หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 207
ตอนที่ 207 : หมาป่าสวรรค์กลืนภูผา
ตอนที่ 207
เซินลั่วสะบัดเสียงหึในลำคอ พร้อมเร่งกระตุ้นลมปราณทั่วร่างทันที รัศมี(@NameIsNovel)สีเขียวบนกายพลันเปล่งสว่า(@NameIsNovel)ง ลุกโชนผลักพลังหมอกขาวรอบด้านให้แตกสลายไปส่วนหนึ่ง แล้วทะยานก้าวไปข้างหน้า
ทว่า(@NameIsNovel)หมอกขาวเบื้องหน้านั้นกลับหนาแน่นอย่างยิ่ง แต่ละชั้นที่(@NameIsNovel)ถูกสลายไป ไม่นานก็จะมี(@NameIsNovel)ชั้นใหม่ผุดขึ้นมาซ้อนทับอีก การจะเคลื่อนที่(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)เพียงระยะหนึ่งต้องแลกกับการสูญเสียลมปราณเป็น(@NameIsNovel)จำนวนมาก
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)หลังจากทะลวงเข้าสู่ ระดับหลอมวิญญาณ ลมปราณของเขา(@NameIsNovel)ก็แข็งแกร่งคงทน การใช้พลังเพียงเท่านี้ยังถือว่า(@NameIsNovel)ไม่มากนัก หากเป็น(@NameIsNovel)สมัยยังอยู่เพียง ระดับอิงปราณ เกรงว่า(@NameIsNovel)ลมปราณคงหมดสิ้นไปนานแล้ว
เมื่อราวหนึ่งส่วนห้าของลมปราณถูกใช้ไป หมอกขาวเบื้องหน้าก็พลันสลายหาย ร่างกายเขา(@NameIsNovel)เหมือนถูกปลดจากพันธนาการหนักอึ้ง ความเร็วก็พุ่งสูงขึ้นทันตา
ชั่วพริบตาเดียว ทัศนวิสัยที่(@NameIsNovel)พร่าเลือนก็พลันกลับคืนชัดเจน
เวลานี้ เขา(@NameIsNovel)กำลังยืนอยู่บนเนินเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รกร้าง รอบด้านคือภูมิประเทศลูกคลื่น มี(@NameIsNovel)เพียงไม้พุ่มบางประปราย ทำให้บรรยากาศแลดูเปล่าเปลี่ยวโดยสิ้นเชิง
เมื่อหันกลับไปมอง เขา(@NameIsNovel)เห็นกำแพงหมอกสูงใหญ่ตั้งตระหง่านห่างออกไปราวหนึ่งลี้ มันเชื่อมขึ้นไปจนถึงฟากฟ้า และ(@NameIsNovel)ทอดยาวสุดสายตาไม่เห็นปลายทาง สภาพไม่ต่างจากกำแพงหมอกที่(@NameIsNovel)โอบล้อม หมู่บ้านชั่วนิรันดร์
เหนือศีรษะกลับเป็น(@NameIsNovel)ฟ้าสีครามสะอาดตา ตัดกับความเทาอึมครึมที่(@NameIsNovel)ปกคลุมหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ก้อนเมฆสีขาวลอยอยู่ประปราย ดวงตะวันคล้อยต่ำทางทิศตะวันตก สาดสีทองอ่อนลงบนกลุ่มเมฆที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียง
“ข้าสามารถออกมาได้(@NameIsNovel)จริงๆ!” เมื่อมองเห็นทิวทัศน์รอบกาย เซินลั่ว อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกปลาบปลื้มใจ สูดลมหายใจลึกด้วยความตื่นเต้น
อากาศภายนอกสดชื่นกว่า(@NameIsNovel)ในกำแพงหมอกนัก
ทิวทัศน์ธรรมดาเหล่านี้—ท้องฟ้าสีคราม เมฆขาว เนินเขา(@NameIsNovel)อันรกร้าง—ซึ่งเคยพบเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เวลานี้กลับงดงามเหนือสิ่งอื่นใด
เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ สงบใจ แล้วเพ่งพินิจตรวจสอบรอบด้านอย่างระมัดระวัง
สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่นั้นคือบริเวณเนินเขา(@NameIsNovel)สลับซับซ้อน ไกลออกไปมี(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)เตี้ยเรียงรายอยู่หลายลูก และ(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)ระหว่า(@NameIsNovel)งภูเขา(@NameIsNovel)เหล่านั้นดูราบเรียบมากกว่า(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)ลูบคางครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ยังมิได้(@NameIsNovel)รีบกลับไปที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านชั่วนิรันดร์ หากแต่เบี่ยงกายออกทะยานตรงไปยังแนวเขา(@NameIsNovel)เบื้องหน้า
เซินลั่วเร่งฝีเท้าไปกว่า(@NameIsNovel)ยี่สิบถึงสามสิบลี้ พื้นดินค่อยๆ ราบเรียบลง และ(@NameIsNovel)ไม่นานนัก ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
ผืนดินจำนวนมากถูกแปลงเป็น(@NameIsNovel)ไร่นา ทว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หลายส่วนที่(@NameIsNovel)ถูกทิ้งร้างไร้การเพาะปลูก ในระยะไกลยังพอมองเห็นหมู่บ้านอยู่ประปราย ควันไฟหุงหาอาหารลอยกรุ่นขึ้นจากปล่องไฟ เป็น(@NameIsNovel)สัญญาณของชีวิตผู้คนท่ามกลางยามสนธยา
เซินลั่วโล่งอกขึ้นเล็กน้อย แล้วเร่งตรงไปยังหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ที่(@NameIsNovel)สุด
เมื่อแรกเห็น หมู่บ้านนั้นดูใหญ่กว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านชั่วนิรันดร์ ทว่า(@NameIsNovel)บรรยากาศกลับทรุดโทรม บางเรือนบ้านว่า(@NameIsNovel)งเปล่า บางหลังก็พังทลายไปแล้ว หลักฐานแห่งความรกร้างปรากฏเด่นชัด
“เด็กหนุ่ม เจ้ามาจากหมู่บ้านใดกัน วิ่งเพ่นพ่านตอนดึกเช่นนี้ ไม่กลัวถูกหมาป่าจับกินหรือไร?” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า
เซินลั่วเงยหน้าขึ้น ก็เห็นบุรุษวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าสีเทา อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบ มือข้างหนึ่งถือมี(@NameIsNovel)ดพร้า อีกข้างหาบฟืนไว้บนหลัง เขา(@NameIsNovel)มองเซินลั่วด้วยแววตาสงสัย
“ท่านผู้เฒ่า ข้ามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)เซินลั่ว พลัดหลงทางมา อยากรบกวนถามเส้นทางไปยังจุดหมายปลายทางสักหน่อย” เซินลั่วค้อมกำหมัดคารวะ
“จากคนนอกหรือ? เจ้านี่ใจกล้าไม่น้อย! ยามบ้านเมืองวุ่นวายเช่นนี้ ยังกล้าออกเดินทางไกล” บุรุษวัยกลางคนวางฟืนลง กวาดตามองเซินลั่วตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเอ่ยขึ้น
“ข้าพอมี(@NameIsNovel)วิชาตัวเบาติดตัวบ้าง ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านผู้เฒ่ามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)อะไร และ(@NameIsNovel)หมู่บ้านแห่งนี้ชื่อว่า(@NameIsNovel)อะไร?” เซินลั่วถามต่อ
“ข้านามแซ่เถียน หากเจ้าไม่รังเกียจ เรียกข้าว่า(@NameIsNovel) ‘ลุงเถียน’ ก็แล้วกัน หมู่บ้านนี้มี(@NameIsNovel)เพียงสองนามแซ่ เถียนกับหลัว จึงเรียกรวมกันว่า(@NameIsNovel) ‘หมู่บ้านเถียนหลัว’” ลุงเถียนหัวเราะเสียงดัง แววตาเป็น(@NameIsNovel)มิตรนัก
“หมู่บ้านเถียนหลัวดูใหญ่โต แต่เหตุใดจึงดูผู้คนเบาบางเช่นนี้?” เซินลั่วถามด้วยความสงสัย
“จะเป็น(@NameIsNovel)ด้วยอะไรอีกเล่า ก็ล้วนเพราะพวกอสูรสารเลวนั่นสิ!” ลุงเถียนเอ่ยอย่างขมขื่น
“ที่(@NameIsNovel)นี่ก็มี(@NameIsNovel)อสูรอาละวาดด้วยหรือ?” แววตาเซินลั่วพลันส่องประกาย
“ยุคสมัยปั่นป่วนเช่นนี้ ที่(@NameIsNovel)ใดจะไร้อสูรเล่า? หมาป่าอสูรบน เขา(@NameIsNovel)จะงอยอินทรี ทางทิศตะวันตก และ(@NameIsNovel)อสูรพังพอนเหลืองบน สันเขา(@NameIsNovel)มังกร ทางทิศตะวันออก ต่างออกมาปล้นชิงเป็น(@NameIsNovel)คราวๆ ทั้งลักวัวควาย ทำลายไร่นา หรือแม้แต่กัดกินมนุษย์ พวกมันทำได้(@NameIsNovel)ทุกอย่าง! ผู้คนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กำลังในหมู่บ้านต่างพากันอพยพไปอยู่ในเมือง อวิ๋นหลิว ที่(@NameIsNovel)นั่นมี(@NameIsNovel)เหล่าท่านผู้บำเพ็ญเซียนคุ้มกัน พวกอสูรไม่กล้าเข้าใกล้นัก” ลุงเถียนยิ้มขมขื่น น้ำเสียงยังแฝงความอิจฉา
“เช่นนี้มิเท่ากับว่า(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)หรือ? หากอสูรบุกรุก จะต้านทานได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วขมวดคิ้ว
“เราต้านทานไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่แล้ว โชคดีที่(@NameIsNovel)เหล่าท่านผู้บำเพ็ญเซียนออกมาไล่ปราบเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราวๆ ไม่เช่นนั้นเราคงไม่เหลือชีวิตอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้นก็ยังมี(@NameIsNovel)ผู้คนหรือสัตว์เลี้ยงหายไปเป็น(@NameIsNovel)ระยะ เอาเถอะ อย่าได้(@NameIsNovel)พูดถึงอีกเลย แล้วเจ้าล่ะ เด็กหนุ่ม เจ้าจะไปที่(@NameIsNovel)ใด?” ลุงเถียนส่ายหน้า ก่อนย้อนถาม
“ข้ากำลังตามหาสถานที่(@NameIsNovel)หนึ่ง เรียกว่า(@NameIsNovel) ‘หมู่บ้านชั่วนิรันดร์’ ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ลุงเถียนเคยได้(@NameIsNovel)ยินหรือไม่?” เซินลั่วถาม
“หมู่บ้านชั่วนิรันดร์? เจ้าหมายถึงหมู่บ้านที่(@NameIsNovel)ถูกหมาป่าสวรรค์กลืนหายไปทั้งหมู่บ้านเมื่อหลายร้อยปีก่อนน่ะหรือ? อย่าไปเชียวนะเด็กหนุ่ม!” พอได้(@NameIsNovel)ยินคำนี้ ลุงเถียนก็สะดุ้งเฮือก สีหน้าตกตะลึงรีบโบกมือห้ามทันที
“ลุงเถียน ท่านรู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)นั้นอยู่แห่งใด?” เซินลั่วเร่งถามทันที
“ข้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินจากผู้เฒ่ารุ่นก่อน ว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านนั้นตั้งอยู่ห่างออกไปราวหลายสิบลี้ทางทิศเหนือ ตีนเขา(@NameIsNovel)เซียนแห่งหนึ่ง หลายร้อยปีก่อน หมาป่าสวรรค์ดำได้(@NameIsNovel)ปรากฏตัวและ(@NameIsNovel)กลืนภูเขา(@NameIsNovel)เซียนทั้งลูกพร้อมกับหมู่บ้านชั่วนิรันดร์เข้าไป เวลานี้สถานที่(@NameIsNovel)นั้นถูกปกคลุมด้วยหมอกอสูรสีขาว ผู้ใดเข้าไปไม่มี(@NameIsNovel)วันกลับออกมาอีก เด็กหนุ่ม เจ้าห้ามไปเด็ดขาด!” แววตาลุงเถียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ในเมื่อไม่อาจไปได้(@NameIsNovel) เช่นนั้นข้าขอไปยังเมือง อวิ๋นหลิวที่(@NameIsNovel)ท่านกล่าวมาแทน รบกวนบอกเส้นทางแก่ข้าด้วยได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วพยักหน้า แล้วเอ่ยถามต่อ
“เมือง อวิ๋นหลิวตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่บ้านเรา ห่างออกไปราวเจ็ดสิบถึงแปดสิบลี้ เพียงเจ้าออกจากหมู่บ้านไปถึงถนนหลวง แล้วตรงไปทางตะวันตกก็จะถึง” ลุงเถียนชี้ไปทางปากทางหมู่บ้าน
“ขอบคุณลุงเถียนมาก” เซินลั่วค้อมกำหมัดเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ
“เฮอะ เรื่องเล็กน้อย รีบไปเสียเถอะ ถึงแม้อสูรหมาป่าจากเขา(@NameIsNovel)จะงอยอินทรียังไม่ปรากฏตัวมาพักใหญ่แล้ว แต่หมาป่าธรรมดาทั่วไปก็เริ่มออกอาละวาดยามค่ำคืน ยิ่งยามราตรี ยิ่งอันตรายนัก” ลุงเถียนกล่าวเตือนด้วยความหวังดี ก่อนจะหันหลังหาบฟืนเดินกลับไป
เซินลั่วมองแผ่นหลังที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ห่างออกไป พลันดีดนิ้วหนึ่งที เส้นลมปราณถูกส่งออกไปเงียบงัน พุ่งเข้าสู่จุดเสวี่ยไห่บนขาขวาของลุงเถียน
ลุงเถียนเพียงรู้สึกอุ่นวาบบริเวณหัวเข่า อากาศอุ่นค่อยๆ ซึมเข้าไป ความเจ็บเรื้อรังจากการตรากตรำทำงานหนักตลอดหลายปีพลันคลายหายไปทันตา
“เอ๊ะ?”
เขา(@NameIsNovel)หยุดก้าว หันมองพลางลองขยับขาทั้งสอง ความเจ็บหายสิ้น เหลือเพียงความอุ่นสบายแผ่ซ่าน
ลุงเถียนหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่ที่(@NameIsNovel)ตรงนั้น เซินลั่วหายไปราวกับไม่เคยปรากฏอยู่ สีหน้าเขา(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“หรือว่า(@NameIsNovel)… ข้าได้(@NameIsNovel)พบผู้สูงส่ง? หรือแท้จริงแล้วคือท่านผู้บำเพ็ญเซียนผู้เดินทางผ่านมาที่(@NameIsNovel)นี่?” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตัวเองอย่างตกตะลึง
เวลานี้เอง เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ก้าวมาถึงขอบหมู่บ้านเถียนหลัวแล้ว แววตาเขา(@NameIsNovel)ฉายประกายครุ่นคิด
----------