หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 134
ตอนที่ 134 : การพบครอบครัว
ตอนที่ 134
เขา(@NameIsNovel)เหมือนจะหยิบถ้วยสุราเล็กสองใบออกมาจากอากาศ รินสุราให้ทั้งเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ตนเอง จากนั้นกระดกถ้วยชนกันแล้วดื่มลงไป
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งดูเหมือนจะรู้จักร้านอาหารและ(@NameIsNovel)โรงเตี๊ยมทุกแห่งบนถนน ก็พลางอธิบายเล่าเรื่องอย่างละเอียดให้เซินลั่วฟัง
เมื่อผ่านแม่น้ำสายหนึ่งที่(@NameIsNovel)ไหลผ่านกลางนคร ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งปกติไม่ค่อยจะมองอะไรนัก กลับโน้มตัวออกไปทางหน้าต่างรถม้า มองออกไปด้วยท่าทีสนใจ
เซินลั่วมองตามสายตา ก็เห็นตึกแถวสองฝั่งลำน้ำตั้งเรียงรายแน่นขนัด ส่วนใหญ่ประดับโคมไฟและ(@NameIsNovel)ธงทิวสีสันสดใส แม้แต่ในลำน้ำก็ยังมี(@NameIsNovel)เรือสำราญที่(@NameIsNovel)ตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตาลอยอยู่
“ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้คือที่(@NameIsNovel)ใดกัน?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“เจ้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินบทกลอน ‘ค้างเรือริมฉินหวย ยามราตรีหน้าสุราคาร’ หรือไม่? ที่(@NameIsNovel)นี่ก็คือแม่น้ำฉินหวย แหล่งที่(@NameIsNovel)ผู้คนมาดื่มสุราบุปผา ข้าจะพาเจ้ามาสัมผัสสักคืนหนึ่ง” ไป๋เสี่ยวเถียนโอบแขนรอบบ่าเซินลั่ว พลางหัวเราะเอ่ย
“ไม่แปลกเลย กลิ่นน้ำหอมจึง อบอวลแรงนัก… เราเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์สำนักเต๋า ควรจะเว้นห่างเสียหน่อยจากสถานเริงรมย์และ(@NameIsNovel)สุราเช่นนี้” เซินลั่วเอ่ยพลางขมวดคิ้ว
“เจ้านี่ช่างไม่เข้าใจเลยมิใช่หรือ? คำโบราณว่า(@NameIsNovel)ไว้ ‘เมื่อข้ามพ้นกิเลสตัณหา จิตแห่งเต๋าย่อมมั่นคงดั่งศิลา’ หากไม่ผ่านการลิ้มรสสิ่งยั่วยวนแห่งโลกีย์ จะตัดขาดความฟุ้งซ่านทั้งปวงได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวโต้กลับอย่างไม่ใส่ใจ
รถม้าวิ่งผ่านถนนหลวงในนครเรื่อยไป จนเมื่อเลี้ยวเข้าสู่ทิศใต้ ผู้คนตามสองข้างทางก็น้อยลงเรื่อย ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยคฤหาสน์โอ่อ่าหรูหรามากขึ้น
ท้ายที่(@NameIsNovel)สุด รถม้าก็หยุดลงหน้าลานคฤหาสน์ใหญ่แห่งหนึ่ง
เมื่อเซินลั่วก้าวลงจากรถ สิ่งแรกที่(@NameIsNovel)เห็นคือสิงห์หินสลักสูงเสมอคน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องข้าง กรงเล็บเหยียบลูกกลมที่(@NameIsNovel)เจาะลวดลายกลวง ดูสง่างามยิ่งนัก
ห่างจากสิงห์หินออกไปไม่กี่ก้าว เป็น(@NameIsNovel)บันไดศิลาสามชั้นทอดขึ้นไปสู่หอประตูสูงสองชั้น ประตูใหญ่ตรงกลางเปิดอ้าออก ป้ายปักมหึมาแขวนอยู่เหนือซุ้ม มี(@NameIsNovel)อักษรคำว่า(@NameIsNovel) “คฤหาสน์ไป๋” แกะสลักเป็น(@NameIsNovel)ตัวทองบนพื้นแดงสด
เห็นหัวสิงห์ทองเหลืองที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เคาะประตู กับหมุดทองเหลืองสี่สิบเก้าดอกตอกเรียงอยู่บนบานประตูแดงสดนั้นแล้ว เซินลั่วถึงกับอดชื่นชมจากก้นบึ้งหัวใจมิได้(@NameIsNovel)
ดูเหมือนทางคฤหาสน์จะได้(@NameIsNovel)รับข่าวล่วงหน้าแล้ว เพราะมี(@NameIsNovel)บ่าวไพร่และ(@NameIsNovel)สาวใช้กว่า(@NameIsNovel)หนึ่งโหลยืนเรียงแถวรอคอยอยู่หน้าประตูใหญ่ด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม
เมื่อเห็นไป๋เจียงเฟิงและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนมาถึง เหล่าคนรับใช้ต่างรีบโค้งคำนับต้อนรับทันที เซินลั่วจึงเดินตามไป๋เสี่ยวเถียน แล้วถูกกลุ่มบ่าวไพร่นำพาเข้าสู่คฤหาสน์ไปพร้อมกัน
มื่อเดินเข้าสู่ลานหน้าเรือน คุณหญิงชราผมขาวผู้หนึ่ง แต่งกายสง่างาม มี(@NameIsNovel)สาวใช้คอยประคองอยู่ข้างกาย ออกมาต้อนรับ
ทันทีที่(@NameIsNovel)นางเห็นไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งยังมี(@NameIsNovel)บาดแผลบนร่าง ดวงตาก็เต็มไปด้วยความห่วงใย อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยตำหนิเขา(@NameIsNovel)อยู่เนือง ๆ
หลังการแนะนำจากไป๋เสี่ยวเถียน เซินลั่วจึงได้(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)นางคือ ท่านย่าของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ยังเป็น(@NameIsNovel) มารดาโดยกำเนิดของไป๋เหอเฉิง ผู้เป็น(@NameIsNovel)ประมุขตระกูลไป๋คนปัจจุบัน
คุณหญิงชราปฏิบัติต่อเซินลั่วซึ่งเป็น(@NameIsNovel)สหายสนิทของหลานชายด้วยความเมตตาในทันที และ(@NameIsNovel)สั่งให้คนครัวจัดเตรียมงานเลี้ยงหรูหราเพื่อต้อนรับ
เซินลั่วถึงกับรู้สึกซาบซึ้งใจและ(@NameIsNovel)เก้อเขินเล็กน้อย
ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง แต่งกายคล้ายกับหัวหน้าคนรับใช้ รีบเดินเข้ามา เขา(@NameIsNovel)ค้อมกายคารวะต่อคุณหญิงชราและ(@NameIsNovel)ไป๋เจียงเฟิง พลางเอ่ยว่า(@NameIsNovel)
“ท่านประมุข รออยู่ที่(@NameIsNovel)ห้องหนังสือหลังเรือน ขอให้คุณชายและ(@NameIsNovel)แขกผู้มาเยือนเข้าไปก่อน”
“เช่นนั้นก็พากันไปเถิด เรื่องสำคัญต้องมาก่อน” คุณหญิงชราพยักหน้ารับคำด้วยความเข้าใจ
“ขอรับ หลังคารวะบิดาแล้ว ข้าจะกลับมานั่งเป็น(@NameIsNovel)เพื่อนท่านย่า” ไป๋เสี่ยวเถียนรีบรับคำทันที
ทั้งสามจึงเดินผ่านลานเรือนหลายชั้น และ(@NameIsNovel)สวนอีกสองแห่ง ก่อนจะไปถึงเขตเรือนหลังของคฤหาสน์
ในห้องหนังสือ เซินลั่วได้(@NameIsNovel)พบกับ ไป๋เหอเฉิง ผู้เป็น(@NameIsNovel)ประมุขตระกูลไป๋ เดิมทีเขา(@NameIsNovel)คาดว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)บุรุษวัยกลางคนผู้สง่างาม แต่กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)บุรุษวัยเพียงสามสิบกว่า(@NameIsNovel) รูปโฉมหล่อเหลา ไม่ต่างจากไป๋เสี่ยวเถียน
เมื่อเห็นทั้งสามเข้ามา ไป๋เหอเฉิงวางตำราที่(@NameIsNovel)ถืออยู่ ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะ มองไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)สหายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยว่า(@NameIsNovel)
“เห็นสภาพของพวกเจ้าแล้ว คงลำบากไม่น้อยระหว่า(@NameIsNovel)งการเดินทางซินะ?”
“โชคดีที่(@NameIsNovel)ท่านปู่สามมาถึงทันเวลา ขับไล่นางอสูรไปได้(@NameIsNovel)ในยามวิกฤติ มิเช่นนั้นท่านพ่อคงต้องเป็น(@NameIsNovel)ห่วงหนัก” ไป๋เสี่ยวเถียนยิ้มเอ่ย
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงแนะนำเซินลั่วแก่บิดา และ(@NameIsNovel)เล่าว่า(@NameIsNovel)การรอดพ้นครั้งนี้ ล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพราะการช่วยเหลือซึ่งกันและ(@NameIsNovel)กัน
“ทำได้(@NameIsNovel)ดีแล้ว ประสบการณ์เช่นนี้ เหนือกว่า(@NameIsNovel)การปิดเรือนบำเพ็ญเพียรอยู่บ้านถึงสามปี” ไป๋เหอเฉิงพยักหน้าชื่นชม
“ท่านประมุข เหตุการณ์ครานี้อันตรายยิ่ง ผู้ที่(@NameIsNovel)ไล่ล่าพวกเขา(@NameIsNovel)คือผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าอสูร ในระดับอิงปราณ การที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ทนทานได้(@NameIsNovel)จนข้ามาถึงถือว่า(@NameIsNovel)ยากยิ่ง” ไป๋เจียงเฟิงก้าวออกมาข้างหน้า เล่าเหตุการณ์ตอนตนพบไป๋เสี่ยวเถียนกับพวก
“ครั้งนี้ล้วนเป็น(@NameIsNovel)บุญคุณของลุงสาม ที่(@NameIsNovel)ทำให้เสี่ยวเถียนยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่” ไป๋เหอเฉิงฟังแล้วถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะโค้งกายคารวะอย่างจริงใจ
“ท่านประมุขไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเกรงใจเกินไป เสี่ยวเถียนคือเสาหลักในอนาคตของตระกูลไป๋เรา ในฐานะผู้อาวุโสแล้ว เรื่องเช่นนี้ย่อมเป็น(@NameIsNovel)หน้าที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ข้าควรกระทำ” ไป๋เจียงเฟิงรีบหลบกายไปด้านข้าง ปฏิเสธไม่ยอมรับการโค้งคำนับนั้น
“เสี่ยวเถียน เรื่องที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นกับ สำนักชุนชิว ครานี้เป็น(@NameIsNovel)เช่นไร? จงเล่ามาโดยละเอียด” ไป๋เหอเฉิงเอ่ยถามพลางมองไปยังไป๋เสี่ยวเถียน
ไป๋เสี่ยวเถียนจึงเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ในวันนั้นทั้งหมด ทว่า(@NameIsNovel)ในถ้อยคำหาได้(@NameIsNovel)เอ่ยถึง คัมภีร์หยางบริสุทธิ์ แต่อย่างใด
เซินลั่วเองก็เสริมในสิ่งที่(@NameIsNovel)ตนรู้ แต่ก็เช่นกัน เขา(@NameIsNovel)ปกปิดเรื่อง คัมภีร์หยางบริสุทธิ์ เอาไว้
“ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)แม้แต่บรรพชนแห่งสำนักชุนชิวก็มิอาจรอดพ้น... เซินลั่ว เจ้าพำนักอยู่ที่(@NameIsNovel)จวนตระกูลไป๋ก่อนก็แล้วกัน ภายหลังข้าจะอาศัยนามของตระกูลไป๋ ประสานกับสำนักบำเพ็ญเพียรตนอื่น ๆ เพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ให้ถี่ถ้วน จนกว่า(@NameIsNovel)จะหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังได้(@NameIsNovel)แน่นอน” ไป๋เหอเฉิงกล่าว สีหน้าเขา(@NameIsNovel)ยิ่งฟังยิ่งเคร่งขรึม
“ท่านลุง ข้าเห็นว่า(@NameIsNovel)ตัวละครสำคัญสองคนในเหตุการณ์นี้ก็คือ หวังฉิงซง ผู้ทรยศต่อสำนัก และ(@NameIsNovel)กู่ฮวาหลิงซึ่งกลายร่างเป็น(@NameIsNovel)อสูร หากสามารถจับใครสักคนได้(@NameIsNovel) ความจริงก็จะกระจ่าง” เซินลั่วพลันเอ่ยขึ้น
“ทั้งสองผู้นี้แท้จริงก็คือต้นตอแห่งหายนะของสำนักชุนชิว” ไป๋เหอเฉิงพยักหน้า มองเซินลั่วพลางเห็นพ้อง
“ในนามของเหล่าศิษย์ผู้ล่วงลับแห่งสำนักชุนชิว ข้าขอขอบคุณท่านลุงที่(@NameIsNovel)ช่วยเหลือ เซินลั่วสำนึกในบุญคุณนี้อย่างยิ่ง” เซินลั่วกล่าวพลางโค้งกายลึก
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมากพิธีหรอกหนุ่มน้อย! หลังผ่านการผจญภัยครั้งนี้ เจ้าคงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย เสี่ยวเถียน เจ้าพาเซินลั่วไปพักผ่อนเถิด” ไป๋เหอเฉิงโบกมือพลางสั่ง
เมื่อทั้งสองโค้งคำนับแล้วออกไป ไป๋เหอเฉิงจึงหันมามองไป๋เจียงเฟิงพลางถามว่า(@NameIsNovel)
“ลุงสาม ท่านเห็นสิ่งใดที่(@NameIsNovel)ไม่ชอบมาพากลในตัวเซินลั่วบ้างหรือไม่?”
“จากถ้อยคำและ(@NameIsNovel)กิริยา ดูไปแล้วคล้ายเขา(@NameIsNovel)เคยเป็น(@NameIsNovel)บุตรหลานตระกูลร่ำรวย ก่อนจะเข้าสำนักชุนชิว อีกทั้งเสี่ยวเถียนก็ดูจะวางใจเขา(@NameIsNovel)มาก หากมิใช่เพราะต่างฝ่ายต่างค้ำจุนกันมา ก็คงมิอาจทนรอดจนข้าไปถึงได้(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)สำคัญฝีมือของเขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มาจากสำนักชุนชิว อย่างเดียว ต้องได้(@NameIsNovel)รับโอกาสพิเศษบางอย่าง เขา(@NameIsNovel)อาจเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์เพียงผู้เดียวที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตจากสำนักชุนชิว นอกเหนือจากเสี่ยวเถียน” ไป๋เจียงเฟิงไตร่ตรองพลางตอบ
“ก็ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงเห็นว่า(@NameIsNovel)บุรุษผู้นี้มิใช่คนธรรมดา อาจยังปกปิดความลับบางอย่างของสำนักชุนชิวอยู่ จงสั่งคนไปสืบประวัติของเขา(@NameIsNovel) หากไม่พบปัญหา ก็ให้เสี่ยวเถียนค่อย ๆ ชักชวนดู ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะยอมมาสังกัดตระกูลไป๋เราหรือไม่... โลกทุกวันนี้ยิ่งวุ่นวาย สำนักบำเพ็ญเพียรตนเล็ก ๆ ที่(@NameIsNovel)ถูกกวาดล้างเช่นสำนักชุนชิว ก็มิใช่เรื่องแปลก เราจำต้องเร่งสะสมกำลังโดยด่วน” ไป๋เหอเฉิงกล่าวพลางพยักหน้า
“เวลานี้ตระกูลไป๋ของเรายังพอมี(@NameIsNovel)ศักดิ์ศรีค้ำตนเองได้(@NameIsNovel)อยู่ แต่สำนักภายนอกจำนวนมาก ล้วนเชื่อคำพยากรณ์แห่ง หายนะสวรรค์ปฐพี วงการบำเพ็ญเพียรตนดูเงียบสงบภายนอก หากแท้จริงแล้วกระแสธารอันปั่นป่วนได้(@NameIsNovel)ก่อตัวขึ้นแล้ว เหตุการณ์สำนักชุนชิว ข้าดูแล้วโอกาสหาตัวการเบื้องหลังแท้จริงคงไม่ง่ายนัก เราควรตรวจสอบภายในตระกูลเราอย่างละเอียดด้วยเช่นกัน” ไป๋เจียงเฟิงเสนอความเห็น
“สิ่งที่(@NameIsNovel)เราทำได้(@NameIsNovel)ในเวลานี้ ก็คือสอดส่องตรวจตราภายในให้รอบคอบ ป้องกันไม่ให้พวกอสูร ลอบแทรกซึมเข้ามา วันก่อนท่านบรรพชนเองก็กล่าวถึง หายนะสวรรค์ปฐพี เช่นกัน และ(@NameIsNovel)ยังรู้สึกกดดันยิ่งนัก” ไป๋เหอเฉิงกล่าวช้า ๆ
“เจียงเฟิง... เหอเฉิง...”
ทันใดนั้นเอง เสียงชราหนึ่งก็ดังขึ้นในห้วงจิตของพวกเขา(@NameIsNovel)โดยตรง
----------