หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 308
ตอนที่ 308 : ฆ่าฟันกลางวิกฤต
ตอนที่ 308
เซินลั่วรวมพลังทั้งหมดไว้ที่(@NameIsNovel)แขนขวา กรงเล็บแมลงในมือเขา(@NameIsNovel)พุ่งทะยานไปด้วยความเร็วสูงล้ำ จนภูตอสูรแมลงเบื้องหน้ามิทันได้(@NameIsNovel)หลบหลีก
“ฉัวะ!”
กรงเล็บรูปเคียวแทงทะลุอกของมัน ปักตรึงลงกับพื้นดินทันที
บาดแผลขนาดมหึมาฉีกอกของภูตอสูรแมลงเกือบเปิดออก เลือดสีดำพุ่งพล่านออกมาในพริบตา แดงฉานจนย้อมพื้นดินโดยรอบให้เปลี่ยนสี เลือดทะลักออกจากปากมันอย่างต่อเนื่อง ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ไม่อาจมี(@NameIsNovel)ชีวิตรอด
อีกตัวหนึ่งตกใจกลัวสุดขีด ร่างกายแผ่รัศมี(@NameIsNovel)เขียว สะท้อนแสงพร่างพราย เตรียมใช่วิชาเร้นกายวายุหนีเอาตัวรอด
เซินลั่วเพียงแค่ออกหัวเราะเย็น แขนซ้ายสั่นสะท้าน พุ่งเหวี่ยงออกไป
กรงเล็บแมลงในมือเขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาดำ ตวัดฟาดไปยังความว่า(@NameIsNovel)งทางซ้ายมือ
เสียง “ปัง” ดังก้อง!
กรงเล็บแมลงถูกสะบัดกระเด็น แต่ร่างของภูตอสูรแมลงก็เผยตัวออกมาจากความว่า(@NameIsNovel)งทันที โซเซถอยหลังไป
แม้ปราณเต๋าในกายถูกปิดผนึก แต่พลังสัมผัสจิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)อยู่ ทำให้วิชาเร้นกายวายุของมันไร้ผล
อย่างไรก็ตาม แขนซ้ายของเขา(@NameIsNovel)ถูกพิษแทรกซึมจากก่อนหน้านี้ ทำให้กำลังอ่อนแรง ไม่อาจสังหารอีกฝ่ายได้(@NameIsNovel)ในทีเดียว
เซินลั่วอาศัยจังหวะที่(@NameIsNovel)อีกฝ่ายยังตั้งหลักไม่มั่น ร่างแปรเป็น(@NameIsNovel)เงาดำ พุ่งเข้าประชิดในพริบตา มือซ้ายคว้ากรงเล็บด้านหน้าของมันอีกครั้ง
ภูตอสูรแมลงตกใจสุดขีด อ้าปากกว้างพุ่งกัดเข้าที่(@NameIsNovel)ศีรษะของเขา(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วตอบสนองได้(@NameIsNovel)เร็วกว่า(@NameIsNovel)มาก ฝ่ามือทาบร่างอีกฝ่าย ขณะเดียวกันแขนขวาพลันสั่นเลือน แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)พลังคล้ายคมดาบ แทงทะลุลงที่(@NameIsNovel)คอของมัน ก่อนตัดขวางออกไป
“ฉัวะ!”
ศีรษะของมันถูกเฉือนหลุด เลือดดำพุ่งพล่านออกมาจากรอยแผลฉับพลัน
ร่างไร้ศีรษะของภูตอสูรแมลงสั่นสะท้านอยู่สองครั้ง ก่อนล้มโครมลงกับพื้น ไร้ลมหายใจ
เซินลั่วหอบหายใจ สีหน้าซีดเผือด แขนที่(@NameIsNovel)บวมเป่งค่อยๆ ยุบหดกลับสู่สภาพปกติ
เพราะปราณเต๋าถูกผนึก การฝืนเร่งพลังร่างกายควบคู่เคล็ดวิชาหวงถิง เพื่อสังหารภูตอสูรแมลงระดับหลอมวิญญาณถึงสามตัวในเวลาอันสั้น ย่อมสร้างภาระมหาศาลแก่ร่างกาย
เขา(@NameIsNovel)ก้มมองแขนซ้าย เลือดที่(@NameIsNovel)หมุนเวียนรวดเร็วเมื่อครู่ ทำให้พิษแผ่กระจายออกไปบางส่วน
เซินลั่วชะงักเล็กน้อย รีบใช้มือขวากดจุดบนแขนซ้าย ปิดกั้นการลามของพิษ จากนั้นใช้นิ้วเป็น(@NameIsNovel)ดั่งคมมี(@NameIsNovel)ด กรีดเส้นเลือดบริเวณนั้น
เลือดสีดำพุ่งออกมาจากบาดแผลทันที พิษหยุดการแทรกซึม ความปวดแสบปวดร้อนก็ค่อยๆ บรรเทาลง
เขา(@NameIsNovel)ผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งใจ แล้วเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปข้างหน้า ไม่นานก็มาถึงประตูเมือง
ที่(@NameIsNovel)นั่นเบียดเสียดไปด้วยฝูงชน ชาวเมืองนับไม่ถ้วนต่างแห่กันหลบหนีออกนอกเมือง
เพราะการต่อสู้ของยอดฝีมือสองฝ่ายบนท้องฟ้า ทำให้ฝูงภูตอสูรแมลงที่(@NameIsNovel)เดิมก่อความโกลาหลภายในเมือง พากันถอยร่นออกไปยังเขตชานเมือง ส่งผลให้บริเวณประตูเมืองแน่นขนัดด้วยฝูงแมลงที่(@NameIsNovel)แห่เข้ามาทำร้ายผู้คน
ยังดีที่(@NameIsNovel)รอบประตูเมืองมี(@NameIsNovel)กองนักรบสวมเกราะและ(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจำนวนมากกำลังต่อสู้ต้านทาน เปิดเส้นทางให้ชาวเมืองอพยพออกไป
เซินลั่วไม่สนใจฝูงแมลง เบียดกายไปกับกระแสคนที่(@NameIsNovel)หนีออกมาในที่(@NameIsNovel)สุดก็หลุดพ้นออกนอกกำแพงเมือง
ทว่า(@NameIsNovel)นอกเมืองกลับมี(@NameIsNovel)เงาดำเคลื่อนไหววูบไหวแน่นหนา ภูตอสูรแมลงนับไม่ถ้วนโถมเข้ามาจากทุ่งรกร้างด้านตะวันออก
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)นักรบสวมเกราะและ(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญได้(@NameIsNovel)จัดรูปขบวนขึ้นต้านทานไว้ พอถ่วงเวลาให้เหล่าชาวเมืองอพยพได้(@NameIsNovel)บ้าง
“พวกเราจะยันฝูงภูตอสูรแมลงไว้! ทุกคนรีบอพยพหนีไปให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุด ยิ่งไกลยิ่งดี!”
เหนือประตูเมือง ผู้บำเพ็ญระดับหลอมวิญญาณตะโกนบอกพลางต่อสู้ต้านทานฝูงอสูร ชี้นำให้ผู้คนหนีเอาชีวิตรอด
ชาวเมืองที่(@NameIsNovel)แตกตื่นไม่กล้ารีรอ รีบวิ่งหนีไปยังทิศทางเบื้องหน้าอย่างสุดชีวิต
“นอกเมืองก็ยังมี(@NameIsNovel)ภูตอสูรแมลงอยู่มากมาย เช่นนี้หรือว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ภูตอสูรแมลงยักษ์ดำแบบเมื่อครู่อีกตนหนึ่ง แอบซ่อนอยู่ลึกเข้าไปในถิ่นกันดาร?”
ท่ามกลางคลื่นฝูงชนที่(@NameIsNovel)แตกตื่น เซินลั่วหันมองไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)ฝูงแมลงทะยานมา
แต่ยามนี้ปราณเต๋าในกายถูกปิดผนึก สถานการณ์ยิ่งอันตราย เขา(@NameIsNovel)ไม่กล้าลังเล รีบวิ่งไปพร้อมกับฝูงชนมุ่งหน้าหนีออกไปไกล
เมื่อวิ่งมากับฝูงชนได้(@NameIsNovel)ระยะหนึ่ง เซินลั่วจึงค่อยๆ แยกตัวออกมา มุ่งหน้าไปยังป่ารกร้างแทน
ชาวเมืองไม่น้อยก็คิดเช่นเดียวกัน หวาดกลัวว่า(@NameIsNovel)การรวมตัวกันเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มใหญ่จะดึงดูดภูตอสูรแมลงให้เข้ามาโจมตี จึงพากันหนีเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มเล็กๆ บ้าง สามคนบ้าง ห้าคนบ้าง ทำให้การที่(@NameIsNovel)เซินลั่วออกห่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สังเกตนัก
หลังจากแยกตัวออกมา เขา(@NameIsNovel)เร่งฝีเท้าไปสุดกำลัง ไม่นานก็วิ่งไปได้(@NameIsNovel)ไกลเกือบยี่สิบถึงสามสิบลี้
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ศัตรูร้ายแรงซึ่งถูกเรียกว่า(@NameIsNovel) “บรรพชนเฉียนเหยียน” มิได้(@NameIsNovel)ติดตามมา ทำให้เขา(@NameIsNovel)ค่อยหายใจโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย
“ไม่แน่ว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้เป็น(@NameIsNovel)เวลาใด เมืองนี้แม้ไม่ใหญ่โตนัก แต่กลับเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญ แตกต่างจากสถานที่(@NameIsNovel)ในแดนฝันก่อนหน้านี้มากนัก…
ข้ายังไม่ควรด่วนสรุป ควรหาผู้คนถามความจริงก่อนจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วพึมพำพลางกวาดตามองไปข้างหน้า
เบื้องหน้าไม่นานนัก เขา(@NameIsNovel)เห็นรางๆ ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมน้ำ
เขา(@NameIsNovel)รีบก้าวเท้าให้เร็วขึ้น ไม่นานก็มาถึงประตูเมือง สีหน้าก็เคร่งเครียบทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
เมืองทั้งเมืองพินาศย่อยยับ บ้านเรือนถล่ม ต้นไม้หักโค่น หลายแห่งยังคงลุกไหม้เพลิง
“เจ้าภูตอสูรแมลงสารเลว!”
แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อเห็นด้วยตาตนเอง เซินลั่วก็ยังอดสะท้อนใจมิได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)สบถออกมาด้วยโทสะ
“พวกมนุษย์ชั่ว! ฆ่าราชินีแมลงของพวกเรา เจ้าสมควรตายทั้งสิ้น!”
เสียงกรีดแหลมโกรธเกรี้ยวดังมาจากที่(@NameIsNovel)ห่างออกไป เมฆดำก้อนมหึมาปรากฏขึ้นที่(@NameIsNovel)เส้นขอบฟ้า กลิ้งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนทันที ความคิดแล่นพล่าน รีบพุ่งเข้าไปในตัวเมือง มุ่งตรงไปยังย่านกลางเมืองอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกัน เมฆดำที่(@NameIsNovel)อยู่ไกลก็บินโถมเข้ามา ร่างเงาดำมหึมาพุ่งลงจากเมฆ เล็งตรงเข้าหาเซินลั่วโดยตรง
มันคือภูตอสูรแมลงยักษ์ดำอีกตัวหนึ่ง!
ทว่า(@NameIsNovel)ตัวนี้กลับเล็กกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พบเมื่อครู่เล็กน้อย สูงเพียงเจ็ดสิบถึงแปดสิบฉื่อ และ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ตัวอ่อนติดอยู่เบื้องหลัง รูปร่างแลดูเพรียวลมมากกว่า(@NameIsNovel) โดยเฉพาะด้านหน้าลำตัวมี(@NameIsNovel)กรงเล็บคมกริบถึงหกเล่ม
เพียงแรกเห็นภูตอสูรแมลงยักษ์ดำที่(@NameIsNovel)โถมลงมา ดวงตาของเซินลั่วก็หดแคบลง ความคิดหมุนว่องไว ร่างเขา(@NameIsNovel)พริบตาแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาซ้อน ทะยานหลบเข้าไปในซอกตรอกเล็กๆ ระหว่า(@NameIsNovel)งอาคาร
ดวงตาของอสูรยักษ์วาบขึ้นด้วยความดุร้าย มันทันทีหันเปลี่ยนทิศตาม ดิ่งพุ่งเข้ามาในตรอกแคบ
แต่ร่างกายมันใหญ่เกินไป มิอาจลอดเข้าไปได้(@NameIsNovel) จึงชนเข้ากับอาคารสองหลังที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียง
ตึกสูงทั้งสองพังทลายเหมือนเต้าหู้ แต่ว่า(@NameIsNovel)ร่างยักษ์ของมันกลับแทบไม่สะทกสะท้าน หยุดชะงักเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ในฉับพลัน เงาร่างหนึ่งพลันพุ่งทะยานออกจากกองซากปรักหักพัง มาหยุดอยู่ตรงหน้าภูตอสูรแมลงยักษ์นั้นโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
มันคือเซินลั่ว!
สองมือของเขา(@NameIsNovel)คว้าขอบกรงเล็บด้านหนึ่งของมันไว้แน่น
เขา(@NameIsNovel)ตะโกนต่ำๆ เสียงหนึ่ง แขนทั้งสองพองโตขึ้นอีกครั้ง ใช้แรงกระชากกดกรงเล็บยักษ์นั้นลงกับพื้น
พลังมหาศาลแล่นพล่านออกมา ทำให้แม้ร่างกายของภูตอสูรแมลงยักษ์จะมหึมาเพียงใด ก็ยังโซเซ ร่างสั่นสะท้าน กรงเล็บซึ่งยาวนับสิบฉื่อถูกกดปักลงพื้น ลึกจนเกือบครึ่งเล่ม!
----------