ตอนที่ 158 : มันกลับมาอีกครั้ง

“ไม่… ข้าเห็นอสูรบุกโจมตีหมู่บ้าน จึงอยากช่วยเหลือ ระหว่า(@NameIsNovel)งทางผ่านมาหน้าลานก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเด็กกรีดร้อง ประตูเปิดทิ้งไว้ไม่ได้(@NameIsNovel)ลงกลอน ข้าจึงรีบเข้าไปดู แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)พบมี(@NameIsNovel)เพียงเป่าเอ๋อร์ ส่วนเฉินก่วนเป่าและ(@NameIsNovel)อสูรกลับไม่เห็นเงาเลย” ป้าเหลียนส่ายหน้าแล้วกล่าว

“หรือว่า(@NameIsNovel)อสูรมันใช้เคล็ดวิชาเร้นกายลงดิน หลังจากลักพาตัวไป?” อิงหลัวกล่าวขึ้น คล้ายเพิ่งจะนึกออก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ไม่ใช่แน่ หากมันใช้เคล็ดวิชาเร้นกายลงดินจริง พื้นดินจะต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้ แต่พื้นในลานแห่งนี้กลับปกติ ไม่มี(@NameIsNovel)ร่องรอยเลยสักนิด จึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นได้(@NameIsNovel)” ท่านยายหม่าเอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่น

“ข้าเข้าใจแล้ว!” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วเอ่ยขึ้น ก่อนจะก้าวตรงไปยังบ่อใหญ่ข้างลาน เขา(@NameIsNovel)คุกเข่าลง เอานิ้วแตะพื้นดินข้างบ่อแล้วหยิบขึ้นมาดมเบาๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ก้มหน้ามองลงไปในบ่อ

อิงหลัวกับป้าเหลียนรีบช่วยประคองท่านยายหม่า เดินตามเข้ามาใกล้ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อทั้งหมดก้มลงมองไปในบ่อ ต่างเห็นว่า(@NameIsNovel)น้ำในบ่อนิ่งสนิท ปราศจากระลอกคลื่นเงียบสงัดผิดปกติ ราวกับปากว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)อ้ารอเขมือบสิ่งใดก็ตามที่(@NameIsNovel)จะถูกโยนลงไป (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เจ้ากำลังจะบอกว่า(@NameIsNovel) อสูรลักพาตัวเฉินก่วนเป่าแล้วหนีไปทางบ่อนี้อย่างนั้นหรือ?” ท่านยายหม่ากล่าวถาม [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ป้าเหลียนถึงกับก้าวถอยไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับเกรงว่า(@NameIsNovel)อสูรจะโผล่ขึ้นมาจากในบ่อแล้วลากนางลงไปด้วย

“มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูงมาก หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้จริงย่อมไม่ทิ้งร่องรอยไว้ แต่ถ้าเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น เฉินก่วนเป่าก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว” อิงหลัวขมวดคิ้วแน่น กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ข้าเคยอ่านบันทึกเอาไว้ว่า(@NameIsNovel) อสูรบางประเภทนิยมลักพาตัวเด็กเพื่อนำไปใช้บำเพ็ญเพียร แต่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเก็บเด็กไว้ให้มี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ หากเรื่องนี้เป็น(@NameIsNovel)จริง เช่นนั้นเฉินก่วนเป่าก็คงยังปลอดภัยในตอนนี้” เซินลั่วเอ่ยอธิบายช้าๆ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ใช่ ทฤษฎีก็อาจเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น แต่แล้วจะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใด? เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ตนเองจะดำลงไปต่อสู้กับอสูรในใต้น้ำได้(@NameIsNovel)จริงหรือ? เฮ้อ… เด็กน้อยผู้น่าสงสาร” ท่านยายหม่าพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจยาว

“หากเด็กถูกลากลงไปในน้ำแล้ว มนุษย์ปกติย่อมไม่อาจหายใจใต้น้ำได้(@NameIsNovel) ต่อให้หาตัวอสูรพบ สุดท้ายก็ต้องเสี่ยงตายอยู่ดี” [Source: NameIsNovel]

“ใช่แล้ว! ดูท่าความหวังที่(@NameIsNovel)เฉินก่วนเป่าจะรอดชีวิตนั้นช่างริบหรี่เหลือเกิน…”

“เฮ้อ ข้าเลี้ยงดูเฉินก่วนเป่ามาตั้งแต่เล็กๆ เด็กน้อยผู้นี้ทั้งฉลาดและ(@NameIsNovel)รับผิดชอบ ไม่น่าต้องมาสิ้นหวังเช่นนี้เลย”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านที่(@NameIsNovel)รายล้อมลาน ต่างเอ่ยถึงเหตุการณ์ด้วยความโกลาหลเต็มไปหมด

“ข้าสามารถลงไปตรวจสอบได้(@NameIsNovel)”

เสียงของเซินลั่วดังขึ้น ตัดบรรยากาศอันหนักอึ้งให้กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อสิ้นเสียงของเซินลั่ว ทุกผู้คนรวมทั้งท่านยายหม่าและ(@NameIsNovel)อิงหลัว ต่างมองเขา(@NameIsNovel)ด้วยแววตาเหลือเชื่อ โดยเฉพาะท่านยายหม่า ความเย็นชาในสีหน้าของนางพลันมลายหายไปในพริบตา

“ข้าจะไปกับท่าน พวกเราไม่รู้แน่ว่า(@NameIsNovel)อสูรตนนั้นมี(@NameIsNovel)พลังแข็งแกร่งเพียงใด หากมี(@NameIsNovel)คนช่วยอีกแรงย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)” อิงหลัวรีบเอ่ยขึ้นทันที

“คุณหนูอิง ท่านยังไม่รู้วิชาเร้นกายใต้น้ำ ไม่อาจทนนานใต้น้ำได้(@NameIsNovel) อีกทั้งยังจำเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ท่านจะต้องอยู่คอยปกป้องหมู่บ้านเผื่อมี(@NameIsNovel)อสูรตัวอื่นฉวยโอกาสบุกมา ดังนั้นท่านควรจะอยู่ข้างหลังจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วเตือนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แต่ว่า(@NameIsNovel)ปล่อยให้ท่านไปคนเดียวมันอันตรายเกินไป” อิงหลัวแย้ง

“ไม่ต้องห่วง ข้าเพียงลงไปตรวจสอบเท่านั้น หากมี(@NameIsNovel)อันตรายจะรีบขึ้นมาทันที อีกทั้งข้ายังมี(@NameIsNovel)วิธีป้องกันตนเอง” เซินลั่วกล่าวด้วยความมั่นใจไม่น้อย

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น อิงหลัวก็ได้(@NameIsNovel)แต่พยักหน้าด้วยความจำใจ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“สหายเซิน ท่านต้องระวังให้มาก” ท่านยายหม่าเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เซินลั่วยิ้มบางเป็น(@NameIsNovel)การให้ความมั่นใจกับทุกคน จากนั้นก็ร่ายเคล็ดวิชาขับธารา พลันร่างทั้งร่างส่องประกายแสงสีน้ำเงิน ก่อนจะกระโจนลงบ่อ ดำลึกหายไป

บรรดาชาวบ้านที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่นอกลานต่างพากันตกตะลึงกับเคล็ดวิชาประหลาดยิ่งนี้ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

สายตาของท่านยายหม่าก็พลันส่องประกายวูบหนึ่ง แฝงด้วยความครุ่นคิดที่(@NameIsNovel)ลึกซึ้ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ใต้การคุ้มครองของเคล็ดวิชาขับธารา เซินลั่วมาถึงก้นบ่อในเวลาอันสั้น เขา(@NameIsNovel)กวาดสายตาสำรวจรอบด้าน พบว่า(@NameIsNovel)ยังคงเหมือนครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)เคยลงมา ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติ ก้นบ่อและ(@NameIsNovel)ผนังรอบด้านเรียบลื่นไปตามธรรมชาติ ไม่ปรากฏร่องรอยการขุดเจาะใดๆ [Source: NameIsNovel]

“หรือว่า(@NameIsNovel) ข้าคาดเดาผิดไปแล้ว?” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ขณะที่(@NameIsNovel)ยังครุ่นคิดอยู่นั้น เซินลั่วก็ลอยตัวขึ้นอย่างช้าๆ พลางใช้มือไล้ไปตามผนังบ่อเพื่อสังเกตตรวจสอบต่อเนื่อง

[Source: NameIsNovel] “หึ!”

พอขึ้นมาราวสามจั้ง มือของเขา(@NameIsNovel)ก็ชะงักหยุด ดวงตาเบิกกว้างราวกับค้นพบสิ่งใดบางอย่าง

[Source: NameIsNovel] ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เซินลั่วใช้สองมือถูไปบนผนังบ่ออย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดตะกอนโคลนสีเหลืองลอยฟุ้งบดบังสายตา ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็สะบัดมือ ควบคุมน้ำตรงหน้ากำจัดโคลนออกไปเผยให้มองเห็นชัดอีกครั้ง

ตรงขอบสายตาของเขา(@NameIsNovel) ปรากฏก้อนศิลาเหลืองขนาดเท่าแผ่นหินโม่ฝังอยู่ในผนังบ่อ โดยมี(@NameIsNovel)รอยขอบคลุมสิ่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)มืดดำด้านใน

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วสูดลมหายใจยาว เอื้อมมือไปจับขอบก้อนศิลาเหลืองแล้วออกแรงผลัก

[Source: NameIsNovel] “ฉับพลัน—!”

ก้อนศิลาเหลืองก็หลุดออกจากผนังบ่อไปพร้อมเสียงน้ำสาดกระเซ็น เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่สีดำมืดมิด ลึกสุดหยั่ง ยากคาดเดาว่า(@NameIsNovel)นำไปสู่ที่(@NameIsNovel)ใด…

“ต้องเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่แน่!” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง พลางกวาดตามองเข้าไปในโพรงนั้นอยู่หลายครั้ง ก่อนที่(@NameIsNovel)สายตาจะสะดุดเข้ากับบางสิ่งตรงขอบทางเดิน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ตรงนั้น มี(@NameIsNovel)ก้อนหินสองก้อนพันกันอยู่กับเส้นสายบางอย่างที่(@NameIsNovel)คล้ายเส้นผม

เขา(@NameIsNovel)หยิบเส้นสายนั้นขึ้นมา พบว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)ขนสีเหลืองอ่อน หนากว่า(@NameIsNovel)ผมของมนุษย์ทั่วไป

เซินลั่วยกขนเหล่านั้นขึ้นมาใกล้จมูก สูดดมเบาๆ แววตาของเขา(@NameIsNovel)พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ

กลิ่นนี้…มันเหมือนกับกลิ่นเหม็นสาบของอสูรที่(@NameIsNovel)ยังหลงเหลืออยู่ในลานบ้านเมื่อครู่ไม่ผิดแน่! [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)รีบเก็บเส้นขนนี้ใส่ไว้ในสาบเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วไม่รอช้า รีบว่า(@NameIsNovel)ยน้ำขึ้นด้านบนทันที

ครู่ต่อมา ร่างของเซินลั่วพุ่งกระโจนออกจากปากบ่อพร้อมเสียงน้ำแตกกระจาย “ซ่า!”อ่านตอนต่อไปฟรี

“ท่านเซินกลับขึ้นมาแล้ว!”

เหล่าชาวบ้านที่(@NameIsNovel)กรูกันเข้ามาในลานบ้านอยู่ก่อนแล้ว ต่างร้องอื้ออึงด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นภาพนี้

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “พี่เซิน! ข้างล่างเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” อิงหลัวรีบสาวเท้าเข้ามาถามทันที ส่วนท่านยายหม่าแม้ไม่เอ่ยปาก แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกระหายคำตอบเช่นกัน

เซินลั่วไม่เสียเวลา รีบเล่าทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)ตนค้นพบภายในบ่อน้ำออกมาโดยเร็ว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ทันทีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ก้นบ่อนั้นมี(@NameIsNovel)อุโมงค์ลับ ชาวบ้านทั้งหลายต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

“ดูเหมือนอุโมงค์นั้นจะถูกทำขึ้นอย่างจงใจ และ(@NameIsNovel)น่าจะเป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของอสูร คงซ่อนตัววนเวียนอยู่แถวหมู่บ้านเรามานานแล้วกระมัง” เซินลั่วเอ่ยคาดคะเนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ไม่น่าแปลกใจเลย! ที่(@NameIsNovel)แท้ครอบครัวลุงตู๋กับเฟิงเสี่ยวเป่าหายตัวไปทีละคนอย่างไร้ร่องรอย ก็ต้องเป็น(@NameIsNovel)ฝีมือของเจ้าอสูรตนนี้แน่!” อิงหลัวพลันนึกขึ้นได้(@NameIsNovel) จึงโพล่งออกมาด้วยความร้อนรน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อีกทั้งข้ายังพบสิ่งนี้อยู่ใต้น้ำด้วย กลิ่นที่(@NameIsNovel)ติดอยู่นั้นเหมือนกับกลิ่นของอสูรที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่เป๊ะ ลองดูเถิด” เซินลั่วควักเส้นขนสีเหลืองที่(@NameIsNovel)เก็บไว้ในสาบเสื้อออกมายื่นให้

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “นี่มันอะไร? ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)เส้นขน แต่กลับหนากว่า(@NameIsNovel)ผมมนุษย์ทั่วไปอีก” อิงหลัวเอ่ยพลางรับขนจากมือเขา(@NameIsNovel)มาดูอย่างประหลาดใจ

[Source: NameIsNovel] “ขนเส้นนี้ทั้งยาวและ(@NameIsNovel)หนาเช่นนี้…มี(@NameIsNovel)อสูรชนิดใดกันที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ขนเช่นนี้ได้(@NameIsNovel)?” ชิงหนิวที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยความฉงน

“นี่…นี่มัน…” สีหน้าของท่านยายหม่าพลันซีดเผือดลงทันตา

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านยายหม่า ท่านรู้จักขนนี้หรือ?” อิงหลัวรีบถามขึ้นทันที

“ใช่แล้ว…ใช่นี่แน่…นี่คือขนของมัน! เจ้าอสูรตนนั้นกลับมาอีกแล้ว!” ท่านยายหม่าเบิกตากว้าง ตรึงสายตามองเส้นขนในมือไม่วาง แววตาเต็มไปด้วยทั้งความตื่นตระหนกและ(@NameIsNovel)โกรธแค้นจนแทบสั่นเทิ้ม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

---------- [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]