หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 164
ตอนที่ 164 : เร่งด่วน
ตอนที่ 164
เมื่อครู่นี้เขา(@NameIsNovel)ถูกอสรพิษประหลาดสีม่วงลอบจู่โจม โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ยังคง ขับการป้องกันของวิชาขับธารา ไว้ทัน แต่แม้กระนั้น บาดแผลก็ไม่เบาเลย
เพื่อช่วยจุ้ยโถวเมื่อครู่ เขา(@NameIsNovel)ฝืนระดม ปราณเต๋า ออกมาอย่างรุนแรง ทำให้บาดแผลยิ่งทรุดหนัก
พอเห็นสภาพเช่นนี้ สีหน้าของเฉินกวนเป่าที่(@NameIsNovel)เพิ่งคลายกังวลลงได้(@NameIsNovel)เล็กน้อย ก็กลับตึงเครียดอีกครั้งทันที
เซินลั่วเช็ดโลหิตที่(@NameIsNovel)มุมปาก ส่งยิ้มบางๆ ให้เฉินกวนเป่า แล้วสั่นศีรษะเป็น(@NameIsNovel)เชิงบอกว่า(@NameIsNovel) ยังไม่ถึงขั้นอันตราย
เขา(@NameIsNovel)ใช้นิ้วที่(@NameIsNovel)เปื้อนเลือดเขียนบนผนังว่า(@NameIsNovel)
“เจ้าสัตว์นั่นยังไม่กล้าบุกเข้ามาในตอนนี้ ข้าต้องเร่ง เยียวยาบาดแผล เสียก่อน หากมันฟื้นตัวแล้วรู้ตัวว่า(@NameIsNovel)ถูกลวง เราจะลำบากแน่”
เฉินกวนเป่าอ่านแล้วพยักหน้าเข้าใจโดยดี
ฝ่ายจุ้ยโถวเพิ่งฟื้นจากอาการมึนงง คว้าค้อนขึ้นมา แล้วไปยืนคุ้มกันอยู่ใกล้ปากถ้ำ
เซินลั่วไม่กล้าชักช้า รีบทรุดนั่งขัดสมาธิ เริ่มบำเพ็ญสมาธิทันที
แสงน้ำเงินอมฟ้าคลอรอบกายขึ้นมา ปราณเต๋า พุ่งออกจาก ตันเถียน ไหลเวียนไปตาม เส้นลมปราณ ครบรอบร่าง ดุจเปิดประตูอ่างเก็บน้ำให้รินรด จุดลมปราณ ทั้งหลาย ช่วยปลอบกระแสภายในที่(@NameIsNovel)แตกซ่านให้สงบลง
พอเริ่มบำเพ็ญไปได้(@NameIsNovel)ไม่นาน เซินลั่วเองก็แปลกใจ—หลังเปิด เส้นลมปราณยี่สิบเส้น แล้ว ไม่เพียงประสิทธิภาพการบำเพ็ญสูงขึ้นอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด แม้แต่ ความสามารถในการฟื้นตัวของร่างกาย ก็เพิ่มขึ้นมากโข
เพียงชั่วดื่มชา บาดแผลก็ทรงตัวได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่
อสรพิษประหลาดสีม่วงที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านนอกดูจะหวาดหวั่นจริง มิได้(@NameIsNovel)บุกเข้ามาอีก เซินลั่วจึงล้วงหยิบ วงแหวนครึ่งจันทร์ ออกจากแขนเสื้อ
ศาสตราเวทชิ้นนี้เพิ่งถูกหลอมให้มี(@NameIsNovel) ชั้นตราผนึก เพียงหนึ่งชั้น ทว่า(@NameIsNovel)พลังที่(@NameIsNovel)เผยออกมาในการต่อสู้ก่อนหน้ากลับเหนือความคาดหมาย หากสามารถ หลอมชั้นตราผนึก ให้ถึงสองหรือสามชั้นได้(@NameIsNovel) การรับมือกับอสรพิษสีม่วงที่(@NameIsNovel)อยู่ระดับ อิงปราณ ขั้นปลาย คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เขา(@NameIsNovel)ประสานมือร่ายคาถา คุม ปราณเต๋า ให้ไหลเวียน วงแหวนครึ่งจันทร์ลอยนิ่งอยู่ระหว่า(@NameIsNovel)งฝ่ามืออย่างผ่อนคลาย
เซินลั่วเริ่มร่าย เคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ ที่(@NameIsNovel)ยายหม่าเคยสั่งสอน ทำตามวิธีการทีละขั้นเพื่อ กระทุ้งเข้าสู่ชั้นตราผนึกที่(@NameIsNovel)สอง ของวงแหวนครึ่งจันทร์
ผ่านไปเพียงชั่วครึ่งเค่อ วงแหวนครึ่งจันทร์ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ตรงหน้าก็พลันสั่นไหวแผ่วๆ ลวดลายยันต์เรืองแสง แผ่ แสงจันทร์สีเงิน ทะลักออกมาปริมาณมาก ทอทาบจนถ้ำทั้งถ้ำสว่า(@NameIsNovel)งไสวดุจเวลากลางวัน
เขา(@NameIsNovel)ประสานฝ่ามือเข้าหากันทันที แสงเงินที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายก็พลันหวนกลับมารวมเข้าที่(@NameIsNovel) วงแหวนครึ่งจันทร์ การหลอม ชั้นตราผนึกที่(@NameIsNovel)สอง สำเร็จลงโดยสมบูรณ์
เฉินกวนเป่าที่(@NameIsNovel)นั่งมองอยู่ แววตาฉายประกายชื่นชมปนความโหยหาอยากได้(@NameIsNovel)
เซินลั่วเพ่งสมาธิขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนจะร่าย เคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติ ต่อไปในใจอย่างเงียบงัน
ด้วยความเข้าใจและ(@NameIsNovel)ความชำนาญในเคล็ดนี้ หากมี(@NameIsNovel)เวลาเพียงครึ่งเค่อ ก็คงสามารถหลอมชั้นตราผนึกที่(@NameIsNovel)สามได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะนั้นเอง สีหน้าของเซินลั่วก็พลันเปลี่ยนเล็กน้อย จังหวะเดียวกัน จุ้ยโถว ที่(@NameIsNovel)เฝ้าอยู่ตรงทางเข้าถ้ำก็ตะโกนขึ้นว่า(@NameIsNovel)
“ระวัง! อสูรงูกลับมาแล้ว!”
“สิ่งใดที่(@NameIsNovel)ต้องมา ย่อมเลี่ยงไม่พ้น…” เซินลั่วถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน
เฉินกวนเป่าตกใจ รีบวิ่งหลบไปด้านหลัง แอบอยู่หลังผนังหินในถ้ำ ดวงตากลมโตดำสนิทเบิกกว้าง มองไปทางทางเดินด้วยความหวาดหวั่น
“มนุษย์หน้าไม่อาย! พวกเจ้ากล้าหลอกข้า—ผู้สูงส่ง! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงหยาบกระด้างเต็มไปด้วยโทสะดังสะท้อนมาจากทางเดิน
ทันใดนั้น ลมเหม็นสาบคละคลุ้งโหมกระหน่ำออกมาจากทางเดิน ผสมผสานกับกระดูกและ(@NameIsNovel)หินที่(@NameIsNovel)ถูกซัดปลิว เสียงดังลั่นกึกก้องประหนึ่งฟ้าร้องสะท้อนก้องไปทั้งถ้ำ
แต่เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)สะทกสะท้านไม่ เขา(@NameIsNovel)เพียงยกมือขึ้น วงแหวนครึ่งจันทร์ในอุ้งมือก็สั่นสะเทือนรุนแรง ส่งเสียง “เคร้ง!” กังวานก้อง หลังหมุนฉับพลัน มันก็พุ่งทะยานเข้าสู่ทางเดิน
ทันใดนั้นทางเดินก็เต็มไปด้วยเงาเงินระยับ แสงจันทร์เสี้ยวจำนวนมากทับซ้อน กรีดฟันทิ้งรอยคมกริบในสุญญตา ฉีกพายุพิษและ(@NameIsNovel)คลื่นลมสกปรกให้แตกสลาย
แต่กระนั้น วงแหวนครึ่งจันทร์ก็ไม่หยุด พุ่งตรงไล่ตามไปยังปากทางถ้ำ
ชั่วอึดใจถัดมา เสียงปะทะดังสนั่นสะท้อนออกมาจากทางเดิน
เซินลั่วเห็นดังนั้นก็ยกมือกวัก วงแหวนครึ่งจันทร์ส่งเสียง “เคร้ง” หวนกลับมาหมุนวนรอบฝ่ามืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ สงบลง
“น่าเสียดาย หากข้ามี(@NameIsNovel)เวลาอีกเพียงครึ่งเค่อเพื่อหลอม ชั้นตราผนึกที่(@NameIsNovel)สาม ให้สำเร็จ ข้าคงจับมันไว้ได้(@NameIsNovel)แน่” เซินลั่วมองวงแหวนครึ่งจันทร์ในมือ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย
“ปากถ้ำนี้คับแคบ อีกทั้งงูอสูรตนนั้นก็ระแวงนัก มันไม่กล้าบุกเข้ามาอย่างบุ่มบ่ามแน่ หากเพียงโจมตีอยู่ภายนอก ข้าพอจะช่วยคุ้มกันให้ท่านได้(@NameIsNovel)ครึ่งเค่อ” จุ้ยโถวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ
“เช่นนั้น ข้าขอมอบหมายให้ท่านสหาย จุ้ยโถวแล้ว” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ แววตาของเซินลั่วพลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น
จุ้ยโถ้วน้อมศีรษะรับ ถือค้อนทองแดงไว้ขวางแนวนอน ปักหลักสกัดอยู่ตรงปากทางถ้ำ
หลังจากกำชับเฉินกวนเป่าไม่ให้เข้าใกล้ปากถ้ำ เซินลั่วก็นั่งขัดสมาธิอีกครั้ง ดำดิ่งจิตเข้าสู่การ หลอมศาสตราเวท เปิดชั้นตราผนึกที่(@NameIsNovel)สาม
แท้จริง หลังจากถูกการโจมตีของเซินลั่วต้านไว้เมื่อครู่ อสรพิษมายาก็มิกล้าบุกเข้ามาอย่างหุนหัน มันเพียงแต่กวัดแกว่งพลังอสูร คุมฝุ่นทรายและ(@NameIsNovel)เศษหินให้ปลิวว่อน โหมกระหน่ำเป็น(@NameIsNovel)การโจมตีจากระยะไกลเข้าสู่ภายในถ้ำ
จุ้ยโถวยืนขวางอยู่ที่(@NameIsNovel)ปากถ้ำ แกว่งค้อนทองแดงปัดป้องการโจมตีไปมา แม้จะถูกกดดันบ้าง แต่ก็ยังต้านทานได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่
แรกเริ่ม เซินลั่วยังได้(@NameIsNovel)ยินเสียงปะทะก้องอยู่ จนยากจะตั้งสมาธิในการเปิดตราผนึก แต่เมื่อเห็นจุ้ยโถวรับมือได้(@NameIsNovel)อย่างมั่นคง เขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ คลายใจ จดจ่อจิตวิญญาณทุ่มเทในการหลอมศาสตราเวท
เวลาค่อยๆ ไหลผ่าน ความอดทนของอสรพิษมายาก็เริ่มหมดลง การโจมตีของมันกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น จุ้ยโถวถูกบีบให้ถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะบอบช้ำ แต่ก็ยังฝืนยืนหยัดกลับไปปักหลักที่(@NameIsNovel)ปากถ้ำไม่ถอยหนี
ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกเร่งใช้ไม่หยุดหย่อน จนพลังแทบถึงขีดจำกัด
กระทั่งในบัดดล เสียงคำรามกึกก้องสนั่นหวั่นไหวพลันดังลั่นมาจากทางเดิน คลื่นเสียงที่(@NameIsNovel)รุนแรงเกินกว่า(@NameIsNovel)ครั้งก่อนๆ ถาโถมเข้ามา เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น จุ้ยโถวก็รู้ทันทีว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติ เขา(@NameIsNovel)เหลียวหลังมองไปทางเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ยังดำดิ่งอยู่กับการเปิดตราผนึก กำฟันแน่นแล้วหันกลับไปเผชิญหน้าการโจมตีอีกครั้ง
เสียงคำรามดังสะท้านจนหูอื้อ เฉินกวนเป่ารีบยกมือขึ้นปิดหูด้วยความหวาดกลัว ทว่า(@NameIsNovel)ดวงตากลมดำยังอดเหลือบมองไปทางปากถ้ำไม่ได้(@NameIsNovel)
เพียงครู่เดียว คลื่นน้ำมหึมาก็พลันปกคลุมทั้งทางเดิน กวาดซัดเข้ามาด้วยพลังเกรี้ยวกราดราวจะทำลายล้างทุกสิ่ง
เมื่อเห็นการโจมตีเดิมไม่เป็น(@NameIsNovel)ผล อสูรงูจึงคิดใช้กลอุบายใหม่ พยายามปล่อยน้ำจากทะเลสาบเข้าท่วมถ้ำทั้งถ้ำ ปิดผนึกเซินลั่วและ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไว้ภายใน
เมื่อเห็นดังนั้น จุ้ยโถวคำรามลั่น แกว่งค้อนทองแดงสองมือใส่ปากถ้ำทันที แสงสีน้ำเงินเข้มพลันแผ่ซ่านปกคลุมผิวค้อน ก่อม่านแสงไร้รูปขึ้นมากั้นอยู่ตรงปากทางอย่างยากลำบาก
คลื่นน้ำถาโถมกระแทกใส่ม่านแสงอย่างรุนแรง ผลักดันให้จุ้ยโถวถอยหลังไปหลายก้าว น้ำทะลักเข้ามาในถ้ำทันที ซัดโถมผ่านร่างเขา(@NameIsNovel)ไป
แม้คลื่นจะมี(@NameIsNovel)อานุภาพหนักหน่วงเพียงใด จุ้ยโถวก็มิยอมถอย เขา(@NameIsNovel)กำค้อนทองแดงแน่น กัดฟันฝืนก้าวไปทีละก้าว ผลักคลื่นน้ำกลับออกไปทางทางเดิน กระทั่งบีบให้กระแสน้ำถอยกลับไปยังที่(@NameIsNovel)เดิม ปิดกั้นปากถ้ำไว้อีกครั้ง
เมื่อเห็นเช่นนี้ แววตาของเฉินกวนเป่าพลันฉายประกายยินดีขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังจ้องมองอสูรพญางูมายาที่(@NameIsNovel)ดุร้ายอยู่ แต่ความหวาดกลัวในดวงตาก็เจือจางลง
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันตั้งหลักให้มั่น การเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ก็พลันบังเกิด!
----------