ตอนที่ 156 : การบดขยี้

วานรยักษ์ดำเมื่อเห็นเซินลั่วบุกเข้ามาเพียงลำพัง มันก็เหวี่ยงก้อนหินดำในมือทิ้งไป คว้าก้อนศิลาขนาดใหญ่เท่าหินโม่ที่(@NameIsNovel)วางอยู่ข้างกายขึ้นมา แล้วออกแรงเหวี่ยงใส่เซินลั่วเต็มกำลัง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ศิลามหึมาพุ่งฉีกอากาศออกไป เกิดเสียงกัมปนาทสะท้านหู เพียงชั่วพริบตาก็ถึงเบื้องหน้าเซินลั่ว แรงกดดันของอากาศที่(@NameIsNovel)ครอบคลุมมาด้วยนั้นรุนแรงกว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้หลายเท่า

ทว่า(@NameIsNovel)ดวงหน้าของเซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงไม่ เขา(@NameIsNovel)ยกมือข้างหนึ่งขึ้นขยับเป็น(@NameIsNovel)อักขระมือ ขณะที่(@NameIsNovel)แขนอีกข้างหนึ่งที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงทองส่องประกายก็พลันดับลง

สายน้ำที่(@NameIsNovel)หมุนวนอยู่เบื้องหลังเขา(@NameIsNovel) พลันหมุนกลับตามอักขระมือ ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลายเป็น(@NameIsNovel)กระบี่น้ำสีน้ำเงินยาวกว่า(@NameIsNovel) 6 ฉื่อ ฟาดฟันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งเสียงคำรามก้องราวกับกระบี่บินแท้จริง [Source: NameIsNovel]

ฉัวะ! (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ศิลามหึมาถูกกระบี่น้ำผ่าออกเป็น(@NameIsNovel)สองเสี้ยวประหนึ่งเต้าหู้ จากนั้นกระบี่น้ำก็กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงสีน้ำเงินพุ่งตัดตรงไปยังวานรยักษ์ดำต่อทันที

วานรยักษ์ดำชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะคำรามก้อง เส้นขนทั่วร่างลุกตั้งชี้ขึ้น พลันมี(@NameIsNovel)เส้นไอสีดำพวยพุ่งออกมาจากปลายขน นับไม่ถ้วนหมุนรวมเข้าหากัน แปรเปลี่ยนกลายเป็น(@NameIsNovel)กระบองยักษ์สีดำ มั่นคงดุจวัตถุแท้ [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] กระบองดำมหึมาเพิ่งก่อกำเนิดขึ้น ก็ปลดปล่อยแรงลมบ้าคลั่งออกมา ก่อนจะหมุนพุ่งไปข้างหน้า กระแทกใส่กระบี่น้ำอย่างดุเดือด

ปัง!

เพียงการปะทะครั้งเดียว กระบี่น้ำขนาดมหึมาก็แตกสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)หยดน้ำพร่างพรายกลางอากาศ ส่วนกระบองดำแม้จะถูกกระแทกกระเด็นออกไป แต่กลับไม่แตกสลาย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วขณะนั้นเอง เส้นแสงทองก็พุ่งแหวกออกมาจากท่ามกลางหยดน้ำที่(@NameIsNovel)ระเบิดกระจาย มันคือ เชือกทอง ที่(@NameIsNovel)สะบัดพันม้วนตรงเข้าหาวานรยักษ์ดำ

วานรยักษ์ดำถึงกับตกใจ รีบพยายามจะหลบเลี่ยง แต่ความเร็วของเชือกทองนั้นเร็วเกินไป เพียงการม้วนเดียวก็พันขาทั้งสองของมันไว้แน่น

เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ยังอยู่ห่างออกไปเกือบ 25 จ้าง มองเห็นดังนั้นก็รีบยกมือขยับอักขระ เชือกทองก็รัดแน่นยิ่งขึ้น พร้อมกับกระชากวานรยักษ์ยักษ์ถลามาทางตน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ร่างมหึมาของวานรยักษ์ดำโซเซเสียหลัก เกือบจะล้มคว่ำลงต่อหน้า ทว่า(@NameIsNovel)แขนยาวที่(@NameIsNovel)ห้อยต่ำเกินเข่ากลับยันลงกับพื้นไว้ได้(@NameIsNovel)ทัน ห้ามร่างไม่ให้ล้มลงโดยสิ้นเชิง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เวลานั้นเอง เซินลั่วก็ถลามาอยู่เบื้องหน้าวานรยักษ์ดำแล้ว ทั้งสองมือของเขา(@NameIsNovel)ขยับอักขระ มือสะบัดดึงแรงมหาศาลออกไป

หยดน้ำที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายบนฟากฟ้า พลันรวมตัวกันอีกครั้งเหนือศีรษะของวานรยักษ์ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กระบี่น้ำมหึมา ฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรงตรงลำคอ

วานรยักษ์ดำในที่(@NameIsNovel)สุดก็เผยแววหวาดกลัวออกมา มันพยายามจะรวบรวมไอสีดำสร้างกระบองเพื่อป้องกัน ทว่า(@NameIsNovel)ก็สายเกินไปแล้ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ในห้วงวิกฤต ขนทั่วร่างมันพลันเปล่งประกายดำเข้ม แผ่ขยายเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ถักทอเป็น(@NameIsNovel)เกราะขนสีดำหุ้มร่างทั้งร่างในพริบตา [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

โดยเฉพาะเกราะขนบริเวณลำคอที่(@NameIsNovel)หนามากกว่า(@NameIsNovel)ส่วนอื่นถึงสามเท่า และ(@NameIsNovel)กำลังหนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทว่า(@NameIsNovel)ไม่ทันได้(@NameIsNovel)เสริมความหนา กระบี่น้ำมหึมาก็ได้(@NameIsNovel)ฟาดลงมาแล้ว ฟันใส่ตรงลำคออย่างหนักหน่วง!อ่านตอนต่อไปฟรี

เสียงแตกเปรี๊ยะๆ ดังเป็น(@NameIsNovel)ระลอก เกราะขนสีดำแม้จะแตกหักไปเกือบครึ่ง แต่ก็ยังต้านรับกระบี่น้ำไว้ได้(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุด

เซินลั่วหัวเราะเย็นๆ ในใจ พลันพลังปราณภายในพลุ่งพรวดออกมามากกว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้าถึงสามเท่า ทำให้ผิวกระบี่น้ำส่องประกายแสงน้ำเงินสดใส พร้อมทั้งสั่นสะท้านไม่หยุด ราวกับกระบี่แท้กำลังร้องก้องสังเวยโลหิต [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ฉัวะ! — เสียงดังเหมือนผ้าไหมถูกฉีกขาด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เกราะขนดำส่วนที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ถูกกระบี่น้ำมหึมาเฉือนขาดออกโดยง่าย เงากระบี่สีน้ำเงินวาบหนึ่งกวาดผ่านลำคอของวานรยักษ์ดำ

ศีรษะมหึมาเท่าหินโม่ของวานรยักษ์ดำปลิวกระเด็นออกไปทันที ตกลงกระแทกพื้นไม่กี่ก้าวเบื้องหน้า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดผวาไร้ที่(@NameIsNovel)สิ้นสุด ขณะเดียวกัน เลือดสดพุ่งพรวดออกจากลำคอราวน้ำพุ ย้อมพื้นดินรอบข้างเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉานอย่างรวดเร็ว

แขนขาของวานรยักษ์ดำกระตุกอยู่เพียงไม่กี่ครั้ง ก็แน่นิ่งลง ร่างที่(@NameIsNovel)ไร้ศีรษะยังคงท่าทางยันพื้นอยู่เช่นเดิม

เมื่อเซินลั่วสังหารวานรยักษ์ดำได้(@NameIsNovel)ในทันใด เสียงอึกทึกที่(@NameIsNovel)รายรอบพลันเงียบกริบลง ราวกับทุกสรรพสิ่งถูกกลืนหายไปในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เหล่าผู้คนในหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลออกไปต่างพากันตะลึงงัน แม้แต่พวกวานรสีเทาที่(@NameIsNovel)อยู่ไม่ห่างก็ถึงกับหยุดชะงัก ลืมเลือนแม้กระทั่งการหลบหนี

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วสะบัดมือเบาๆ แสงทองวาบขึ้น เชือกทองที่(@NameIsNovel)พันขาของวานรยักษ์ดำไว้พลันหดกลับมา ราวอสรพิษทองเลื้อยรัดแขนขวาของเขา(@NameIsNovel)อย่างคล่องแคล่ว

ร่างไร้ศีรษะของวานรยักษ์ดำสูญเสียสมดุล ล้มกระแทกพื้นจนเกิดเสียงกัมปนาทสะท้านดิน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ถึงตอนนั้นเอง ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลๆ จึงได้(@NameIsNovel)สติ พากันส่งเสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพี

อิงหลัวถอนหายใจยาว ดวงตาเผยแววชื่นชมมองไปยังเซินลั่ว คำพูดที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายเอ่ยไว้ก่อนหน้า — “ข้าจะกลับมาในไม่ช้า” — ยังสะท้อนก้องในโสตประสาทของเขา(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

ขณะนั้นเอง เหล่าวานรสีเทาก็เหมือนได้(@NameIsNovel)สติคืนมา ใบหน้าทุกตนเต็มไปด้วยความสยดสยอง ต่างกรีดร้องโหยหวนแล้วแตกกระเจิงหนีไปทุกทิศทาง

“อย่าหวังว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ใครรอดไปได้(@NameIsNovel)!”

เซินลั่วหมุนกายทันที ร่างทะยานขึ้นกลางอากาศ ทั้งสองมือขยับเป็น(@NameIsNovel)อักขระมือ

กระบี่น้ำมหึมาที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เบื้องบนพลันสลาย แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กระบี่วารี สี่เล่ม แสงสายน้ำบนตัวกระบี่ยังส่องสว่า(@NameIsNovel)งไม่ลดถอย ฟุ่บ! เพียงแวบเดียวก็พุ่งแยกออกไปราวสายฟ้า กวาดฟันตรงเข้าหาเหล่าวานรสีเทา

กระบี่วารีเหล่านี้แหลมคมเกินต้าน ทันทีที่(@NameIsNovel)กวาดผ่าน ไม่ว่า(@NameIsNovel)วานรสีเทาหรือกระบองหินที่(@NameIsNovel)มันถือ ล้วนถูกเฉือนขาดอย่างง่ายดาย [Source: NameIsNovel]

เสียงกรีดร้องดังระงม เลือดสดสาดกระจายเต็มพื้น [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] อิงหลัวพร้อมชาวบ้านผู้มี(@NameIsNovel)วรยุทธ์เหนือกว่า(@NameIsNovel)คนอื่นรีบพุ่งออกมา หวังจะช่วยเหลือเซินลั่ว ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันถึงตัว เหล่าวานรสีเทาทั้งหมดก็ถูกสังหารสิ้นซากไปแล้ว แม้แต่ตัวเดียวก็ไม่รอดหลบหนี

[Source: NameIsNovel] “ท่านเซิน! พลังอำนาจของท่านช่างลึกล้ำหาที่(@NameIsNovel)เปรียบมิได้(@NameIsNovel)จริงๆ!”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ถึงกับสามารถสังหารราชาวานรที่(@NameIsNovel)อยู่ในระดับอิงปราณได้(@NameIsNovel)โดยง่ายเช่นนี้ ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือพลังของท่านเซียน!”

“ขอบคุณบรรพชนที่(@NameIsNovel)คุ้มครองหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ของเรา!”

ชาวบ้านนับมากมายต่างล้อมรอบเซินลั่ว ส่งเสียงสรรเสริญและ(@NameIsNovel)ขอบคุณอย่างไม่ขาดปาก บางคนถึงกับคุกเข่าลงตรงหน้าของเขา(@NameIsNovel) ทำเอาเซินลั่วรู้สึกเก้อเขินจนแทบไม่รู้จะทำเช่นไร

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] บนที่(@NameIsNovel)สูงภายในหมู่บ้าน ยายหม่ายืนอยู่ตรงนั้น ร่างผ่ายผอมดุจต้นไม้เหี่ยวเฉา แต่สายตาที่(@NameIsNovel)ทอดมองเซินลั่วซึ่งถูกฝูงชนห้อมล้อม กลับมิได้(@NameIsNovel)เย็นชาดั่งเคย หากแต่มี(@NameIsNovel)แววละมุนละไมแฝงอยู่ในที

เซินลั่วเพียงตอบรับเสียงสรรเสริญด้วยรอยยิ้มบางๆ เท่านั้น

“ท่านพี่เซินได้(@NameIsNovel)สังหารหมู่อสูรจนสิ้น ย่อมต้องเหน็ดเหนื่อยยิ่ง ทุกคนอย่าได้(@NameIsNovel)รบกวนอีกเลย มากับข้าเถอะ พวกเรามาช่วยกันเคลื่อนศพพวกอสูรกลับเข้าหมู่บ้าน เนื้อเหล่านี้มากพอให้พวกเราไม่ขาดแคลนอาหารไปได้(@NameIsNovel)อีกนานทีเดียว” อิงหลัวเดินเข้ามาแล้วกล่าวขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ทุกคนจึงเพิ่งสังเกตเห็นซากศพวานรที่(@NameIsNovel)นอนเกลื่อนทั่วพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี ต่างรีบวิ่งเข้าไปช่วยกันแบกศพวานรสีเทากลับไปที่(@NameIsNovel)หมู่บ้าน

แม้แต่ศพของวานรยักษ์ดำก็ไม่ถูกปล่อยทิ้งไว้ เพียงแต่ร่างมันใหญ่โตหนักหน่วงเกินไป ต้องอาศัยแรงของผู้คนกว่า(@NameIsNovel)สิบคนช่วยกันงุ่มง่ามประคอง จึงสามารถยกขึ้นได้(@NameIsNovel)อย่างทุลักทุเล ค่อยๆ เคลื่อนกลับเข้าหมู่บ้านไปอย่างเชื่องช้า

เซินลั่วมองภาพทุกคนกำลังทยอยกลับ สีหน้าจึงค่อยคลายลง ถอนหายใจเบาๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ท่านพี่เซิน เราห่างกันเพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)วัน เหตุใดพลังฝีมือท่านถึงได้(@NameIsNovel)ก้าวกระโดดขึ้นถึงเพียงนี้?” อิงหลัวเดินเข้ามาอีกครั้ง เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไรดอก เพียงแต่ข้าเผอิญบรรลุเคล็ดวิชา จนบังเกิดการทะลวงด่านขึ้นเท่านั้นเอง” เซินลั่วตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก [Source: NameIsNovel]

“เชือกทองนั้นดูราวกับเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวท…ท่านพี่เซิน บัดนี้ท่านสามารถควบคุมศาสตราเวทได้(@NameIsNovel)แล้วหรือ? ท่านได้(@NameIsNovel)ทะลวงเข้าสู่ระดับอิงปราณแล้วใช่หรือไม่?” อิงหลัวเหลือบมองเชือกทองที่(@NameIsNovel)พันอยู่บนแขนขวาของเขา(@NameIsNovel) ก่อนเอ่ยถาม

เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้ารับเท่านั้น

แววตาของอิงหลัวพลันเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ รีบเอ่ยแสดงความยินดีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั้งสองสนทนาและ(@NameIsNovel)เดินเคียงกันกลับเข้ามาในหมู่บ้าน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เมื่อชาวบ้านสตรีและ(@NameIsNovel)เด็กๆ เห็นว่า(@NameIsNovel)การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว ต่างก็ออกมารวมตัวกันที่(@NameIsNovel)หน้าหมู่บ้าน พอเห็นซากศพวานรสีเทากว่า(@NameIsNovel)ยี่สิบตัว พวกเขา(@NameIsNovel)ต่างก็ตื่นเต้นดีใจ รีบถามไถ่ถึงเหตุการณ์การรบ

เซินลั่วไม่อยากถูกชาวบ้านห้อมล้อมอีก จึงรีบหลีกออกจากทางเข้าหมู่บ้าน มุ่งกลับเรือนพักของตน

ในเวลานั้น ชาวบ้านทั้งหมดต่างไปรวมตัวกันที่(@NameIsNovel)ปากทางเข้า หมู่บ้านทั้งหมู่จึงแลดูเงียบสงัด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ไม่นานนัก ก็มี(@NameIsNovel)ร่างชราผ่ายผอมเดินสั่นคลอนเข้ามาจากเบื้องหน้า — นางคือ ยายหม่า นั่นเอง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ----------