หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 205
ตอนที่ 205 : ก้าวเหยียบจันทร์เอียง
ตอนที่ 205
เคล็ดวิชานี้แม้เพิ่งเริ่มฝึก แต่ความเร็วกลับพอจะเทียบเคียง วิชาย่างก้าววายุ ได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง หากแต่วิชาหลังนั้นเน้นเพียงความเร็ว ส่วนเคล็ดวิชาใหม่นี้กลับเน้น ความคล่องแคล่วว่องไว มากกว่า(@NameIsNovel) ยามใช้ในการต่อสู้เพื่อหลบหลีก จึงได้(@NameIsNovel)ผลลัพธ์ที่(@NameIsNovel)เหนือชั้นกว่า(@NameIsNovel)
สิ่งที่(@NameIsNovel)ช่วยให้การฝึกเป็น(@NameIsNovel)ไปอย่างราบรื่น ก็มาจาก เคล็ดวิชาหวงถิง ที่(@NameIsNovel)เคยบ่มเพาะไว้ ทำให้ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ทั้งแข็งแกร่งและ(@NameIsNovel)ยืดหยุ่น ท่วงท่าที่(@NameIsNovel)ผู้คนทั่วไปมิอาจทำได้(@NameIsNovel) เซินลั่วกลับทำได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ช่วยเกื้อหนุนให้เขา(@NameIsNovel)สามารถควบคุมวิชานี้ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
ทว่า(@NameIsNovel) ภายในห้องกลับคับแคบเกินไป มิอาจสำแดงเคล็ดวิชาได้(@NameIsNovel)เต็มที่(@NameIsNovel)
เซินลั่วก้าวออกจากห้อง เดินสู่ลานกว้างภายในเรือน เวลานั้นท้องฟ้ามืดสนิท เป็น(@NameIsNovel)ยามค่ำคืนลึกสงัด
เขา(@NameIsNovel)กวาด สัมผัสจิตเทวะ ไปยังเรือนใหญ่ เห็นว่า(@NameIsNovel)อิงหลัวยังไม่ฟื้น แต่สีหน้าดีขึ้นกว่า(@NameIsNovel)ก่อน หายใจสม่ำเสมอ มี(@NameIsNovel)เพียงเด็กสาวร่างบอบบางนั่งเช็ดหน้าด้วยชามน้ำอยู่ข้างกาย น่าจะเป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ยายหม่าส่งมาเฝ้าดูแล
เซินลั่วจึงเรียกสัมผัสจิตเทวะกลับมา แล้วเงาร่างเขา(@NameIsNovel)ก็กระโดดออกไปเงียบๆ มุ่งสู่ชายป่าหลังหมู่บ้าน
เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ออกทางประตูใหญ่ แต่เลือกเลี่ยงออกทางด้านหลัง ก้าวเข้าสู่ดงไม้ใกล้ๆ หลังหันซ้ายขวาเพียงครู่ ร่างเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งทะยานเป็น(@NameIsNovel)เงาภูตผ่านหมู่ไม้ไป
ที่(@NameIsNovel)นี่มี(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)กว้างขวางพอ จึงเหมาะแก่การฝึกโดยไร้พันธนาการ เขา(@NameIsNovel)เองก็ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เหตุใด แต่ยามร่ายก้าว เคลื่อนปราณผ่านเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ขา กลับลื่นไหลยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม ทำให้ความเข้าใจในเคล็ดวิชายิ่งลุ่มลึก ความก้าวหน้ายิ่งเร็วกว่า(@NameIsNovel)การฝึกในห้องมากนัก
พริบตาเดียว กาลเวลาก็ผ่านไปหลายวัน
ยามรุ่งอรุณที่(@NameIsNovel)หมอกจาง ร่างของเซินลั่วโลดแล่นอยู่ในดงไม้ ความเร็วของเขา(@NameIsNovel)เกือบ ทวีขึ้นเป็น(@NameIsNovel)สองเท่า เมื่อเทียบกับคืนแรก ทิ้งเงาพร่าเป็น(@NameIsNovel)สายจนดูราวกับมี(@NameIsNovel)ร่างหลายสายวิ่งผ่านป่าไปพร้อมกัน
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ท่วงท่ายิ่งคล่องแคล่วแปลกพิสดาร บางคราก้าวพุ่งไปเบื้องหน้าอย่างฉับไว บางครากลับถอยหลังในพริบตาโดยไม่ลังเล อิสระไร้แบบแผน คาดเดามิได้(@NameIsNovel)
เสียง “วูบ” ดังขึ้น เงาพร่าทั้งหลายพลันรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง เผยให้เห็นร่างของเซินลั่ว ดวงตาเขา(@NameIsNovel)ส่องประกายด้วยความแปลกใจและ(@NameIsNovel)ยินดี
หลังจากฝึกต่อเนื่องสี่ถึงห้าวัน เคล็ดวิชาไร้นามนี้ก็ถูกเขา(@NameIsNovel)ฝึกจนถึงระดับลึกซึ้งอย่างยิ่ง และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะไม่ห่างไกลจากความสมบูรณ์แล้ว
ความเร็วเช่นนี้ช่างน่าตกตะลึง มนุษย์ปกติไม่มี(@NameIsNovel)วันบรรลุได้(@NameIsNovel) แม้จะให้เวลาสองเท่าก็ไม่อาจเปรียบได้(@NameIsNovel)
อย่างไรก็ตาม การฝึกติดต่อกันหลายวันย่อมส่งผล แม้แต่เซินลั่วเองก็เริ่มรู้สึกถึงการพร่องพลังทั้งร่างกายและ(@NameIsNovel)ปราณ
เสียงท้องร้องดัง “โครก” สองครั้ง ความหิวที่(@NameIsNovel)ถูกหลงลืมมานานพลันพุ่งขึ้นในใจ
เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)หวนคืนสู่หมู่บ้าน หากแต่มุ่งหน้าสู่ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน ใกล้ผืนหินป่าขนาดมหึมา เขา(@NameIsNovel)ก็ล่าม้าเขา(@NameIsNovel)แพะภูเขา(@NameIsNovel)มาตัวหนึ่ง แล้วก่อไฟย่างอย่างง่ายๆ
ในอดีตเขา(@NameIsNovel)เคยแอบย่างเนื้อสัตว์กับไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ที่(@NameIsNovel)ศาลาชุนชิว เพราะทนรสจืดชืดของอาหารไม่ไหว เขา(@NameIsNovel)จึงชำนาญการย่างเนื้อมาตั้งแต่นั้น ไม่นานกลิ่นหอมเย้ายวนก็ อบอวลไปทั่ว
เมื่อมิได้(@NameIsNovel)กินมาหลายวัน ครานี้เขา(@NameIsNovel)ก็กินเสียเกินครึ่งซาก จนท้องอิ่มแน่น พลันลูบท้องเรอเบาๆ ก่อนนั่งลงเข้าสมาธิฟื้นฟูปราณ
เมื่อกายและ(@NameIsNovel)พลังกลับคืนเกือบสมบูรณ์ เซินลั่วก็ทะยานเข้าสู่ผืนหินป่าอีกคราเพื่อฝึกเคล็ดวิชาต่อ
ร่างเขา(@NameIsNovel)โลดแล่นว่องไวไปทั่ว บางคราประหนึ่งนกเหิน บางคราดั่งวานรโผนขึ้นสู่ยอดสูง…
อย่างไรก็ตาม หลังจากฝึกไปได้(@NameIsNovel)ไม่นาน เขา(@NameIsNovel)ก็หยุดลงโดยพลัน แววตาฉายประกายความสับสน
เขา(@NameIsNovel)สังเกตได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) สภาวะที่(@NameIsNovel)เสริมพลังเมื่อครู่ คล้ายมี(@NameIsNovel)เทพมาช่วยเหลือ ได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างสิ้นเชิง ความก้าวหน้าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อยู่ในตอนนี้ไม่ต่างไปจากตอนที่(@NameIsNovel)ฝึกอยู่ในห้องเสียด้วยซ้ำ บางครั้งกลับดูเชื่องช้ากว่า(@NameIsNovel)เดิม
เซินลั่วลูบคาง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)มั่นใจว่า(@NameIsNovel)วิชาที่(@NameIsNovel)ใช้ก็เหมือนเดิมทุกประการ อีกทั้งหลังได้(@NameIsNovel)หยุดพัก ร่างกายและ(@NameIsNovel)จิตใจก็ยังสมบูรณ์กว่า(@NameIsNovel)ตอนฝึกในป่าละเมาะเสียอีก
“หากมิใช่ปัญหาที่(@NameIsNovel)ตัวข้า เช่นนั้นก็อาจเป็น(@NameIsNovel)เพราะสิ่งแวดล้อมกระนั้นหรือ?” เซินลั่วพลันฉุกคิดขึ้นมา พลางกวาดตามองรอบด้าน
ทุกหนทุกแห่งล้วนเป็น(@NameIsNovel)ป่าศิลาอันแห้งแล้ง พื้นดินหินแข็งกระด้าง แทบไม่เห็นวี่แววของพืชพรรณ ทำให้บรรยากาศแลดูอ้างว้าง
ความคิดหนึ่งพลันวาบขึ้นในใจ เขา(@NameIsNovel)รีบทะยานกายเข้าสู่ป่าละเมาะใกล้ๆ หลังสงบจิตได้(@NameIsNovel)เล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มฝึกวิชาก้าวย่างอีกครั้งท่ามกลางแมกไม้
“เป็น(@NameIsNovel)อย่างที่(@NameIsNovel)คิดจริงๆ!” เซินลั่วแผ่วใช้วิชาเล็กน้อยภายในป่าละเมาะ ความรู้สึกคุ้นเคยก็หวนกลับมาอีกครั้ง!
ยามที่(@NameIsNovel)เคลื่อนกายแทรกไปตามต้นไม้ รอยแสงสีขาวอ่อนพลันปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า ทุกก้าวที่(@NameIsNovel)เหยียบลง ล้วนเกิดเป็น(@NameIsNovel)จุดแสงสีขาวดั่งเงาภูต ทำให้ร่างเขา(@NameIsNovel)ดูประหนึ่งเงาลวง — ปรากฏเบื้องหน้าเพียงชั่วครู่ แล้วไปโผล่เบื้องหลังอีกชั่วขณะ
เมื่อวันคืนผันผ่าน ก้าวย่างของเซินลั่วกลับยิ่งเร็วขึ้น ปราณเต๋าหมุนเวียนอย่างรวดเร็วภายในเส้นลมปราณบริเวณขา และ(@NameIsNovel)เมื่อถึงจุดหนึ่ง เส้นลมปราณก็พลันร้อนรุ่ม
หากเป็น(@NameIsNovel)ผู้อื่นอาจแตกตื่น แต่เขา(@NameIsNovel)กลับปิติยินดี เร่งความเร็วขึ้นอีก
“บึ้ม!” เสียงระเบิดดังสนั่น!
พลังกระโจนออกจากเส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)ขา คล้ายทำลายพันธนาการบางอย่าง กระแสพลังร้อนแรงนับไม่ถ้วนปะทุออกจากสองขา แพร่กระจายไปทั่วร่างกายตามเส้นลมปราณทั้งหมด
แสงสีขาวใต้เท้าของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งจ้า เมื่อก้าวไปข้างหน้า พลันมี(@NameIsNovel)แสงรูปพระจันทร์เสี้ยวเอนปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า ร่างกายพลันรู้สึกเบาสบายอย่างยิ่ง
ภายใต้แสงวาบ แสงจันทร์เอนพลันแปรเป็น(@NameIsNovel) หมอกลวงพร่า ร่างของเขา(@NameIsNovel)ประหนึ่งลำแสง กะพริบวาบ เพียงพริบตาเดียวก็ไปโผล่ไกลออกไปหลายสิบฉื่อ
“เร็วยิ่งนัก!” เซินลั่วอุทาน เปลี่ยนทิศทางของร่างกาย ก้าวย่างอีกครั้งอย่างฉับพลัน
แสงจันทร์เอนใต้เท้าพลันส่องสว่า(@NameIsNovel)งวูบ และ(@NameIsNovel)เมื่อก้าวออกอีกครั้ง ร่างเขา(@NameIsNovel)ก็ไปปรากฏห่างออกไปหลายฉื่อ
แววตาของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งวาบ พลันหัวเราะออกมาเสียงดัง การบรรลุวิชาอย่างสมบูรณ์เช่นนี้ เปิดโลกทัศน์ออกอย่างมาก มิอาจเทียบกับเมื่อครั้งก่อนหน้าได้(@NameIsNovel)เลย
“วิชาล้ำเลิศถึงเพียงนี้กลับไร้นาม คงน่าเสียดายนัก... เมื่อใช้เต็มกำลังจะเกิดเงาจันทร์เสี้ยวเอนใต้ฝ่าเท้า เช่นนั้นก็ให้ชื่อมันว่า(@NameIsNovel) — วิชาเยื้องย่างจันทรา” เซินลั่วนึกถึงแสงจันทร์เสี้ยวเอนที่(@NameIsNovel)ปรากฏยามใช้วิชา ความคิดพลันผุดขึ้น จึงตั้งชื่อใหม่ให้แก่เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)ไร้นามนี้
“สมกับเป็น(@NameIsNovel)สำนักผู้บำเพ็ญเซียนยิ่งใหญ่อย่างภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุน… กระทั่งเคล็ดที่(@NameIsNovel)ถูกทิ้งไว้ชั่วคราว ยังล้ำลึกถึงเพียงนี้”
เขา(@NameIsNovel)ถอนหายใจ พลางหยิบ ภาพเขียนไม้ไผ่สวรรค์ชมจันทร์ ออกจาก มิติพู่กันเจ็ดดารา
ภาพเขียนไม้ไผ่สวรรค์ชมจันทร์พลันสั่นไหวขึ้นมาเฉียบพลัน ชั้นแสงขาวระยิบปรากฏฉาบทับ ดวงจันทร์เต็มดวงกับเงาไผ่ในภาพเริ่มกระพริบวาบ ราวกับมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา
“อืม? เกิดอะไรขึ้น” เซินลั่วขมวดคิ้ว
ถัดจากนั้น อักขระสีขาวก็ไหลซึมออกจากภาพ ผ่านเข้าสู่ฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel) แทรกซึมเข้าสู่กาย แล้วพุ่งสู่สมอง
ความปวดแปลบฉับพลันถาโถมใส่ดวงจิต ทำให้เขา(@NameIsNovel)ครางต่ำออกมา
ทว่า(@NameIsNovel)โชคยังดี อักษรหาได้(@NameIsNovel)มากมายนัก ความปวดจึงค่อยๆ จางหายอย่างรวดเร็ว
อักขระเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหทัยสำนึกชั่วครู่ แล้วผสานเรียงตัวกลายเป็น(@NameIsNovel)เนื้อความสีขาวชุดหนึ่ง
เพียงกวาดตา เซินลั่วก็เห็นใจความ — เผย เคล็ดบทหนึ่ง นามว่า(@NameIsNovel) “เคล็ดวิชาเงาพฤกษา”
----------