หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 161
ตอนที่ 161 : ไล่ล่าและสังหาร
ตอนที่ 161
จุ้ยโถวไม่ได้(@NameIsNovel)ดื้อดึงเหมือนก่อนอีกต่อไป แต่กลับค่อยๆ ลดความเร็วลงเล็กน้อย
หลังผ่านไปช่วงเวลาประมาณครึ่งธูป ช่องทางด้านหน้าก็สิ้นสุดลง ในเบื้องหน้าคือพื้นที่(@NameIsNovel)น้ำสลัวๆ ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กระแสน้ำเชี่ยวกรากไหลทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)แม่น้ำใต้ดิน…แต่ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะไหลไปที่(@NameIsNovel)ใดกันแน่?” เซินลั่วกวาดตามองไปรอบๆ พลางพึมพำกับตนเอง
กระแสน้ำเชี่ยวกรากซัดปะทะร่างเขา(@NameIsNovel)อย่างแรง พยายามจะพัดพาให้ไหลไปตามกระแสน้ำ แต่เมื่อเขา(@NameIsNovel)ใช้ออกด้วย วิชาขับธารา ก็สามารถต้านแรงปะทะนั้นไว้ได้(@NameIsNovel)
“แล้วเจ้างูปีศาจที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มันอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหนกัน? แม้แต่เกล็ดสักแผ่นข้ายังไม่เห็นเลย!” จุ้ยโถวตั้งหลักมั่นกลางแม่น้ำใต้ดิน ส่ายหัวแหลมเรียวยาวไปมา พลางบ่นเสียงดัง
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังจะเอ่ยปาก อยู่ๆ ก็มี(@NameIsNovel)ร่างสีเหลืองพุ่งแหวกจากความลึกของแม่น้ำใต้ดินออกมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งเงาหลังพร่าเลือน ก่อนจะพุ่งชนหน้าอกเขา(@NameIsNovel)เต็มแรงด้วยเสียง “ตุบ” อันอึดอัด
ร่างของเซินลั่วถูกกระแทกจนเซถอยหลังราวกับโดนค้อนทุบ ร่างกายโอนเอนไปหลายก้าว เกราะป้องกันบนร่างสั่นไหวรุนแรง แต่ก็กลับคืนสู่ความมั่นคงได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
จุ้ยโถวตอบสนองฉับไว เมื่อเซินลั่วถูกบีบถอย เขา(@NameIsNovel)ก็ยก ค้อนทลายคลื่น ขึ้นฟาดใส่ร่างสีเหลืองนั้นอย่างดุดัน
ค้อนทลายคลื่นเหวี่ยงกวาด ทิ้งร่องโค้งสีขาวกลางสายน้ำไว้
ร่างสีเหลืองนั้นเหมือนจะตกใจในพลังการโจมตีของจุ้ยโถว จึงรีบถอยหลบไป แต่ก็ยังไม่พ้นอย่างสมบูรณ์ ถูกค้อนทลายคลื่นฟาดเข้าเต็มๆ
เสียง “ตุบ” ดังสะท้อน!
ร่างสีเหลืองนั้นถูกซัดปลิวไป และ(@NameIsNovel)ร่างแท้จริงก็เผยออกมา มันคือหางงูสีเหลืองขนาดเท่าถังน้ำ สะบัดไปมาอยู่หลายครั้ง บนเกล็ดยังปรากฏรอยสีขาวอย่างชัดเจน
ต่อจากนั้น ร่างหนายาวก็ตามออกมาจากหาง เผยให้เห็นงูหลามยักษ์ยาวห้าถึงหกจั้ง ร่างกายเป็น(@NameIsNovel)สีเหลืองทราย เคลือบด้วยเกล็ดแข็งใหญ่ ทอประกายระยิบใต้แสงรางๆ
แต่หัวของมันกลับมิใช่หัวงู หากเป็น(@NameIsNovel)หัวหญิงสาว ผมสีเหลือง ใบหน้างดงามอ่อนเยาว์ ทว่า(@NameIsNovel)ในดวงตากลับเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยอาฆาตร้าย
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ตั้งหลักมั่นได้(@NameIsNovel)แล้ว เงยหน้ามอง ดวงตาหดแคบลงด้วยความตื่นตะลึง
“อสรพิษอาภรณ์งาม!”
จุ้ยโถวกำค้อนทลายคลื่นแน่น สายตาจับจ้องงูยักษ์ตรงหน้า สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)กลับจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
“เจ้ามาจากหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ใช่หรือไม่?” อสรพิษอาภรณ์งามไม่ได้(@NameIsNovel)รีบโจมตีอีกครั้ง แต่เบนสายตามายังเซินลั่ว เสียงนางแหลมเล็กแฝงความคมกริบ
“เพื่อเห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยในการบำเพ็ญตบะของเจ้า จงรีบปล่อยเด็กนั้นเสีย เพื่อหลีกเลี่ยงการต่อสู้จะดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าวเสียงเย็นชา
“ก็แค่ผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์ตัวคนเดียว แถมยังลากเจ้ากุ้งไม่มี(@NameIsNovel)ค่าอย่างเจ้านี่ติดมาด้วย ยังกล้าเอ่ยถ้อยคำโอหังที่(@NameIsNovel)นี่อีกหรือ? เจ้าช่างเบื่อชีวิตจริงๆ!” อสรพิษอาภรณ์งามเหมือนถูกท่าทีของเซินลั่วกระตุ้นโทสะ แววตาพุ่งพลุ่งด้วยแสงดุดัน
เซินลั่วไม่คิดจะเสียเวลาโต้เถียงกับนางอีก เพียงดีดนิ้วเบาๆ
แสงสีเงินพุ่งวาบออกจากแขนเสื้อ มุ่งตรงไปยังอสรพิษอาภรณ์งาม นั่นคือ วงแหวนครึ่งจันทร์!
แววตาของ อสรพิษอาภรณ์งาม พลันวาบด้วยแสงเจ้าเล่ห์ แต่นางมิได้(@NameIsNovel)ถอยกลับ ตรงกันข้ามกลับพุ่งเข้าหาแทน ดวงตาของนางฉับพลันปลดปล่อยแสงสีเหลืองเข้มสองสายพุ่งออกมาอย่างรุนแรง จ้องเขม็งใส่เซินลั่ว
เซินลั่วสบถในใจว่า(@NameIsNovel) “แย่แล้ว!” เขา(@NameIsNovel)พยายามเบือนสายตา แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงเฝ้ามองดูแสงสีเหลืองที่(@NameIsNovel)ท่วมเต็มสายตาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกินพื้นที่(@NameIsNovel)การมองเห็นทั้งหมดในพริบตา สมองดังขึ้นด้วยเสียงหึ่งราวถูกพลังลึกลับโจมตี ทำให้ร่างของอสรพิษอาภรณ์งามตรงหน้าพร่าเลือน เขา(@NameIsNovel)มองเห็นนางกลายเป็น(@NameIsNovel)ร่างงูสี่ถึงห้าตัวที่(@NameIsNovel)เหมือนกันไปหมด ไม่อาจแยกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ตัวใดคือร่างจริง และ(@NameIsNovel)ตัวใดเป็น(@NameIsNovel)เพียงมายาภาพ
วงแหวนครึ่งจันทร์ ที่(@NameIsNovel)กำลังพุ่งกลางอากาศพลันลังเล ไม่รู้จะโจมตีเป้าหมายใด จึงหยุดชะงักเพียงชั่วขณะ
ร่างเงางูสี่ห้าตัวแกว่งไหว พุ่งเข้าหาเซินลั่วราวลูกศร ความเร็วสูงล้ำเกินคาดคิด
“เคล็ดมายา!” ใบหน้าของเซินลั่วมืดคล้ำลงในทันที เขา(@NameIsNovel)เร้นใช้ วิชาขับธารา และ(@NameIsNovel)ร่างก็ถอยกลับอย่างรวดเร็ว
จุ้ยโถวรีบก้าวเข้ามากั้นตรงหน้าเซินลั่วอย่างคล่องแคล่ว เหวี่ยง ค้อนทลายคลื่น กวาดฟาดใส่เงางูทั้งหลาย
ในสายตาของเซินลั่ว เวลานี้ท่ามกลางแสงสีเหลืองวูบวาบ เขา(@NameIsNovel)เห็นจุ้ยโถวกำลังต่อสู้พันตูกับเงางูหลายร่าง ยังคงไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)ร่างใดจริงร่างใดลวง ได้(@NameIsNovel)ยินเพียงเสียงกระแทกหนัก “ตุบ ตุบ” อย่างต่อเนื่อง
เขา(@NameIsNovel)รีบรวบรวม ปราณเต๋า ทั้งหมดจากตันเถียน แม้แต่พลังปราณในเส้นลมปราณยี่สิบเส้นทั่วร่างกายก็ดึงมาใช้ กระแทกหมุนวนภายใน จากนั้นอัดพุ่งเข้าสู่ดวงตาอย่างรุนแรง
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)พลันส่องประกายสีน้ำเงิน พร้อมเสียงแผ่วแหลม “แกร๊ก” กังวาน การมองเห็นกลับแจ่มชัดขึ้นทันที แสงสีเหลืองและ(@NameIsNovel)เงามายางูสลายหาย เหลือเพียงร่างอสรพิษยักษ์หนึ่งตนที่(@NameIsNovel)กำลังต่อสู้กับจุ้ยโถว
ระดับตบะของอสรพิษอาภรณ์งามนั้นชัดเจนว่า(@NameIsNovel)สูงกว่า(@NameIsNovel)จุ้ยโถวหนึ่งขั้น ความว่องไวและ(@NameIsNovel)พลังอำนาจเหนือกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มาก เพียงชั่วระยะสั้นๆ เกราะบนร่างของจุ้ยโถวก็ถูกฉีกขาดไปหลายแห่ง มี(@NameIsNovel)ร่องรอยโลหิตไหลซึมออกมา
เซินลั่วร่ายคาถาด้วยมือซ้าย ขณะที่(@NameIsNovel)มือขวากำคว้าในสุญญตา
สายน้ำใกล้อสรพิษอาภรณ์งามปั่นป่วน พลันก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เชือกน้ำหนาทึบเจ็ดถึงแปดเส้น พันรัดร่างนางไว้ในพริบตา
การเคลื่อนไหวของอสรพิษอาภรณ์งามถูกจำกัดในทันที ดวงตานางวาบประกายตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วฟื้นกลับคืนสู่สภาพปกติอยู่ไกลออกไป
เมื่อเห็นศัตรูถูกพันธนาการ จุ้ยโถวพลันฮึกเหิม ฟาดค้อนทลายคลื่นก่อเสียงหวีดแหวกน้ำ กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงดำพุ่งฟาดตรงลำคอของอสรพิษอาภรณ์งาม
เสียง “ตุบ!” ดังสะท้อน ร่างท่อนบนของงูถูกฟาดหงายไปด้านหลัง
ในจังหวะนั้น แสงเงินพลันวาบเหนือร่างงู วงแหวนครึ่งจันทร์ พุ่งทะยานลงมา แสงเงินกลายเป็น(@NameIsNovel)เงาจันทร์สว่า(@NameIsNovel)งวาบ แหวกอากาศด้วยเสียงหวีดแหลมกรีดหู ฟาดฟันตรงศีรษะอสรพิษอาภรณ์งาม
นางตกตะลึง ปากส่งเสียงคำรามต่ำ ร่างพลันปกคลุมด้วยแสงเหลืองหนาแน่น รวบรวมควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)เกราะแสงเหลืองหนาหลายนิ้วขึ้นพร้อมกัน พลางหันศีรษะเบี่ยงหลบ
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)เกราะแสงเหลืองจะก่อรูปสมบูรณ์ เงาจันทร์เงินของวงแหวนครึ่งจันทร์ก็ตกกระแทกลง ฟันทะลุเกราะแสงเหลืองอย่างรุนแรง
เกราะแสงเหลืองที่(@NameIsNovel)ดูมั่นคงราวหินผากลับเปราะบางดุจกระดาษบาง เมื่อถูกวงแหวนครึ่งจันทร์ฟาดเพียงครั้งเดียวก็กรีดฉีกเป็น(@NameIsNovel)เสียง “ฉัวะ”
ประกายเงินวาบแทงตรงลำคออสรพิษอาภรณ์งาม ลึกเข้าไปในพริบตาเดียว
ดวงตาของนางพลันสะท้อนความตระหนก ศีรษะที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หญิงสาวแปรเปลี่ยนกลับเป็น(@NameIsNovel)หัวงูอีกครั้ง ส่งเสียงฟ่อก้องกังวาน น้ำรอบด้านสั่นสะท้านรุนแรง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงนั้น เซินลั่วก็รู้สึกวิงเวียน มือที่(@NameIsNovel)ร่ายคาถาพลันชะงัก วงแหวนครึ่งจันทร์หย่อนกำลังลงเล็กน้อย
ร่างของอสรพิษอาภรณ์งามพลันม้วนพันรุนแรง แสงเหลืองบนร่างวูบวาบ พลังอำนาจมหาศาลระเบิดทะลักออก ทำให้สายน้ำรอบด้านปั่นป่วนคลั่งกระจาย
ในเวลาเดียวกัน เสียง “ฉีก!” แปลกประหลาดก็ดังขึ้น
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)เพิ่งฟื้นสติ รู้สึกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พลังจากเชือกน้ำหายวับไป สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนทันควัน รีบสะบัดมือร่ายคาถาต่อ
วงแหวนครึ่งจันทร์กับเชือกน้ำหลายเส้นพลันทะยานออกจากสายน้ำเชี่ยวกราก พ่วงเอาวัตถุยาวสีเหลืองติดมาด้วย—มันคือ เศษหนังงูฉีกขาด
จากสายน้ำคลุ้งโกลาหล พลันมี(@NameIsNovel)เงาขาวยาวพุ่งออกมา เผยร่าง งูหลามขาว ขนาดมหึมาไร้เกล็ด ร่างกายใหญ่โตกว่า(@NameIsNovel)เดิมเล็กน้อย แผลลึกที่(@NameIsNovel)ลำคอแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)รอยแดงยาว เลือดยังจับตัวแล้ว
มันพลิกกายมหึมา กลายเป็น(@NameIsNovel)เงาขาวพุ่งวูบไปเบื้องล่างของแม่น้ำใต้ดินด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
----------