หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 148
ตอนที่ 148 : เข้าสมาธิ
ตอนที่ 148
“ข้าตั้งใจจะพักอยู่ที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านนี้ชั่วคราว ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)หาทางออกอื่นๆ ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมา
“นั่นเป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)ดีนัก ในนามของชาวบ้านทุกคน ข้าขอต้อนรับพี่ใหญ่เซินให้มาอยู่ร่วมกับพวกเรา! หากท่านมี(@NameIsNovel)สิ่งใดต้องการ ก็สามารถบอกได้(@NameIsNovel)เลย พวกเราจะพยายามทำให้ดีที่(@NameIsNovel)สุด” อิงหลัวเอ่ยตอบด้วยความยินดีจนมิอาจปิดบังรอยยิ้ม
“หากข้าได้(@NameIsNovel)ตัดสินใจจะอยู่ ก็ย่อมคิดจะแบ่งปันทั้งสุขและ(@NameIsNovel)ทุกข์ไปพร้อมกับชาวบ้าน ท่านไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องปฏิบัติต่อข้าแตกต่างไปจากผู้อื่น เพียงจัดหาที่(@NameIsNovel)พักให้ข้าก็พอ” เซินลั่วกล่าวอย่างจริงใจ
“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ปัญหาเลย ตอนที่(@NameIsNovel)ข้าสังเกตท่านฝึกวิชา ดูเหมือนท่านจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องอาศัยน้ำเพื่อช่วยเสริมพลัง ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านมี(@NameIsNovel)เรือนว่า(@NameIsNovel)งอยู่หลังหนึ่ง ในลานมี(@NameIsNovel)บ่อน้ำใหญ่ หลังจากไปอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นก็คงจะสะดวกขึ้น เพียงแต่ว่า(@NameIsNovel)เรือนไม่มี(@NameIsNovel)ผู้คนอาศัยมาหลายปีแล้ว จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องจัดการทำความสะอาดเสียก่อน” อิงหลัวรีบอธิบาย
“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนเจ้าแล้ว” เซินลั่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าจะพาท่านไปเดี๋ยวนี้” อิงหลัวตอบ ก่อนจะพาเซินลั่วเดินตรงไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ไม่นานก็ถึงลานบ้านเล็กที่(@NameIsNovel)ทรุดโทรมหลังหนึ่ง
“เอี๊ยด…”
นางผลักประตูไม้เก่าที่(@NameIsNovel)ผุพังคร่ำคร่าออก เสียงบานพับดังลั่น พร้อมกับฝุ่นผงที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นฟุ้งกระจาย อิงหลัวรีบใช้มือหนึ่งปิดจมูกและ(@NameIsNovel)ปาก อีกมือโบกไล่ฝุ่นออกไป
เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจไม่ เขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปในลาน ภายในมี(@NameIsNovel)เรือนหลักสองหลัง ห้องข้างหนึ่ง และ(@NameIsNovel)ครัวหนึ่งห้อง รวมเป็น(@NameIsNovel)รูปแบบบ้านสี่เรือนล้อมลาน ที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างสมบูรณ์
ดูจากสภาพเดิม เจ้าของบ้านก่อนหน้านี้คงเป็น(@NameIsNovel)คนมี(@NameIsNovel)รสนิยมพิเศษ ถึงแม้ถูกปล่อยทิ้งร้างมาหลายปีจนทรุดโทรมอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกน่าอยู่อยู่ดี
ทางฝั่งซ้ายของลาน มี(@NameIsNovel)บ่อน้ำใหญ่ปิดไว้ด้วยฝาไม้
ข้างบ่อ มี(@NameIsNovel)ต้นหม่อนใหญ่หนึ่งต้น ใบเขียวขจีพลิ้วไหวตามสายลม
เซินลั่วเดินไปยกฝาไม้ออก เผยให้เห็นน้ำบ่อใสสะอาดเบื้องล่าง พร้อมพลังเย็นสดชื่นที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมา
“ดีแล้ว เช่นนั้นก็พักอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เถิด” เซินลั่วหันไปบอกกับอิงหลัวที่(@NameIsNovel)เดินตามเข้ามาในลาน
“ข้าจะไปเรียกคนมาช่วยจัดการทำความสะอาดเสียหน่อย” อิงหลัวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วพึงพอใจกับสถานที่(@NameIsNovel)ก็ยิ่งคลายกังวล สีหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะหมุนกายเดินออกไป
ไม่นานนัก นางก็มาพร้อมกับชาวบ้านชายหญิงราวเจ็ดถึงแปดคน ช่วยกันทำความสะอาดลานบ้านและ(@NameIsNovel)เก็บกวาดภายในเรือน
ชาวบ้านเหล่านี้ทราบแล้วว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วตัดสินใจพักอยู่ในหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ด้วยความเคารพและ(@NameIsNovel)ยกย่องในตัวเขา(@NameIsNovel) พวกเขา(@NameIsNovel)จึงทุ่มแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่(@NameIsNovel) เพียงชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ก็สามารถทำความสะอาดจนทุกซอกทุกมุมสะอาดเอี่ยม ทั้งยังซ่อมแซมส่วนที่(@NameIsNovel)ผุพังและ(@NameIsNovel)ปะฝาผนังหน้าต่างให้เรียบร้อย
สุดท้าย อิงหลัวยังให้คนจัดหาเครื่องนอน หม้อไห และ(@NameIsNovel)ของใช้จำเป็น(@NameIsNovel)ในชีวิตประจำวันส่งมาถึง ก่อนจะนำชาวบ้านทั้งหมดกลับออกไป
เมื่อส่งทุกคนกลับแล้ว เซินลั่วหวนกลับมานั่งลงข้างปากบ่อ สายตาเป็น(@NameIsNovel)ประกายครุ่นคิดลึกซึ้ง
เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)กังวลนักถึงสภาพการณ์อันลำบากที่(@NameIsNovel)กำลังเผชิญ แต่กลับใคร่ครวญถึงความเชื่อมโยงของเหตุการณ์ต่างๆ ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นในความฝันเสียมากกว่า(@NameIsNovel)
เพราะสุดท้ายเมื่อเขา(@NameIsNovel)ตื่นจากความฝัน ก็จะกลับคืนสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริง ดังนั้นจึงไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวลมากนัก เพียงแต่หลังผ่านประสบการณ์มาหลายครั้ง โดยเฉพาะได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับ คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม และ(@NameIsNovel)พลังญาณหยั่งรู้ ยิ่งทำให้เขา(@NameIsNovel)สนใจประสบการณ์ในความฝันนี้อย่างยิ่ง หากสามารถเก็บเกี่ยวเบาะแสหรือบรรลุความก้าวหน้าในการบำเพ็ญได้(@NameIsNovel) ย่อมนำมาซึ่งประโยชน์มหาศาลในโลกแห่งความจริง
เพียงแต่เวลาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)อยู่ในความฝันกลับมิได้(@NameIsNovel)แน่นอน บางครั้งเพียงไม่กี่ชั่วยาม บางครั้งกลับยาวนานกว่า(@NameIsNovel)สองเดือน ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)ยังหาหลักเกณฑ์ไม่ได้(@NameIsNovel)เลยว่า(@NameIsNovel)จะอยู่ได้(@NameIsNovel)นานเท่าไร และ(@NameIsNovel)ก็ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ครั้งนี้จะกินเวลายาวนานเพียงใด
เซินลั่วหายใจลึกหนึ่งครา แล้วเลิกคิดฟุ้งซ่าน มือข้างหนึ่งแผ่ห้า นิ้วกางออกเป็น(@NameIsNovel)รูปกรงเล็บว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)ปากบ่อ
“ฟุ่บ…”
สายน้ำพุ่งพรวดออกจากบ่อรวมตัวกลายเป็น(@NameIsNovel)คมดาบใส ส่งเสียงแผ่วเบาขณะเจาะลงบนพื้นข้างบ่อ
เขา(@NameIsNovel)หมุนมือเป็น(@NameIsNovel)วงตรงหน้า ดาบน้ำก็เคลื่อนไหวตาม ร่างกลมเส้นผ่าศูนย์กลางหลายฉื่อค่อยๆ ถูกกรีดลงบนพื้น ก่อนที่(@NameIsNovel)สายน้ำจะแทรกซึมลงไปใต้ดินหายลับ
เพียงชั่วครู่ เสียงทึบดัง “ตุบๆ” ดังขึ้น ก้อนดินทรงกระบอกสูงครึ่งฉื่อค่อยๆ ถูกแรงน้ำดันลอยขึ้นมา ก่อนจะถูกซัดไปด้านข้าง เผยให้เห็นหลุมใหม่ที่(@NameIsNovel)เพิ่งขุดเสร็จ
ตำแหน่งหลุมอยู่ติดกับบ่อ ไม่นานนักน้ำก็เริ่มซึมขึ้นมาจากก้นหลุม
เซินลั่วสะบัดมืออีกครั้ง สายน้ำจากบ่อก็ไหลรินเข้าไปเติมในหลุมนั้น ไม่นานนักหลุมก็มี(@NameIsNovel)น้ำขังขึ้นมาถึงครึ่ง
ทำเช่นนี้เสร็จ เขา(@NameIsNovel)ก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำใหม่นั้น ขัดสมาธินั่งลงทันที ก่อนเริ่มขับเคลื่อน เคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม
ลมปราณสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีพลันหลอมรวมกันอย่างต่อเนื่อง แทรกซึมเข้าสู่ร่างของเขา(@NameIsNovel)ผ่านสายน้ำในบ่อ ค่อยๆ เติมเต็มตันเถียนที่(@NameIsNovel)พร่องพลังอยู่เดิมให้สมบูรณ์ขึ้น
เส้นลมปราณทั่วร่างของเขา(@NameIsNovel)เวลานี้ล้วนถูกเปิดออกหมดสิ้น กระแสพลังปราณไหลเวียนคล่องแคล่วกว่า(@NameIsNovel)แต่ก่อน ทำให้เกิดความรู้สึกเลื่อนลอยคล้ายจะทะยานขึ้นสู่เบื้องบน
“ไหนๆ ก็ออกไปไม่ได้(@NameIsNovel)ในเวลาอันสั้น เช่นนั้นก็ควรสงบใจบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)นี่ เผื่อจะสามารถฝ่าด่านเข้าสู่ ระดับอิงปราณ ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง ก่อนหลับตาลง
แม้เขา(@NameIsNovel)ยังรู้เรื่องการบำเพ็ญไม่มาก แต่ก็เข้าใจว่า(@NameIsNovel)การฝ่าด่านเข้าสู่ระดับอิงปราณนั้น เป็น(@NameIsNovel)หมุดหมายสำคัญบนหนทางสู่การฝึกตน หากสำเร็จ ชีวิตจะยืดยาวขึ้นอีกสองร้อยปี สามารถดำรงชีพได้(@NameIsNovel)โดยไม่ต้องกินดื่มยาวนาน อีกทั้งพลังปราณยังเพิ่มพูนอย่างมหาศาล จากนั้นจึงจะเริ่มศึกษาวิชาเวทแห่งเต๋า และ(@NameIsNovel)ใช้ อาวุธวิเศษ ได้(@NameIsNovel)อย่างแท้จริง…
ประโยชน์ของระดับอิงปราณ นั้นมากมายล้นเหลือ เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันอยากเข้าสู่ แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)ทำสำเร็จกลับมี(@NameIsNovel)น้อยนิด เพียงหนึ่งในร้อยเท่านั้น
สิ่งที่(@NameIsNovel)ยากที่(@NameIsNovel)สุดก็คือ—แปรเปลี่ยนพลังปราณในกายจากสภาพกระแสปราณ ให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ของเหลว
แม้ดูเพียงเปลี่ยนสภาวะของพลังปราณ แต่แท้จริงแล้วนี่คือการเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ ที่(@NameIsNovel)ส่งผลต่อเส้นทางบำเพ็ญในวันข้างหน้าโดยตรง
ตามที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บันทึกไว้ใน คัมภีร์สวรรค์ไร้นาม เมื่อถึงที่(@NameIsNovel)สุดของระดับชำระปราณ ชั้นปลาย ปกติแล้วผู้บำเพ็ญจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมี(@NameIsNovel)ทั้งพรสวรรค์ ยาโอสถช่วยพลัง ความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว และ(@NameIsNovel)โชคชะตา จึงจะมี(@NameIsNovel)โอกาสสำเร็จได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านชั่วนิรันดร์นี้ อัตถปัจจัยล้วนขาดแคลน เขา(@NameIsNovel)จึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงฝากความหวังไว้กับ ร่างแห่งเต๋า ที่(@NameIsNovel)ตนมี(@NameIsNovel)ติดตัวมาโดยกำเนิด ทว่า(@NameIsNovel)ลึกๆ ในใจก็ยังมิได้(@NameIsNovel)มั่นใจนัก
เมื่อครุ่นคิดถึงเพียงนี้ เซินลั่วก็ก้าวออกจากน้ำ ตบเท้าลงเบาๆ หยดน้ำบนอาภรณ์พลันกระจายหลุดออกไป กระเด็นตกลงบนพื้นโดยรอบ เสื้อผ้าของเขา(@NameIsNovel)กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)แห้งสนิทดุจใหม่ในทันใด
เขา(@NameIsNovel)เดินวนอยู่สองสามรอบในลานบ้าน แล้วจึงออกไปยังเรือนของอิงหลัว
แม้จะรู้ว่า(@NameIsNovel)โอกาสมี(@NameIsNovel)น้อย แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ยังอยากลองถามดู เผื่ออิงหลัวจะมี(@NameIsNovel)วิธีใดช่วยการฝ่าด่านระดับอิงปราณอยู่บ้าง อย่างน้อยครั้งหนึ่งหมู่บ้านนี้ก็เคยมี(@NameIsNovel)ผู้เข้าสู่ขั้นนั้น บางทีอาจมี(@NameIsNovel)เคล็ดลับตกทอดไว้
เพียงครู่เดียว เขา(@NameIsNovel)ก็กลับมายังลานบ้านเล็กด้วยสีหน้าครุ่นคิดหนัก และ(@NameIsNovel)ทอดถอนใจหนึ่งครา
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด อิงหลัวไม่รู้อะไรเลย
ดูเหมือนเรื่องนี้ เขา(@NameIsNovel)จะต้องพึ่งพาตัวเองแต่เพียงผู้เดียว
เขา(@NameIsNovel)สงบใจลง ยกมือข้างหนึ่งขึ้น นิ้วทั้งห้ากางออก แสงสีน้ำเงินพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นในฝ่ามือ
“ฟู่…”
สายน้ำจากบ่อ พลันพุ่งขึ้นรวมตัวกลายเป็น(@NameIsNovel)ลูกกลมน้ำ หมุนคว้างอยู่กลางฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel) ขณะหมุนวน เกลียวคลื่นสีดำก็เปิดอุโมงค์เล็กๆ ขึ้น ตามมาด้วยเสียง “ฟู่” ดังขึ้น—ร่างครึ่งคนครึ่งกุ้งปรากฏตัวออกมา
นั่นคือ ทหารกุ้งผู้พิทักษ์!
----------