หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 155
ตอนที่ 155 : ราชาวานรล้างแค้น
ตอนที่ 155
โดยไม่ลังเล เซินลั่ว ก็ก้มลงอุ้มเด็กทั้งสองขึ้นมา เร่งก้าวเท้าอย่างฉับไวพาพวกเขา(@NameIsNovel)กลับเข้าลานเรือน แล้วจัดให้นั่งอยู่ภายในบ้านของตนเอง
“พวกเจ้าอยู่ในนี้ ห้ามออกไปจนกว่า(@NameIsNovel)ข้าจะขับไล่อสูรเสร็จ แล้วจะกลับมารักษาอาการเจ็บของพวกเจ้า” เซินลั่วกำชับเสียงหนักแน่น
“พี่เซียนวางใจได้(@NameIsNovel) พวกเราจะเชื่อฟังอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ ข้าจะปกป้องเป่าเอ๋อร์เอง” เฉินก่วนเป่า ตอบกลับ ดวงหน้าเล็กฉายชัดด้วยความมุ่งมั่นจริงจัง
สีหน้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของ เป่าเอ๋อร์ ก็ค่อยๆ คลายลง นางรีบพยักหน้าถี่ๆ อย่างแรงกล้า
เซินลั่วส่งยิ้มบางให้เด็กทั้งสอง ก่อนหมุนกายออกจากบ้าน กระตุ้น วิชาย่างก้าววายุไม่ได้(@NameIsNovel)เลือกวิ่งตามเส้นทางหลัก แต่กลับพุ่งกายกระโดดไปตามหลังคาและ(@NameIsNovel)จุดต่างๆ ของหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังปากทางหมู่บ้านโดยตรง
ครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)ถูก เสือดาวคลั่ง ไล่ล่า การหนีตายอย่างสิ้นหวังก็ทำให้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หยั่งถึงบางส่วนของแก่นแท้ใน วิชาย่างก้าววายุครานี้เมื่อทะลวงระดับถึง ระดับอิงปราณชั้นต้น สภาพร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ยิ่งได้(@NameIsNovel)รับการขัดเกลา ส่งผลให้กระบวนก้าวย่างคล่องแคล่วขึ้นมหาศาล
ยามนี้ เขา(@NameIsNovel)เหินกายบนหลังคาเรือนทั่วหมู่บ้าน เงาร่างเบาดุจขนนก ความเร็วฉับไวดุจสายลม
ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)บังเอิญพบเห็น รู้สึกเพียงสายลมพัดวูบผ่านหู พอหันไปมอง ร่างของเซินลั่วก็หายลับไปนานแล้ว แม้แต่เงาก็ยากจะติดตามทัน
ในเวลาเพียง เจ็ดถึงแปดลมหายใจ เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงปากทางหมู่บ้าน
ที่(@NameIsNovel)หน้าหมู่บ้าน บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงฆ่าฟันกึกก้อง ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ร่างกายแข็งแรงถือ หอกไม้ หรือ หน้าไม้หยาบๆ เข้าปะทะกับอสูรป่าที่(@NameIsNovel)บุกเข้ามา
อสูรที่(@NameIsNovel)บุกมาครานี้ก็คือพวก วานรขนเทา ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเผชิญมาก่อน แต่จำนวนกลับทวีคูณมากกว่า(@NameIsNovel)เดิมถึงเท่าตัว
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ครั้งนี้ไม่มี(@NameIsNovel)พวก นกยักษ์เหินเวหา ร่วมด้วย พวกวานรเหล่านี้ยังไม่ได้(@NameIsNovel)ทะลวงเข้าหมู่บ้าน แต่ด้วยจำนวนที่(@NameIsNovel)มากเกินไป จึงเป็น(@NameIsNovel)ภัยยิ่งนัก
มี(@NameIsNovel)วานรขนเทาร่วมสิบตัวที่(@NameIsNovel)ยืนห่างออกไป คอยขว้างปาก้อนหินใส่รั้วด่านทางเข้า เสียง “ปั้ง ปั้ง” ดังถี่รัว
ขณะเดียวกัน วานรอีกกว่า(@NameIsNovel)สิบตัวยังวิ่งเข้าชิดรั้ว ควง กระบองหิน ฟาดใส่รั้วอย่างดุร้ายไม่หยุด
รั้วทั้งแนวสั่นสะท้านราวจะถล่มลงในไม่ช้า
บนแท่นสูงด้านหลังรั้ว ชาวบ้านพยายามระดมยิงลูกธนูและ(@NameIsNovel)ขว้างหอกยาวหมายจะขับไล่วานรขนเทาเหล่านั้น แต่กลับไร้ผลนัก
ส่วน อิงหลัว ยืนอยู่บนแท่นสูงในเวลานี้ กลับมิได้(@NameIsNovel)ปล่อย วิชาลูกไฟ โจมตีลงไปเบื้องล่าง ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)กลับเคร่งเครียด ดวงตาจับจ้องมองไปยังทิศห่างออกไป ราวกับกำลังระวังภัยจากบางสิ่งที่(@NameIsNovel)ยังไม่ปรากฏ
“ท่านเซิน!”
ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ประจำอยู่หน้าหมู่บ้าน พอเห็นการมาถึงของ เซินลั่ว ต่างเต็มไปด้วยความประหลาดใจและ(@NameIsNovel)ดีใจยิ่งนัก
เซินลั่วกวาดสายตารอบด้านก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที เขา(@NameIsNovel)ยืนนิ่งไม่ก้าวไปไหน กระดกมือทั้งสองร่ายเคล็ดวิชา
พลัน สายน้ำสีขาว พุ่งพรวดออกมาจากบ่อใกล้ทางเข้าหมู่บ้าน สายน้ำนั้นแตกออกเป็น(@NameIsNovel)สี่สาย แปรเปลี่ยนกลายเป็น(@NameIsNovel) ลูกศรน้ำ สี่ดอก
“ไป!”
เพียงสะบัดนิ้วเบาๆ ลูกศรน้ำทั้งสี่ก็พุ่งทะยานออกไปในทันที แหวกผ่านช่องรั้วตรงดิ่งเข้ากลางอกวานรขนเทาสี่ตัวยามนั้นที่(@NameIsNovel)กำลังทุบทำลายรั้ว
ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!
ความเร็วของลูกศรน้ำนั้นรุนแรงเกินกว่า(@NameIsNovel)พวก วานรจะตอบสนองได้(@NameIsNovel) ร่างของมันถูกซัดกระเด็นออกไป กลางอกแหว่งเป็น(@NameIsNovel)รูขนาดเท่าปากชาม เลือดสาดทะลัก พวกมันดิ้นพล่านได้(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนร่างแน่นิ่งไม่ไหวติง
ชาวบ้านแห่งหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ที่(@NameIsNovel)เห็นภาพตรงหน้าต่างพากันอึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนเสียงโห่ร้องยินดีจะแตกระเบิดขึ้นกึกก้อง
เหล่าวานรขนเทาที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านนอกพากันตกใจและ(@NameIsNovel)โกรธจัด มันตบอกคำรามใส่เซินลั่วเสียงสะท้อนก้อง
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจไม่ เงาร่างพุ่งไปใกล้แนวรั้ว กระโจนขึ้นสู่แท่นสูงข้างๆ อิงหลัว แล้วเงยสายตามองตามทิศทางที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายเพ่งระวังอยู่
บนกองหินปนเศษซากไม่กี่สิบจั้งนอกหมู่บ้าน มี(@NameIsNovel) วานรยักษ์สีดำ สูงตระหง่านกว่า(@NameIsNovel)ทศฉื่อ ร่างทั้งร่างดำสนิท ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องแน่วนิ่งไปยังอิงหลัว ในนัยน์ตานั้นหาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความดุร้ายไร้สติแบบวานรขนเทาทั่วไปไม่ หากแต่แจ่มชัด สะท้อนถึงปัญญาและ(@NameIsNovel)ความรู้สึกนึกคิดที่(@NameIsNovel)ล้ำลึก
เพียงขนาดร่างมหึมา และ(@NameIsNovel)สายตาเขียวขจีที่(@NameIsNovel)สงบนิ่งนั้น ก็เพียงพอสร้างแรงกดดันมหาศาลให้อิงหลัวจนหน้าผากงามมี(@NameIsNovel)เหงื่อผุดซึม
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วทอดตามองไปยัง วานรยักษ์ดำ มันก็หันสายตามายังเขา(@NameIsNovel)เช่นกัน
เซินลั่วไม่เปลี่ยนสีหน้า ยกมือร่ายเคล็ดอีกครา สายน้ำอีกสายพุ่งออกจากบ่อน้ำข้างๆ แปรเป็น(@NameIsNovel)ลูกศรน้ำสี่ดอก ลั่นออกไปยังวานรขนเทาอีกสี่ตัวที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลออกไปกำลังขว้างก้อนหิน สังหารพวกมันได้(@NameIsNovel)อย่างสะอาดหมดจด
ดวงตาเขียวเข้มของวานรยักษ์ดำวูบวาบด้วย เจตนาฆ่า มันคำรามเสียงดังสนั่น ตบอกโครมครามจนพื้นสะเทือน
พริบตานั้น วานรที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่นอกหมู่บ้านพลันหยุดการโจมตี ราวกับได้(@NameIsNovel)รับคำสั่ง มันพากันหันกายวิ่งถอยออกไปไกล
แต่ทันใดนั้น ลูกศรน้ำอีกสี่ดอก ก็กรีดผ่านความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แซงหน้าพวกวานรขนเทาที่(@NameIsNovel)กำลังวิ่งหนีไป พุ่งทะลุแผ่นหลังของมันทีละตัว เลือดพุ่งเป็น(@NameIsNovel)สายแดงฉานกลางอากาศ!
สี่วานรขนเทาล้มลงสิ้นใจทันที โดยไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้องออกมา
“โฮก!”
วานรยักษ์ดำที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ไกลออกไป พอเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเขียวเข้มก็ลุกโชนด้วยโทสะ มันเหวี่ยงแขนกำยำออกไปในทันที
เงาดำขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกมา พร้อมเสียงหวีดแหลมฉีกอากาศ ความเร็วรุนแรงดุจสายฟ้าสีดำ เพียงพริบตาก็ครอบคลุมระยะหลายสิบจั้ง มาหยุดอยู่ตรงหน้าของ เซินลั่ว เพียงไม่กี่ก้าว
สิ่งนั้นคือ ก้อนหินดำ ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์!
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)ก้อนหินดำจะถึงตัว แรงลมที่(@NameIsNovel)กระแทกมาก่อนก็พัดกระหน่ำใส่จนเสื้อผ้าเซินลั่วสะบัดกระพือ
เขา(@NameIsNovel)ประหลาดใจเล็กน้อย กำลังจะร่ายเคล็ด วิชาขับธารา ปรากฏแสงสีน้ำเงินสว่า(@NameIsNovel)งวาบออกมาบนร่าง แต่ทันใดนั้นก็มี(@NameIsNovel)ลูกไฟแดงลูกหนึ่งพุ่งมาจากด้านข้าง กระแทกใส่ก้อนหินดำแทน
ตูม!
เสียงระเบิดดังสะท้อน ก้อนหินดำแตกกระจายภายในกองเพลิง!
อย่างไรก็ตาม เปลวไฟกลับเสียเปรียบ เศษเปลวที่(@NameIsNovel)ระเบิดออกมาถูกแรงลมมหาศาลที่(@NameIsNovel)เกิดจากการปะทะของก้อนหินกดดันถอยร่นกลับมา
เศษหินดำที่(@NameIsNovel)แตกละเอียดนับไม่ถ้วนถูกแรงลมหมุนห่อหุ้มไว้ จากนั้นพลันเปลี่ยนทิศตกกระแทกลงบนรั้วอีกส่วนหนึ่ง
ทันใดนั้น ผู้คนบางส่วนที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่บนแท่นสูงด้านหลังกำแพงถูกเศษหินพุ่งใส่ต้นขาและ(@NameIsNovel)แขนจนล้มลงไปสิ้นเสียงกรีดร้อง เลือดสาดกระเซ็น บางคนที่(@NameIsNovel)ถูกทะลวงกลางอกถึงกับถูกแรงกระแทกซัดปลิวกระเด็นไป
เห็นดังนี้ แววตาของเซินลั่วก็เย็นเฉียบลงทันใด
“ท่านพี่เซิน ระวังให้ดี! วานรดำตนนั้นคือ ราชาวานร เป็น(@NameIsNovel)อสูรร้ายที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งยิ่ง มันมี(@NameIsNovel)พลังถึงระดับอิงปราณแล้ว” อิงหลัวกล่าวเตือน สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนัก
“มันมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อล้างแค้นให้กับวานรขนเทาที่(@NameIsNovel)เราฆ่าไปเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยถาม พลางมองตรงไปยังวานรยักษ์ดำ
วานรยักษ์ดำเห็นว่า(@NameIsNovel)ก้อนหินเมื่อครู่ไม่อาจทำอันตรายได้(@NameIsNovel) มันส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา แล้วเหยียดมือคว้าก้อนหินดำอีกก้อนขึ้นมา
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูง วานรอสูรโดยมากมักอาศัยอยู่รวมฝูง และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พวกเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างยิ่ง วันนี้หมู่บ้านของเราเกรงว่า(@NameIsNovel)จะตกอยู่ในภัยพิบัติใหญ่หลวงแล้ว” อิงหลัวตอบเสียงแผ่ว ราวกับไม่กล้าให้ชาวบ้านรอบๆ ได้(@NameIsNovel)ยิน เพราะเกรงว่า(@NameIsNovel)จะบั่นทอนขวัญกำลังใจ
“เป็น(@NameIsNovel)อสูรเจ้าคิดเจ้าแค้น เช่นนั้นก็ต้องกำจัดมันจนสิ้นซาก!” เซินลั่วกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“อะไรนะ?” ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น อิงหลัวถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ เหมือนยังไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)ความหมายของเซินลั่วคืออะไร
“เจ้าจงอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เฝ้าไว้ ข้าจะกลับมาในไม่ช้า” เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)อธิบายให้มากความ พูดไม่ทันจบประโยค เงาร่างก็ถลาลงจากแท่นสูง ร่อนลงนอกกำแพงหมู่บ้าน ก้าวพุ่งไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)ราชาวานรยักษ์ดำยืนอยู่
ทันใดนั้นเอง เสียงแหลมคมก็ดังขึ้นจากบ่อน้ำใกล้ๆ สายน้ำพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง พลันรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็น(@NameIsNovel) มังกรน้ำ ขด วนรอบร่างเขา(@NameIsNovel) ส่ายกายฟาดหางโบกสะบัดไปมา!
----------