หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 135
ตอนที่ 135 : สนทนาเรื่อยเปื่อย
ตอนที่ 135
“ท่านบรรพชน” ไป๋เหอเฉิงกับไป๋เจียงเฟิงเอ่ยตอบรับอย่างเคร่งขรึมในบัดดล
“เรื่องสำนักชุนชิว ข้าได้(@NameIsNovel)รับทราบแล้ว แต่เวลานี้มิใช่ประเด็นสำคัญที่(@NameIsNovel)สุด”
น้ำเสียงแห่งเจตสื่อจิตของบรรพชนตระกูลไป๋ดังสะท้อนเข้ามาในใจทั้งสอง
ไป๋เหอเฉิงกับไป๋เจียงเฟิงมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด เพียงยืนนิ่งสงบ เฝ้ารอฟังคำสั่งจากบรรพชน
“สำนักชุนชิวถูกทำลายแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)เสี่ยวเถียนยังมิได้(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญคัมภีร์หยางบริสุทธิ์โดยสมบูรณ์
จงส่งเขา(@NameIsNovel)ไปยังสำนักบำเพ็ญเพียร อื่น ๆ เพื่อให้ได้(@NameIsNovel)ร่ำเรียนเคล็ดวิชาลึกล้ำ
อาศัยโอกาสนี้เร่งรุดพลังให้ก้าวหน้าโดยเร็ว”
บรรพชนตระกูลไป๋กล่าวต่อด้วยเสียงสื่อจิต
“โปรดชี้แนะว่า(@NameIsNovel)ควรส่งไปแห่งหนใด ท่านบรรพชน” ไป๋เหอเฉิงถามขึ้นด้วยความเคารพรู้ว่า(@NameIsNovel)
หากบรรพชนเอ่ยถึง ย่อมไม่ใช่สิ่งไร้เหตุผลแน่นอน
“ครั้งกระโน้น ข้ายังมี(@NameIsNovel)เส้นสัมพันธ์ กับวัดหัวเซิงอยู่บ้าง
บัดนี้ข้าได้(@NameIsNovel)ส่งจดหมายไปแล้ว อีกไม่กี่วันคงได้(@NameIsNovel)รับการตอบกลับ”
บรรพชนตระกูลไป๋ถ่ายทอดสื่อจิตต่อ
ได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น แววตาของไป๋เหอเฉิงก็พลันฉายประกายปลาบปลื้มออกมา
วัดหัวเซิง ตั้งอยู่ใกล้นครฉางอัน เป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในสำนักบำเพ็ญเพียรชั้นแนวหน้าของราชวงศ์ถัง
วิชา “วัชรปราบอสูร” ของพวกเขา(@NameIsNovel)ขึ้นชื่อยิ่ง
ห่างชั้นกว่า(@NameIsNovel)วิชาของสำนักชุนชิวไปมาก
“หากเสี่ยวเถียนสามารถได้(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)วัดหัวเซิง ก็ถือเป็น(@NameIsNovel)วาสนาล้ำเลิศต่อสายตระกูลเราแล้ว”
ไป๋เจียงเฟิงเอ่ยความคิดออกมาอย่าง อดมิได้(@NameIsNovel)
“อย่าเพิ่งปรีดาจนเกินไป เส้นสัมพันธ์ ที่(@NameIsNovel)ข้ามี(@NameIsNovel)กับวัดหัวเซิงนั้น เพียงพอแค่เปิดโอกาส
ให้เสี่ยวเถียนเข้าสู่เขตประตูเขา(@NameIsNovel)เท่านั้น เกรงว่า(@NameIsNovel)ย่อมได้(@NameIsNovel)เริ่มต้นเพียงศิษย์สายนอก
หากอยากเรียนรู้เคล็ดวิชาขั้นสูงจริง ๆ ก็จำต้องเพียรพยายามด้วยตนเอง”
น้ำเสียงบรรพชนดังขึ้นอีกครั้ง
“เสี่ยวเถียนมี(@NameIsNovel)พรสวรรค์สูง เพียงแต่จิตใจยังเสรีเกินไปบ้าง
ทำให้การบำเพ็ญเพียรมิได้(@NameIsNovel)ก้าวหน้าเท่าที่(@NameIsNovel)ควร การถูกฝึกฝนรอบนี้คงทำให้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความขยันมุ่งมั่นมากขึ้น
มิให้เสียแรงบรรพชนที่(@NameIsNovel)ฟูมฟัก” ไป๋เหอเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคารพ
เมื่อการสื่อจิตสิ้นสุดลง บรรพชนก็เงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความยินดีปรีดาในใจของไป๋เหอเฉิงกับไป๋เจียงเฟิง
…
อีกด้านหนึ่ง เซินลั่วก็กำลังติดตามเสี่ยวเถียนกลับไปยังเรือนพักของเขา(@NameIsNovel)
เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้าสู่ลานเรือน หญิงสาววัยราวสิบสามสิบสี่ปี นุ่งห่มชุดสาวใช้เอื้อนเอ่ยต้อนรับด้วยเสียงใสหวาน
“คุณชาย~”
“ชิงซิ่ว เหตุใดเจ้ามิได้(@NameIsNovel)ออกมารับข้าที่(@NameIsNovel)หน้าประตูใหญ่?”
ไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อเห็นนางก็ยิ้มออกมา เอื้อมมือไปบีบแก้มกลมใสของนางเบา ๆ
“เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)คุณชายจะพาแขกกลับมา ข้าก็มัวยุ่งจัดเตรียมห้องรับรองให้เรียบร้อย พอเร่งรีบจนหวนคิดได้(@NameIsNovel)อีกที คุณชายก็ถูกท่านผู้นำตระกูลเรียกตัวไปแล้ว ข้าจึงกลับมารออยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เจ้าคะ”
สาวน้อยเอ่ย พลางลูบแก้มตนเอง
“นางคนนี้ชื่อ ชิงซิ่ว รับใช้ข้ามาตั้งแต่หกขวบ แม้จะเป็น(@NameIsNovel)สาวใช้ แต่ข้ากลับถือว่า(@NameIsNovel)นางเป็น(@NameIsNovel)ดั่งน้องสาวแท้ ๆ”
ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยแนะนำพร้อมกับชี้มายังเซินลั่ว มิได้(@NameIsNovel)วางท่าคุณชายแม้แต่น้อย
“ข้าน้อยชิงซิ่ว คารวะคุณชายเซิน”
นางรีบรุดก้มศีรษะถวายคำนับทันที
“เรียกข้าว่า(@NameIsNovel) พี่เซิน ก็พอ ไม่ต้องมากพิธี”
เซินลั่วโบกมือหัวเราะตอบอย่างกันเอง
“คุณชายเจ้าคะ พี่เซินเจ้าคะ… พวกท่านย่อมเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ห้องอาบน้ำยาสมุนไพรได้(@NameIsNovel)จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เหตุใดไม่ชำระกายเสียหน่อยให้สดชื่น?”
ชิงซิ่วนำทั้งสองไปยังด้านหน้าเรือนพลางเอ่ย
“พูดถึงแล้วก็จริง ตอนนี้ข้ารู้สึกเมื่อยล้าทั่วร่างเลยทีเดียว ชิงซิ่ว เจ้าพาเซินลั่วไปยังห้องอาบน้ำก่อนเถิด ส่วนข้า จะให้ผู้อื่นมาช่วยจัดการ”
ไป๋เสี่ยวเถียนหัวเราะ พลางขยับไหล่ที่(@NameIsNovel)แข็งตึง
“รับทราบเจ้าคะ”
ชิงซิ่วก้มศีรษะรับคำอย่างคล่องแคล่ว
ว่า(@NameIsNovel)ดังนั้น ไป๋เสี่ยวเถียนก็หันหลังกลับเรือนตนเอง ส่วนเซินลั่วถูกชิงซิ่วนำเข้าสู่ห้องรับรอง
เมื่อก้าวเข้าไป เซินลั่วก็รู้สึกตื่นตาไปทั้งสิ้น
แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงห้องรับรองแขก แต่กลับหรูหรากว่า(@NameIsNovel)ห้องโถงใหญ่ในบ้านของเขา(@NameIsNovel)เสียอีก
เผยให้เห็นความมั่งคั่งโอ่อ่าของตระกูลใหญ่ชัดถนัดตา
พอเข้ามา สิ่งแรกที่(@NameIsNovel)เห็นกลับมิใช่เตียง แต่เป็น(@NameIsNovel)ห้องโถงเล็ก มี(@NameIsNovel)โต๊ะ เก้าอี้ และ(@NameIsNovel)ชุดน้ำชา
ถัดไปอีกชั้นประตูจึงเป็น(@NameIsNovel)ห้องนอนพักอาศัยจริง
ชิงซิ่วเดินนำพลางผลักประตูห้องด้านใน กลิ่นหอมแรงพลันกระจายออกมา
เป็น(@NameIsNovel)กลิ่นผสมระหว่า(@NameIsNovel)งสมุนไพรบำรุงและ(@NameIsNovel)บุปผาอันสดใหม่
“กลิ่นนี้หอมเอิบอิ่มแต่ไม่เลี่ยน อุ่นละมุนแต่ไม่ร้อนแรง ช่วยให้ร่างกายและ(@NameIsNovel)จิตใจผ่อนคลาย ดูจากกลิ่นแล้ว คงใส่สมุนไพรที่(@NameIsNovel)ช่วยกระตุ้นโลหิตและ(@NameIsNovel)เปิดเส้นปราณ เช่น ดอกคำฝอย และ(@NameIsNovel)ตังกุย รวมถึงสมุนไพรที่(@NameIsNovel)ช่วยระงับใจคลายเครียดอีกหลายชนิด ใช่หรือไม่?”
เซินลั่วเอ่ยพลางสูดกลิ่นที่(@NameIsNovel)หน้าประตู
“ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)พี่เซินจะรอบรู้เรื่องการแพทย์ด้วยเจ้าคะ! ถูกต้องทุกประการ”
ชิงซิ่วเอามือเรียวบอบบางปิดริมฝีปาก พลางตอบด้วยแววตาสดใส
“ก็พอรู้อยู่บ้าง มิได้(@NameIsNovel)เก่งกาจปานใด”
เซินลั่วหัวเราะพลางตอบกลับ
“หาใช่เช่นนั้นไม่! มี(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่(@NameIsNovel)คุณชายของเราจะถือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สหายแท้จริง เรื่องนี้ก็สะท้อนแล้วว่า(@NameIsNovel)พี่ใหญ่เซินต้องมี(@NameIsNovel)ความสามารถมิธรรมดาแน่นอน” รอยยิ้มบนใบหน้ากลมของชิงซิ่ว ยังคงไม่จางหาย พลางเอ่ยตอบด้วยความมั่นใจ
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องด้านใน เซินลั่วก็เห็นเตียงงาช้างแกะสลักตั้งชิดผนังฝั่งซ้าย ส่วนด้านขวากั้นด้วยฉากไม้ ม่านหมอกสีขาวลอยเอื่อยออกมาจากเบื้องหลังฉากนั้น
“พี่ใหญ่เซิน ข้าจะไปเรียกสาวใช้สองคนมาเพื่อปรนนิบัติท่านยามอาบน้ำ” ชิงซิ่วก้าวเข้ามา เอื้อมมือหมายจะช่วยปลดเสื้อผ้าให้
เซินลั่วรีบเบี่ยงกายออกทันที พลางเอ่ยเร่งร้อนว่า(@NameIsNovel)
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องลำบากถึงเพียงนั้นหรอกชิงซิ่ว ข้าจัดการเองได้(@NameIsNovel)”
“จะเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร คุณชายได้(@NameIsNovel)สั่งข้าไว้ชัดเจน ว่า(@NameIsNovel)ต้องดูแลพี่ใหญ่เซินอย่างเหมาะสม” ชิงซิ่วร้อนรนค้านทันควัน
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรหรอก ข้าเคยชินกับการอาบน้ำเพียงลำพัง หากมี(@NameIsNovel)ผู้อื่นอยู่ด้วยกลับรู้สึกกระอักกระอ่วน หากเจ้ากังวลว่า(@NameIsNovel)คุณชายจะตำหนิ เช่นนั้นก็มานั่งสนทนากับข้าด้านนอกก็แล้วกัน” เซินลั่วหัวเราะเบาๆ เอ่ยแก้เก้อ
แท้จริงแล้วเซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)พูดความจริงทั้งหมดไม่ เขา(@NameIsNovel)เคยถูกเลี้ยงดูเอาใจมาแต่เล็ก จึงไม่เคยรู้สึกขัดข้องกับการมี(@NameIsNovel)ผู้อื่นปรนนิบัติเลย ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ปฏิเสธครั้งนี้ เพราะในอกยังเก็บหีบศิลาขนาดเล็กซ่อนอยู่ ภายในบรรจุหยกหมอน คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม และ(@NameIsNovel)คัมภีร์หยางบริสุทธิ์ สิ่งเหล่านี้ไม่อาจให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
“เช่นนั้นก็ได้(@NameIsNovel) ข้าจะนั่งสนทนากับพี่ใหญ่เซินอยู่ข้างนอก หวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่รำคาญเสียงข้าก็แล้วกัน” ชิงซิ่วพอห้ามไม่สำเร็จ จึงจำใจพยักหน้าตอบ ริมฝีปากเล็กเม้มเบาๆ อย่างน้อยใจ
สิ้นคำ สาวใช้สองคนก็ยกเก้าอี้กลมมาวางตรงนอกฉาก ชิงซิ่วจึงนั่งลง
เมื่อเซินลั่วก้าวเข้าหลังฉาก ก็เห็นเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมชุดหนึ่งวางบนโต๊ะข้างอ่างอาบน้ำ เขา(@NameIsNovel)รีบหยิบหีบศิลาออกจากอกเสื้อ วางไว้บนโต๊ะแล้วใช้เสื้อผ้าคลุมทับไว้
จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าที่(@NameIsNovel)สวมใส่มาหลายวันโยนทิ้งไป แล้วลงอาบน้ำในอ่างทันที
ครู่เดียว ร่างเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกแช่ในน้ำยาสมุนไพรอุ่นซ่าน รู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ทุกขุมขนเปิดกว้าง ความเมื่อยล้าในกายและ(@NameIsNovel)ใจถูกชำระหายสิ้น ความตึงเครียดทั้งหมดถูกคลายออกไป
“พี่ใหญ่เซิน ข้าได้(@NameIsNovel)ยินมาว่า(@NameIsNovel) ระหว่า(@NameIsNovel)งเดินทางกลับนครเจี้ยนเย่พร้อมคุณชาย ท่านถูกอสูรดักโจมตีจริงหรือไม่? สถานการณ์ครานั้นอันตรายมากหรือเปล่า?” ชิงซิ่วซึ่งนั่งรออยู่ด้านนอก เงียบฟังอยู่นานพลันถามขึ้น
“สถานการณ์ก็อันตรายอยู่ไม่น้อย แต่สุดท้ายพวกเราก็ฝ่าฟันมาได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบสั้นๆ โดยไม่คิดจะขยายความต่อ
“แท้จริงแล้ว เมื่อไม่นานมานี้บริเวณรอบ นครเจี้ยนเย่ก็มิได้(@NameIsNovel)สงบเลยเช่นกัน ได้(@NameIsNovel)ข่าวว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel) ตลาดสิบหลี่ นอกเมือง มี(@NameIsNovel)คนตายไปหลายราย ล้วนถูกเล่าลือว่า(@NameIsNovel)ถูก ภูตอสูรล่อลวง บางรายถึงกับจงใจถ่วงน้ำตนเองตาย บ้างก็ผูกคอตาย บางรายเลวร้ายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)นั้น ถึงกับตัดหัวตนเอง… เพียงได้(@NameIsNovel)ยินก็ชวนสยองสั่นขวัญแล้ว” ชิงซิ่วเล่าไม่หยุด พลางเสียงสั่นพร่า
----------