หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 307
ตอนที่ 307 : พิโรธสังหาร
ตอนที่ 307
เสียงนั้นแม้มิได้(@NameIsNovel)ดังนัก แต่เพียงแค่ดังขึ้นก็ทำให้เซินลั่วสะอื้นในลำคออย่างแรง หน้าอกของเขา(@NameIsNovel)ราวกับถูกค้อนเหล็กทุบใส่ ทำให้หายใจติดขัดอย่างรุนแรง สายน้ำที่(@NameIsNovel)รองรับใต้ฝ่าเท้าพลันแตกสลายหายไป
ร่างเขา(@NameIsNovel)ไร้สิ่งค้ำยัน ดิ่งร่วงตรงลงมาจากฟากฟ้า
ในขณะนั้นเอง เสาแสงสีทองเส้นหนึ่งพลันพุ่งทะยานลงมาจากท้องนภา ราวดวงดาวตกฟ้า ตรงเข้าใส่เขา(@NameIsNovel)อย่างรุนแรง
แรงกดมหาศาลแหวกอากาศกดทับลงมา ทำให้ร่างของเซินลั่วแข็งทื่อไร้เรี่ยวแรงขยับ
หัวใจเขา(@NameIsNovel)พลันหนาวเย็นฉับพลัน มิรอช้า รีบร่ายปราณเต๋าทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ หมัดทั้งสองพุ่งออกโต้กลับไปยังแสงทองที่(@NameIsNovel)ถาโถมลงมา
ทว่า(@NameIsNovel)แสงทองที่(@NameIsNovel)ตกลงมานั้นเร็วเกินไปนัก ก่อนที่(@NameIsNovel)หมัดของเขา(@NameIsNovel)จะสัมผัสได้(@NameIsNovel)เต็มกำลัง แสงทองก็ฟาดกระแทกใส่ร่างเขา(@NameIsNovel)เสียแล้ว บดขยี้จนร่างของเขา(@NameIsNovel)กระแทกลงไปกับพื้นด้านล่างอย่างแรง
“บูม!”
พื้นดินระเบิดสะเทือน ควันฝุ่นลอยฟุ้งกลบทั่วบริเวณ มวลดินถูกบดจนยุบเป็น(@NameIsNovel)หลุมขนาดใหญ่ดำสนิท กว้างกว่า(@NameIsNovel) 10 ฉื่อ
ร่างของเซินลั่วหายไป ไม่อาจทราบเป็น(@NameIsNovel)หรือตาย
กลางอากาศ พลันมี(@NameIsNovel)เสาแสงทองยิ่งใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ก่อนหน้านี้อีกสายหนึ่งสาดลงมา มุ่งตรงใส่หลุมมหึมานั้นอีกครั้ง
“ท่านบรรพชนเฉียนเหยียน ท่านกล้าลงมือเช่นนี้เชียวหรือ!” เสียงหนึ่งดังกึกก้องจากอีกฝากฟ้า เสียงนั้นแหบแห้งชราดุจชายชรา
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)ถ้อยคำนั้นจะสิ้นสุด รุ้งเขียวเส้นหนึ่งก็พุ่งทะลวงมาจากที่(@NameIsNovel)ไกลโพ้น เร็วจนน่าตกใจ เพียงพริบตาเดียวก็พุ่งเข้ามาใกล้ ตัดหน้าขวางแสงทองที่(@NameIsNovel)กำลังจะตกลงมา
เสียงระเบิดกึกก้องสะท้านหูดังขึ้น!
ระหว่า(@NameIsNovel)งแสงทองกับรุ้งเขียวนั้น เกิดการระเบิดขึ้นนับไม่ถ้วน คลื่นแรงสั่นสะเทือนปะทุออกมาเหมือนพายุหมุน กวาดล้างไปทั่วทุกทิศทาง
เหล่าผู้บำเพ็ญระดับหลอมวิญญาณ และ(@NameIsNovel)แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับก่อกำเนิดทั้งสาม ก็ล้วนถูกคลื่นแรงนั้นซัดปลิวกระจายดุจใบไม้ร่วงในวายุปลายฤดู ใครอ่อนแอไม่อาจควบคุมปราณเต๋าได้(@NameIsNovel) ก็ร่วงหล่นจากกลางอากาศกระแทกพื้นลงมา
“เหตุใดข้าจะไม่กล้าลงมือเล่า! เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)เหตุการณ์ในวันนี้จะเหมือนครั้งก่อนงั้นรึ? บัดนี้ เหล่าบรรพชนแห่งวังหมื่นภูตอสูร ได้(@NameIsNovel)คิดจะยึดถือพันธะสัญญาเดิมอีกต่อไปแล้ว
ผมเขียวเฒ่า ไหนๆ เจ้าก็มาที่(@NameIsNovel)นี่แล้ว ก็อย่าได้(@NameIsNovel)คิดกลับไปอีกเลย!” เสียงเย็นยะเยือกดังสะท้อนจากเบื้องบน
ก่อนที่(@NameIsNovel)เสาแสงทองขนาดมหึมาอีกสายหนึ่งจะพุ่งทะยานลงมา ข้างในนั้นมี(@NameIsNovel)ดาบทองเล่มเล็กส่องประกายเจิดจ้า พุ่งเข้าใส่รุ้งเขียวโดยตรง
รุ้งเขียวเรืองแสงจ้า กระโจนเข้าปะทะทันที
ทองกับเขียวปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ ฟากฟ้าเต็มไปด้วยประกายอัสนีและ(@NameIsNovel)เสียงคำรามกึกก้อง พลังอำนาจทั้งสองห่างไกลเหนือกว่า(@NameIsNovel)ระดับก่อกำเนิด
เมื่อกระแทกใส่กัน คลื่นแรงสะท้านดุจคลื่นสึนามิพลันกวาดซัดออกไปทั่วทุกทิศทาง
เหล่าผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ถูกซัดปลิว สีหน้าล้วนเปลี่ยนแปร รีบแตกกระจายหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทิศละทาง
สามผู้บำเพ็ญระดับก่อกำเนิดก็ทำเช่นเดียวกัน ชายชราผมขาวกับสตรีอ้วนชุดเขียวสะบัดมือเรียกศาสตราเวทกลับคืน กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงเขียวกับแสงเหลือง พุ่งหนีไปไกลโพ้น
ผู้บำเพ็ญชุดแดงเหลือบมองหลุมไหม้ที่(@NameIsNovel)พื้น ลังเลชั่วครู่ แล้วพลันหันหลังหลบหนีเช่นกัน ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
เหล่าภูตอสูรแมลงที่(@NameIsNovel)อาละวาดอยู่ในเมืองก็พลอยหวาดกลัว รีบถอยหนีออกห่างจากสองเสาแสงที่(@NameIsNovel)ปะทะกันบนท้องนภา
ทว่า(@NameIsNovel) ณ หลุมไหม้ด้านล่าง พลันมี(@NameIsNovel)ดินพลิกไหว แล้วเงาหนึ่งก็กระโจนออกมา — เซินลั่ว!
บัดนี้ร่างกายเขา(@NameIsNovel)สวมเพียงอาภรณ์ขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ทั้งสองแขนและ(@NameIsNovel)หัวไหล่มี(@NameIsNovel)บาดแผลฉกรรจ์ เลือดสดหยดไหลไม่หยุด ริมฝีปากยังมี(@NameIsNovel)เลือดซึม ทำให้แลดูอนาถนัก บ่งบอกว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแท้จริง
เขา(@NameIsNovel)เงยหน้ามองขึ้นไปยังสองเสาแสงที่(@NameIsNovel)ปะทะกันบนฟ้า แววตาแฝงความหวาดหวั่น ก่อนที่(@NameIsNovel)ร่างจะเลือนพร่าแล้วเร่งรีบพุ่งหนีออกไปทันที
ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง เซินลั่วควักยันต์เหินบินออกมา กำลังจะร่ายเวทใช้งาน ทว่า(@NameIsNovel)ใบหน้าพลันเปลี่ยนสีอย่างสิ้นเชิง
พลังห้ามลี้ลับสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในตันเถียนและ(@NameIsNovel)เส้นลมปราณของเขา(@NameIsNovel) ทำให้ปราณเต๋าภายในสลายหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือให้สัมผัสได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” ร่างที่(@NameIsNovel)กำลังทะยานหนีพลันหยุดค้างกลางอากาศ หัวใจเขา(@NameIsNovel)จมดิ่ง
ในขณะนั้นเอง เสียงร้องคำรามโกรธเกรี้ยวดังลงมาจากเบื้องบน เงาสามสายใหญ่โตพุ่งทะยานลงมา
— คือภูตอสูรแมลงระดับหลอมวิญญาณสามตน กรงเล็บเคียวทั้งหกเปล่งประกายวูบวาบ แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาดำหกสาย ตวัดฟาดเข้าใส่เซินลั่วอย่างรวดเร็ว!
แม้ปราณเต๋าภายในกายของเซินลั่วจะถูกกักขังไว้ แต่พละกำลังทางกายของเขา(@NameIsNovel)ยังเหลืออยู่ครบถ้วน
เขา(@NameIsNovel)บิดกายฉับไว หลบหลีกไปด้านข้าง ท่วงท่าแคล่วคล่องดังเดิม สามารถหลีกพ้นการโจมตีจากภูตอสูรทั้งสามได้(@NameIsNovel)อย่างฉิวเฉียด
สามภูตอสูรระดับหลอมวิญญาณ ถึงกับแปลกใจที่(@NameIsNovel)เซินลั่วสามารถหลบหนีกรงเล็บของมันได้(@NameIsNovel) ปีกทั้งคู่กางออกชะลอแรงปะทะ ดวงตาอำมหิตทั้งหกคู่จ้องเขม็งมายังร่างของเขา(@NameIsNovel)อย่างเหี้ยมเกรียม
จนถึงตอนนี้เซินลั่วถึงได้(@NameIsNovel)เห็นชัดว่า(@NameIsNovel)ภูตอสูรทั้งสามนี้ผิดแปลกไปจากแมลงภูตอสูรทั่วไปอย่างสิ้นเชิง
นอกจากร่างที่(@NameIsNovel)ใหญ่โตแล้ว บนกายของมันยังปรากฏเส้นสายสีเขียวหนาทึบ เปล่งกลิ่นอายพลังวิญญาณสายลมออกมาเป็น(@NameIsNovel)ระลอก ดวงตาของมันวาววับฉายชัดว่า(@NameIsNovel)ไม่ขาดปัญญาและ(@NameIsNovel)สติปัญญาวิญญาณเลยแม้แต่น้อย
เมื่อมันทั้งสามตั้งหลักมั่นคงแล้ว ก็พลันพุ่งทะยานลงมาอีกครั้ง ทว่า(@NameIsNovel)คราวนี้กลางทางกลับถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียว ระหว่า(@NameIsNovel)งนั้นร่างของมันทั้งสามพลันกลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงลมพัดแรง พริบตาเดียวก็หายลับไปไร้ร่องรอย
“วิชาเร้นกายสายลมงั้นหรือ?” เซินลั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่กลับยืนนิ่งมิได้(@NameIsNovel)เคลื่อนไหว
ชั่วอึดใจต่อมา สายลมด้านหลังพลันปั่นป่วน กรงเล็บดำคู่หนึ่งฉับวาบออกจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ตวัดฟาดใส่แผ่นหลังของเขา(@NameIsNovel)ด้วยความเร็วเหนือสายตา
กรงเล็บดำปรากฏใกล้เสียจนแทบจะทะลวงร่างเขา(@NameIsNovel)อยู่รอมร่อแล้ว แต่ทันใดนั้นเองเซินลั่วพลันหันกลับไป ทั้งสองมือพุ่งออกคว้ากรงเล็บนั้นแน่นราวกับคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว
เมื่อฉวยกรงเล็บดำไว้ได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ย่อตัวลงแล้วดีดขาออกไปด้านหน้าอย่างแรง
“พลัก!”
ร่างของภูตอสูรตนหนึ่งพลันเผยออกมา ครึ่งใบหน้าถูกบดจนบิดเบี้ยวผิดรูป
ทว่า(@NameIsNovel)แมลงภูตอสูรนี้กลับมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวาเหนียวแน่นยิ่งนัก กรงเล็บเคียวด้านหน้าสองข้างพลันส่องประกายดำแหลมคม แหวกฟาดลงบนมือของเซินลั่วจนเลือดสาด เกิดบาดแผลลึกสองทาง
ปากของมันพลันพ่นกลิ่นอายดำเน่าฉุนน่าสะอิดสะเอียนออกมา คล้ายกับของเหลวสีดำที่(@NameIsNovel)เคยพ่นจากภูตอสูรยักษ์ก่อนหน้า ครอบคลุมใส่ร่างของเซินลั่ว
ไม่เพียงเท่านั้น ซ้ายขวาของเขา(@NameIsNovel)พลันมี(@NameIsNovel)เงาดำวาบปรากฏออกมา เป็น(@NameIsNovel)ภูตอสูรอีกสองตน กรงเล็บเคียวด้านหน้าสี่เล่มกลายเป็น(@NameIsNovel)เงาดำตัดฟาดใส่ร่างเขา(@NameIsNovel)จากสองด้าน
สีหน้าของเซินลั่วมืดครึ้มขึ้นเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)ยังยึดกรงเล็บของภูตอสูรตนแรกไว้แน่น แล้วฉุดแรงโยนกายขึ้นฟ้า หลบเลี่ยงการโจมตีของอีกสองตนได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
ทว่า(@NameIsNovel)กลิ่นอายดำที่(@NameIsNovel)พ่นออกมานั้นกว้างขวางเกินไป แม้เขา(@NameIsNovel)จะพยายามหลบหลีกอย่างสุดกำลัง แต่ยังคงถูกคราบสีดำจับต้องแขนซ้ายเข้า ผิวหนังพลันมืดคล้ำชาเจ็บปวดขึ้นมาทันที
“กร๊อบ!” “กร๊อบ!”
กรงเล็บเคียวของภูตอสูรถูกบิดหักสะบั้นออกทั้งสองข้าง
ภูตอสูรตนนั้นร้องกรีดเสียงแหลมสูงทุ้มก้อง แต่ยังมิทันเปล่งเสียงครั้งที่(@NameIsNovel)สอง ฝ่าเท้าข้างหนึ่งก็ทุบลงมาจากเบื้องบน กระแทกเข้าที่(@NameIsNovel)หัวที่(@NameIsNovel)ยับเยินของมันด้วยแรงมหาศาล
“แครก!”
หัวของมันถูกบดขยี้จนแหลกเหลว สมองและ(@NameIsNovel)โลหิตทะลักไหลไม่หยุด สิ้นชีพอย่างไร้เยื่อใย
หลังจากกำจัดมันไปได้(@NameIsNovel)อย่างฉับไว เซินลั่วพลันหมุนกายหันไปยังภูตอสูรอีกสองตน แขนขวาที่(@NameIsNovel)บวมหนาพลันขยายใหญ่ยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม เส้นเอ็นนูนโผล่พล่าน เขา(@NameIsNovel)ตวัดแกว่งกรงเล็บที่(@NameIsNovel)ยังถือไว้ในมืออย่างแรง
เสียงแหวกอากาศแหลมคมพลันดังสะท้อน กรงเล็บในมือเขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาดำวูบวาบ เพียงชั่วพริบตาก็ทะยานไปถึงภูตอสูรอีกตน!
----------