หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 93
ตอนที่ 93 : ร่วมมือสังหารอสูร
ตอนที่ 93
ความเย็นวาบแล่นผ่านหัวใจของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพุ่งชนใส่ประตูเหล็กดำเบื้องหน้า
เสียง “ครืน ครืน” ดังสะท้อนก้องหลายครา ทว่า(@NameIsNovel)ประตูเหล็กกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วลังเลว่า(@NameIsNovel)จะใช้ ยันต์อัสนีบาต โจมตีดีหรือไม่ เสียงของอู่โปเจี่ยก็ดังแผ่วเข้ามาในโสตประสาท:
“เจ้าหนุ่ม เก็บแรงไว้เถิด ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น เบื้องหน้านี้คือ จิ้งจอกอสูรสามตา มันมี(@NameIsNovel)ความสามารถโดยกำเนิดคือ วิถีมายา ที่(@NameIsNovel)นี่ก็คือรังของมัน ซึ่งถูกมันปรับเปลี่ยนด้วยเคล็ดวิชาอย่างพิสดาร ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)มันสังหารและ(@NameIsNovel)กลืนกินมนุษย์นับไม่ถ้วน ระดับบำเพ็ญตนของมันจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล เคล็ดวิชามายาถึงขั้น ‘สร้างสิ่งแท้จริงจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า’ วิธีเดียวที่(@NameIsNovel)จะทำลายมายานี้ได้(@NameIsNovel) คือร่วมมือกับข้า สังหารมันให้สิ้น”
“ผู้อาวุโส เช่นนั้นแล้ว ข้าควรทำสิ่งใด?” เซินลั่วรู้ว่า(@NameIsNovel)คำของอู่โปเจี่ยมี(@NameIsNovel)เหตุผล แต่ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่น จึงตอบตกลง
“รวบรวม วิชาธาตุน้ำ ของเจ้า รอจังหวะอันเหมาะสม แล้วทำตามคำสั่งของข้า” น้ำเสียงอู่โปเจี่ยมั่นคง เยือกเย็นราวผู้ที่(@NameIsNovel)ถือชัยไว้ในกำมือ
ทันใดนั้น ยันต์เพลิงบนมือของเขา(@NameIsNovel)ก็แปรเปลี่ยน เปลวเพลิงที่(@NameIsNovel)พันอยู่บนหอกสั้นทั้งเจ็ดพลันลุกโชน หมุนวนดุจเกลียวสว่า(@NameIsNovel)น ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กรวยเพลิงอันทรงพลังพุ่งทะลวงใส่จิ้งจอกอสูรสามตา
ด้านอสุรยักษ์ที่(@NameIsNovel)ชายหนุ่มหน้าดำแปลงร่างมา ก็พลันเหมือนได้(@NameIsNovel)รับคำสั่งเช่นกัน มิได้(@NameIsNovel)ปกป้องดวงตาอีกต่อไป มันสะบัดฝ่ามือใหญ่ทั้งสอง ฟาดทำลายคมดาบยักษ์ที่(@NameIsNovel)ถาโถมมา แล้วพุ่งเข้าตะลุมบอนจิ้งจอกอสูรสามตาอย่างดุดัน
ทว่า(@NameIsNovel)จิ้งจอกอสูรหาได้(@NameIsNovel)ยอมอ่อนข้อไม่ คมดาบยักษ์เก้าล้วนหมุนวนกวัดแกว่งรอบกาย ดวงตาทั้งสามเปล่งลำแสงสีเหลืองออกมาไม่ขาดสาย อีกทั้งยังพ่นเส้นขนละเอียดจนแทบมองไม่เห็น พุ่งตรงใส่จุดสำคัญของเซินลั่วกับอีกสองคน
เซินลั่วทำได้(@NameIsNovel)เพียงคอยหลบเลี่ยงเส้นขนที่(@NameIsNovel)สาดเข้ามาเป็น(@NameIsNovel)ระยะ พร้อมกับเร่งร่าย เคล็ดควบคุมน้ำ ดึงน้ำจากแอ่งน้ำในหอศาลาเข้ามาสะสมรอบกาย พลางจับตาดูการเปลี่ยนแปลงรอบด้านด้วยหวังว่า(@NameIsNovel)หากมี(@NameIsNovel)โอกาส เขา(@NameIsNovel)ยังอยากหาทางเอาตัวรอดหนีไปก่อน
ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel) ภายในแอ่งน้ำกลับมี(@NameIsNovel)น้ำสะสมอยู่ไม่น้อย ครั้นใช้เคล็ดวิชาต่อเนื่อง น้ำก็ยิ่งถาโถมมาห้อมล้อมรอบกาย
เพราะเหตุนั้นเอง ความเร็วของเซินลั่วจึงช้าลง ยากที่(@NameIsNovel)จะกลิ้งตัวหรือเบี่ยงหลบได้(@NameIsNovel)ว่องไวดังเดิม
ในขณะนั้นเอง เสียงกรีดร้องโหยหวนพลันดังสะท้อนออกมา!
เซินลั่วหันขวับไปมอง ก็เห็นคมดาบยักษ์สองเล่มเสียบทะลุทรวง อกอสุรยักษ์ทะลุออกทางสะบักทั้งสอง เลือดไหลทะลักน่าสะพรึงกลัว
แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่หลังจากส่งเสียงคำราม อสุรยักษ์กลับมิได้(@NameIsNovel)ถอยหนี หากแต่ก้าวกระชั้นเข้าหาจิ้งจอกอสูร ปล่อยให้คมดาบเสียบทะลุร่าง ก่อนจะกางแขนออกกว้าง กอดรัดร่างจิ้งจอกอสูรไว้ด้วยแรงมหาศาล!
“ตอนนี้! ใช้วิชาธาตุน้ำกักขังมัน!” อู่โปเจี่ยตวาดก้อง
เซินลั่วไม่ลังเลแม้แต่น้อย สะบัดแขนเสื้อออกไปทันที ลูกกลมน้ำขนาดใหญ่สองสายพุ่งออกพร้อมกัน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ม่านน้ำขวางกั้น โอบล้อมทั้งจิ้งจอกอสูรสามตาและ(@NameIsNovel)อสุรยักษ์เอาไว้
ทันทีที่(@NameIsNovel)ม่านน้ำนั้นก่อตัวขึ้น เสียงแหลมวี้ดพลันดังสะท้อนก้อง
จากในแขนเสื้อของอู่โปเจี่ย แสงสีขาวหิมะพุ่งวาบออกมา เผยให้เห็นหอกผลึกยาวหนึ่งฉื้อ เปล่งรัศมี(@NameIsNovel)เยียบเย็นแผ่ไอหนาวสะท้าน แทรกเสียบเข้าสู่ม่านน้ำนั้นทันที
เพียงพริบตาเดียว น้ำแข็งขาวนวลพลันกระจายครอบคลุม ม่านน้ำทั้งผืนแข็งตัวกลายเป็น(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)น้ำแข็งมหึมา กักขังจิ้งจอกอสูรเอาไว้ภายใน
อู่โปเจี่ยมิปล่อยให้จิ้งจอกอสูรมี(@NameIsNovel)โอกาสหลุดพ้น เขา(@NameIsNovel)รีบประสานมุทรา คาถา พลันกระชากมือลง
หอกสั้นเพลิงทั้งเจ็ดที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ ส่องประกายแล้วขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัว ราวกับทวนเหล็ก พุ่งจากรอบทิศตัดกันเสียบทะลุร่างจิ้งจอกอสูรและ(@NameIsNovel)อสุรยักษ์ตรึงแน่นลงกับพื้นในคราเดียว!
เซินลั่วเห็นภาพนั้นก็ใจหดเกร็งแน่น
ชายหนุ่มหน้าดำ—ผู้ถูกอู่โปเจี่ยใช้เป็น(@NameIsNovel)เครื่องมือ—ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มาถึงจุดจบอันน่าสลด
เซินลั่วคิดในใจว่า(@NameIsNovel) หากสามารถหนีออกไปจากมายานี้ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ เขา(@NameIsNovel)ต้องเร่งหนีให้ไกลสุดกำลัง ไม่คิดข้องเกี่ยวกับอู่โปเจี่ยอีกแม้แต่น้อย
“เจ้าคิดหรือว่า(@NameIsNovel)ข้าไร้คุณธรรม?” อู่โปเจี่ยยังหันหลังให้เซินลั่ว พลางก้าวไปตรวจสอบซากจิ้งจอกอสูรสามตา จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น
เซินลั่วไม่เข้าใจความหมายที่(@NameIsNovel)แท้จริงของคำถามนั้น ด้วยเกรงจะล่วงเกิน จึงไม่กล้าตอบพร่ำเพรื่อ
“ในฐานะผู้บำเพ็ญ ข้าเพียงอยากเตือนเจ้าไว้ว่า(@NameIsNovel) ยามสังหารปีศาจภูต ผี อย่าได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเมตตา ปรานี” อู่โปเจี่ยเอ่ย พลางชักหอกผลึกเยียบเย็นออกมา
“ขอบคุณที่(@NameIsNovel)ชี้แนะ” เซินลั่วรวบรวมความกล้าเอ่ยตอบ แม้ใจจริงจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม
ครานั้นเอง แสงรอบด้านเริ่มสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นอีกครั้ง ภาพมายาหม่นสลัวสลายหายไปดุจหมอกควัน มหาศาลาปรากฏคืนสภาพดังเดิม
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วจึงถอนหายใจยาวโล่งอก
“อู่โปเจี่ย เจ้ากลับกล้าขัดขวางการบำเพ็ญของข้า เช่นนั้นวิญญาณเราทั้งสองจงไปยังยมโลกพร้อมกันเถิด…” ทันใดนั้น เสียงหอนโหยหวนก็ดังก้อง ความวุ่นวายพลันบังเกิด
ดวงตาของวิญญาณจิ้งจอกสามตาเปล่งแสงวาบ ร่างมันขยายใหญ่ขึ้นฉับพลัน ก่อนจะ “บึ้ม” ระเบิดแตกกระจาย
อู่โปเจี่ยอยู่ใกล้เกินกว่า(@NameIsNovel)จะหลบพ้น แรงระเบิดกระแทกร่างเขา(@NameIsNovel)ปลิวกระแทกแท่นบูชาโลหิตดังสนั่น เขา(@NameIsNovel)พ่นโลหิตออกมา แผลสาหัสเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
แม้เซินลั่วอยู่ห่างออกไปบ้าง แต่ก็ถูกแรงสะเทือนซัดกระเด็น ชนเสาศาลาจนแตกร้าว ใบมี(@NameIsNovel)ดยันต์หักเล่มหนึ่งพุ่งเฉียดคอไปน้อยนิด เกือบพรากชีวิต
เขา(@NameIsNovel)รู้สึกหน้าอกตึงแน่น แผ่นหลังปวดร้อนดั่งถูกไฟสุม กลิ่นโลหิตเอ่อขึ้นคอ แต่เขา(@NameIsNovel)กัดฟันข่มไว้ ดิ้นรนยันกายลุกขึ้น
แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็เห็นว่า(@NameIsNovel) ร่างของจิ้งจอกอสูรและ(@NameIsNovel)ชายหนุ่มหน้าดำ ถูกแรงระเบิดทำลายแหลกเละสิ้น วิญญาณจิ้งจอกสีเหลืองซีดสายหนึ่งพุ่งออกจากซากเลือดเนื้อ พุ่งเข้าชนแท่นเทพรูปประหลาดบนบัลลังก์
ทันทีนั้น เซินลั่วถึงกับขนลุก เมื่อพบว่า(@NameIsNovel)ดวงตาของเทพรูปดินเหนียวคู่นั้นค่อยๆ เปิดออก แสงเหลืองมัวหม่นล้อมรอบ ใบหน้าของมันแปรเปลี่ยนกลายเป็น(@NameIsNovel)โฉมหน้าจิ้งจอกอสูรสามตา!
“นี่มัน…วิญญาณอสูรสิงร่าง!” สีหน้าอู่โปเจี่ยพลันซีดเผือด เขา(@NameIsNovel)กลิ้งตัวกลิ้งออกไปทางประตูวังทันที
พลันสะบัดข้อมือ หอกผลึกจากแขนเสื้อพุ่งวาบออก ตั้งใจแทงตรงหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของรูปเทพนั้น
แต่ยังไม่ทันถึง ร่างรูปเทพกลับเปลี่ยนแขนทั้งสามกลายเป็น(@NameIsNovel)หางจิ้งจอกเหลืองยักษ์ ฟาดตวัดลงสู่พื้นหอ
เซินลั่วสัมผัสแรงลมพัดกรรโชกกระแทกหน้า รู้ได้(@NameIsNovel)ทันทีถึงภัยอันใหญ่หลวงที่(@NameIsNovel)ใกล้เข้ามา
เพียงชั่วขณะ “ครืน” พื้นทั้งศาลาก็แตกร้าวเปิดออก กลายเป็น(@NameIsNovel)โพรงมืดดำ แรงดูดมหาศาลทะลักออกมา ทุกสรรพสิ่งร่วงหล่นลงไป
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ประตูยึดเกาะเสาไว้แน่น หวังใช้แรงหนีรอด
ทว่า(@NameIsNovel)แรงดูดนั้นรุนแรงเกินกว่า(@NameIsNovel)จะต้าน แม้แต่อู่โปเจี่ยยังต้านทานมิได้(@NameIsNovel) เซินลั่วจะเหลืออันใด เขา(@NameIsNovel)กัดฟันจนเลือดไหลจากปลายนิ้ว แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดก็ถูกดูดลงไปเช่นกัน
“ข้าจะต้องตายอีกครั้งหรือ…” ความคิดเช่นนั้นแล่นเข้ามาในใจ เซินลั่วรู้สึกเหมือนถูกพลังลึกลับบีบอัดจากรอบทิศ ทัศนียภาพพลันมืดดับ เขา(@NameIsNovel)สูญสิ้นสติไป
…
ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผ่านไปนานเพียงใด เซินลั่วค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
เมื่อเขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้น ก็เห็นเพียงความมืดมิดรอบกาย มี(@NameIsNovel)เพียงแสงขาวเลือนรางส่องลอดมาจากด้านข้าง กลิ่นโคลนเปียกชื้นโชยเข้าจมูก
เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น พบว่า(@NameIsNovel)ตัวเองถูกโคลนและ(@NameIsNovel)หินทับเกือบมิด ร่างเจ็บปวดหลายแห่ง แต่ยังดีที่(@NameIsNovel)ไม่ใช่บาดแผลร้ายแรง
เซินลั่วกัดฟันทนความเจ็บ ลุกขึ้นยืนพลาง กวาดตามองไปรอบๆ จึงพบว่า(@NameIsNovel)ตนอยู่ใต้ดิน รอบกายเต็มไปด้วยเสาหินงอกสีขาวขุ่น แผ่วรัศมี(@NameIsNovel)ขาวนุ่มนวล พอให้เห็นสลัวๆ
“ที่(@NameIsNovel)นี่…คือที่(@NameIsNovel)ใดกัน? แล้วจิ้งจอกอสูรกับอู่โปเจี่ยอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน?” เซินลั่วพึมพำเบาๆ ความทรงจำก่อนสลบผุดกลับเข้ามาในห้วงคิด
----------