลเจ้าต่างๆ หากยังมี(@NameIsNovel)ไฟธูปบูชาครึกโครม ย่อมมี(@NameIsNovel)เทพคุ้มครองสถิตอยู่ แต่หากขาดผู้บูชา ไร้ควันธูปไฟ กลายเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ร้าง ก็กลับง่ายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะดึงดูดวิญญาณภูตผีให้มาสิงสถิต

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อย้อนคิดถึงสองครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)พบภูตผีและ(@NameIsNovel)อสูรในแดนฝัน เซินลั่วก็พลันเกิดความลังเลขึ้นมา ว่า(@NameIsNovel)ตนควรจะก้าวเข้าสู่วัดแห่งนี้ดีหรือไม่…

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ----------