หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 136
ตอนที่ 136 : ลมอสูร
ตอนที่ 136
“ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงคำเล่าลือทั้งนั้นแหละ ชิงซิ่ว อย่าได้(@NameIsNovel)ตกใจไปเลย อีกทั้งเจ้าอยู่ในตระกูลไป๋ ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ตระกูลผู้ปราบอสูรชื่อก้อง ไหนเล่าที่(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)อสูรบังอาจบุกรุกถึงที่(@NameIsNovel)นี่ให้สิ้นชีพเอาเอง?” เซินลั่วกล่าวปลอบ
“นั่นก็จริง ฮ่า ฮ่า ฮ่า… อย่างไรเสีย หากมิใช่พวกอสูรแท้แล้วไซร้ เหล่าสัตว์ประหลาดหรือภูตผีทั่วไป เพียงแค่ผู้อาวุโสหรือแม้แต่หัวหน้าตระกูลของเราก็ย่อมกวาดล้างได้(@NameIsNovel)ในทันที” เด็กสาวหัวเราะเสียงใสเมื่อได้(@NameIsNovel)ยิน
ได้(@NameIsNovel)ฟังเช่นนั้น เซินลั่วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า(@NameIsNovel)
“ชิงซิ่ว เจ้าพอจะรู้เรื่องการปราบอสูรใหญ่ในอดีตของตระกูลไป๋บ้างหรือไม่?”
“นั่นมันก็เป็น(@NameIsNovel)เรื่องเกินกว่า(@NameIsNovel)ร้อยปีมาแล้ว เว้นแต่ผู้อาวุโสและ(@NameIsNovel)ผู้เฒ่าในตระกูลคงยังพอรู้รายละเอียด ส่วนข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงสาวใช้ย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้(@NameIsNovel) เพียงแต่ไม่นานนี้ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเล่าขานเรื่องปราบอสูรอยู่บ้าง ทว่า(@NameIsNovel)จริงหรือเท็จนั้น ข้าเองก็มิอาจแน่ใจนัก” ชิงซิ่วขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวกกลับเปลี่ยนเรื่อง
“ไหนๆ เวลานี้ก็ว่า(@NameIsNovel)งอยู่ เจ้าก็ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยจะเป็น(@NameIsNovel)ไร” เซินลั่วทำท่าทีสนใจเอ่ยถาม
“เช่นนั้น ข้าก็จะเล่าให้ฟัง ที่(@NameIsNovel)นอก นครเจี้ยนเย่ใกล้ภูเขา(@NameIsNovel)มหึมา เขา(@NameIsNovel)จื่ออวิ๋นซาน นั้น มี(@NameIsNovel)หมู่บ้านหนึ่งชื่อว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านเถาหยวน…” วาจาของ ชิงซิ่วราวกับได้(@NameIsNovel)เปิดหีบแห่งนิทานพลันพรั่งพรูออกมา
แท้จริงแล้ว ณ หมู่บ้านเถาหยวนนี้ มี(@NameIsNovel) ต้นท้อพันปี ต้นหนึ่งยืนต้นอยู่แต่โบราณกาล ชาวบ้านผสมพันธุ์สืบทอดต่อกันมาหลายชั่วรุ่น แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)ใครรู้ว่า(@NameIsNovel)ต้นไม้เก่าแก่นี้มี(@NameIsNovel)มาตั้งแต่เมื่อใด สิ่งเดียวที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)รู้ก็คือ ต้นท้อนี้ต้องมี(@NameIsNovel)อายุกว่า(@NameIsNovel)พันปีแน่นอน
ตำนานกล่าวว่า(@NameIsNovel) ต้นท้อนี้ออกดอกผลิบานทุกปี แต่กลับไม่เคยติดผลเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้ชาวบ้านจะฉงนสงสัย แต่พวกเขา(@NameIsNovel)กลับถือว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)นิมิตหมายแห่งสิริมงคล จึงคอยดูแลปกป้องมันมาโดยตลอด
แต่แล้วปีหนึ่ง เมื่อดอกท้อเบ่งบานอย่างงดงามที่(@NameIsNovel)สุด พลันมี(@NameIsNovel) ลมอสูร พัดกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้า ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)หมอกดำหนาทึบห่อหุ้มต้นท้อเอาไว้ ชาวบ้านไม่อาจเข้าใกล้ได้(@NameIsNovel) กิ่งก้านและ(@NameIsNovel)ใบของต้นท้อก็ร่วงโรยเน่าเสียอย่างรวดเร็ว
หัวหน้าหมู่บ้านในเวลานั้นมี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel) ฉินโส่วอัน เขา(@NameIsNovel)ตั้งใจจะปกป้องต้นท้อ จึงถือคบเพลิงและ(@NameIsNovel)ขวานฝ่าเข้าไปหวังจะขับไล่ลมอสูร ทว่า(@NameIsNovel)ไม่เพียงล้มเหลว หากยังถูกพัดกลืนหายเข้าไปในวังวนลมอสูรเสียเอง
หลังจากนั้น ลมอสูรก็เริ่มอาละวาด มันไม่เพียงควบคุม ฉินโส่วอันเท่านั้น แต่ยังครอบงำบรรดาสัตว์ป่า แมวป่าและ(@NameIsNovel)สุกรทั้งหลาย แล้วบงการให้พวกมันหันมากัดกินโจมตีชาวบ้าน
ชาวบ้านถูกฆ่าตายล้มตายจำนวนมาก จึงรวมเงินกันไปเชิญเซียนมาปราบ ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเชิญเซียนถึงสามสี่คนแล้ว ล้วนไม่มี(@NameIsNovel)ใครกลับออกมาได้(@NameIsNovel)
ท้ายที่(@NameIsNovel)สุด บุตรีของหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อช่วยบิดาจึงฝืนใจออกเดินทางไปยังนครเจี้ยนเย่ เพื่อขอความช่วยเหลือ ระหว่า(@NameIsNovel)งทางนางได้(@NameIsNovel)พบกับนักพรตผู้หนึ่งอยู่ในระดับอิงปราณ ด้วยความซาบซึ้งในความกตัญญูของนาง เขา(@NameIsNovel)จึงยอมติดตามไปยังหมู่บ้านเถาหยวน หวังจะช่วยเหลือ
แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel) ลมอสูรนั้นแท้จริงแล้วคืออสูรทรงพลัง! ฉินโส่วอัน รวมถึงเหล่าสัตว์ป่าทั้งหลายถูกมันทำให้กลายเป็น(@NameIsNovel) อสูรลำพอง ดุร้ายอำมหิตเกินกว่า(@NameIsNovel)มนุษย์จะต้านได้(@NameIsNovel)
การต่อสู้เป็น(@NameIsNovel)ไปอย่างยากลำบาก นักพรตผู้นั้นแม้สุดท้ายสามารถช่วยหมู่บ้านไว้ได้(@NameIsNovel) แต่กลับหายสาบสูญไปไร้ร่องรอย
“แล้วลมอสูรถูกกำราบไปจริงหรือไม่?” หลังจากฟังจบ เซินลั่วก็เอ่ยถาม
“คำเล่าขานไม่ได้(@NameIsNovel)บอกไว้ชัดเจน ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากนั้นหมู่บ้านเถาหยวนก็มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เรื่องภูตอสูรคุกคามอีก ข้าจึงเดาว่า(@NameIsNovel)ลมอสูรถูกกำราบแล้วกระมัง” ชิงซิ่วครุ่นคิดแล้วตอบกลับ
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)แต่รำพึงอยู่ในใจ คล้ายจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ลมอสูรนั้นอาจมิได้(@NameIsNovel)ถูกกำราบจริงๆ เพียงแต่ความจริงคงมี(@NameIsNovel)แต่ นักพรตคนนั้น เท่านั้นที่(@NameIsNovel)รู้
เมื่อชิงซิ่วเล่าจบ ทั้งคู่ก็พูดคุยเล่าเรื่องราวเล็กน้อยอื่นๆ กันต่อ
ครู่หนึ่ง ไป๋เสี่ยวเถียนก็มาตาม บอกว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เวลาเข้าร่วมงานเลี้ยงแล้ว บทสนทนาจึงสิ้นสุดลง
เซินลั่วเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ชุดคลุมคอ ปกกลมสีเขียวใหม่เอี่ยม เก็บหีบศิลานั้นใส่ไว้ในอกเสื้อ แล้วออกไปงานเลี้ยงพร้อมกับไป๋เสี่ยวเถียน
…
ตกยามราตรี เซินลั่วตั้งใจจะหยิบหยกยันต์ออกมา เพื่อพิจารณา คัมภีร์หยางบริสุทธิ์ ที่(@NameIsNovel)บันทึกอยู่ในนั้น แต่เพียงกลับถึงห้องไม่นาน ก็ถูกความ ง่วงงุนครอบงำ จนเผลอหลับลึกลงบนเตียงทันที
เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)หลับไปนานเท่าใด เมื่อพลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ลมเย็นเยียบพัดซึมเข้ากายจนหนาวสะท้าน เขา(@NameIsNovel)สะดุ้งตื่น คว้าเอาผ้าห่มมา แต่กลับสัมผัสโดนสิ่งแข็งเย็นเฉียบเข้าแทน
เซินลั่วขมวดคิ้ว ก่อนลืมตาโพลงขึ้นมา จิตสำนึกตื่นพลัน
เขา(@NameIsNovel)ดันกายลุกขึ้นทันที เสียง กริ๊งกร๊าง! ดังรอบตัว หอกสั้นหลายเล่มร่วงกระทบพื้นกลิ้งเกลือกไปมา
เซินลั่วก้มลงมอง ก็พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel) หอกเพลิงสั้น ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)มาจากแม่ทัพอู่ ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ร่างตนอยู่ในวิหารเจียหลาน!
เขา(@NameIsNovel)เพิ่งตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)—
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้าสู่แดนฝันอีกแล้ว!
“โอ๊ย…”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือ…
“ช่วย… ข้า…”
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะเข้าใจว่า(@NameIsNovel)เกิดอันใดขึ้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่(@NameIsNovel)แสนเวทนาก็ดังก้องขึ้นมาจากด้านหลัง
เขา(@NameIsNovel)หันขวับกลับไป มองเห็นห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มี(@NameIsNovel)เสาหล่อสำริดเจ็ดถึงแปดต้นตั้งตระหง่านอยู่ พื้นผิวของเสาเต็มไปด้วยสนิมเขรอะกรัง รอบเสาแต่ละต้นพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่(@NameIsNovel)หล่อหลอมขึ้นจากหมอกอวิชชาสีดำหนาทึบ
บนเสาเหล่านั้นมี(@NameIsNovel) วิญญาณผีดิบ หน้าตาเขียวคล้ำ ฟันเขี้ยวแหลม น่าสะพรึงกลัว ถูกตรึงร่างไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล่านั้น
ไม่รู้เหตุใด ผีเหล่านี้กลับมี(@NameIsNovel)สีหน้าหม่นหมอง บางตนแขนขาขาดหาย ดูน่าเวทนายิ่งนัก
เซินลั่วสะดุ้งเฮือก คว้า หอกสั้นเพลิง มาสองเล่มกำไว้แน่น พลางก้าวถอยไปห้าหกก้าวอย่างระแวดระวัง
เพียงเสียงฝีเท้าของเขา(@NameIsNovel) ผีเหล่านั้นก็พร้อมใจกันหันหัวขึ้นมอง ดวงตาแดงก่ำจ้องมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) ก่อนจะเริ่มดิ้นพล่าน
ผีหน้ามนุษย์เขียว ดวงตาแดงฉาน ตะโกนกรีดร้องโหยหวน เผยให้เห็นฟันแหลมเรียงรายน่าขนลุก
ผีห้อยคอ ลิ้นยาวห้อยลงมาถึงหน้าท้อง ยื่นสองมือที่(@NameIsNovel)เหี่ยวแห้งราวกับกิ่งไม้ตายออกมา
ผีไร้หัวอีกตนหนึ่ง กำหัวของตนไว้ในมือแล้วเขย่าไปมา…
ความขนลุกสยดสยองซัดเข้ามาในใจเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)เร่งตั้งสติแล้วกวาดสายตามองรอบกายอีกครั้ง ก็พลันพบว่า(@NameIsNovel)ตนกำลังยืนอยู่ ณ แท่นบูชาทรงกลม ที่(@NameIsNovel)กว้างใหญ่พอสมควร โดยมี(@NameIsNovel)เสาสำริดเหล่านั้นตั้งล้อมรอบอยู่
กลางแท่นบูชาเป็น(@NameIsNovel)พื้นดินที่(@NameIsNovel)ถูกอัดแน่นแข็งราวกับตอกลง ขอบรอบนอกกลับรายเรียงไปด้วยกองโครงกระดูก ก่อขึ้นจากกะโหลกมนุษย์นับไม่ถ้วน กะโหลกเหล่านั้นหันหน้ามุ่งเข้ามาข้างในทั้งหมด และ(@NameIsNovel)กำลังส่องแสงเขียวพิกลออกมา ทำให้ขนลุกขนพอง
เมื่อเงยหน้าขึ้นฟ้า ก็พบเพียงทะเลหมอกหนาสีเหลืองหม่นปกคลุมทั่วฟ้าอึมครึม กดดันจนหายใจติดขัด ขอบเขตโดยรอบแท่นบูชากลับเป็น(@NameIsNovel)ทุ่งรกร้างกว้างใหญ่เงียบงัน ปราศจากสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตใด ๆ
“เซินลั่ว… เซินลั่ว…”
ในยามนั้นเอง เสียงเรียกแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเขา(@NameIsNovel)อีกครั้ง
เมื่อหันกลับไป เขา(@NameIsNovel)ก็เห็น ผีหัวม้า ตัวคน ร่างสีแดงเข้ม กำลังตะโกนเรียกชื่อเขา(@NameIsNovel)ออกมาเป็น(@NameIsNovel)ภาษามนุษย์ พร้อมกับโบกแขนที่(@NameIsNovel)ยังเหลืออยู่อย่างตื่นเต้น
เซินลั่วตะลึงงันในบัดดล ใจพลันสงสัยว่า(@NameIsNovel)ผีตนนี้รู้จักชื่อเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อย่างไร
เมื่อเพ่งพินิจอย่างละเอียด ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)เครื่องนุ่งห่มของมันแตกต่างไปจากผีตนอื่น ๆ คล้ายเป็น(@NameIsNovel) ชุดเครื่องแบบของปลัดตุลาการในนรก
“เจ้าคือผีอันใดกันแน่? แล้วเหตุใดถึงรู้ชื่อข้า?”
เซินลั่วขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปใกล้อย่างระแวดระวัง พลางถามออกมาเสียงเข้ม
----------