ตอนที่ 204 : ฟ้าลิขิตเล่นตลกกับผู้คน

เซินลั่วเปิดประตูออกมา ก็เห็นยายหม่ายืนอยู่กลางลาน เขา(@NameIsNovel)พยักหน้าให้นางเล็กน้อย [Source: NameIsNovel]

“ท่านเซิน วันนี้มิได้(@NameIsNovel)เพียงช่วยหมู่บ้านเรา แต่ยังช่วยชีวิตอิงหลัวไว้ด้วย เมื่อนึกถึงท่าทีในอดีตที่(@NameIsNovel)ข้ามี(@NameIsNovel)ต่อท่านแล้ว ก็อดรู้สึกละอายมิได้(@NameIsNovel)” ยายหม่าโล่งอกขึ้นเล็กน้อย แววตานางฉายทั้งความซาบซึ้งและ(@NameIsNovel)ความผิดบาปในคราวเดียวกัน เอ่ยกับเซินลั่ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเอ่ยถึงเรื่องในอดีตอีกแล้ว บัดนี้ข้าก็เป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งของหมู่บ้านนี้ ตราบใดที่(@NameIsNovel)ทำสิ่งใดโดยไม่ขัดต่อใจตนเอง ก็เพียงพอแล้ว” เซินลั่วโบกมือเบาๆ กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

[Source: NameIsNovel] “เมื่อครู่พวกอสูรที่(@NameIsNovel)ล้อมหมู่บ้านเอ่ยถึงเรื่องที่(@NameIsNovel)ท่านขึ้นไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน แล้วเข้าไปยัง ถ้ำซานซิง เป็น(@NameIsNovel)ความจริงหรือไม่?” ยายหม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามออกมาในที่(@NameIsNovel)สุด

“เป็น(@NameIsNovel)ความจริง” เซินลั่วหันตามองยายหม่าแล้วตอบตรงไปตรงมา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ตามที่(@NameIsNovel)สืบทอดกันมาแต่บรรพชน ถ้ำซานซิง เคยเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รับศิษย์และ(@NameIsNovel)บำเพ็ญปลีกวิเวกของผู้ก่อตั้งภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน ข้าอยากรู้เหลือเกินว่า(@NameIsNovel)…ที่(@NameIsNovel)นั่นเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” ยายหม่าเอ่ยขึ้น สีหน้าปรากฏร่องรอยตื่นเต้นพลางถามอย่างเร่งร้อน

[Source: NameIsNovel] “ยายหม่า ข้ารู้ว่า(@NameIsNovel)นางอยากถามอะไร แต่บางครั้ง การรู้มากเกินไปก็หาใช่เรื่องดีนัก แน่นอน หากท่านปรารถนาจะรู้จริงๆ ข้าก็มิคิดปกปิด” เซินลั่วค่อยๆ เอ่ยออกมา

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น ร่างยายหม่าก็สั่นไหว ความตื่นเต้นพลันมลายหาย แววตาของนางเหมือนเข้าใจสิ่งใดบางอย่าง สีหน้าซีดเผือดลงทันใด และ(@NameIsNovel)เงียบงันไป

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วปิดประตูเบาๆ เดินทอดก้าวไปกลางลานเงียบๆ แหงนหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า ครุ่นคิดเงียบงัน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านเซิน ในวัยชราของข้า นอกจากจะคุ้มครองหมู่บ้านให้รอดปลอดภัยแล้ว ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวก็คือได้(@NameIsNovel)รู้ความจริงเกี่ยวกับภูเขา(@NameIsNovel)นั้น ได้(@NameIsNovel)โปรด…ช่วยให้ข้าได้(@NameIsNovel)เข้าใจเถิด” หลังจากเงียบไปนาน ยายหม่าโล่งใจถอนหายใจ ก่อนเอ่ยอีกครั้ง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วพยักหน้า พลันเล่าทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)พบใน ถ้ำซานซิง ให้ยายหม่าได้(@NameIsNovel)รับรู้ เว้นเสียแต่รายละเอียดเกี่ยวกับ เคล็ดวิชาหวงถิง ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จงใจละไว้ไม่เอ่ยถึง

ยายหม่าฟังถ้อยคำเล่าของเซินลั่ว แววความหวังในดวงตาค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับสีเลือดบนใบหน้า ทำให้ดูแก่ชราลงไปในชั่วพริบตา

“บรรพชนของหมู่บ้านชั่วนิรันดร์เฝ้ารอคอยมากว่า(@NameIsNovel)หลายร้อยปี สุดท้ายก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงความฝันลมๆ แล้งๆ ที่(@NameIsNovel)ไม่อาจเป็น(@NameIsNovel)จริง นี่แหละ…ชะตากรรมที่(@NameIsNovel)เล่นตลกกับผู้คน” นางแย้มยิ้มขื่นขม พึมพำแผ่วเบา แล้วน้ำตาก็ไหลลงอย่างเงียบงัน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วเพียงยืนสงบอยู่ข้างกาย ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่ในใจกลับสะท้อนความโศกเศร้าอยู่ลึกๆ

แม้สถานการณ์ของหมู่บ้านชั่วนิรันดร์จะยากลำบาก แต่ก็ยังสามารถดำรงอยู่ได้(@NameIsNovel)ดังคำกล่าวว่า(@NameIsNovel) “เมื่อรังนกพัง ทว่า(@NameIsNovel)มิอาจมี(@NameIsNovel)ไข่ใดปลอดภัย” ภายใต้ การกวาดล้างปีศาจสวรรค์ ผู้คนทั่วทั้งสี่ทวีปล้วนประสบชะตาสูญเสีย หลายหมู่บ้านถูกล้างเผ่าพันธุ์จนไม่เหลือแม้แต่ผู้เดียว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ยายหม่ายืนอยู่เพียงลำพัง ท่าทางเดียวดายราวกับถูกโลกทอดทิ้ง

ทว่า(@NameIsNovel)ไม่นานนัก นางก็เชิดหน้าขึ้น สีหน้ากลับคืนความสงบนิ่งดังเช่นเคย

“ขอบคุณท่านเซินที่(@NameIsNovel)กรุณาบอกความจริงแก่ข้า อย่างไรก็ดี ข้าขอให้ท่านอย่าเอ่ยถึงสิ่งนี้กับผู้ใดอีก มิเช่นนั้นจะบั่นทอนกำลังใจในการมี(@NameIsNovel)ชีวิตรอดของผู้คน” นางเอ่ยอย่างจริงจัง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ยายหม่าสามารถปรับใจกลับคืนสู่ความสงบได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว เซินลั่วก็อดรู้สึกเลื่อมใสมิได้(@NameIsNovel) พลางพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

“คุณธรรมครั้งนี้ ข้าไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดตอบแทน ขอได้(@NameIsNovel)โปรดรับความขอบคุณของข้าเถิด” ยายหม่าโค้งคำนับอย่างเคารพต่อเซินลั่ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องทำเช่นนั้น! ว่า(@NameIsNovel)แต่ แม้อิงหลัวจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ก็ยังไม่ฟื้น จำต้องมี(@NameIsNovel)คนดูแล ข้าเองยังมี(@NameIsNovel)ธุระที่(@NameIsNovel)ต้องกระทำ ไม่อาจแบ่งสมาธิได้(@NameIsNovel) ยายหม่า โปรดส่งผู้ใดมาดูแลนางแทนที” เซินลั่วรีบเบี่ยงกายหลบหลีกไม่รับการคารวะ และ(@NameIsNovel)เปลี่ยนเรื่องทันที

“แน่นอน” ยายหม่าพยักหน้าตอบรับ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วจึงพยักหน้ารับอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปยังห้องอีกฝั่งหนึ่งในลานเรือน เขา(@NameIsNovel)นั่งขัดสมาธิลงเงียบๆ

หลังการต่อสู้กับพยัคฆ์สวรรค์กลืนฟ้า และ(@NameIsNovel)เพิ่งช่วยชีวิตอิงหลัวมา พลังปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ถูกใช้สิ้นแทบหมด จึงเริ่มบำเพ็ญ เคล็ดวิชาหวงถิง อย่างเงียบงันเพื่อฟื้นฟูอ่านตอนต่อไปฟรี

เมื่อพลังปราณฟื้นคืนเต็มที่(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็หยิบ พู่กันเจ็ดดาว ออกมา จิตเทวะไหลเข้าสู่พู่กัน พลันตรวจสอบสิ่งของต่างๆ ที่(@NameIsNovel)ตนเก็บมาได้(@NameIsNovel)จากภูเขา(@NameIsNovel) (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ดูท่าแล้ว… สิ่งที่(@NameIsNovel)ยังคงเป็น(@NameIsNovel)ปริศนาอยู่ก็คือภาพนี้เพียงอย่างเดียว” หลังจากตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง จิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ก็ถอนออกจากพู่กันเจ็ดดาว แล้วโบกมือเบาๆ แสงขาววาบขึ้น เผยให้เห็นม้วนภาพผืนหนึ่ง — นั่นคือ ภาพเขียนไม้ไผ่สวรรค์ชมจันทร์

เขา(@NameIsNovel)คลี่ภาพออก มองพินิจอย่างจริงจัง

ในภาพส่องแสงจันทร์สว่า(@NameIsNovel)งกลมโตอร่ามท้องฟ้า ไม้ไผ่สีเขียวเอนระเนน ลู่ลมเบาๆ ก่อเงาทาบซ้อนพันกัน

เพียงชั่วขณะเดียว แสงจันทร์กลมโตและ(@NameIsNovel)ไม้ไผ่เขียวเหล่านั้นกลับพลันดูราวกับกลายเป็น(@NameIsNovel)ของจริงตรงหน้า

ใต้แสงจันทร์พลันมี(@NameIsNovel)สายลมอ่อนพัดผ่าน ไม้ไผ่แกว่งไกว ชนกระทบกันเกิดเสียงกระทบเบาๆ ติดต่อไม่ขาด เงาไม้ไผ่ทอดลงบนพื้นผสมกับแสงจันทร์ แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)รอยเงาละลายเลือน สลับไปมาไม่หยุด

ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วหาได้(@NameIsNovel)ใส่ใจต่อแสงจันทร์หรือไม้ไผ่ไม่ หากกลับเพ่งพินิจไปยังเงาแสงที่(@NameIsNovel)ทอดอยู่บนพื้น

ก่อนหน้านี้เขา(@NameIsNovel)เคยพิจารณาภาพนี้มาแล้ว ปริศนาที่(@NameIsNovel)แท้จริงของภาพนี้ อยู่ตรงเงาแสงบนพื้นอันผันแปรไม่หยุด ราวกับมี(@NameIsNovel)เงาคนผู้หนึ่งกำลังร่ายรำวิชาย่างก้าวลี้ลับบางอย่าง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็น เขา(@NameIsNovel)ยังไม่แน่ใจนัก แต่บัดนี้ระดับบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก้าวล้ำขึ้นมาก โดยเฉพาะหลังเข้าสู่ ระดับก่อกำเนิด พลังจิตวิญญาณเทวะก็ทวีมหาศาล เมื่อเพ่งมองภาพอีกครา หลายสิ่งที่(@NameIsNovel)เคยพร่ามัวกลับกระจ่างแจ่มชัด

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “แท้จริงนี่คือวิชาเหยียบย่างก้าวลี้ลับ ที่(@NameIsNovel)สูงส่งยิ่งกว่า(@NameIsNovel) วิชาย่างก้าววายุ ของตระกูลไป๋เสียอีก” ดวงตาของเซินลั่วเปล่งประกายความตื่นเต้น พลางติดตามเงาแสงแปรเปลี่ยน

ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ หลับตาลง ภาพมายารอบตัวพลันเลือนหาย เคล็ดก้าวย่างที่(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงในภาพเขียนก็ถูกเขา(@NameIsNovel)จดจำแน่วแน่ทั้งหมด (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ชั่วอึดใจ เขา(@NameIsNovel)ลืมตาขึ้น เก็บ ภาพเขียนไม้ไผ่สวรรค์ชมจันทร์ กลับคืน แล้วตามท่วงท่าก้าวย่างที่(@NameIsNovel)แสดงอยู่ในภาพ เขา(@NameIsNovel)จึงเริ่มขยับก้าวเดิน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ก้าวย่างเหล่านั้นดูคล้ายเชื่อมโยงกับ คัมภีร์อี้จิง* สอดประสานอย่างลี้ลับกับตำแหน่งของ ข้อกว้า 64 ข้อ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทว่า(@NameIsNovel)ก้าวย่างเหล่านี้กลับมิได้(@NameIsNovel)ราบรื่น หากบางครั้งเมื่อก้าวไปถึงตำแหน่งหนึ่งกลับไม่อาจต่อก้าวถัดไปได้(@NameIsNovel) จำต้องย้อนไปหรือกระโดดข้าม ปรับแก้ให้พอดี ส่งผลให้ท่วงท่าดูพิกลพิลึก จนในตอนแรกย่างก้าวของเขา(@NameIsNovel)เชื่องช้าเสียจนดูน่าขบขัน

กระนั้นโชคดีที่(@NameIsNovel)หลังฝึก เคล็ดวิชาหวงถิง ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็คล่องแคล่วผิดมนุษย์ เซินลั่วจึงสามารถปรับตัวเข้ากับท่วงท่าได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว ความเร็วของฝีเท้าก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ระหว่า(@NameIsNovel)งเคลื่อนไหว เขา(@NameIsNovel)เริ่มเข้าใจถึงปริศนาลี้ลับที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในแต่ละก้าว ท่อนก้าวพิสดารที่(@NameIsNovel)เคยทำให้เขา(@NameIsNovel)สับสนก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆ กระจ่างแจ่มชัด

แท้จริงแล้วส่วนพิสดารเหล่านั้นกลับมิใช่ความผิดพลาด แต่คือ แก่นแท้ของเคล็ดวิชาเหยียบย่างอัศจรรย์นี้ [Source: NameIsNovel]

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ระหว่า(@NameIsNovel)งฝึกก้าวย่าง ปราณเต๋าในร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเคลื่อนไหว เกิดการไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณบริเวณขา ส่งผลให้ความเร็วเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

เวลาเคลื่อนผ่านไปโดยไม่ทันรู้ตัว เซินลั่วหลงใหลอยู่ในท่วงท่าเหยียบย่าง ลี้ลับนี้จนเข้าสู่สภาวะลืมตน

ภายในห้อง ร่างของเซินลั่วเคลื่อนไหวประหนึ่งเงาภูตผี ท่วงท่าย่างก้าวซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วสูงยิ่ง จนร่างแทบกลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงเงาพร่า ทิ้งภาพติดตาเลือนรางต่อเนื่องเป็น(@NameIsNovel)สาย

ไม่นานนัก ร่างที่(@NameIsNovel)กำลังพุ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วก็กะทันหันหยุดลงแน่นิ่ง เสมือนเสาเหล็กปักตรึงพื้น ในชั่วขณะเดียวกัน ภาพติดตาทั้งหลายพลันหวนกลับสู่ตำแหน่งดั้งเดิมอย่างพร้อมเพรียง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ยอดเยี่ยม!” เซินลั่วเปล่งเสียงอุทานด้วยความยินดี

หมายเหตุของผู้แปล: คัมภีร์อี้จิง เป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในคัมภีร์โบราณสำคัญของจีน ว่า(@NameIsNovel)ด้วยหลักการ “การเปลี่ยนแปลง” ของสรรพสิ่ง โดยอธิบายผ่านสัญลักษณ์ 64 ข้อกว้า (หยิน–หยาง) มักถูกใช้ในการพยากรณ์และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)รากฐานความคิดด้านปรัชญา รวมถึงปรากฏบ่อยครั้งในศาสตร์ค่ายกลและ(@NameIsNovel)วิชากำลังภายใน

----------