ตอนที่ 84 : จวนที่มีภูตสิง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “นี่คืออาจารย์หลัว ผู้เฒ่าของสำนักชุนชิว ส่วนข้าชื่อเซินลั่ว”
เซินลั่วเอ่ยแนะนำตนเอง ไม่คิดจะไปถือโทษโกรธบ่าวเฝ้าประตู

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ที่(@NameIsNovel)แท้เป็น(@NameIsNovel)ท่านหลัวเต้าเหริน และ(@NameIsNovel)ท่านเซินเต้าเหริน”
ชายวัยกลางคนรีบโค้งกายอีกครั้ง

“เจ้าคือหม่า ซือโหมว ผู้เขียนจดหมายถึงสำนักชุนชิวใช่หรือไม่? แล้วความเกี่ยวพันกับหม่า สิงหมิงเป็น(@NameIsNovel)เช่นไร?”
อาจารย์หลัวหันกายถามขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “หม่า สิงหมิง คือทวดของข้า”
หม่า ซือโหมวรีบตอบ เสียงสั่นเครือเมื่อถูกสายตาคมกริบของอาจารย์หลัวจ้องมา

“เจ้ามี(@NameIsNovel)ผังตระกูลหรือไม่?” อาจารย์หลัวถามอีก

“มี(@NameIsNovel)ขอรับ ท่านเต้าเหรินโปรดตรวจดู”
หม่า ซือโหมวเตรียมการไว้แล้ว รีบนำสมุดปกหุ้มแพรดำส่งให้

เซินลั่วรับมาอย่างนอบน้อม แล้วยื่นต่อให้อาจารย์หลัว

อาจารย์หลัวเพียงคว้าด้วยมือเดียว พลิกเปิดดูอย่างลวกๆ สองสามหน้า ก่อนโยนคืนให้เซินลั่ว

“ครั้งหนึ่งหม่า สิงหมิง เคยเข้าศึกษาที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิว แม้มิได้(@NameIsNovel)สร้างคุณความใหญ่นัก แต่ก็เคยทำคุณประโยชน์แก่สำนัก เราจึงมอบป้ายเกียรติแก่เขา(@NameIsNovel) บัดนี้เจ้ามี(@NameIsNovel)หลักฐานว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ทายาทสายตรง ตามกฎของสำนัก เจ้าสามารถขอความช่วยเหลือจากสำนักได้(@NameIsNovel)หนึ่งครา”
อาจารย์หลัวเอ่ยเสียงเรียบ

“ขอบพระคุณท่านเต้าเหริน!”
หม่า ซือโหมวดีใจยิ่งนัก โค้งคำนับไม่หยุด พลางเชื้อเชิญทั้งสองเข้าไปในจวน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ทันทีที่(@NameIsNovel)พ้นประตูใหญ่เข้าไป เป็น(@NameIsNovel)ลานสี่เหลี่ยมกว้างราวหนึ่งฉื่อกว่า(@NameIsNovel)ๆ มี(@NameIsNovel)ถนนหินเขียวกว้างสองจั้งทอดตรงสู่ห้องโถงใหญ่ตรงกลาง

ด้านซ้ายของถนนหินเขียวเป็น(@NameIsNovel)สวนดอกไม้ต้นไม้นานาพันธุ์ ด้านขวามี(@NameIsNovel)สระน้ำกว้าง มี(@NameIsNovel)ศาลาริมน้ำเชื่อมถึงกันด้วยสะพานเล็ก สระเต็มไปด้วยใบบัวเขียวขจี แซมด้วยดอกบัวชมพูประปราย ดูงดงามนัก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ตลอดสองข้างยังมี(@NameIsNovel)เรือนล้อมลานใหญ่ แต่ด้วยกำแพงสูงจึงมองเห็นไม่ชัดเจน

เมื่อเดินข้ามลานไปถึงโถงใหญ่ ก็มี(@NameIsNovel)สาวใช้สองนางหน้าตางดงามนำชาออกมาต้อนรับ

“คุณชายหม่า ในจดหมายที่(@NameIsNovel)เจ้าส่งถึงสำนัก กล่าวเพียงคร่าวๆ ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ภูตผีอาละวาดในจวน แต่ยังมิได้(@NameIsNovel)บอกรายละเอียด ว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)อสูรหรือวิญญาณชนิดใด? มี(@NameIsNovel)ผู้ใดเห็นกับตาหรือไม่?”
อาจารย์หลัวถามขึ้นหลังจากจิบชาช้าๆ หนึ่งอึก

[Source: NameIsNovel] “เป็น(@NameIsNovel)ยามเฒ่าชื่อหวัง เขา(@NameIsNovel)เล่าว่า(@NameIsNovel)เห็นวิญญาณสตรีชุดแดง แต่ยังไม่ทันมองชัดก็สลบไปทันที วันรุ่งขึ้นก็นอนป่วยติดเตียงไม่ลุกอีก จากนั้นพวกสุนัขเฝ้าจวนก็ตายไปทีละตัว เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด… อีกทั้งทุกเช้ายังมี(@NameIsNovel)คราบเลือดเหม็นสาบปรากฏตามมุมเรือน บ้างที่(@NameIsNovel)โถงหน้า บ้างที่(@NameIsNovel)ลานหลัง หรือบางคราวถึงขั้นปรากฏในห้องนอนของข้าเอง”
หม่า ซือโหมวเล่าไปก็เหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้าซีดเผือด

ระหว่า(@NameIsNovel)งฟัง เซินลั่วก็เหลียวมองรอบโถง ความหรูหรากลับแฝงด้วยความหม่นหมองประหลาด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“แม้จนบัดนี้จะยังไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดตาย มี(@NameIsNovel)เพียงหมาไม่กี่ตัว แต่ใครจะรู้ต่อไปจะเป็น(@NameIsNovel)เช่นไร… ท่านหลัวเต้าเหริน หากท่านยอมช่วยกำจัดภูตผีครั้งนี้ ข้ายินดีถวายทองร้อยตำลึง ขอเพียงช่วยคุ้มครองสกุลหม่า!”
หม่า ซือโหมวเอ่ยเสียงสั่นพลางลุกขึ้น คารวะอย่างต่ำต้อย

“คุณชายหม่า อย่าได้(@NameIsNovel)วิตก หากเป็น(@NameIsNovel)เพียงภูตผีชั่วร้าย ข้าย่อมไม่อาจนิ่งเฉย”
อาจารย์หลัวเอ่ยเรียบๆ แต่แววตากลับแฝงความพึงใจ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หม่า ซือโหมวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจที่(@NameIsNovel)ร้อนรนค่อยสงบลงบ้าง

“คุณชายหม่า จากคำเล่าของเจ้า เรายังไม่อาจยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มันคือภูตชนิดใด ขอถามอีกครั้ง — ยามเฒ่าหวังผู้นั้นพอจะพาเราพบได้(@NameIsNovel)หรือไม่?”
อาจารย์หลัวถามต่อหลังเงียบคิดไปครู่หนึ่ง

“เรื่องนั้น…น่าเสียดาย เดิมทีเขา(@NameIsNovel)พักรักษาตัวในจวน แต่เมื่อวานครอบครัวเขา(@NameIsNovel)มาขอพากลับบ้านไป เพราะเป็น(@NameIsNovel)ห่วงสุขภาพ”
หม่า ซือโหมวตอบเสียงอ้ำอึ้ง

“ก็มิเป็น(@NameIsNovel)ไร เจ้าบอกว่า(@NameIsNovel)ทุกคืนมี(@NameIsNovel)คราบเลือดสกปรก หากข้าได้(@NameIsNovel)ตรวจดูคงพอมี(@NameIsNovel)เบาะแส คืนก่อนมันปรากฏที่(@NameIsNovel)ใด?”
อาจารย์หลัวถาม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เมื่อคืนที่(@NameIsNovel)ลานหลังบ้าน แต่กลิ่นเหม็นเกินทน จึงให้คนทำความสะอาดไปแล้ว”
หม่า ซือโหมวก้มหน้าพลางตอบอย่างอับอายอ่านตอนต่อไปฟรี

[Source: NameIsNovel] “แล้วซากสุนัขที่(@NameIsNovel)ตายเล่า? ยังเก็บไว้หรือไม่?”
อาจารย์หลัวขมวดคิ้ว ถามเสียงเข้ม

“มี(@NameIsNovel)อยู่! อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เอง!”
หม่า ซือโหมวรีบเงยหน้าตอบ สีหน้าโล่งใจ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อาจารย์หลัวจึงพยักหน้าเบาๆ โบกมือให้เขา(@NameIsNovel)นำทางไป

… [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ครู่ต่อมา ในห้องเก็บของหลังเรือน

อาจารย์หลัวคุกเข่ากึ่งนั่ง ตรวจสอบซากสุนัขดำสามตัวอย่างละเอียด ข้างหลังมี(@NameIsNovel)เซินลั่วยืนประนมมืออย่างนอบน้อม

ส่วนหม่า ซือโหมวกลับไม่กล้าเข้า มา ได้(@NameIsNovel)แต่ยืนรอด้านนอกด้วยสีหน้าหวาดหวั่น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

สุนัขทั้งสามตายมาหลายวันแล้ว ซากเหี่ยวแห้ง เลือดสดที่(@NameIsNovel)ไหลจากทวารทั้งเจ็ดก็แข็งกรัง ใบหน้าสุนัขยังบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความหวาดผวาสุดขีด ราวกับได้(@NameIsNovel)เห็นสิ่งสยองล้ำลึกก่อนตาย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เพียงเห็นสภาพศพ เซินลั่วก็นัยน์ตากระตุก ภาพวิญญาณผมยาวในหมู่บ้านกลางหุบเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)พบในแดนฝันผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อาจารย์หลัวใช้ปลายนิ้วแตะกลางหว่า(@NameIsNovel)งตาสุนัขหนึ่งตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชักมือกลับ

“ท่านอาจารย์ สุนัขพวกนี้ตายอย่างประหลาดนัก ตายด้วยเหตุใดกันแน่หรือ?”
เซินลั่วถามเสียงเบา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เลือดออกทวารทั้งเจ็ด เป็น(@NameIsNovel)อาการที่(@NameIsNovel)ถูกดูดกลืนพลังชีวิตจนสิ้น วิญญาณชั่วทั่วไปก็มี(@NameIsNovel)ความสามารถนี้ อย่าได้(@NameIsNovel)ตื่นตระหนกเกินไป”
อาจารย์หลัวตอบเสียงนิ่ง ราวไม่เห็นเป็น(@NameIsNovel)เรื่องใหญ่

ได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วก็ใจชื้นขึ้นบ้าง อย่างน้อยอาจารย์หลัวยังมั่นใจ

เมื่อเข้าใจตามนั้น อาจารย์หลัวก็ไม่เสียเวลาอีก หันกายก้าวออกจากห้องเก็บของ เซินลั่วรีบติดตามไม่ห่าง

“ท่านอาจารย์ พบสิ่งใดหรือไม่?”
หม่า ซือโหมวที่(@NameIsNovel)รออยู่รีบถามขึ้น

“ทุกสิ่งยังอยู่ในความควบคุม แต่จำต้องตรวจสอบเพิ่มเติม เจ้าจงนำพาเราเดินตรวจทั่วทั้งจวน”
อาจารย์หลัวกล่าวเรียบๆ

หม่า ซือโหมวย่อมไม่กล้าปฏิเสธ รีบเดินนำสองอาจารย์ศิษย์ไปตรวจทั่วทั้งจวนหม่า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วรู้ดีว่า(@NameIsNovel)อาจารย์หลัวกำลังตามหาที่(@NameIsNovel)ซ่อนของภูต จึงคอยสังเกตการณ์ด้วยตนเองเช่นกัน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

แต่ตรวจมาตั้งแต่ลานหลัง ลานใหญ่ ไปจนถึงเรือนซ้ายเรือนขวา กลับไม่พบสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย

“มันไม่ถูกต้อง…”
อาจารย์หลัวขมวดคิ้ว พึมพำกับตนเอง

“อาจารย์หลัว หรือว่า(@NameIsNovel)ภูตนั้นจะมาจากภายนอก แล้วหนีไปเสียแล้วตอนกลางวัน?”
เซินลั่วคาดเดา

“มิใช่ จวนตระกูลหม่าแห่งนี้ถูกกลืนด้วยกลิ่นอายหยินทั่วทั้งบริเวณ วิญญาณนั้นย่อมซ่อนตัวอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ เพียงแต่มันพรางกายแนบเนียน หาได้(@NameIsNovel)ง่ายไม่”
อาจารย์หลัวส่ายหน้า ตอบหนักแน่น

“ถ้าเช่นนั้น…หรือว่า(@NameIsNovel)ไม่อาจหามันพบ? ก่อนหน้านี้พวกข้าก็เคยเชิญนักพรตหลายท่านมา แต่ล้วนหาต้นตอไม่พบ เช่นนี้แล้วจวนข้าจะเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรดี?”
หม่า ซือโหมวสีหน้าสิ้นหวัง

“คุณชายหม่า อย่าได้(@NameIsNovel)กังวล เพียงกลอุบายภูตผีเล็กน้อย ข้ามี(@NameIsNovel)วิธีบีบให้มันเผยกายเอง”
อาจารย์หลัวแค่นเสียงเยาะเล็กน้อย คล้ายถือเป็น(@NameIsNovel)การหยาม

ว่า(@NameIsNovel)จบ เขา(@NameIsNovel)ก็สั่งให้จัดเตรียม ธูป เทียน โต๊ะบูชา พร้อมทั้งกระดาษเหลืองกับผงจินฉู

โชคดีที่(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้หม่า ซือโหมวเคยเชิญนักพรตมากำราบผี จึงมี(@NameIsNovel)ของเหล่านี้เตรียมไว้ครบ เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำสั่ง จึงให้คนรีบนำมาจัดตามคำบอกของอาจารย์หลัว จัดตั้งโต๊ะบูชาขึ้นกลางลานใหญ่ วางธูปเทียน ผลไม้ และ(@NameIsNovel)ของเซ่นทั้งหลาย สร้างเป็น(@NameIsNovel)แท่นประกอบพิธี

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ----------