หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 92
ตอนที่ 92 : จิ้งจอกสามตา
ตอนที่ 92
“เป็น(@NameIsNovel)เจ้านี่เองรึ? เจ้าตามล่าข้ามาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ได้(@NameIsNovel)จริงๆ งั้นหรือ? ข้าคงเข้าใจได้(@NameIsNovel)แล้วว่า(@NameIsNovel)คนพวกนี้ทั้งหมด…เป็น(@NameIsNovel)เพียงเหยื่อล่อที่(@NameIsNovel)เจ้าจัดเตรียมไว้ใช่หรือไม่?”
อสูรหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจและ(@NameIsNovel)โกรธา เมื่อเห็นบุรุษผู้มาใหม่ พลางเรียกใบมี(@NameIsNovel)ดยักษ์คู่ที่(@NameIsNovel)ซัดออกไปกลับคืนมาในทันที
“สามตา… หากมิใช่เพราะเจ้าขี้ขลาดตาขาว ดิ้นรนเอาตัวรอดจนข้าผู้นี้ถูกถ่วงเวลาไปบ้าง ข้าคงมี(@NameIsNovel)โอกาสมากกว่า(@NameIsNovel)นี้ที่(@NameIsNovel)จะจัดการเจ้าเสียให้สิ้น แต่ถึงกระนั้น… เท่านี้ก็มากพอแล้ว วิชาเคล็ดลวงตาของเจ้าดูเหมือนจะอ่อนแรงลง หรือเพราะบาดแผลครั้งก่อนยังมิได้(@NameIsNovel)ฟื้นดี?”
อัศวินหน้าสี่เหลี่ยมเหลือบ ตามองชายหนุ่มหน้าดำเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเสียดาย
ว่า(@NameIsNovel)พลาง เขา(@NameIsNovel)สะบัดข้อมือเบาๆ ลมแรงพลันพัดโหมออกจากแขนเสื้อ ยันต์สีชาดดุจเพลิงพุ่งออกไปราวลูกธนู แทงทะลุเพดานถ้ำดัง “ฉวับ!”
ทันใดนั้น เปลวเพลิงพลุ่งขึ้นกลายเป็น(@NameIsNovel)ตาข่ายเพลิงแดงโอบล้อมทั่วทั้งบริเวณ
เซินลั่วมองเห็นยันต์ที่(@NameIsNovel)ลุกไหม้รุนแรงนั้น แม้ไม่อาจแยกแยะอักขระยันต์ได้(@NameIsNovel)ชัด แต่ พลังหยางบริสุทธิ์ ที่(@NameIsNovel)ส่องแสงสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าดุจตะวันก็เผยออกมาอย่างเด่นชัด ทำให้ในใจเขา(@NameIsNovel)อดตกตะลึงมิได้(@NameIsNovel)
เมื่อเพลิงแผ่ขยายออกไป บรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวของถ้ำก็มลายหาย ภาพเดิมของมหาศาลากลับคืนมา ความมืดดำที่(@NameIsNovel)ผนังจางหาย กระดูกขาวโพลนที่(@NameIsNovel)กองอยู่กับพื้นก็ละลายหายไปดุจน้ำแข็งที่(@NameIsNovel)ถูกตะวัน
เมื่อเห็นดังนั้น อสูรหนุ่มนาม “สามตา” ก็พิโรธสุดขีด โบกมือขว้างหัวคนใส่ผนังห้อง “ปัง!” หัวระเบิดเละดังสนั่น
“อู่โปเจี่ย! ข้าเพียงแต่กลืนกินมนุษย์ดื้อรั้นไม่กี่ร้อยชีวิตจากหมู่บ้านรอบๆ เท่านั้น เหตุใดเจ้าถึงตามล่าข้าอย่างไม่ลดละจนถึงรังลับเช่นนี้? ในเมื่อเจ้าไม่ยอมปล่อย ข้าก็ไม่ให้เจ้ามี(@NameIsNovel)ชีวิตรอดกลับไป!”
ขนบนร่างสามตาตั้งชัน ดวงตาเพลิงโกรธคำรามก้อง
อัศวินหน้าสี่เหลี่ยมกลับเพียงแค่นหัวเราะเย้ยหยัน มิได้(@NameIsNovel)ตอบวาจาแม้สักคำ
พลันเขา(@NameIsNovel)คว้าชายหนุ่มหน้าดำที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ด้านข้างเข้ามาใกล้ ตบยันต์เรืองแสงสีเหลืองใส่กลางแผ่นหลัง
“อู่—”
ชายหนุ่มหน้าดำเปล่งเสียงได้(@NameIsNovel)เพียงครึ่งคำ ร่างก็ตึงแข็ง ยืนตรงราวเสาไม้ แต่ดวงตายังกลอกไปมาอย่างหวาดหวั่นสุดขีด มือเท้ากลับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ
อู่โปเจี่ย เชยคางเขา(@NameIsNovel)ขึ้น บังคับกรอกเม็ดกลมสีดำขนาดเท่าเมล็ดข้าวโพดลงไปในปาก จากนั้นชักเอามี(@NameIsNovel)ดสั้นสีชาดเรืองแสง ลวดลายยันต์พร่างพราวออกมาหลายเล่ม แทงเสียบลงบนจุดสำคัญหลายแห่งทั่วร่างกายของชายหนุ่มผู้นั้นอย่างรวดเร็ว
เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)เลยที่(@NameIsNovel)จะบอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)ดสั้นเหล่านี้เป็น(@NameIsNovel) อาคมศาสตรา โดยตัวมันเองหรือไม่ แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ชัดเจนคือมันแทงทะลุเกราะที่(@NameIsNovel)ชายหนุ่มหน้าดำสวมอยู่ได้(@NameIsNovel)ง่ายดาย ราวกับมี(@NameIsNovel)ดกรีดผ่านเต้าหู้ ทั้งยังประหลาดนัก—ตรงที่(@NameIsNovel)คมมี(@NameIsNovel)ดเสียบผ่านกลับไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่ร่องรอยโลหิตไหลออกมา
“อ๊า…อ๊า…”
ชายหนุ่มหน้าดำส่งเสียงกรีดร้องยาวนาน ดวงตาดำสนิทของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีแดงทีละน้อย สีหน้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ค่อยๆ กลายเป็น(@NameIsNovel)ความเดือดดาลโกรธเกรี้ยว
เมื่ออักขระยันต์บนมี(@NameIsNovel)ดสั้นเปล่งแสงแดงเรืองรอง ปุ่มเนื้อจำนวนมากก็บวมปูดขึ้นทั่วทั้งร่าง โครงกระดูกส่งเสียง “ก๊อบแก๊บ” แตกหักและ(@NameIsNovel)ขยายออก ร่างสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลายเป็น(@NameIsNovel)อสุรกายยักษ์สูงเกินสิบจ้าง คำรามก้องแล้วพุ่งเข้าหา สามตา
สามตาส่งเสียงหอนยาว ขนทั้งร่างตั้งชัน หน้าผากยืดแผ่วออก เผยให้เห็นนัยน์ตาสีอำพันกลมโตเท่าตามังกรตรงหว่า(@NameIsNovel)งคิ้ว
มันหันหน้า แสงวาบพุ่งออกจากตาตั้งกลางหน้าผาก ลำแสงสีเหลืองเส้นหนึ่งพุ่งตรงใส่อสุรยักษ์ที่(@NameIsNovel)ชายหนุ่มหน้าดำกลายร่างมา
อสุรยักษ์นั้นกลับไม่แม้แต่จะคิดเบี่ยงตัวหลบ มันพุ่งตรงไปข้างหน้า ยกหมัดใหญ่ซัดเต็มแรง
ลำแสงสีเหลืองกระแทกเข้าที่(@NameIsNovel)เกราะเกล็ดบน อกในทันที เสียง “ฉี่…ฉี่” ดังขึ้น ควันเหลืองลอยขึ้นคลุ้งเหมือนถูกกร่อนด้วยสนิม เสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)อยู่ใต้เกราะถูกกัดกร่อนกลายเป็น(@NameIsNovel)ของเหลวสีเหลืองเน่าเหม็น พร้อมกับเกราะที่(@NameIsNovel)ผุพังทลาย
ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อเกราะเหล็กสลายเผยผิวหนังเบื้องล่างออกมา กลับปรากฏเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเข้มราวโลหิตก้อนแข็ง ลำแสงสีเหลืองจากดวงตาอสูรทำได้(@NameIsNovel)เพียงเผาให้เกิดรอยไหม้ดำๆ บนผิว แต่ไม่อาจแทงทะลุเข้าไปลึกกว่า(@NameIsNovel)นั้น อานุภาพของมันแทบไม่ส่งผล
เมื่อเห็นหมัดใหญ่กำลังพุ่งใส่ตรงหน้า สามตารีบผละถอยอย่างฉับพลัน มือร่ายเวทปล่อยเส้นขนบนร่างเติบโตบิดพันกลายเป็น(@NameIsNovel)ดาบยักษ์สีเหลือง ใช้เป็น(@NameIsNovel)โล่กั้นไว้เบื้องหน้า
เสียง “บึ้ม!” ดังสนั่น
สามตาถูกหมัดมหาศาลซัดกระเด็นลอยไป แต่พลิกตัวได้(@NameIsNovel)รวดเร็ว กลิ้งไปกับพื้นแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ดวงตาที่(@NameIsNovel)สามบนหน้าผากยิงแสงสีเหลืองออกอย่างต่อเนื่อง มุ่งหวังจะทำลายดวงตาของอสุรยักษ์
อสุรยักษ์ยกมือหนึ่งขึ้นป้องกันใบหน้า อีกมือกำหมัดทุบฟาดลงใส่สามตาอีกระลอก
ขณะนั้นเอง อู่โปเจี่ย ผู้เฝ้าดูอยู่ด้านข้างกลับเผยรอยยิ้มกว้างขึ้น เขา(@NameIsNovel)เหวี่ยงแขนร่ายเวทพลัน แสงแดงลุกโชติช่วงพุ่งขึ้นจากด้านหลัง
เพียงพริบตา หอกสั้นเพลิง เจ็ดเล่มที่(@NameIsNovel)พันด้วยเปลวไฟก็ถูกยิงออกไปพร้อมกัน
หอกเพลิงทั้งเจ็ดกลายเป็น(@NameIsNovel)เจ็ดสายรุ้งแดงวาบ ไม่ได้(@NameIsNovel)พุ่งใส่ตรงๆ หากแต่หมุนวนโอบล้อมรอบตัวสามตา แล้วแทงจู่โจมเข้าสู่จุดสำคัญทั่วร่างจากทิศทางต่างๆ พร้อมกัน
“โฮก…”
สามตารู้สึกถึงอันตรายที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึง จึงคำรามก้องลั่น ปล่อยลมพายุคาวโลหิตพัดกระหน่ำไปทั่วโถงวิหาร
ชั่วพริบตา เสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างของมันแตกกระจุย ขนสีเหลืองปกคลุมทั่วร่าง และ(@NameIsNovel)ขนเหล่านั้นเจริญงอกงามบิดพันกลายเป็น(@NameIsNovel)คมดาบยักษ์สีเหลืองแปดถึงเก้าเล่ม กวัดแกว่งรอบกายดุจปลาหมึกใช้หนวดเต้นระบำ
กำปั้นของอสุรยักษ์ และ(@NameIsNovel)หอกเพลิงเจ็ดเล่มถูกหยุดยั้งลงชั่วขณะ
ทว่า(@NameIsNovel) สามตายังคงมี(@NameIsNovel)พลังเหลือพอที่(@NameIsNovel)จะควบคุมดวงตาตั้งบนหน้าผาก ปล่อยลำแสงสีเหลืองพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ด้วยความที่(@NameIsNovel)มันเสียสมาธิ แสงเหล่านั้นพลาดเป้าไปหลายครั้ง จนเกือบโดนเซิ่นลั่วเข้าโดยบังเอิญ
เซิ่นลั่วไม่กล้าขัดขืน ได้(@NameIsNovel)แต่กระเสือกกระสนหลบลี้โดยอาศัยสิ่งแวดล้อมช่วยกำบัง
สายตาของเขา(@NameIsNovel)เหลือบไปเห็นโดยบังเอิญ และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)บนอกของสามตาปรากฏ ลวดลายอสูรสีแดง ลักษณะเหมือนดวงตาโผล่ขึ้นมาอย่างลึกลับ
ทันทีที่(@NameIsNovel)สายตาของเซิ่นลั่วสบเข้ากับลวดลายอสูรนั้น เขา(@NameIsNovel) กลับไม่อาจละสายตาไปได้(@NameIsNovel)อีก
เพียงรู้สึกเหมือนถูกท่อนกระบองฟาดใส่ศีรษะ ร่างทั้งร่างวิงเวียนพร่ามัว มองเห็นบริเวณ “ตา” ของลวดลายอสูรปรากฏลายก้นหอยหมุนวนไม่รู้จบสิ้น
ลายก้นหอยหมุนเร็วขึ้นและ(@NameIsNovel)เร็วขึ้นอีก จนสายตาเซิ่นลั่วเลอะเลือนมากขึ้นเรื่อยๆ ท้องไส้ปั่นป่วน พลังคลื่นอาเจียนถาโถมขึ้นมาจนแทบจะพุ่งออกมา
แต่ก็เพราะความเจ็บปวดรุนแรงวูบหนึ่งนี้เอง ทำให้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สติกลับคืนเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)รีบเบือนหน้าหลบออกไปทันที
เมื่อรอดพ้นจากการควบคุมของลวดลาย อสูร เซิ่นลั่วรู้สึกอ่อนแรงทั้งร่าง เกือบทรุดฮวบลงกับพื้น เขา(@NameIsNovel)ยันพื้นด้วยฝ่ามือหอบหายใจแรง ใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
“เพียงแค่ลวดลายอสูรหนึ่งเดียว ยังมี(@NameIsNovel)อานุภาพน่าสะพรึงเช่นนี้… อสูรสามตาตัวนี้อย่างน้อยต้องมี(@NameIsNovel)พลังเหนือกว่า(@NameIsNovel) ระดับอิงปราณ ขึ้นไปแน่นอน!”
เมื่อหันไปดูแม่ทัพอู่ที่(@NameIsNovel)ยังคงต่อสู้โดยไม่ตกเป็น(@NameIsNovel)รอง เขา(@NameIsNovel)ก็ยิ่งมั่นใจว่า(@NameIsNovel)อีกฝ่ายต้องเป็น(@NameIsNovel)ผู้ฝึกตนที่(@NameIsNovel)อยู่ในระดับเดียวกัน
แต่เมื่อพิจารณาถึงการที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายใช้ชาวบ้านธรรมดามากมายเป็น(@NameIsNovel)เหยื่อล่อ และ(@NameIsNovel)ความโหดเหี้ยมที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ต่อชายหนุ่มหน้าดำเมื่อครู่ ก็ชวนให้เซิ่นลั่วอดคิดไม่ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)—ชายผู้นี้เกรงว่า(@NameIsNovel)จะมิใช่คนดี
เมื่อความคิดผุดขึ้นในใจ เซิ่นลั่วก็เริ่มค่อยๆ เคลื่อนกายแอบไปทางประตูวิหารอย่างเงียบเชียบ
ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อเขา(@NameIsNovel)เพิ่งเข้าใกล้ประตูวิหาร ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง!
โถงวิหารที่(@NameIsNovel)เพิ่งกลับสู่สภาพปกติ พลันกลับมืดมิดอีกครั้ง กลายเป็น(@NameIsNovel)ถ้ำปีศาจเหมือนก่อนหน้านี้ มี(@NameIsNovel)กระดูกขาวเกลื่อนกลาดเต็มพื้นเช่นเดิม และ(@NameIsNovel)บานประตูเหล็กดำทมิฬขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ ปิดตัวลงเองอย่างช้าๆ
----------