ตอนที่ 91 : การต่อสู้กับอสูร

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ร่างนั้นไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไปแล้ว เซินลั่วก็ถอนหายใจโล่งอก พิงร่างกับเสาศาลาพร้อมยกมือขึ้นตรวจดู แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)ฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำสนิท และ(@NameIsNovel)ลายยันต์ที่(@NameIsNovel)วาดเอาไว้ก็หายไปหมดสิ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เขา(@NameIsNovel)หันศีรษะไปมองอีกด้าน เห็นอสูรหนูที่(@NameIsNovel)ถูกตาข่ายดำครอบทับนั้นถูกพวกองครักษ์ฟันจนแหลกเหลวเป็น(@NameIsNovel)เพียงกองเนื้อบดละเอียด

แต่ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ผ่อนลมหายใจ เสียงน่าสะพรึงก็ดังขึ้นมาจากภายนอกมหาศาลา

“แค่พวกมนุษย์ชั้นต่ำไม่กี่คน กับเจ้าผู้บำเพ็ญขั้นต้นหนึ่งคน กล้าลุกล้ำมายังถิ่นของข้า แถมยังฆ่าลูกน้องคนสนิทของข้าไปอีก… พวกเจ้าทั้งหมด ต้อง—ตาย…” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ถ้อยคำสุดท้ายคำว่า(@NameIsNovel) “ตาย” ถูกลากยาวออกไป ราวกับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและ(@NameIsNovel)ความเกลียดชังลึกซึ้ง

สีหน้าของเซินลั่วพลันเคร่งขรึม รีบหันมองไปยังทิศทางนั้นทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] เพียงเห็นร่างซีดขาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาผ่านธรณีประตู มือหนึ่งกำหัวมนุษย์ที่(@NameIsNovel)ยังชุ่มเลือดเอาไว้แน่น หากพิจารณาให้ดี นั่นคือศีรษะของ “หัวหน้าหมื่นการค้า” ที่(@NameIsNovel)วิ่งหนีออกไปก่อนหน้านี้เอง

ตรงรอยคอที่(@NameIsNovel)ขาดนั้นไม่เรียบเสมือนถูกอาวุธฟัน หากแต่คล้ายถูกฉีกออกอย่างดิบเถื่อนด้วยกำลังมหาศาล

ภาพสยดสยองนั้นทำเอาพวกองครักษ์ที่(@NameIsNovel)อยู่ในมหาศาลา ต่างหวาดผวาอย่างยากจะควบคุม พากันถอยกรูดไปโดยไม่รู้ตัว

ร่างซีดนั้นมี(@NameIsNovel)ใบหูแหลมยื่นออกมาสองข้างเหนือศีรษะ ใบหน้าพอมองออกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เค้าโครงหนุ่มน้อยอยู่บ้าง แต่กลับถูกปกปิดเกือบทั้งหมดด้วยเส้นผมสีเหลืองหม่นที่(@NameIsNovel)รุ่ยร่ายปิดบัง ทำให้แทบมองไม่เห็นรูปหน้าอย่างชัดเจน

เขา(@NameIsNovel)เพียงสะบัดมือเบาๆ ศีรษะที่(@NameIsNovel)กำอยู่นั้นก็ถูกโยนกระแทกพื้นกลิ้งมากลางมหาศาลา หยุดลงตรงปลายเท้าของเซินลั่วพอดี

“ท่านผู้บำเพ็ญเซียน… หากพวกเราร่วมมือกัน บางทีอาจจะยังมี(@NameIsNovel)โอกาสรอดอยู่บ้าง” คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อต้องเผชิญอสูรหนู สีหน้าของชายหนุ่มหน้าดำกลับเผยแววหวาดหวั่น เสียงสั่นเครือเอ่ยวอน

เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบโต้ เขา(@NameIsNovel)เพียงจ้องมองเงาร่างตรงหน้า พลางซ่อนมือทั้งสองข้างไว้ในแขนเสื้อ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ยังคิดจะดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสิ้นหวังงั้นหรือ… ช่างเพ้อฝันเสียจริง!” อสูรในร่างหนุ่มน้อยเอ่ยเสียงเรียบเย็นชา

[Source: NameIsNovel] เมื่อมันอ้าปาก ก็เผยให้เห็นเขี้ยวฟันสีขาวแหลมคมทั้งปาก ทว่า(@NameIsNovel)ถ้อยคำกลับราบเรียบสงบนิ่ง ไม่อาจจับได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความรู้สึกใดแฝงอยู่เลย

[Source: NameIsNovel] ทันทีที่(@NameIsNovel)คำพูดของอสูรหนุ่มน้อยจบลง แสงสว่า(@NameIsNovel)งภายในมหาศาลาก็มืดลงกะทันหัน ภาพที่(@NameIsNovel)เคยเป็น(@NameIsNovel)เพียงซากปรักหักพังกลับพลันแปรเปลี่ยน เสาและ(@NameIsNovel)กำแพงทั้งหลายหายไปสิ้น กลายเป็น(@NameIsNovel)โขดหินขรุขระยื่นออกมา กลายเป็น(@NameIsNovel)ถ้ำอันมืดครึ้มชวนขนลุกอ่านตอนต่อไปฟรี

เซินลั่วก้มลงมองแล้วถึงกับสะดุ้ง พบว่า(@NameIsNovel)ภายใต้ฝ่าเท้า ซึ่งก่อนหน้านี้ยังเป็น(@NameIsNovel)เพียงก้อนอิฐหักและ(@NameIsNovel)หญ้าแห้ง บัดนี้กลับปกคลุมด้วยกองกระดูกมนุษย์และ(@NameIsNovel)สัตว์สีขาวโพลนกองทับถมกันไปทั่ว ส่วนประตูไม้ของมหาศาลา ก็พลันกลายเป็น(@NameIsNovel)ประตูเหล็กดำขนาดมหึมา

[Source: NameIsNovel] ประตูเหล็กนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมแหลียด และ(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ร่างศพบิดเบี้ยวถูกเสียบทะลุห้อยต่องแต่งอยู่ทั่ว สีหน้าในยามสิ้นใจของแต่ละร่างช่างน่าสังเวชจับใจ

ภายในถ้ำ มี(@NameIsNovel)เพียงเทวรูปประหลาดสามเศียรเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ยังคงสภาพเดิม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “นี่มันพลังอันใดกัน…” เซินลั่วเห็นดังนั้นก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

เพราะเพื่อต่อกรกับศพผีดิบเมื่อครู่ เขา(@NameIsNovel)ใช้ยันต์สายฟ้าขนาดเล็กไปถึงห้าหรือหกใบในคราเดียว สูญเสียพลังปราณเต๋าไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งแล้ว และ(@NameIsNovel)อสูรเบื้องหน้าซึ่งยังไม่รู้รายละเอียดว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อำนาจเพียงใด กลับให้ความรู้สึกว่า(@NameIsNovel)น่าสะพรึงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)อสูรหนูและ(@NameIsNovel)ศพผีดิบเมื่อครู่หลายเท่า (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ออกมา! แล้วชดใช้ด้วยชีวิตพวกเจ้าเสีย!” อสูรหนุ่มน้อยคำรามต่ำ พลางสะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ

หัวใจของเซินลั่วเต้นระรัวไม่หยุด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)แว่วได้(@NameIsNovel)ยินเสียงบางอย่างแผ่วเบาอยู่ในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แต่ทว่า(@NameIsNovel)สายตากลับไม่เห็นสิ่งใดเลย

[Source: NameIsNovel] แล้วภาพอันประหลาดก็บังเกิดขึ้น!

องครักษ์ที่(@NameIsNovel)ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่โอกาสตั้งรับ ศีรษะของพวกเขา(@NameIsNovel)พลันหลุดร่วงลงมาราวกับผลไม้สุกที่(@NameIsNovel)ถูกสะบัดร่วงจากต้น ถูกของบางอย่างที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นตัดขาดออกอย่างสะอาด

มี(@NameIsNovel)เพียงชายหนุ่มหน้าดำผู้เป็น(@NameIsNovel)หัวหน้าที่(@NameIsNovel)แขนคาดกระบี่ยันต์อยู่เท่านั้น ที่(@NameIsNovel)พลันเปล่งแสงสีขาวออกมากลายเป็น(@NameIsNovel)เงาโล่เล็กๆ เลือนรางปกป้องอยู่ตรงหน้า [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ทว่า(@NameIsNovel)ในพริบตาเดียว โล่เงานั้นก็แตกออกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ หายวับไป เขา(@NameIsNovel)จึงเอาชีวิตรอดมาได้(@NameIsNovel)อย่างหวุดหวิด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ในยามตระหนก เซินลั่วรีบวาดยันต์ปราบภูตผีอยู่ภายในแขนเสื้อ แต่ยังไม่ทันจะเสร็จสมบูรณ์ ก็มี(@NameIsNovel)เสียงลมวูบแผ่วเบาดังเข้ามาใกล้เสียก่อน เขา(@NameIsNovel)ไม่ทันได้(@NameIsNovel)หลบเลยแม้แต่น้อย!

ในห้วงเวลาเป็น(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ความตาย เชือกน้ำเส้นหนึ่งซึ่งบางเฉียบก็ปรากฏขึ้นจากด้านข้าง รัดเข้าที่(@NameIsNovel)เอวเซินลั่วแล้วฉุดกระชากเขา(@NameIsNovel)ไปทางด้านข้างอย่างแรง

เสาหินขรุขระที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหลังพลันดัง “ครืน” ออกมา พร้อมกับปรากฏรอยแตกใหญ่ลึกเป็น(@NameIsNovel)ทางยาว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วก้มมองเชือกน้ำที่(@NameIsNovel)พันรอบเอว ซึ่งหนาเพียงเท่านิ้วก้อย แล้วพลันถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อครู่ในยามตื่นตระหนก ปรากฏความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขา(@NameIsNovel)เผลอใช้เคล็ดควบคุมน้ำ รีบดึงเอาน้ำจากแอ่งที่(@NameIsNovel)ขังอยู่ตรงมุมมหาศาลา มาควบแน่นกลายเป็น(@NameIsNovel)เชือกน้ำช่วยชีวิตตนไว้ได้(@NameIsNovel)อย่างฉิวเฉียด

ทว่า(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาของอสูรหนุ่มน้อยนั้นพิสดารเกินไป ทำให้เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสได้(@NameIsNovel)วาดยันต์ปราบภูตผีเพิ่มอีก เขา(@NameIsNovel)รีบสะบัดแขนเสื้อทั้งสองอย่างแรง เชือกน้ำที่(@NameIsNovel)พันอยู่พลันพุ่งขึ้น แล้วถูกฝ่ามือซัดแตกกระจายออกไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หยดน้ำเล็กนับไม่ถ้วนสาดกระจายออกไปทั่ว ไม่ได้(@NameIsNovel)ทั้งหมดที่(@NameIsNovel)ร่วงลงสู่พื้นดิน บางส่วนกลับแขวนลอยอยู่กลางอากาศ และ(@NameIsNovel)บางสายยังเรียงตัวเป็น(@NameIsNovel)เส้นยาว ราวกับจะหยดลงมาในทันที

เซินลั่วเพ่งตามองอย่างจดจ่อ จึงเห็นความจริงแจ่มชัด — หยดน้ำเหล่านั้นถูกกลุ่มเส้นผมยาวบางเฉียบของอสูรหนุ่มน้อยร้อยรัดเอาไว้ต่างหาก! นี่เองคือเคล็ดลับที่(@NameIsNovel)ฆ่าทหารองครักษ์เมื่อครู่

เส้นผมเหล่านั้นบางเฉียบแทบโปร่งใส หากไม่มี(@NameIsNovel)หยดน้ำเกาะติดอยู่ แทบจะไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าเลย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

อสูรหนุ่มน้อยเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วรับมือได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงนี้ก็ตกใจเล็กน้อย พลันหัวเราะ “เฮเฮ” ออกมา พร้อมบิดฝ่ามือในอากาศ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เส้นผมทั้งหมดที่(@NameIsNovel)ปล่อยออกมาก่อนหน้า พริบตาเดียวก็ถอยกลับไปรวมกันกลางอากาศ แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดยักษ์สีเหลืองอ่อนสองเล่ม ฟาดฟันลงมาใส่เซินลั่วกับชายหนุ่มหน้าดำพร้อมกัน!

เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)อาวุธใดอยู่ในมือ จึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงประสานฝ่ามือทั้งสองอย่างเร่งรีบ ระดมควบคุมหยดน้ำที่(@NameIsNovel)กระจายอยู่รอบกาย ให้รวมตัวเป็น(@NameIsNovel)โล่น้ำกลมขนาดรัศมี(@NameIsNovel)สองฉื่อ แล้วผลักออกไปต้านรับคมมี(@NameIsNovel)ดยักษ์ที่(@NameIsNovel)ฟาดลงมา

เสียง “เผิง” ดังสนั่น! [Source: NameIsNovel]

โล่น้ำแตกกระจายทันที หยดน้ำสาดกระจายเต็มห้องโถง แต่ไม่อาจหยุดยั้งคมมี(@NameIsNovel)ดยักษ์นั้นได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงกลิ้งหลบไปด้านข้าง แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกสิ้นหวัง — เคล็ดวิชาของอสูรหนุ่มน้อยนั้นร้ายกาจเกินไป ต่อให้ตนฟื้นคืนชีพได้(@NameIsNovel)อีกครั้ง ก็เกรงว่า(@NameIsNovel)จะไม่อาจรอดพ้นอยู่ดี

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ด้านชายหนุ่มหน้าดำ แม้จะมี(@NameIsNovel)คมกระบี่อยู่ในมือ แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่ความคิดจะปะทะตรงๆ ได้(@NameIsNovel) เพียงตะเกียกตะกายหลบเลี่ยงไปพลาง ร้องตะโกนเสียงสั่นเครือออกมา

“แม่ทัพอู่! ช่วยข้าด้วย!” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ไร้ประโยชน์…” เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า

พลันปรากฏเปลวเพลิง!

หอกสั้นยาวสามฉื่อสองเล่ม พันด้วยเปลวไฟ พุ่งแหวกอากาศออกจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า “กัง!” ปะทะใบมี(@NameIsNovel)ดยักษ์จนปลิวออกไปเป็น(@NameIsNovel)ครึ่งวงโค้งกลางอากาศ ก่อนตกกลับลงสู่เบื้องข้างของชายหนุ่มหน้าดำ

จากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าใกล้กายเขา(@NameIsNovel) พลันเกิดระลอกคลื่นเหมือนผิวน้ำ และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ทหารผู้หนึ่งสวมเกราะสูงใหญ่ก้าวออกมา หอกสั้นทั้งสองเล่มตกกลับเข้าไปอย่างมั่นคงในกระบอกหอกบนหลัง ซึ่งยังมี(@NameIsNovel)หอกสั้นอีกห้าเล่มเรียงรายอยู่ ราวกับหางนกยูงที่(@NameIsNovel)แผ่บาน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วรีบถอยไปยืนพิงมุมหนึ่ง ก่อนหันไปมอง ทหารผู้นั้นสวมเกราะดำมืด หอกสั้นบนแผ่นหลังเปล่งประกายเย็นเยียบ ใบหน้าสี่เหลี่ยม กรอบคิ้วหนาหนัก มี(@NameIsNovel)หนวดสั้นหูใหญ่ ปากกว้าง แต่สีหน้ากลับแฝงด้วยความกังวลอย่างมาก

----------