ตอนที่ 203 : การรักษาอิงหลัว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) การต่อสู้ต่อเนื่องของเซินลั่วกับพยัคฆ์สวรรค์กลืนฟ้า แม้ดูราวกับซับซ้อนยาวนาน แต่แท้จริงแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างไกล รวมถึงหมู่อสูรทั้งหลาย ยังไม่ทันเข้าใจสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น ทุกสิ่งก็สิ้นสุดลงแล้ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน เฉินกวนเป่าและ(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)คอยสนับสนุนเซินลั่ว พากันปลาบปลื้มโห่ร้องยินดีออกมาอย่างสุดเสียง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แต่ผู้คนที่(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้เสนอให้ส่งตัวเซินลั่วมอบแก่พวกอสูร บัดนี้กลับเผยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด

เหล่าอสูรที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ต่างหวาดกลัวสุดขีด พอมี(@NameIsNovel)ตัวหนึ่งร้องตะโกนขึ้น หมู่อสูรน้อยทั้งภายในและ(@NameIsNovel)นอกหมู่บ้าน ก็พากันแตกตื่นหนีไปยังเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน ไม่เหลือสักตัวในเวลาเพียงครู่เดียว

เซินลั่วไม่ใส่ใจอสูรเล็กพวกนั้น ยกมือขึ้นเพียงครั้งเดียว พื้นดินพลันสั่นสะเทือนแตกแยกออก สายน้ำพุ่งทะลักขึ้นจากใต้ดิน ไหลเวียนรอบหมู่บ้าน ก่อนจะรวมตัวตกลงมาตรงเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ภายในสายน้ำนั้นห่อหุ้มลูกแก้ววิญญาณสองลูก หนึ่งขาวหนึ่งน้ำเงิน — นั่นคือแก่นอสูรของ พยัคฆ์สวรรค์กลืนฟ้า และ(@NameIsNovel) กบวารีอ่านตอนต่อไปฟรี

นอกจากแก่นอสูรแล้ว สายน้ำยังหอบร่างศพของ อสูรหัวแพะ และ(@NameIsNovel) สามง่ามกระดูก มาด้วย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วสะบัดมือเบาๆ พลันสายน้ำแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)กระบี่น้ำ ตวัดฟันร่างอสูรหัวแพะออกเป็น(@NameIsNovel)สองท่อน ทันใดนั้นก็มี(@NameIsNovel)แก่นอสูรน้ำนมสีขาวกลิ้งออกมา

“สมบัติงามแท้” ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)กวาดผ่านแก่นอสูรทั้งสามกับสามง่ามกระดูก เผยแววปีติในแววตา ครั้นพลิกมือก็เก็บเข้ามือในทันที

“ท่านเซิน! เกิดเหตุร้ายกับท่านอิงแล้ว! ยายหม่าส่งให้ข้ามาขอความช่วยเหลือจากท่าน” เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านนอก ไม่นานนัก ชิงหนิวก็โผล่ปรากฏตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้(@NameIsNovel)ยิน ก่อนจะก้าวออกจากเรือน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านด้วยความเร่งรีบ

บัดนี้ อิงหลัวนอนราบอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาวปราศจากสีเลือด แม้แต่ลมหายใจก็แผ่วเบา ราวกับร่างไร้วิญญาณแล้ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ชาวบ้านมากมายรายล้อมอยู่รอบกาย แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดรู้จะทำเช่นไร ทำได้(@NameIsNovel)เพียงยืนอยู่ด้วยความร้อนใจ

[Source: NameIsNovel] ยายหม่าซึ่งพอมี(@NameIsNovel)ความรู้เรื่องนี้บ้าง กำลังนั่งยองอยู่ข้างอิงหลัว นางหยิบหยกกลมสีแดงชิ้นหนึ่งขึ้นมาวางบน อกของอิงหลัว

หยกนั้นแผ่วแสงสีแดงระเรื่อ แผ่ไออุ่นละมุนออกมา คล้ายแสงแดดยามเช้า แต่ไม่อาจรู้ชัดถึงสรรพคุณ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ท่านเซินมาแล้ว หลบทางให้เร็ว!” ชิงหนิวที่(@NameIsNovel)ติดตามเซินลั่วมาก็ตะโกนบอกจากไกล

ชาวบ้านที่(@NameIsNovel)เห็นเซินลั่วมาถึง ต่างเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนรีบหลีกทางเปิดทางอย่างรวดเร็ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วก้าวฉับเข้ามาข้างกายอิงหลัว สายตาจับจ้องหยกแดงนั้น พลันแววตาเขา(@NameIsNovel)ก็ส่องประกายวาบแฝงความประหลาดใจ

[Source: NameIsNovel] “หยกเพลิงวิญญาณ!”

เขา(@NameIsNovel)นึกถึงเนื้อหาที่(@NameIsNovel)เคยอ่านใน สมุนไพรเทวะ ได้(@NameIsNovel)บันทึกเอาไว้ว่า(@NameIsNovel) หยกชนิดนี้คือแร่คุณสมบัติไฟอันหายาก กำเนิดจากลาวาเดือดพล่านในภูเขา(@NameIsNovel)ไฟ แข็งแกร่งทนทาน บรรจุพลังเพลิงเข้มข้น เหมาะเป็น(@NameIsNovel)วัสดุสำหรับการหลอมศาสตราเวทคุณสมบัติธาตุไฟสูงอย่างยิ่ง

ทว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้หาใช่เวลามาศึกษาแร่ธาตุไม่ เซินลั่วคว้าแขนอิงหลัวไว้ ส่งปราณเต๋าเข้าไปในร่าง พร้อมกับปลดปล่อย สัมผัสจิตเทวะ แทรกซึมเข้าสำรวจในร่างของนาง ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)พลันแปรเปลี่ยนสี

[Source: NameIsNovel] “อิงหลัวเป็น(@NameIsNovel)เช่นไรบ้าง?” ยายหม่ามองสีหน้าเซินลั่วแล้วถามขึ้นทันที

“เส้นลมปราณหลายแห่งถูกฉีกขาด อีกทั้งยังมี(@NameIsNovel)พลังเย็นแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายใน โชคยังดีที่(@NameIsNovel)หยกเพลิงวิญญาณช่วยปกป้องเส้นลมปราณหัวใจไว้ หากมิรีบรักษาเดี๋ยวนี้ เกรงว่า(@NameIsNovel)ชีวิตจะไม่อาจรอด!” เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“ท่านเซิน ท่านต้องช่วยนางนะ!” ยายหม่าร้องเร่งเร้า

“ท่านยายวางใจเถิด แม้มิอาจรับปากได้(@NameIsNovel)เต็มร้อย แต่ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ” เซินลั่วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบออกมา

“ขอบคุณมาก” สีหน้ายายหม่าเคร่งเครียดพลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย

โดยไม่พูดสิ่งใดต่อ เซินลั่วอุ้มร่างอิงหลัวขึ้นแล้วรีบรุดกลับไปยังเรือนของตน เพียงก้าวไม่กี่ครั้ง ร่างก็เลือนหายลับไปไกล

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เหลือต้นเหตุแห่งศึกใหญ่จากไป ทิ้งไว้เพียงชาวบ้านหมู่บ้านชั่วนิรันดร์ยืนมองหน้ากันด้วยความสับสน

“หากมิใช่เพราะท่านเซินในวันนี้ หมู่บ้านชั่วนิรันดร์คงถูกกวาดล้างสิ้นไปแล้ว จากนี้ไป หากผู้ใดพบเห็นท่านเซิน ต้องเคารพนอบน้อมให้มาก พวกเจ้าฟังเข้าใจหรือไม่?” ยายหม่ากวาดตามองผู้คนรอบข้าง โดยเฉพาะสตรีนามสวี่ที่(@NameIsNovel)สวมชุดสีเทา และ(@NameIsNovel)กลุ่มที่(@NameIsNovel)เคยเสนอให้มอบตัวเซินลั่ว แล้วกล่าวเสียงเข้ม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

สตรีสวี่และ(@NameIsNovel)คนเหล่านั้นเผยสีหน้าสำนึกผิด รีบเอ่ยรับคำอย่างรวดเร็ว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกล้าขัด ต่างพยักหน้ารับพร้อมเพรียง

“ชิงหนิว เจ้ารับผิดชอบดูแลผู้บาดเจ็บ เสี่ยวหู่ เจ้าคอยจัดการซ่อมแซมรั้วหมู่บ้าน ถึงแม้พวกอสูรถอนตัวไปแล้ว แต่เราไม่อาจแน่ใจได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)จะกลับมาซ้ำหรือไม่ คนอื่นๆ แยกย้ายได้(@NameIsNovel)” ยายหม่าโล่งใจขึ้นเล็กน้อยก่อนออกคำสั่ง

ชิงหนิวและ(@NameIsNovel)เสี่ยวหู่ต่างรับคำ ต่างรวบรวมชายหนุ่มในหมู่บ้านไปช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและ(@NameIsNovel)ซ่อมรั้ว ส่วนคนอื่นๆ ก็ทยอยแยกย้ายออกไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อย่างไรก็ตาม ยายหม่ากลับยังมิได้(@NameIsNovel)จากไป นางลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะก้าวเดินมุ่งไปทางเรือนของเซินลั่ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) …

เวลานั้น เซินลั่วได้(@NameIsNovel)กลับมาถึงลานเล็กของตนแล้ว อุ้มอิงหลัวไว้ในอ้อมแขน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ก่อนจะก้าวเข้าลาน เขา(@NameIsNovel)หันกลับไปมองทางปากทางหมู่บ้าน สีหน้ายังคงสงบนิ่ง

แม้จะอยู่ห่างไกล แต่หูของเขา(@NameIsNovel)คมชัดเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ ได้(@NameIsNovel)ยินทุกสิ่งชัดแจ้ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ไม่เพียงได้(@NameIsNovel)ยินเสียงสนทนาของชาวบ้านเมื่อครู่ หากยังได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำบางส่วนที่(@NameIsNovel)เสนอให้ส่งเขา(@NameIsNovel)ไปให้พยัคฆ์สวรรค์กลืนฟ้าและ(@NameIsNovel)หมู่อสูร เพื่อรักษาหมู่บ้านเอาไว้ [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทว่า(@NameIsNovel)ชาวบ้านเหล่านั้นจิตใจคับแคบ คิดเพียงผลประโยชน์ของตน เขา(@NameIsNovel)ไม่คิดจะโกรธให้เปลืองแรงนัก อีกทั้งการกระทำของอิงหลัว เฉินก่วนเป่า และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ทำให้ใจเขา(@NameIsNovel)อบอุ่นมั่นคง

เมื่อเข้าสู่เรือน เซินลั่ววางร่างอิงหลัวลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล เขา(@NameIsNovel)สะบัดนิ้วกลางอากาศหลายครั้ง พลังปราณแทรกซึมออกไป ปิดกั้นเส้นลมปราณสำคัญรอบร่างนางทันที

สายตาของเขา(@NameIsNovel)เลื่อนมองหยกเพลิงวิญญาณที่(@NameIsNovel)วางอยู่บนอกอิงหลัว แล้วค่อยยกสองมือขึ้น มือหนึ่งชี้ตรงยัง จุดตันจง กลางอก มืออีกข้างกดลงบนท้องน้อย ปลุกเร้าปราณเต๋าไหลหลั่งเข้าสู่ร่างนางทันที

บาดแผลของอิงหลัวร้ายแรงอย่างที่(@NameIsNovel)สุด หากเป็น(@NameIsNovel)ตัวเขา(@NameIsNovel)ในอดีต คงไม่อาจเยียวยานางได้(@NameIsNovel) โชคดีที่(@NameIsNovel)หลังจากทะลวงถึง ระดับก่อกำเนิด พลังปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)เข้มข้นขึ้นหลายเท่า อีกทั้งด้วยความรู้ด้านโอสถและ(@NameIsNovel)แพทย์จากการเคยเป็น(@NameIsNovel)คนอาพาธมาก่อน จึงทำให้สามารถประคับประคองชีวิตนางไว้ได้(@NameIsNovel)

เมื่อปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)หลั่งไหลเข้าสู่ร่างอิงหลัวต่อเนื่อง ร่างของนางก็สั่นระริกเล็กน้อย ใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดขาวพลันมี(@NameIsNovel)สีแดงเรื่อขึ้นมาบางส่วน แม้แต่ลมหายใจอันอ่อนแรงก็คลายดีขึ้น

เซินลั่วคลายใจลงเล็กน้อย แต่ยังคงหลั่งปราณเต๋าเข้าสู่ร่างนางไม่หยุด พยายามขับไล่พลังเย็นที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่ในอวัยวะภายใน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป จนกระทั่งฟ้าคล้ำมืดลง เขา(@NameIsNovel)จึงค่อยๆ ถอนมือกลับ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากออก

อิงหลัวซึ่งนอนอยู่บนเตียง บัดนี้ลมหายใจกลับเป็น(@NameIsNovel)ปกติ ใบหน้ามิได้(@NameIsNovel)ซีดเผือดดังแต่ก่อน หากยังฉายแววเลือดฝาดบางเบา แสดงว่า(@NameIsNovel)นางรอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้แล้ว

ทว่า(@NameIsNovel) พลังชีวิต ของนางถูกทำลายไปมาก จึงยังคงไม่ฟื้นสติ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

สายตาเซินลั่วทอดมองไปยังอิงหลัว แววตาแฝงความครุ่นคิด

ระหว่า(@NameIsNovel)งการรักษา เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)อิงหลัวมิใช่เพียงทะลวงสู่ ระดับอิงปราณ เท่านั้น แต่ยังได้(@NameIsNovel)ก่อเกิด เส้นลมปราณ ในร่างถึงสิบเส้น แม้ไม่อาจเทียบเคียงกับของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) แต่เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญทั่วไปแล้ว นับว่า(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)ยากยิ่ง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แม้เส้นลมปราณเหล่านั้นจะบอบช้ำหนัก แต่ภายใต้การบำรุงของปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หล่อเลี้ยงซ้ำๆ กลับมิได้(@NameIsNovel)เพียงซ่อมแซมเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)แตกขาด หากยังขยายให้กว้างใหญ่ขึ้นอีกด้วย นั่นหมายความว่า(@NameIsNovel) เมื่ออิงหลัวหายจากบาดแผลแล้ว นางจะสามารถก้าวสู่ระดับบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)สูงขึ้นไปอีก เรียกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เคราะห์ร้ายครั้งนี้กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)บุญวาสนาที่(@NameIsNovel)แฝงอยู่

หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ย่อมจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพิ่มเติมให้แก่นาง เพียงพอที่(@NameIsNovel)จะปกป้องหมู่บ้านนี้ได้(@NameIsNovel)

เซินลั่วละสายตา ยืนขึ้นแล้วก้าวออกไปยังประตูเรือน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] แม้เขา(@NameIsNovel)จะมิใช่คนหัวเก่าล้าหลังนัก แต่การที่(@NameIsNovel)ชายหนุ่มอยู่เพียงลำพังกับสตรี โดยเฉพาะเมื่อสตรีนั้นยังหมดสติอยู่ ก็หาใช่เรื่องเหมาะสมไม่

----------