หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 109
ตอนที่ 109 : พลิกชะตาเฉพาะหน้า
ตอนที่ 109
ในชั่วขณะนั้นเอง ร่างของกู่ฮวาหลิงกลับเปลี่ยนไป นางสวมชุดยาวสีม่วงอร่าม ผมดำยาวที่(@NameIsNovel)เคยสลวยกลับหดสั้นกลายเป็น(@NameIsNovel)สีม่วงเข้มเพียงประบ่า คิ้วเรียวยาวประหนึ่งขุนเขา(@NameIsNovel)ยาม วสันต์ ดวงตาส่องประกายใสดุจผิวน้ำฤดูใบไม้ร่วง ระหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วปรากฏ ตราวงกลมสีม่วง ทำให้รูปโฉมทั้งมวลดั่งสตรีงามชวนหลงใหล
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำให้เซินลั่วตกตะลึงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ก็คือ—ด้านหลังของนางพลันงอกปีกกระดูกเล็กสองข้าง กำลังกระพือช้าๆ
“เผ่าอสูร!”
เสียงคำรามสะท้านใจดังออกจากปากของอาจารย์หลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เซินลั่วเพ่งตามองอย่างละเอียด จึงเห็นชัดว่า(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)หว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของกู่ฮวาหลิงมิใช่ลวดลายงดงาม หากแต่เป็น(@NameIsNovel) ตราหัวกะโหลกเท่าปลายนิ้ว อีกทั้งยังแผ่ กระแสอสูรอันน่าสะพรึงกลัว ออกมาไม่หยุด
“สายเกินไปที่(@NameIsNovel)จะเตือนแล้ว…”
หวังฉิงซงเปล่งเสียงต่ำ พลันสะบัดแขนเสื้อออกไป หอกง้าวสั้นเล่มหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ อกของอาจารย์หลัวอย่างฉับพลัน
อาจารย์หลัวสะบัดแขนเสื้อตอบโต้ทันที กระบี่เงินทองสัมฤทธิ์ พุ่งออกมาปะทะหอกง้าว
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องสะท้อนทั่วลาน คลื่นเสียงปะทะไม่หยุด ราวกับยากจะตัดสินว่า(@NameIsNovel)อาคมศาสตราฝ่ายใดจะเหนือกว่า(@NameIsNovel)กัน
ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าอาจารย์หลัวกลับอ่อน ยวบลง กรงเล็บกระดูกซีดขาวโผล่พรวดขึ้นมาจากใต้ดิน พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน “กรี๊ด—!” กรงเล็บนั้นข่วนเข้าที่(@NameIsNovel)ขาของเขา(@NameIsNovel) เลือดสดกระเซ็น
ถูกพิษเล่นงานอยู่ก่อนแล้ว ซ้ำยังถูกกรงเล็บผีตะปบโดยไม่ทันระวัง ร่างของอาจารย์หลัวเสียสมดุล กระบี่ในมือถูกหอกง้าวสะบัดกระเด็นไปทันที ปลายหอก วกกลับพุ่งตรงเข้าสู่กระโหลกศีรษะของเขา(@NameIsNovel)!
ครืน—!!
เสียงฟ้าร้องกึกก้องสะท้านไปทั่วลาน
สายฟ้าสีขาวหนาเท่าต้นแขน ฝ่าเปรี้ยงลงมาจากท้องฟ้า กระแทกใส่หอกง้าวเต็มแรง หอกทั้งเล่มสั่นสะท้านไขว้เขว ปลายเบี่ยงเบนไปปักลงบนพื้นดินแทน
ความเงียบปกคลุมลานประหนึ่งหยุดหายใจ ทุกสายตาพุ่งจับจ้องไปยังร่างของ เซินลั่ว
ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel) ศิษย์ฝึกหัดผู้ถูกตราหน้าว่า(@NameIsNovel) “ไร้ค่า” อย่างเขา(@NameIsNovel) จะกล้าเสี่ยงใช้ ยันต์อัสนีบาต ได้(@NameIsNovel)ในยามคับขัน!
เซินลั่วก้มลงมองฝ่ามือขวาของตนเองที่(@NameIsNovel)ยังยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด ก่อนเผยรอยยิ้มขื่น
“หึ… เจ้าหนุ่ม เจ้าซ่อนพลังไว้ได้(@NameIsNovel)แนบเนียนนัก ข้าดูแคลนเจ้าไปเสียแล้ว!”
เสียงของหวังฉิงซงดังลั่น แววตาพลันเย็นยะเยือก จากฝ่ามือมี(@NameIsNovel)หมอกดำทะลักออกมา ก่อเป็น(@NameIsNovel)ดวงหน้าภูตผีอันน่าสะพรึงพุ่งเข้าหาเซินลั่วอย่างรวดเร็ว
อาจารย์หลัวไม่รอช้า ก้าวพริบตาขึ้นมาขวางหน้าศิษย์ รวดเร็วประกอบรอยมือเวทมนตร์ ก่อนผลักฝ่ามือออกไป
พลังหยางบริสุทธิ์ พลันพวยพุ่งออกมา แปรเป็น(@NameIsNovel)แสงเรืองรอง ทลายหมอกดำปีศาจจนสิ้นซาก
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)แสงนั้นจางลง ร่างอาจารย์หลัวกลับสั่นไหว ถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าซีดเซียวถูกกลืนด้วยพิษร้าย
“อาจารย์หลัว! ท่านไม่เป็น(@NameIsNovel)อะไรใช่หรือไม่!?” เซินลั่วร้องถามด้วยความร้อนรน
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะลอบฝึกวิชาเขียนยันต์ได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเอง… ดูท่าข้าคงดูแคลนเจ้าไปมากแล้ว วันนี้ ข้าจะรับเจ้าเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์สายในของข้า เจ้าจะยินดีหรือไม่?”
อาจารย์หลัวมองเขา(@NameIsNovel)ด้วยแววตาประหลาด ก่อนหยิบ แผ่นธรรมจักรกลม ออกมาจากแขนเสื้อ เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น
“ศิษย์ยินดีเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง… แต่เวลานี้เรามิสมควรหาทางหนีหรือขอรับ?” เซินลั่วตอบด้วยรอยยิ้มขื่น
“อย่ากังวลไป… เมื่อข้ารับเจ้าเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์แล้ว ย่อมหาทางรักษาชีวิตเจ้าได้(@NameIsNovel) ข้ามี(@NameIsNovel)แผนการแล้ว!”
สิ้นคำ อาจารย์หลัวยิ้มเบาๆ พลันพ่นโลหิตแท้ลงบนแผ่นธรรมจักร กลมนั้น
แผ่นธรรมจักรกลมตกถึงพื้น พลันระเบิดเป็น(@NameIsNovel)แสงขาวเจิดจ้า พุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ก่อเป็น(@NameIsNovel)เสา ศักดิ์สิทธิ์พร่ามัว กลางลาน!
“ไป!”
สิ้นเสียง เขา(@NameIsNovel)ตบหลังเซินลั่วอย่างแรง ร่างนั้นโซซัดโซเซเข้าไปในเสาแสงทันที
เซินลั่วไม่ทันตั้งตัว ร่างทั้งร่างถูกแสงขาวตรึงแน่นจนไม่อาจขยับเขยื้อน
“แย่แล้ว! หยุดเขา(@NameIsNovel)เดี๋ยวนี้!” หวังฉิงซงตวาดเสียงกร้าว พลางสะบัดแขนเสื้อ ปล่อยมวลหมอกดำทะมึนพวยพุ่งออกจากสองแขนเสื้อ
กู่ฮวาหลิงที่(@NameIsNovel)เพิ่งร่อนลงสู่พื้น เพียงสะบัดข้อมือก็มี(@NameIsNovel)หัวกะโหลกกระดูกขาวหลายหัวผุดจากใต้ดิน กระโจนเข้าใส่อาจารย์หลัวดุจฝูงสัตว์ร้าย
ในขณะเดียวกัน แม้อาจารย์หลัวไม่เอื้อนเอ่ย แต่เสียงของเขา(@NameIsNovel)กลับดังขึ้นในห้วงจิตของเซินลั่ว—
“จงนำ หยกยันต์ ไปหาบรรพจารย์ของเราโดยเร็ว ขอความช่วยเหลือจากท่าน!”
ยังไม่ทันให้เซินลั่วเข้าใจสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น อาจารย์หลัวก็ขว้าง หยกยันต์ ขนาดฝ่ามือเข้ามาใส่อ้อม อกของเขา(@NameIsNovel)
ฉับพลัน เซินลั่วรู้สึกเวียนศีรษะรุนแรง แสงขาวที่(@NameIsNovel)โอบล้อมพลันหดแน่น ราวกับร่างถูกบีบอัดเข้าไปใน แผ่นธรรมจักรกลม แล้วร่างทั้งร่างก็หายวับจากที่(@NameIsNovel)เดิม
อาจารย์หลัวเพิ่งถอนใจโล่ง ทว่า(@NameIsNovel)เบื้องหลังก็ถูกคลื่นหมอกดำทะมึนโถมซัดเข้าใส่ทันที!
เขา(@NameIsNovel)ใช้ วิชาก้าวเหินเจ็ดดาว อีกครั้ง ร่างพุ่งถลาไปข้างหน้า ทิ้งเพียงชุดเต๋าที่(@NameIsNovel)ถอดไว้ให้หมอกดำกลืนกิน
ทันทีที่(@NameIsNovel)หมอกดำโถมทับลงบนชุดเต๋า เพียงชั่วลมหายใจก็ผุพังกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าธุลี
“มันหนีไปแล้ว… ฆ่าเจ้านั่นเสีย!” หวังฉิงซงขมวดคิ้ว สั่งเสียงเย็น
กู่ฮวาหลิงชะงักเล็กน้อย ก่อนกวัดแกว่ง ปีกกระดูก ด้านหลัง เตรียมจะโผทะยานออกไป
“อสูรชั่ว เจ้าจะหนีไปไหน!” อาจารย์หลัวคำราม พลางสะบัดฝ่ามือออกไป
พลันมี(@NameIsNovel)ลำแสงสว่า(@NameIsNovel)งพุ่งจากฝ่ามือกระแทกใส่ กระจกโป๊ยข่าย ที่(@NameIsNovel)แขวนอยู่เหนือประตูใหญ่ของโถงหลัก กระจกพลันหมุนหงายลง สะท้อนแสงหนึ่งลำกลับไปยังกระจกสัมฤทธิ์อีกบานบนหอประตูหน้าลาน
ถัดนั้น แสงสะท้อนจากกระจกสัมฤทธิ์สาดไปทั่วลาน แผ่ขยายก่อเป็น(@NameIsNovel)สนามแสงครอบคลุมทั้งลานเรือน บนพื้นดินปรากฏเงาลางเลือนของ โป๊ยข่ายมหึมา
กู่ฮวาหลิงที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะทะยานขึ้น กลับชนเข้ากับม่านแสงที่(@NameIsNovel)แทบมองไม่เห็น ร่างสะบัดตกลงมาในทันที
“นี่มัน… ค่ายกลอาคมสะกดห้าม?” นางอุทาน สีหน้าถอดสีเล็กน้อย
“ช่างเถิด—ศิษย์ฝึกหัดไร้ค่า ไม่ต้องเสียเวลา เราควรจัดการหลัวหยวนเจิ้นก่อน” หวังฉิงซงก้าวเข้ามาทีละก้าว สีหน้าเคร่งเครียด
…
ฝ่ายเซินลั่ว รู้สึกเวียนหัวรุนแรง ราวกับร่างกำลังร่วงหล่นไม่สิ้นสุด เบื้องหน้ามี(@NameIsNovel)เพียงแสงขาวเจิดจ้าแผ่ไปสุดสายตา
แต่เพียงชั่วพริบตา เขา(@NameIsNovel)ก็สัมผัสพื้นแข็งใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง แสงขาวค่อยๆ จางลง ทว่า(@NameIsNovel)ความมึนงงยังไม่หาย
เขา(@NameIsNovel)ก้าวหนึ่งก้าว แต่ทรงกายไม่มั่น ร่างโซเซไปด้านหน้า ต้องรีบยกฝ่ามือยันไว้ และ(@NameIsNovel)สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึง ผนังหิน หยาบกร้าน
เมื่อทรงตัวได้(@NameIsNovel) ความเวียนศีรษะค่อยๆ คลายลง สายตากลับชัด เขา(@NameIsNovel)จึงเห็นว่า(@NameIsNovel)ตนปรากฏอยู่ใน ห้องหินสลัว ที่(@NameIsNovel)ไม่คุ้นตา
บนผนังทั้งสี่แขวนตะเกียงน้ำมันหลายดวง เปลวไฟไร้ควัน แต่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำมันชนิดประหลาด
สายตาเซินลั่วพลันสะดุดยังมุมหนึ่งของห้อง ร่างทั้งร่างตึงเครียดในฉับพลัน
ตรงนั้นมี(@NameIsNovel)เงาร่างประหลาดสองตน สวมชุดคลุมดำขาดรุ่งริ่ง ถูกหมอกดำหนาทึบห่อคลุม ลอยเอียงร่างอยู่กลางอากาศ แขนทั้งสองเหยียดไปข้างหน้า ราวกับกำลังจะกระโจนใส่อะไรสักอย่าง
เซินลั่วรีบตั้งสติ ก้าวออกไปอีกก้าว แล้วชำเลืองผ่านช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งเงาดำนั้น เห็น ชายชราผอมบาง ในชุดเต๋าสีเทาขาว สวม มงกุฎห้าขุนเขา(@NameIsNovel) กำลังประกอบรอยมือเวทมนตร์ทั้งสอง ต่อต้านมันอยู่ตรงมุมผนัง!
----------