หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 111
ตอนที่ 111 : พินัยกรรมครั้งสุดท้าย
ตอนที่ 111
สายตาของเซินลั่วตกลงบน หยกยันต์กลมธรรมดาที่(@NameIsNovel)ดูไม่โดดเด่นอะไรนัก แต่หลังจากเพ่งพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แววตาของเขา(@NameIsNovel)ก็ฉายแสงตะลึงพรึงเพริดขึ้นมาในทันที
“บรรพจารย์... หรือว่า(@NameIsNovel)นี่จะเป็น(@NameIsNovel) ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
เต๋อซื่อชราพยักหน้าช้าๆ มือทั้งสองร่ายรอยเวทอันลี้ลับต่อเนื่องไม่หยุด พลันประทับลงบนหยกยันต์ที่(@NameIsNovel)อยู่บนฝ่ามือของเซินลั่ว
ในชั่วพริบตา แสงขาววาบขึ้นจากหยกยันต์นั้น ก่อเป็น(@NameIsNovel)ม่านแสงพลิ้วไหว และ(@NameIsNovel)ภายในม่านแสงปรากฏอักษรโบราณขนาดใหญ่ เคลื่อนไหวแปรเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง เนื้อหาที่(@NameIsNovel)ปรากฏออกมา คือคัมภีร์และ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาของ “คัมภีร์หยางบริสุทธิ์”
เซินลั่วกำลังจะได้(@NameIsNovel)อ่านอย่างชัดถนัด ทว่า(@NameIsNovel)แสงขาวบนหยกยันต์พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหดกลับทันใด ตัวอักษรที่(@NameIsNovel)กำลังเปลี่ยนแปลงก็หายลับไปทั้งหมด
“เซินลั่ว... ยังมี(@NameIsNovel)อีกสิ่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าต้องทำ หากต้องการสืบทอดคัมภีร์นี้” บรรพจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น
“บรรพจารย์ โปรดชี้แนะ” เซินลั่วสูดลมหายใจลึก ตอบกลับไปด้วยความเคร่งขรึม
“เจ้าต้องตั้งสัตย์สาบานอันร้ายแรง ด้วย ‘ดวงจิตแห่งเต๋า’ ของตนเอง และ(@NameIsNovel)ในนามแห่ง สามบริสุทธิ์ ไม่ว่า(@NameIsNovel)ด้วยเหตุผลใด — ไม่ว่า(@NameIsNovel)คือการบำเพ็ญของตน หรือการฝากฝังแก่ผู้ใด เจ้าต้องรับประกันให้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) สายธารแห่งสำนักชุนชิวจะต้องดำรงอยู่ต่อไป และ(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สำคัญที่(@NameIsNovel)สุด... เจ้าจะต้องไม่ถ่ายทอดคัมภีร์หรือเวทวิชาใดๆ ที่(@NameIsNovel)อยู่ใน ‘คัมภีร์หยางบริสุทธิ์’ แก่ผู้ใดที่(@NameIsNovel)อยู่นอกสายสืบทอดของสำนักโดยเด็ดขาด”
ในแววตาของเต๋อซื่อชราผู้นั้น ปรากฏเค้าลางของเจตนาฆ่าอันเย็นเยียบที่(@NameIsNovel)ยากจะจับต้อง หากเซินลั่วคิดปฏิเสธ คงถูกสังหารพร้อมทำลายคัมภีร์ เพื่อมิให้ตกไปอยู่ภายนอก
ร่างของเซินลั่วสะท้านเบาๆ เพียงชั่วขณะก็เข้าใจ หากตนไม่ยอมสาบาน เกรงว่า(@NameIsNovel)บรรพจารย์ผู้นี้จะเลือกฆ่าเขา(@NameIsNovel)ทิ้งเสียมากกว่า(@NameIsNovel)ปล่อยคัมภีร์รั่วไหล
“อะไรนะ... เจ้าไม่เต็มใจตั้งสัตย์สาบานหรือ?” เสียงของบรรพจารย์พลันแหลมคมขึ้น เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วยังมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยตอบ
“ศิษย์ เซินลั่ว ยินดีตั้งสัตย์สาบาน!” เซินลั่วขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดุจภูผา
เพียงนั้น สีหน้าของบรรพจารย์จึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดวงตาแฝงแววเมตตาเพียงริบหรี่
ภายใต้การเฝ้ามองอย่างเข้มงวดของบรรพจารย์ เซินลั่วจึงได้(@NameIsNovel)กล่าวสัตย์สาบานอันร้ายแรง โดยอ้างอิง ดวงจิตแห่งเต๋า และ(@NameIsNovel)ในนาม สามบริสุทธิ์ หากผิดคำสัตย์ จะต้องวิบัติสิ้นสูญ ดวงจิตแตกดับ กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าธุลีไปชั่วกาล
เมื่อเซินลั่วกล่าวจบคำสุดท้ายของคำสัตย์นั้น บรรพจารย์ก็พลันผ่อนคลายความกังวลทั้งมวลลงในที่(@NameIsNovel)สุด
“นี่คือคาถาและ(@NameIsNovel)มนตราในการกระตุ้นหยกยันต์ เจ้าต้องจดจำไว้ให้แม่นยำ”
กล่าวจบ บรรพชนผู้เฒ่าก็ท่องคาถานั้นซ้ำสองครั้ง พร้อมทั้งสาธิตวิธีกระตุ้นหยกยันต์ให้เซินลั่วชมสองครา
เมื่อจำได้(@NameIsNovel)ขึ้นใจแล้ว เซินลั่วก็เก็บหยกยันต์กับสามง่ามไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง
“เอาล่ะ อย่าได้(@NameIsNovel)ชักช้าไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ เจ้าควรรีบออกไปได้(@NameIsNovel)แล้ว”
บรรพชนผู้เฒ่าจ้องมองเซินลั่วลึกซึ้ง เอ่ยเสียงหนักแน่น
“บรรพชน ข้าขอลา!”
เซินลั่วคารวะโค้งกายอย่างสงบเสงี่ยม
บรรพชนผู้เฒ่าพยักหน้ารับ ก่อนรวบรวมวิชา ร่ายรอยมือเวทมนตร์ขึ้นอีกชุดหนึ่งทันใดนั้น กระบี่แดงก็กระโจนพุ่งออกจากฝ่ามือ พุ่งตรงขึ้นสู่เพดานห้องหิน
ทุกที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คมกระบี่กวาดผ่าน เพดานหินแข็งราวกับเต้าหู้กลับพังทลาย แตกก่อเป็น(@NameIsNovel)รอยแยกกว้างหนึ่งฉื่อ เผยให้เห็นท้องนภาเบื้องบน
“ไป!”
บรรพชนผู้เฒ่าใช้มือข้างหนึ่งร่ายคาถา พลันสะบัดแขนเสื้อ ผลักฝ่ามือขึ้นด้านบน
ทันใดนั้น เซินลั่วรู้สึกถึงพลังร้อนระอุพลุ่งพล่านขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า เมื่อก้มลงก็มองเห็นแสงแดงสว่า(@NameIsNovel)งไสวรองรับร่าง คล้ายหมู่เมฆเพลิงแบกร่างเขา(@NameIsNovel)ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
เสียงหวีดหวิวของสายลมดังสนั่นหู ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างของเซินลั่วทะลุช่องว่า(@NameIsNovel)งบนเพดานหิน ทะยานออกจากผาสูงสู่ท้องนภาเบื้องบน
เซินลั่วกวาดตามองลงมาเบื้องล่าง เห็นทิวทัศน์ผืนป่าเขียวชอุ่มคุ้นตา จึงเพ่งพินิจใกล้ๆ ก็พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองกำลังลอยอยู่เหนือ เขา(@NameIsNovel)ชิงฮวา และ(@NameIsNovel)ห้องหินเมื่อครู่ก่อสร้างอยู่ภายในภูเขา(@NameIsNovel)นั่นเอง!
ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังงุนงงอยู่ พลันมี(@NameIsNovel)เสียง “ฟู่!” แหวกอากาศดังขึ้นฉับพลัน
เซินลั่วรีบหันไปตามทิศเสียง ก็เห็นเส้นพลังดำสายหนึ่งพุ่งกระแทกแสงแดงที่(@NameIsNovel)รองรับฝ่าเท้าอย่างจัง
แสงแดงแตกสลาย “เปรี๊ยะ!” ร่างของเซินลั่วเอนล้มวูบ ตกฮวบลงจากฟากฟ้า ร่วงกระแทกกิ่งใหญ่ของสนเฒ่าต้นหนึ่งอย่างแรง ก่อนจะเด้งกระแทกลงสู่พื้นเบื้องล่าง
เขา(@NameIsNovel)ฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เงยหน้าขึ้นมอง เห็นเงาดำทะมึนใหญ่กลุ่มหนึ่งทะยานผ่านเหนือศีรษะ พร้อมเสียงหัวเราะแหลม “เฮ เฮ เฮ...” อันชั่วร้าย มันหมุนวนพลันพุ่งตรงเข้าสู่ห้องหินอีกฝั่งทันที!
ในบัดดล ภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังก็สะท้านสะเทือนด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น!
สีหน้าของเซินลั่วพลันซีดเผือดลงทันที เขา(@NameIsNovel)ไม่รีรอให้เสียเวลา พุ่งทะยานออกจากพื้น วิ่งตรงไปยังทิศไกลสุดกำลัง
เสียงคำรามกึกก้องดั่งฟ้าถล่มดังต่อเนื่องมาจากทิศทางห้องหิน เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)บรรพชนผู้เฒ่าได้(@NameIsNovel)เปิดศึกปะทะกับผู้บุกรุกแล้ว
เคราะห์ดีที่(@NameIsNovel)เงามืดสีดำดูจะยังไม่ทันสังเกตเห็นเขา(@NameIsNovel) เซินลั่วจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขา(@NameIsNovel)วิ่งราวสามถึงสี่ลี้ ความหวาดกลัวค่อยๆ เบาบางลง ความคิดจึงค่อยกลับมาตั้งมั่น เขา(@NameIsNovel)เริ่มมองสำรวจรอบกาย ทว่า(@NameIsNovel)เพียงแค่เหลือบตาเห็น ใบหน้าก็พลันซีดเผือดลงอีกครั้ง ก้าวเท้าชะงักค้างอยู่กับที่(@NameIsNovel)
สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นตรงหน้า คือสำนักชุนชิวและ(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ชิงฮวาที่(@NameIsNovel)ตั้งอยู่ กลับถูกปกคลุมด้วยม่านแสงสีเทามหึมา ครอบคลุมทั้งภูเขา(@NameIsNovel) ก้อนเมฆสีเทากรุ่นหมุนวนอยู่เบื้องบน
ภายในเมฆหมอกเหล่านั้น มี(@NameIsNovel)อักขระสีเทานับไม่ถ้วนกระพริบวูบวาบไม่หยุด ลมอัปมงคลโหมพัดพาเมฆหมอกทะมึนเคลื่อนคลุมสำนักชุนชิวทั่วทั้งฟ้า อากาศแปรปรวนด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือก ปราณหยินหนาแน่นจนเกล็ดน้ำแข็งสีเทาเริ่มก่อตัวเกาะบนใบไม้รอบด้าน
เซินลั่วลังเลเพียงครู่หนึ่ง ก็เหินกายขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ก้าวรวดเร็วปีนขึ้นสู่ยอดไม้ เพียงพอมองเห็นม่านแสงสีเทาชัดเจน ใบหน้าก็มืดหม่นลงทันที
ม่านแสงนั้นปิดตายรอบด้าน ห่อหุ้มทั้งสำนักชุนชิวอย่างแน่นหนา จากสายตาเขา(@NameIsNovel) มองไม่เห็นแม้แต่ช่องทางเล็ดลอด
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ด้วยพลังปราณหยินที่(@NameIsNovel)ท่วมท้น และ(@NameIsNovel)อักขระแสงนับพันที่(@NameIsNovel)เต้นระรัวอยู่บนม่านแสง ต่อให้ทุ่มสุดกำลังด้วยพลังที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ในเวลานี้ ก็ยากเกินจะทำลายได้(@NameIsNovel)แม้เพียงเสี้ยว
ใจเซินลั่วหนักอึ้งยิ่งนัก เขา(@NameIsNovel)ไม่รอช้าอยู่บนยอดไม้ รีบไต่ลงมาอีกครั้ง ดวงคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
แม้เขา(@NameIsNovel)จะยังไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดบุกโจมตีสำนักชุนชิว แต่จากฝีมือการลงมือที่(@NameIsNovel)เด็ดขาดราวฟ้าผ่า พุ่งตรงปักค่ายกลครอบปิดเช่นนี้ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)มุ่งหมายจะสังหารล้างผลาญอย่างไม่ไว้หน้า! เช่นนี้แล้ว เขา(@NameIsNovel)จะนำ “คัมภีร์หยางบริสุทธิ์” หลบหนีออกไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
เซินลั่วนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนกัดฟันกระทืบเท้าแรงหนึ่ง พลันหันกายวิ่งตรงไปยังลานศิลาสีฟ้าทางทิศตะวันออกของสำนักชุนชิว
ครั้งนี้เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)อำพรางพลังอีกต่อไป ร่างพุ่งทะยานฝ่าป่าภูเขา(@NameIsNovel)ดั่งวิญญาณวานรเหินเวหา มองจากไกลดุจเงาวูบวาบ ก้าวเพียงไม่กี่อึดใจ ก็ถึงเชิงเขา(@NameIsNovel)ด้านทิศตะวันออก ทว่า(@NameIsNovel)เท้ากลับหยุดชะงักกึก
เสียงโกลาหลแห่งการต่อสู้ ดังปนเสียงกรีดร้องโหยหวน พรั่งพร้อมด้วยเสียงคำรามหิวกระหายโลหิตดังลั่นออกมาจากเบื้องหน้า เสียงเหล่านั้นฟังดูน่าขนลุกเกินกว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เสียงมนุษย์
เปลือกตาของเซินลั่วกระตุกถี่สองสามครั้ง มือกำสามง่ามแน่น ก่อนสูดลมหายใจลึก เดินเร่งตรงไปข้างหน้า
เพียงไม่นานก็มาถึงเชิงเขา(@NameIsNovel)ด้านตะวันออก เขา(@NameIsNovel)กดลมหายใจกลั้นไว้แน่น พลางมองภาพเบื้องหน้า
สำนักชุนชิวที่(@NameIsNovel)เคยสะอาดงดงาม กลับแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ขุมนรกโลหิตทั่วทั้งเขา(@NameIsNovel) ศิษย์มากมายล้มตายไร้ชีวิต ร่างกระจัดกระจายเกลื่อนอยู่ท่ามกลางบ่อเลือดแดงฉาน อสูรชั่วร้ายจำนวนมากกำลังอาละวาด!
ทั้งอสูรศพร่างเน่าเหม็นที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยพบในความฝัน อสูรศพหมาป่าเน่า ดวงตาแดงก่ำส่องแสง และ(@NameIsNovel)สุนัขปีศาจห่อหุ้มด้วยพลังหยินอัปมงคล พากันคำรามโหดร้าย กระโจนไล่ฆ่าไม่หยุดหย่อน
ศิษย์ที่(@NameIsNovel)เหลือของสำนักชุนชิวพากันต้านทานอย่างสิ้นหวัง บ้างรวมกลุ่ม บ้างสู้ประปราย ทว่า(@NameIsNovel)อสุรกายศพและ(@NameIsNovel)สุนัขปีศาจเหล่านั้นกลับแข็งแกร่งผิดธรรมชาติ ไม่เกรงกลัวคมดาบหรือบาดแผล แม้มี(@NameIsNovel)เพียงศิษย์รุ่นพี่ผู้ฝึกตนสูงส่งบางส่วนที่(@NameIsNovel)ยังคงยืนหยัดต่อกรได้(@NameIsNovel) แต่ศิษย์ส่วนใหญ่กลับถูกสังหารอย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องโหยหวนสะท้อนดังไปทั่วทุกสารทิศ
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)จำนวนอสุรกายศพและ(@NameIsNovel)สุนัขปีศาจมี(@NameIsNovel)ไม่มากนัก มิเช่นนั้นแล้ว ศิษย์ทั้งสำนักชุนชิวคงถูกสังหารจนสิ้น!
----------