หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 157
ตอนที่ 157 : เฉินก่วนเป่าถูกลักพาตัว
ตอนที่ 157
เซินลั่วพยักหน้าเบาๆ ให้ยายหม่า ก่อนเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา
“ขอบคุณสหาย ที่(@NameIsNovel)ลงมือสังหารเหล่าอสูรผู้รุกรานให้ หมู่บ้านได้(@NameIsNovel)พ้นภัย ครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)สตรีชราผู้นี้ล่วงเกินท่านไป หวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะให้อภัย” ยายหม่ากล่าว พลางโค้งคำนับเซินลั่ว
“ท่านยาย ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องทำเช่นนี้ ตอนนี้ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนของหมู่บ้านชั่วนิรันดร์แล้ว การปราบอสูรปกป้องหมู่บ้านก็เป็น(@NameIsNovel)หน้าที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ข้าควรทำอยู่แล้ว” เซินลั่วถึงกับตะลึงเล็กน้อยต่อท่าทีเปลี่ยนไปของยายหม่า เขา(@NameIsNovel)หยุดฝีเท้าแล้วโค้งตอบกลับไป
“สหายเซิน สามารถฝ่าคอขวดเข้าสู่ระดับอิงปราณได้(@NameIsNovel)ในเวลาเพียงครึ่งเดือน ถือเป็น(@NameIsNovel)พรสวรรค์หายากยิ่ง” ยายหม่าเผยรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)พบได้(@NameIsNovel)ไม่บ่อยนักพลางเอ่ยชม
“ท่านยายกล่าวเกินไปแล้ว ข้าไม่อาจอวดอ้างว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พรสวรรค์อันใดได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบกลับด้วยท่าทีถ่อมตน
“ท่านยายหม่า ท่านพี่เซิน!” ในตอนนั้นเอง เสียงของอิงหลัวดังมาจากด้านหลัง นางรีบเร่งฝีเท้าเข้ามา หลังจากเหลือบมองเซินลั่ว ก็โค้งคำนับให้ยายหม่า สีหน้ามี(@NameIsNovel)แววกังวล
“อิงหลัว ไม่ต้องกังวลไป สตรีชรานี้ยังมิได้(@NameIsNovel)เลอะเลือน ข้าเพียงแค่กล่าวขอบคุณสหายเซินที่(@NameIsNovel)ช่วยปกป้องหมู่บ้านเท่านั้น” ยายหม่าพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของยายหม่า อิงหลัวก็ถอนหายใจโล่งอก และ(@NameIsNovel)กำลังจะกล่าวต่อ
“ท่านยายหม่า คุณหนูอิง คุณชายเซิน!” ทันใดนั้น เสียงของสตรีผู้หนึ่งดังมาจากเบื้องหน้า
ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้น เห็นสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
“ป้าเหลียน เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” อิงหลัวรีบเดินเข้าไปถาม
“ไม่ดีแล้ว คุณหนูอิง คุณชายเซิน พวกท่านต้องรีบไปดู… เฉินก่วนเป่าถูกอสูรลักพาตัวไปแล้ว!” สตรีวัยกลางคนกล่าวเสียงหอบหายใจ
“เฉินก่วนเป่า!” เซินลั่วเงยหน้าขึ้นทันที
“อสูรนั่นมาจากที่(@NameIsNovel)ใด? ถูกลักพาตัวไปที่(@NameIsNovel)ไหน?” สีหน้าอิงหลัวพลันเปลี่ยน นางกำลังจะเอ่ยถาม แต่ยายหม่ากลับพูดแทรกขึ้นก่อน
“อยู่… อยู่ที่(@NameIsNovel)เรือนพักของคุณชายเซิน…” ป้าเหลียนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะตอบออกมา
สายตาของเซินลั่วพลันแข็งกร้าว ร่างเขา(@NameIsNovel)พุ่งไปข้างหน้าทันที เพียงไม่กี่ก้าวก็มลายหายไปในระยะไกล
“ป้าเหลียน ได้(@NameIsNovel)โปรดดูแลท่านยายหม่าด้วย” อิงหลัวกล่าวฝากฝัง ก่อนจะก้าวเท้าตามไปอย่างเร่งรีบ ไล่ตามเซินลั่วไปในทันที
เซินลั่วเร่งเคล็ดวิชาย่างก้าววายุ ไปจนถึงที่(@NameIsNovel)สุด เพียงไม่นานก็มาถึงเรือนพักเล็กของตน
“เป่าเอ๋อร์” ยืนอยู่หน้าลานเรือนในขณะนั้น ใบหน้าขาวซีดราวกับวิญญาณไร้เลือดเนื้อ ร่างทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด นางโอบกอดสตรีชาวบ้านวัยราวสามสิบผู้สวมเสื้อผ้าสีเทาแน่นอยู่ข้างกาย
สตรีชุดเทากำลังนั่งยองลง กอด “เป่าเอ๋อร์” ไว้แนบอก พลางปลอบประโลมด้วยถ้อยคำอ่อนโยน
“ท่านเซิน!” การปรากฏตัวอย่างฉับพลันของเซินลั่วทำให้สตรีชุดเทาตกใจสะดุ้ง พอเห็นชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) นางก็รีบค้อมกายทำความเคารพ
“เจ้าเห็นหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เฉินก่วนเป่าถูกลักพาตัวไปอย่างไร?” เซินลั่วโบกมือห้ามพิธีรีตอง เอ่ยถามทันที
“ข้าเองก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน ไม่ทราบเหตุการณ์เลย ป้าเหลียนบอกข้าว่า(@NameIsNovel)เฉินก่วนเป่าถูกอสูรลักพาตัวไป นางจึงให้ข้ามาดูแล ‘เป่าเอ๋อร์’ ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)นางไปยังปากทางหมู่บ้าน” สตรีชุดเทากล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเซินลั่ว
เซินลั่วพยักหน้าเบาๆ สายตาเหลือบไปมอง “เป่าเอ๋อร์” หนหนึ่ง ก่อนจะหันมาจับจ้องไปยังเรือนของตนโดยไม่บุ่มบ่ามก้าวเข้าไป
ลานเรือนดูเหมือนปกติทุกอย่าง พื้นดิน บานประตู หน้าต่าง ไม่ปรากฏร่องรอยเสียหายใดๆ ราวกับว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เหตุการณ์ใดเกิดขึ้นเลย
“เป่าเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้(@NameIsNovel)กลัว เล่าให้พี่เซินฟังทีว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายเฉินก่วนเป่า?” เขา(@NameIsNovel)ขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนย่อตัวลงนั่งตรงหน้านาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แต่ในยามนั้น “เป่าเอ๋อร์” ยังเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางซุกหน้าแนบอกสตรีชุดเทา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสักนิด ไม่แม้ตอบคำถามของเซินลั่ว
คิ้วของเซินลั่วขมวดแน่น เขา(@NameIsNovel)ยกนิ้วเคาะเบาๆ หลายครั้งลงบนหลังและ(@NameIsNovel)ศีรษะของ “เป่าเอ๋อร์” แล้วส่งกระแสพลังปราณเข้าไปตามเส้นพลังลมปราณหัวใจ
ร่างของ “เป่าเอ๋อร์” ที่(@NameIsNovel)กำลังสั่นไหวพลันชะงักไป นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้ากลมเล็กมี(@NameIsNovel)สีเลือดระเรื่อขึ้นเล็กน้อย สภาพจิตใจก็มั่นคงขึ้นมาก
“เก่งมาก เป่าเอ๋อร์ เอาล่ะ เล่าให้พี่ฟังหน่อยว่า(@NameIsNovel)เจ้าเห็นอะไรบ้าง? พี่จะได้(@NameIsNovel)ช่วยเฉินก่วนเป่าได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำว่า(@NameIsNovel) “ช่วยพี่ชายเฉินก่วนเป่า” เป่าเอ๋อร์ก็ตั้งใจขึ้นมาทันที หลังจากลังเลเล็กน้อย นางก็กระซิบว่า(@NameIsNovel)
“ก็… หลังจากท่านเซียนจากไป ข้ากับพี่ชายก็แอบอยู่ในบ้าน ไม่นานก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงฝีเท้าโกลาหลจากด้านนอก ดังขึ้นเรื่อยๆ จากนั้น… จากนั้นทุกสิ่งรอบกายก็เย็นเยียบผิดปกติ…”
พูดถึงตรงนี้ ร่างเล็กของเป่าเอ๋อร์สั่นสะท้านอีกครั้ง มือทั้งสองยกขึ้นกอดตัวเองแน่น
“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้ แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?” เซินลั่วลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน พร้อมส่งปราณเข้าไปอีกหนึ่งสาย
“ข้ากลัวมาก พี่ชายเฉินก่วนเป่าบอกให้ข้าไปซ่อนใต้เตียง เขา(@NameIsNovel)บอกว่า(@NameIsNovel)จะคุ้มครองข้าเอง เขา(@NameIsNovel)จึงออกไปตรวจดู แต่พอเขา(@NameIsNovel)ออกไปเท่านั้นเอง ก็ร้องกรีดขึ้นเสียงหนึ่ง แล้วก็เงียบหายไปเลย” เป่าเอ๋อร์เล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แล้วเจ้าออกมาได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วถามต่อ
“ข้ากลัวจนร้องตะโกนออกมา ตอนนั้นเองป้าเหลียน ก็เข้ามา นางจึงพาข้าออกมาข้างนอก” เป่าเอ๋อร์ตอบ พลางเหลือบตาไปมองประตูเรือนที่(@NameIsNovel)เปิดอ้ากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“พวกเจ้าอยู่ข้างนอก ห้ามเข้ามาในลาน” เซินลั่วเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น พลางหันไปบอกหญิงชาวบ้านที่(@NameIsNovel)สวมเสื้อผ้าสีเทา
หญิงนั้นรีบพยักหน้าอย่างว่า(@NameIsNovel)ง่าย ก่อนถอยออกไปเล็กน้อยพร้อมกับเป่าเอ๋อร์
เซินลั่วก้าวเข้าสู่ลานเงียบๆ ขณะเดียวกันก็กระตุ้นลมปราณเวียนวนในกาย ป้องกันการถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตากวาดมองโดยรอบด้วยสมาธิแน่วแน่
หากมองจากด้านนอกอาจไม่เห็นอะไร แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้ามาในลาน เขา(@NameIsNovel)กลับสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึง กลิ่นอายปีศาจ จางๆ และ(@NameIsNovel)กลิ่นคาวเลือดที่(@NameIsNovel)ลอยคละคลุ้ง ซึ่งแน่นอนว่า(@NameIsNovel)ไม่ใช่ของผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์
เซินลั่วรีบตรวจตราทุกซอกมุมของลาน แต่กลับไม่พบเงาของอสูรแม้แต่น้อย ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ศัตรูได้(@NameIsNovel)จากไปนานแล้ว
สิ่งที่(@NameIsNovel)แปลกก็คือ กลิ่นคาวเลือดยังคงวนเวียนอยู่ภายในลาน แต่กลับไม่แผ่ออกไปด้านนอกเลยแม้แต่น้อย
“แปลกจริง... หรือว่า(@NameIsNovel)อสูร นั่นหายวับไปเฉยๆ หลังจากลักพาตัวเฉินก่วนเป่าไปแล้ว?” เขา(@NameIsNovel)ขมวดคิ้วครุ่นคิด
ในจังหวะนั้นเอง เสียงเสื้อผ้าสีกระทบกันดังแผ่วเบาเล็ดลอดเข้ามาจากนอกลาน เป็น(@NameIsNovel)อิงหลัวที่(@NameIsNovel)รีบรุดมาถึง
“ท่านพี่เซิน ท่านพบอะไรบ้างหรือไม่?” นางถามพลางก้าวเข้ามาในลาน
“ยังไม่พบสิ่งใด แต่ก็มี(@NameIsNovel) กลิ่นอายอสูร ตกค้างอยู่จริง ทว่า(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)จับตัวคนไปนั้นกลับหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย ข้ายังไม่แน่ชัดว่า(@NameIsNovel)มันหนีไปทางไหน” เซินลั่วส่ายศีรษะ สีหน้าขรึมเคร่ง
“หรือว่า(@NameIsNovel)มันจะบินหนีไป?” อิงหลัวเอ่ยด้วยความฉงน ก่อนครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วจึงถามต่อ
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ยาก กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)หลงเหลือยังคงกักอยู่แค่ภายในลาน หากมันบินออกไปแล้ว ย่อมต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้าง” เซินลั่วส่ายศีรษะตอบ
“กลิ่นคาว? จริงหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกอะไรเลย?” อิงหลัวขมวดจมูก พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างสงสัย
“วางใจเถิด ข้าไม่มี(@NameIsNovel)วันผิดพลาดเรื่องนี้” เซินลั่วเอ่ยอย่างมั่นคง ก่อนจะตกสู่ห้วงความคิดอีกครั้ง
กลิ่นคาวนี้จางยิ่งนัก หากมิใช่เพราะการบำเพ็ญเพียรก้าวล้ำจนทะลวงสู่ ระดับอิงปราณ เขา(@NameIsNovel)ก็ย่อมไม่อาจตรวจจับได้(@NameIsNovel) แต่ทว่า(@NameIsNovel)อสูรนั้นมันหายไปทางใดกันแน่?
ในทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่(@NameIsNovel)เร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกลาน เป็น(@NameIsNovel)ท่านยายหม่าและ(@NameIsNovel)ป้าเหลียน ที่(@NameIsNovel)รีบมาถึง โดยมี(@NameIsNovel)เสียงจอแจของเหล่าชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ตามมาจำนวนหนึ่ง
ท่านยายหม่าเร่งก้าวเข้าลานด้วยความช่วยเหลือจากป้าเหลียน ส่วนชาวบ้านกลับเหมือนรู้กันโดยไม่ต้องบอก ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดก้าวเข้าลาน หากแต่ยืนล้อมอยู่ด้านนอกแทน
“ทั้งสองท่าน พบเบาะแสใดเกี่ยวกับอสูรนั้นบ้างหรือไม่?” ท่านยายหม่าเอ่ยถามด้วยเสียงหอบหายใจ ก่อนจะยืนทรงตัวมั่น
“ท่านยายหม่า ข้ายังไม่พบเบาะแสแน่ชัด แต่ท่านวางใจได้(@NameIsNovel) พวกเรากำลังสืบหาต่ออยู่” อิงหลัวรีบก้าวไปช่วยประคองอีกข้าง พลางกล่าวปลอบ
“เจ้าคือป้าเหลียนใช่หรือไม่? ข้าได้(@NameIsNovel)ยินจากอิ่นจินว่า(@NameIsNovel)เจ้ามาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ทันทีหลังเฉินก่วนเป่าถูกลักพาตัวไป เจ้าพอจะเห็นร่องรอยใดของอสูรหรือไม่?” เซินลั่วหันไปถามป้าเหลียนด้วยแววตาแน่วแน่
----------