ตอนที่ 159 : อสรพิษอาภรณ์งาม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วยังไม่เคยเห็นท่านยายหม่ามี(@NameIsNovel)สีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้มาก่อน ทำให้คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย

“ท่านยายหม่า…ท่านรู้จักอสูรตนนี้หรือ?” อิงหลัวเห็นสีหน้าของท่านยายหม่าเช่นนั้น ก็เกิดความหวั่นไหวในใจ รีบเอ่ยถาม

“แน่นอนว่า(@NameIsNovel)ข้ารู้จัก จะลืมได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน! ศึกครั้งนั้นเองที่(@NameIsNovel)ทำให้พลังบำเพ็ญของข้าพังพินาศไปหมด ขนพวกนี้…เป็น(@NameIsNovel)ของ อสรพิษอาภรณ์งาม นั่นเอง!” ท่านยายหม่าที่(@NameIsNovel)ตั้งสติได้(@NameIsNovel) กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “อสรพิษอาภรณ์งาม?” อิงหลัวพลันนึกขึ้นได้(@NameIsNovel) ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ผู้เฒ่าผู้แก่บางคนที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่รอบๆ ก็ตื่นตระหนกไปด้วย แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงไม่เข้าใจ

“ท่านทั้งหลาย ข้าน้อยอยากทราบว่า(@NameIsNovel) อสรพิษอาภรณ์งาม นี้คือสิ่งใด?” เซินลั่วเอ่ยถาม

“เรื่องนี้ต้องย้อนไปกว่า(@NameIsNovel) 20 ปีก่อน ตอนนั้นพลังบำเพ็ญของข้ายังอยู่ครบ ข้ากับสหายผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณอีกหนึ่งคน และ(@NameIsNovel)เหล่าหนุ่มสาวระดับชำระปราณอีกไม่กี่คน ต่างร่วมกันปกป้องหมู่บ้าน แม้พวกเราจะยากจนข้นแค้น แต่ก็ยังถือว่า(@NameIsNovel)ปลอดภัยดี ทว่า(@NameIsNovel)ความสงบสุขนั้นอยู่ได้(@NameIsNovel)ไม่นาน วันหนึ่งมี(@NameIsNovel)ชาวบ้านออกไปตกปลาที่(@NameIsNovel)ลำธารโดยบังเอิญไปยั่วโทสะอสูรตนหนึ่ง มันมี(@NameIsNovel)หัวเป็น(@NameIsNovel)หญิงงามแต่ร่างเป็น(@NameIsNovel)งู จึงถูกเราเรียกขานกันว่า(@NameIsNovel) อสรพิษอาภรณ์งาม” ท่านยายหม่ากล่าวช้าๆ เสียงหนักแน่น

“เจ้าอสูรตนนี้มี(@NameIsNovel)กำลังร้ายกาจนัก ข้ากับสหายผู้บำเพ็ญอิงปราณอีกคนต้องออกต่อสู้ สุดท้ายตันเถียนของข้าถูกทำลาย พลังปราณกระจายหายสิ้น ส่วนสหายอีกคนก็ตกตายไปในศึกนั้น ถึงกระนั้นอสรพิษอาภรณ์งามเองก็บาดเจ็บสาหัสจนต้องหนีไป ข้าไม่คิดเลยว่า(@NameIsNovel)มันจะย้อนกลับมาอีกในวันนี้…” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อผู้เฒ่าที่(@NameIsNovel)อยู่รอบๆ ได้(@NameIsNovel)ฟังคำบอกเล่าของท่านยายหม่า ความทรงจำในปีนั้นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าทุกคนล้วนฉายความหวาดหวั่นราวกับฝันร้ายยังคงตามหลอกหลอน

“ข้านึกว่า(@NameIsNovel)เมื่อไม่กี่ปีก่อน หมู่บ้านเพิ่งถูกโจมตีจากฝูงอสูรป่าเสียอีกไม่ใช่หรือ?” ชิงหนิวเอ่ยถามขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“อสูรป่าจากภูเขา(@NameIsNovel)เข้ามาก่อกวนนั้นมี(@NameIsNovel)มาตลอดอยู่แล้ว หากไม่เป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น เหตุใดหมู่บ้านเราจึงต้องมี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเฝ้าอยู่เล่า เพียงแต่เมื่อก่อนนั้นแทบจะมี(@NameIsNovel)เหตุการณ์ใหญ่สักครั้งในรอบสิบกว่า(@NameIsNovel)ปี จนกระทั่งไม่กี่ปีก่อนที่(@NameIsNovel)อสูรป่าบนเขา(@NameIsNovel)เกิดดุร้ายผิดปกติ การโจมตีจึงถี่ขึ้น” ท่านยายหม่าตอบพลางถอนหายใจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ชิงหนิวพยักหน้าแสดงความเข้าใจ จึงมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยอะไรต่อ

“ท่านยายหม่า ตอนนั้นท่านกับสหายอีกคนนั้น บรรลุระดับอิงปราณขั้นใดกันแน่?” เซินลั่วถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าเพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับอิงปราณได้(@NameIsNovel)ไม่นาน ส่วนสหายอีกคนนั้นพลังสูงกว่า(@NameIsNovel)ข้าเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นกลาง” ท่านยายหม่ากล่าวตอบพลางมองตรงไปยังเซินลั่ว

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซินลั่วก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เพราะหากในอดีต อสรพิษอาภรณ์งามยังไม่เกินพลังระดับอิงปราณขั้นกลาง ถึงจะทำร้ายผู้บำเพ็ญได้(@NameIsNovel)สาหัส แต่ตัวมันเองก็ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บหนักไปด้วย หลายสิบปีที่(@NameIsNovel)ผ่านไป แม้มันจะฟื้นฟูร่างกายแล้ว แต่พลังบำเพ็ญก็คงมิได้(@NameIsNovel)สูงส่งไปมากกว่า(@NameIsNovel)นี้นัก หากมันมี(@NameIsNovel)พลังสูงกว่า(@NameIsNovel)นี้จริงๆ คงไม่ต้องลอบเร้นแอบซ่อนตัวเช่นที่(@NameIsNovel)เห็น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) แม้ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ ระดับอิงปราณ ได้(@NameIsNovel)ไม่นาน แต่เขา(@NameIsNovel)กลับสามารถสร้างเส้นลมปราณขึ้นได้(@NameIsNovel)ถึงยี่สิบเส้นเต็มจำนวน ทั้งพลังปราณและ(@NameIsNovel)อานุภาพของเคล็ดวิชาเวทที่(@NameIsNovel)ใช้ ก็มิได้(@NameIsNovel)ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญ ระดับอิงปราณชั้นกลาง เลยแม้แต่น้อย

“อสูรอสรพิษอาภรณ์งาม ตนนั้น ทั้งโลภทั้งเหี้ยมโหด ไหนเลยจะปล่อยเรื่องในอดีตให้ผ่านไป มันจะต้องย้อนมาล้างแค้นอย่างแน่นอน ข้ากลัวว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านของเรากำลังจะเผชิญเภทภัยใหญ่อีกครั้ง!” ท่านยายหม่ากล่าว สีหน้าฉายชัดถึงความกังวล (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เหล่าชาวบ้านในลานเรือนต่างพากันแตกตื่นโกลาหล

“ตอนนี้ในเมื่อเรารู้แล้วว่า(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)ก่อความเดือดร้อนคือสิ่งใด อีกทั้งยังพบเส้นทางที่(@NameIsNovel)มันใช้พาตัวคนไป งานเร่งด่วนที่(@NameIsNovel)สุดก็คือหาวิธีช่วยเฉินก่วนเป่าออกมาให้ได้(@NameIsNovel)!” อิงหลัวรีบเอ่ยขึ้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เจ้าอสูรงูนั้นพลังร้ายกาจนัก แม้เมื่อครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านยังมี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับอิงปราณถึงสองคน ก็ยังไม่อาจต้านมันได้(@NameIsNovel) ขออภัยที่(@NameIsNovel)ต้องพูดตรงๆ แต่สองท่านผู้บำเพ็ญจะต่อกรมันได้(@NameIsNovel)อย่างไร? หากบุกไปก็คงมี(@NameIsNovel)แต่ต้องสังเวยชีวิตเปล่าๆ” ชายชราหัวล้านคนหนึ่งเอ่ยทักท้วงขึ้นมาก่อนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจะทันกล่าวสิ่งใด

“ถูกต้อง! หากพวกท่านเป็น(@NameIsNovel)อะไรไป แล้วใครเล่าจะปกป้องหมู่บ้านเราได้(@NameIsNovel)อีก?” ชายวัยกลางคนอีกคนกล่าวเสริม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อีกอย่าง อสูรย่อมต้องฟื้นฟูร่างกายด้วยการกลืนกินสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตเป็น(@NameIsNovel)อาหาร เฉินก่วนเป่าถูกจับตัวไปตั้งนานแล้ว โอกาสที่(@NameIsNovel)จะรอดคงริบหรี่ แม้พวกท่านจะตามไปก็เปล่าประโยชน์ สู้เก็บกำลังไว้เตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไปของ อสูรอสรพิษอาภรณ์งาม ยังจะดีกว่า(@NameIsNovel)”

เหล่าชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เริ่มพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปมา ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดเต็มใจให้ทั้งสองเสี่ยงภัย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วเหลือบตามองเหล่าชาวบ้านรอบด้าน ก่อนก้มหน้าลงโดยมิได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อิงหลัวเองก็รู้สึกขุ่นเคืองต่อคำคัดค้านของชาวบ้าน แต่เมื่อฟังเหตุผลแล้วก็เริ่มลังเลใจเช่นกัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านยายหม่า ท่านผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก โปรดชี้แนะด้วยเถิด พวกเราควรทำอย่างไรต่อไปดี?” อิงหลัวเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

ชาวบ้านรอบด้านก็พากันหันไปมองท่านยายหม่าเช่นเดียวกัน

นับตั้งแต่ท่านยายหม่าเล่าเรื่องราวความเป็น(@NameIsNovel)มาของ อสรพิษอาภรณ์งาม นางก็ยืนนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด เพียงก้มหน้าลง ครั้นเมื่อถูกถามเข้าจึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ทุกเหตุผลที่(@NameIsNovel)กล่าวมาก็ล้วนมี(@NameIsNovel)น้ำหนัก แต่ในความเห็นของข้า เฉินก่วนเป่ายังไม่ตาย” ท่านยายหม่ากล่าวหนักแน่น

[Source: NameIsNovel] “ท่านรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ชาวบ้านผู้หนึ่งอุทานขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“อสรพิษอาภรณ์งาม ต้องแอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านเราแน่ ไม่เช่นนั้น ด้วยพลังของมัน ป่านนี้คงกวาดล้างหมู่บ้านทั้งสิ้นไปแล้ว ไม่ใช่แค่ลอบซ่อนเช่นนี้ จากที่(@NameIsNovel)ข้าเข้าใจ อสูรงูทั้งหลายเป็น(@NameIsNovel)กายหยิน การกินเด็กในคืนวันเพ็ญย่อมได้(@NameIsNovel)ประโยชน์สูงสุด… และ(@NameIsNovel)พรุ่งนี้ก็คือคืนวันเพ็ญ” ท่านยายหม่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

[Source: NameIsNovel] เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น ทุกผู้คนรอบด้านก็พลันเข้าใจขึ้นมาในทันที สีหน้าแต่ละคนฉายชัดถึงความสะพรึงกลัวปนตกตะลึง

เซินลั่วคิดอยู่ในใจว่า(@NameIsNovel) การคาดเดาของเขา(@NameIsNovel)นั้นถูกต้องแล้ว หากอสูรงูยังคงบาดเจ็บอยู่ ก็คงจะจัดการได้(@NameIsNovel)ง่ายขึ้นมาก [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “อิงหลัว พลังฝีมือของเจ้าช่างอ่อนเกินไป เจ้าไม่มี(@NameIsNovel)ทางต้านทานอสรพิษอาภรณ์งาม ตัวนั้นได้(@NameIsNovel)เลย จงอยู่ในหมู่บ้านเถิด” ท่านยายหม่าเหลือบมองอิงหลัวแล้วกล่าว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แล้วเฉินก่วนเป่าล่ะ? เขา(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่ เราจะปล่อยให้เขา(@NameIsNovel)ตายต่อหน้าต่อตาได้(@NameIsNovel)อย่างนั้นหรือ?” อิงหลัวถามขึ้นอย่างเร่งร้อน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “สหายเซิน ในหมู่พวกเรา มี(@NameIsNovel)เพียงเจ้าที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังพอจะต่อกรกับอสูรงูตัวนั้น เจ้าจะเต็มใจไปช่วยเฉินก่วนเป่าหรือไม่?” ท่านยายหม่าหันไปมองเซินลั่วแล้วเอ่ยถาม

“ตกลง เฉินก่วนเป่าโดนจับไปก็เพราะเขา(@NameIsNovel)มาส่งอาหารให้ข้า แม้พวกท่านจะไม่เอ่ยปาก ข้าก็ต้องไปช่วยเขา(@NameIsNovel)อยู่ดี” เซินลั่วตอบหนักแน่น

“ท่านยายหม่า เช่นนี้ไม่ถูกต้องแล้วนะ ท่านเซินตอนนี้เป็น(@NameIsNovel)กำลังสำคัญของหมู่บ้าน เราไม่อาจเสี่ยงให้เขา(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) ท่านอย่ามัวแต่คิดถึงลูกหลานของตนเอง โดยไม่เห็นแก่ความปลอดภัยของทั้งหมู่บ้านสิ” ชายชราหัวล้านคนนั้นคัดค้านอีกครั้ง

“ใช่แล้ว!” อีกหลายคนต่างก็ส่งเสียงเห็นด้วย

“ไม่ต้องกังวลไปเถิด ทุกท่าน ข้าเคยทำสิ่งใดที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ภัยแก่หมู่บ้านบ้างหรือ? หากวันนี้ข้าเอ่ยปากให้สหายเซินออกไป ข้าย่อมมี(@NameIsNovel)วิธีรับประกันความปลอดภัยของเขา(@NameIsNovel)อย่างถ่องแท้” ท่านยายหม่าเอ่ยพลางส่งสายตาดุดันไปยังชายชราหัวล้านและ(@NameIsNovel)พวกที่(@NameIsNovel)คัดค้าน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

เซินลั่วถึงกับรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ พลางสงสัยว่า(@NameIsNovel)คำพูดของท่านยายหม่าหมายถึงสิ่งใดกันแน่

พวกชายหัวล้านทั้งหลาย เมื่อถูกแววตากดดันของท่านยายหม่า สายลมเย็นวาบก็แล่นไปทั่วกาย พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าเอ่ยปากค้านอีก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ทุกคน อสูรกำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน ที่(@NameIsNovel)นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนที่(@NameIsNovel)บ้าน รอผลการต่อสู้เถิด” ท่านยายหม่ากวาดสายตามองรอบๆ แม้เสียงของนางมิได้(@NameIsNovel)ดังนัก แต่กลับแฝงด้วยอำนาจที่(@NameIsNovel)ไม่อาจโต้แย้ง

ชาวบ้านพากันมองหน้ากันเอง สุดท้ายก็รีบถอยออกไป เหลือไว้เพียงแต่อิงหลัวกับชิงหนิว เท่านั้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“อิงหลัว ชิงหนิว พวกเจ้าก็กลับไปเถิด ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องต้องหารือกับสหายเซิน” ท่านยายหม่าหันไปเอ่ยกับทั้งสอง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

อิงหลัวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองเซินลั่วแล้วจึงหมุนกายเดินจากไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ชิงหนิวก็ตามติดไปด้วย ทิ้งไว้เพียงเซินลั่วกับท่านยายหม่าอยู่ในลานเพียงสองคน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“สหายเซิน ให้เจ้าไปช่วยเฉินก่วนเป่าเพียงลำพัง ข้าก็รู้สึกผิดใจอยู่มาก” ท่านยายหม่าถอนหายใจยาว

เซินลั่วเพียงยิ้มบาง ไม่ได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใด

ท่านยายหม่าเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อ ไม่นานก็หยิบวงแหวนเงินขนาดเท่าฝ่ามือออกมา ขอบด้านนอกนั้นแหลมคมเป็น(@NameIsNovel)ประกาย ขอบด้านในกลับหนากว่า(@NameIsNovel)เล็กน้อย วงแหวนทั้งอันเปล่งประกายเงินจางๆ ส่องแสงวาววับงดงามเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ

---------- [Source: NameIsNovel]