หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 187
ตอนที่ 187 : ความฝันซ้อนฝัน
ตอนที่ 187
เซินลั่วสะดุ้งเฮือก รีบหลับตาลงหันสายตาหลบไปด้านข้าง จิตเทวะ ในสมองค่อยๆ ฟื้นฟูคืนสู่ภาวะปกติ ความเวียนหัวพร่ามัวก็พลันเลือนหายไปทีละน้อย เขา(@NameIsNovel)จึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“ผนังผลึกขาวนี่ช่างร้ายกาจนัก! ถึงกับทำให้วิญญาณของคนสับสนเลอะเลือนได้(@NameIsNovel)… แต่สถานที่(@NameIsNovel)นี้ถูกเรียกว่า(@NameIsNovel) ‘ถ้ำสังเกตเต๋า’ …ส่องเต๋า… หรือว่า(@NameIsNovel)ต้องจ้องผนังผลึกขาวนี้เพื่อหยั่งรู้และ(@NameIsNovel)บรรลุญาณะกันแน่?” เขา(@NameIsNovel)พึมพำออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยแววครุ่นคิด
เขา(@NameIsNovel)ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าผนังผลึกขาว
เมื่อทรุดกายนั่งลง เซินลั่วพลันสังเกตเห็นเบาะฟางข้างกาย จึงเอื้อมมือหยิบมารองนั่งใต้ตัว เขา(@NameIsNovel)สูดลมหายใจลึก แล้วจ้องไปยังผนังผลึกขาวอีกครั้ง
แสงขาวบนผนังผลึกขาวก็รีบกลืนกินสายตาเขา(@NameIsNovel)อีกครั้ง ทำให้ พลังจิตเทวะ ในสมองหมุนเวียนรุนแรง ความเวียนหัวพร่ามัวก็ย้อนกลับมาทันใด
แต่แล้ว เหตุการณ์เหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น!
ไม่นานนัก เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกถึงความเย็นสบายผุดขึ้นจากเบาะฟางใต้กาย คลื่นเย็นนี้ช่วยบรรเทาความเวียนหัวลงได้(@NameIsNovel)มากโข
เซินลั่วถึงกับใจเต้นรัว เขา(@NameIsNovel)รีบขับเคลื่อน พลังจิตเทวะ พยายามสลัดอิทธิพลของผนังผลึกขาวออกไป พลางยังคงจ้องแน่วอยู่กับมัน หวังจะมองให้ทะลุสิ่งใดบางอย่าง
ทว่า(@NameIsNovel)แสงขาวบนผนังผลึกขาวก็เพียงแต่หมุนวนช้าๆ ไม่เผยการเปลี่ยนแปลงใดๆ ออกมาเลย
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป เซินลั่วไม่ละสายตาไปไหน แต่สีหน้ากลับยิ่งตึงเครียดยิ่งขึ้น เหงื่อไหลพรากออกจากหน้าผาก ยอดศีรษะพลันแผ่วร้อนเรื่อ
แม้มี(@NameIsNovel)เบาะฟางช่วยค้ำยันอยู่ แต่ความเวียนหัวกลับยิ่งรุนแรงขึ้นทุกขณะ จนกระทั่งสายตาเริ่มเลือนมัวลง
“หรือว่า(@NameIsNovel)ข้าเข้าใจผิดไป? แท้จริงแล้วความลึกซึ้งของผนังผลึกขาวนี้ ไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ไว้ให้ครุ่นคิดเช่นนี้?” เซินลั่วกัดฟันทนต่อความเจ็บปวด พึมพำเงียบงันกับตนเอง
พอผ่านไปราวหนึ่งกะบี่ชา ความเวียนหัวก็ทวีขึ้นถึงขีดสุด เกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทนไหว
แสงวิญญาณสีน้ำเงินฉายออกจากดวงตาของเขา(@NameIsNovel) ขวางกั้นอิทธิพลของผนังผลึกขาวไว้ เขา(@NameIsNovel)กำลังจะเบนสายตาหลบไป
“ฮี่ฮี่! เจ้าทนได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงนี้ ก็นับว่า(@NameIsNovel)ไม่เลวนัก!” เสียงหัวเราะประหลาดคล้ายบ้าคลั่งพลันดังขึ้นข้างหูของเซินลั่ว
ทันใดนั้น แสงขาวที่(@NameIsNovel)หมุนวนบนผนังผลึกขาวพลันหย่อนตัวลงเล็กน้อย แล้วก็สลายหายไปดุจน้ำลด
ภายในผนังผลึกขาว เงาสะท้อนร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็ปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง
พร้อมกันนั้น แสงทองสลัวๆ ก็พลันระยิบระยับผุดขึ้นบนผิวผนังผลึกขาวอย่างแผ่วเบา
เมื่อแสงขาวดับมอดลง ความเวียนหัวในสมองของเซินลั่วก็พลันเลือนหายไปดุจคลื่นถอย เขา(@NameIsNovel)ยังคงนั่งนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบได้(@NameIsNovel)สติ หันมองรอบด้านหาต้นตอของเสียงนั้น
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อเสียงดังขึ้นเพียงครั้งเดียวแล้ว มันก็พลันเงียบหายไปอีก มิได้(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นอีกเลย…
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็รีบสลัดความคิดทิ้ง หันสายตาไปยังแสงทองที่(@NameIsNovel)ส่องวาบอยู่บนผนังผลึกขาว
“เส้นขน?” เซินลั่วอุทานอย่างตกตะลึง
แท้จริงแล้ว แสงทองเส้นนั้นคือเส้นขนสีทองระยิบระยับที่(@NameIsNovel)ติดอยู่บนผนังผลึกขาว
ทันทีที่(@NameIsNovel)สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับลงบนเส้นขนนั้น มันก็พลันส่องประกายแสงทองพุ่งทะลุออกไปอย่างดุดัน เจาะเข้าไปในโลกกระจกเงาภายในผนังผลึกขาว แล้วด้วยแสงวาบหนึ่ง ก็ตรงเข้าสู่หว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของเงาร่างสะท้อนของเขา(@NameIsNovel)
ร่างเงาเซินลั่วภายในผนังผลึกขาวพลันแปรเปลี่ยนทันที รูปร่างเล็กลงอย่างมาก ชุดก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา ร่างสะท้อนนั้นก็กลายเป็น(@NameIsNovel)รูปร่างประหลาด แห้งผอมผิดมนุษย์
ใบหน้าของร่างนั้นพร่าเลือน มองไม่ชัดเจน แต่ยังพอจับเค้าได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ใบหน้าคมคล้ายวานร ทั้งกายปกคลุมด้วยขนทองเรืองรอง และ(@NameIsNovel)ยังนุ่งห่มจีวรเต๋าสีเขียวครามอยู่
เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นการเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)ต่อเนื่องเช่นนี้ สีหน้าของเซินลั่วพลันซีดเผือดลง
ในห้วงเวลาเดียวกัน ร่างประหลาดในผนังผลึกขาวก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาหรี่ลง พร้อมกับรอยยิ้มฉีกกว้างที่(@NameIsNovel)หันตรงมายังเขา(@NameIsNovel)
เพียงเห็นภาพนี้ หัวใจของเซินลั่วก็พลันเต้นตึก เขา(@NameIsNovel)กำลังจะเคลื่อนไหวบางอย่าง
แต่ร่างประหลาดในกระจกกลับพลันเลือนหายกลายเป็น(@NameIsNovel)เงาดำ พุ่ง “ฟึ่บ” ออกมาจากผนังผลึกขาว แล้วหายวับไปในชั่วพริบตา ขณะพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)
เงาดำเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้า ด้วยระยะที่(@NameIsNovel)ใกล้เพียงนี้ เซินลั่วแทบไม่มี(@NameIsNovel)เวลาจะตอบสนอง ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ทำสิ่งใด เงาประหลาดนั้นก็ทะลวงเข้าสู่ร่างของเขา(@NameIsNovel)แล้ว
เซินลั่วสบถในใจ แต่แล้วพลันรู้สึก “บูม” หนึ่งดังสะท้อนอยู่ในสมอง ราวกับมี(@NameIsNovel)กำลังอันลึกลับบุกเข้ามา
พลังนั้นมหาศาลยิ่ง แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะเพิ่งก้าวสู่ ระดับก่อกำเนิด กำลังจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)แข็งกล้าล้ำเลิศ แต่กลับไม่อาจต้านทานได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
จิตใจของเขา(@NameIsNovel)สะเทือนอย่างรุนแรงในคราแรก แล้วพลันเร่าร้อนขึ้นอย่างฉับพลัน กำลังสัมผัสจิตเทวะทั้งมวลพลันพลุ่งพล่านปั่นป่วน จนร่างสติของเขา(@NameIsNovel)ดับวูบไปในทันที!
ในห้วงสำนึกเลือนราง ดวงตาของเซินลั่วครึ่งปิดครึ่งเปิด ร่างทั้งร่างราวกับไร้น้ำหนัก ล่องลอยกลางอากาศ ปลิวตามสายลมไป
“ที่(@NameIsNovel)แท้ ข้าอยู่ในแดนฝันอยู่แล้ว หรือว่า(@NameIsNovel)บัดนี้กลับต้องฝันซ้อนฝันอีกชั้นหนึ่ง?” เขา(@NameIsNovel)พึมพำเอ่ยเสียงแผ่วในห้วงจิตสำนึกกึ่งหลับกึ่งตื่น
ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด พลันรู้สึกร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ร่วงลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ราวกับหลอมรวมเข้ากับบางสิ่ง สติสัมปชัญญะพลันหวนกลับมาชัดแจ้ง
สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นทำให้เขา(@NameIsNovel)ตกตะลึง—เขา(@NameIsNovel)กลับมานั่งอยู่ในถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)เดิม เบื้องหน้าคือผนังผลึกขาวดังเดิม
แรกเริ่มเซินลั่วอึ้งงันไปชั่วครู่ แต่แล้วพลันหวาดผวาเมื่อก้มมองตัวเอง
เพราะบัดนี้ เขา(@NameIsNovel)มิใช่มนุษย์อีกต่อไป หากแต่กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)วานรทองตัวหนึ่ง สวมใส่เสื้อคลุมสีเขียว ใบหน้าผอมเรียว ดวงตาลึกโบ๋ ริมฝีปากยื่นแหลม แก้มตอบ
ร่างวานรนั้นปกคลุมด้วยขนทองสว่า(@NameIsNovel)งไสวสุกสกาวทุกส่วน ไม่ต่างอะไรกับเส้นขนทองที่(@NameIsNovel)เคยปรากฏบนผนังผลึกขาวเมื่อครู่นี้เลย!
“ข้าแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)วานรงั้นหรือ? ไม่ใช่… จิตวิญญาณเทวะของข้าเข้าสิงร่างวานรนี้ต่างหาก!” เซินลั่วแรกเริ่มตื่นตระหนก แต่พลันเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า
บัดนี้วานรทองกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะฟาง จ้องมองไปยังผนังผลึกขาวอย่างแน่วแน่ ภายในผนังนั้นกลับปรากฏเงาร่างเฒ่าผู้หนึ่ง ในจีวรเต๋า
รูปลักษณ์ของชายชราประหลาดยิ่งนัก ไม่ต่างจากร่างที่(@NameIsNovel)เคยเห็นก่อนหน้า พร่ามัวจนมองไม่ชัด ทว่า(@NameIsNovel)ในมือกลับถือปัดขาว แพร่พลังลี้ลับอันสูงส่งออกมา
“เห็นเจ้ามี(@NameIsNovel)ใจเพียรศึกษา วันนี้เราจะถ่ายทอด คัมภีร์หวงถิง แก่เจ้าเสียหน่อย เคล็ดวิชานี้ล้ำลึกนัก ถือเป็น(@NameIsNovel)กุญแจไปสู่เส้นทางสูงสุด จงจำถ้อยคำสำคัญนี้ไว้ให้ดี— เส้นทางสูงสุดแสวงหาความจริง หาใช่พิธีลวง ทุกจุดลมปราณภายในจิตโอสถล้วนมี(@NameIsNovel)จิตวิญญาณ เมื่อปลุกเร้าจิตวิญญาณก็จะเผยแก่นแท้ของจิตโอสถ…”
เต๋าเฒ่าผมขาวเอ่ยพลางมองมายังวานรทอง น้ำเสียงนั้นช่างละม้ายคล้ายสุรเสียงยิ่งใหญ่ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยได้(@NameIsNovel)ยินในลานกว้างเมื่อคราวก่อน
วานรทองเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นถึงกับเนื้อเต้น รีบพยักหน้ารับหงึกหงัก ชูหูฟังถ้อยคำอันล้ำเลิศนั้น
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)สิงอยู่ในร่างวานรทองก็พลันรู้สึกถึงความแตกต่างจากครั้งที่(@NameIsNovel)เคยอยู่ในลานกว้าง เพราะครานี้เขา(@NameIsNovel)สามารถได้(@NameIsNovel)ยินทุกถ้อยคำที่(@NameIsNovel)เต๋าเฒ่าผมขาวเอ่ยออกมาอย่างถ่องแท้
เพียงได้(@NameIsNovel)ฟังบทแรกๆ ของ คัมภีร์หวงถิง จากปากเต๋าเฒ่า เซินลั่วก็ถึงกับยินดีสุดใจ รีบตั้งสติแน่วแน่ ฟังและ(@NameIsNovel)จดจำทุกถ้อยคำ
ด้วยระดับบำเพ็ญเพียรที่(@NameIsNovel)ลึกซึ้งขึ้น เข้าใจในเต๋าได้(@NameIsNovel)กว้างขวางขึ้น แม้เป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินคัมภีร์หวงถิง เขา(@NameIsNovel)ก็ยังสามารถจับแก่นแท้หลักการที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ได้(@NameIsNovel)
ทุกวรรคตอนจากปากเต๋าเฒ่าแฝงความลึกล้ำอย่างยิ่ง ยิ่งตรึกตรองยิ่งพบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเร้นลับไร้ขอบเขต
เมื่อถ่ายทอดครบสิบสองบท เต๋าเฒ่าก็หยุดลงชั่วครู่
เซินลั่วฉวยโอกาสนั้นรีบท่องจำซ้ำทั้งสิบสองบท พินิจครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)จิตใจแจ่มกระจ่างขึ้นอย่างใหญ่หลวง
แต่ละวรรคตอนล้วนซ่อนความล้ำลึก แม้มี(@NameIsNovel)เพียงสิบสองบท แต่กลับแตกแขนงความรู้ได้(@NameIsNovel)มากมาย ประกอบเข้าด้วยกันแล้วถึงขั้นกลายเป็น(@NameIsNovel)วิชาบำเพ็ญพื้นฐานใน ระดับชำระปราณ ได้(@NameIsNovel)เลยทีเดียว
ยังไม่ทันจะได้(@NameIsNovel)ซึมซับอย่างถ่องแท้ เต๋าเฒ่าผมขาวก็พลันเอ่ยบทต่อไปต่อเนื่อง
เซินลั่วเร่งตั้งใจฟังอย่างหิวกระหาย รีบจดจำทุกวรรคตอนมิให้ตกหล่นแม้สักคำเดียว
----------