หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 314
ตอนที่ 314 : ศพปีศาจ
ตอนที่ 314
หลังจากที่(@NameIsNovel)เซินอวี่พาผู้คนออกไปแล้ว เซินลั่วก็เงยหน้ามองท้องฟ้าที่(@NameIsNovel)อยู่เหนือศีรษะ แม้ยังคงเห็นดวงดาวที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจาย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกกดทับอย่างหนักหน่วง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)จึงเก็บสายตากลับมา หลับตาลงแล้วนั่งขัดสมาธิ เริ่มต้นรำลึกเคล็ดวิชาหวงถิงขึ้นมาอย่างชัดเจนในใจ
“หนทางสูงสุดมิได้(@NameIsNovel)ยึดติดในกฎเกณฑ์ แต่กลับคงอยู่ในความจริง แต่ละส่วนแห่งโอสถโคลนล้วนมี(@NameIsNovel)วิญญาณ ดั่งรากแห่งต้นเฟยหรง ที่(@NameIsNovel)เชื่อมสื่อวิญญาณ ร่วมกับยุวญาณและ(@NameIsNovel)บรรลุโพธิญาณ…”
ชั่วครู่ถัดมา เขา(@NameIsNovel)ก็ร่ายท่องโคลงสิบสองบทแรกในใจ พร้อมดำเนินกระบวนการตีความอย่างเงียบงัน
เมื่อเคล็ดวิชาเริ่มหมุนเวียน เสียงลมแผ่วเบาก็ดังก้องรอบตัว ปริมาณเล็กน้อยของพลังฟ้า-ดินเริ่มไหลรวมเข้าหาเขา(@NameIsNovel)
แต่เมื่อเปรียบเทียบกับครั้งแรกที่(@NameIsNovel)ฝึกเคล็ดนี้ พลังฟ้า-ดินที่(@NameIsNovel)รวมตัวกันในครั้งนี้กลับน้อยนิดจนแทบจะน่าสมเพช ไม่เพียงพอแม้แต่จะก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)หมอกขาวรอบกาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสร้างเป็น(@NameIsNovel)กระแสน้ำวนแห่งพลัง
เซินลั่วนั่งนิ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)คิดจะยอมแพ้ในทันที ยังคงพยายามเร่งรัดดูดซับเศษเสี้ยวพลังฟ้า-ดินเข้าสู่ร่างกายอย่างตั้งใจ
แตกต่างจากเคล็ดบำเพ็ญไร้นามและ(@NameIsNovel)วิชากระบี่หยางบริสุทธิ์ พลังฟ้า-ดินเหล่านี้หาได้(@NameIsNovel)ไหลเข้าสู่ตันเถียนหรือเส้นลมปราณโดยตรงไม่ แต่กลับเช่นเดียวกับการฝึกก่อนหน้านี้ มันแทรกซึมผ่านผิวหนัง แล้วค่อยๆ ซึมลึกเข้าสู่กล้ามเนื้อและ(@NameIsNovel)โครงกระดูก เคลื่อนที่(@NameIsNovel)ไปทีละน้อยสู่ส่วนในของร่างกาย
ร่างกายของเซินลั่วนั้น เคยผ่านการชำระและ(@NameIsNovel)หลอมกล้ามเนื้อกระดูกมาแล้วหนึ่งครา คราวนี้ถูกบังคับให้ชำระอีกครั้ง ความเร็วในการดูดซับกลับช้าลงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม ความรู้สึกเสมือนมี(@NameIsNovel)ฝูงมดนับร้อยพันไชกัดและ(@NameIsNovel)กลืนกินอยู่ในร่างยิ่งชัดเจนขึ้นทุกขณะ
ถึงแม้จะเชื่องช้า แต่พลังฟ้า-ดินบางส่วนก็ถูกเรือนร่างของเขา(@NameIsNovel)ดูดซับไว้ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือก็ยังคงคืบคลานอย่างช้าๆ จนเกือบจะถึงเส้นลมปราณ
ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจับมุทราบำเพ็ญ ก็ใช้พลังจิตสำรวจการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย ความกังวลย่อมผุดขึ้นอย่างเลี่ยงมิได้(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)เห็นพลังฟ้า-ดินที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่อย่างจำกัด ภายใต้การควบคุมของตน ค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังเส้นลมปราณหัวใจเส้าหยินในแขน
ทันใดนั้น เยื่อแสงทองที่(@NameIsNovel)พันรอบเส้นลมปราณหัวใจเส้าหยิน ก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นทันใดเมื่อสัมผัสถึงการมาถึงของพลังฟ้า-ดิน ก่อนจะผลักไสมันออกไปอีกครั้ง
หัวใจของเซินลั่วหดตัวลงทันที คิดว่า(@NameIsNovel)คงต้องล้มเหลวอีกหนแล้ว
แต่ทว่า(@NameIsNovel) ในยามนั้นกลับเกิดภาพที่(@NameIsNovel)ไม่คาดคิดขึ้น!
พลังฟ้า-ดินที่(@NameIsNovel)มุ่งหน้าเข้าสู่เยื่อแสงทอง กลับทะลุผ่านมันไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ราวกับไม่ได้(@NameIsNovel)รับแรงกีดขวางใดๆ จนกระทั่งไหลเข้าสู่เส้นลมปราณได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
ภายในใจของเซินลั่วเต็มไปด้วยความปิติ เขา(@NameIsNovel)มองเห็นตำแหน่งหนึ่งในเยื่อแสงทองซึ่งถูกพลังฟ้า-ดินทะลวงผ่าน เกิดเป็น(@NameIsNovel)ช่องว่า(@NameIsNovel)งเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)เดิมทีเคยถูกปิดผนึกไว้
มันเปรียบเสมือนผนังที่(@NameIsNovel)ถูกปิดตายแล้วกลับถูกเจาะหน้าต่างขึ้นมาใหม่ แสงสว่า(@NameIsNovel)งสามารถลอดเข้ามาได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ฝุ่นที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ภายในก็สามารถลอยออกไปได้(@NameIsNovel)เช่นกัน
เซินลั่วลองเร่งหมุนเวียนพลังทันที และ(@NameIsNovel)ก็พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เส้นสายพลังวิญญาณที่(@NameIsNovel)อ่อนแอเพียงหนึ่งไหลออกมาจากช่องว่า(@NameIsNovel)งนั้น ทว่า(@NameIsNovel)เพราะไร้เส้นลมปราณคอยรองรับ เส้นพลังนี้จึงสลายไปทันทีที่(@NameIsNovel)ปรากฏ
“วิธีนี้ใช้ได้(@NameIsNovel)ผลจริงๆ” เซินลั่วเบาใจลงทันใด อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะลุกขึ้นยืนแล้วเหวี่ยงหมัดออกไปกลางอากาศหนึ่งที
เขา(@NameIsNovel)ข่มความตื่นเต้นและ(@NameIsNovel)ความยินดีในใจไว้ ก้าววนไปรอบๆ ที่(@NameIsNovel)เดิมอยู่หลายรอบ ก่อนจะกลับมานั่งขัดสมาธิอีกครั้ง
เมื่อเคล็ดวิชาเริ่มหมุนเวียนอีกครั้ง พลังฟ้า-ดินก็ยังคงไหลเข้าหาเซินลั่วอย่างต่อเนื่อง กระบวนการเช่นนี้ถูกทำซ้ำไปเรื่อยๆ ภายในร่างของเขา(@NameIsNovel)…
อีกฟากหนึ่งของซากคฤหาสน์เก่า เหล่าผู้คนตระกูลเซินกำลังล้อมวงรอบกองไฟ
“คำพูดของเขา(@NameIsNovel)น่าเชื่อถือสักแค่ไหนกัน? เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับหลอมวิญญาณจริงหรือ?” เซินฮัวหยวนหันไปถามบุตรสาวด้วยความสงสัย
“บอกได้(@NameIsNovel)ยากเจ้าค่ะ ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)แปลกประหลาดนัก ตอนข้าไปดูในช่วงหัวค่ำ บาดแผลของเขา(@NameIsNovel)กลับฟื้นตัวอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด หลังจากกินเนื้อสัตว์โลหิตอสูรเข้าไป ก็เหมือนว่า(@NameIsNovel)ฟื้นฟูได้(@NameIsNovel)มากกว่า(@NameIsNovel)เดิมอีก หากพิจารณาแค่จุดนี้ มันก็เกินกว่า(@NameIsNovel)คนทั่วไปไปมากแล้ว” เซินอวี่ส่ายหน้าตอบ
“การฟื้นตัวได้(@NameIsNovel)รุนแรงขนาดนี้…เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เองก็คือปีศาจ?” สมาชิกตระกูลเซินคนหนึ่งกล่าวอย่างหวั่นใจ
“เมื่อครู่ข้าได้(@NameIsNovel)ถือยันต์ข้ามขุนเขา(@NameIsNovel)ไว้ แต่กลับไม่มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาใดๆ เลย” เซินอวี่ว่า(@NameIsNovel) พลางหยิบยันต์กระดาษเมฆาแดงออกมาจากแขนเสื้ออีกหนึ่งแผ่น
“หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้นก็คงไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหา หากเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับหลอมวิญญาณจริงอย่างที่(@NameIsNovel)อ้าง เราก็ควรปฏิบัติต่อเขา(@NameIsNovel)ให้เหมาะสม—” เซินฮัวหยวนยังไม่ทันพูดจบ มือหนึ่งก็ยกขึ้นมาห้ามเขา(@NameIsNovel)เอาไว้
สีหน้าของผู้คนรอบด้านเปลี่ยนไปทีละคน ทั้งหมดหันมองไปยังเซินอวี่ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)คนขัดจังหวะ
“มี(@NameIsNovel)ความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น ท่านพ่อ ท่านไปกับเซินฉวนรีบรวมทุกคนเข้าด้วยกัน ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือตามข้ามา เตรียมรับศึก!” คิ้วของเซินอวี่ขมวดแน่นพลางสั่งการเสียงจริงจัง
ทุกคนตอบรับเสียงต่ำ แล้วรีบแยกย้ายทำตามคำสั่ง
นอกซากคฤหาสน์เก่า ลมยามค่ำคืนหอนก้อง เสียง “ซ่าๆ” ดังแว่วมา มวลดินทรายถูกพัดโหมจากทุ่งรกร้างด้านไกล ราวกำแพงฝุ่นมหึมาที่(@NameIsNovel)กำลังกรูกระแทกเข้ามา
ท่ามกลางกำแพงฝุ่นนั้น เงาลางๆ เคลื่อนขยับพร้อมกัน ดวงตาสีเขียวคู่แล้วคู่เล่าเรืองแสงขึ้นคล้ายโคมผี ยามกระเพื่อมอยู่ในสายลมให้ความรู้สึกน่าสะพรึงยิ่งนัก
ด้านนอกคฤหาสน์เก่า เซินอวี่และ(@NameIsNovel)ผู้คนในตระกูลยืนเรียงแถวห่างกันเป็น(@NameIsNovel)ช่วงๆ จ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเคร่งขรึม
“เป็น(@NameIsNovel)ฝูงศพปีศาจ! ใช้ยันต์เพลิงสังหาร!” เซินอวี่ตะโกนออกคำสั่ง
เมื่อเสียงดังขึ้น สมาชิกตระกูลเซินต่างล้วงมือเข้าอกหยิบยันต์กระดาษสีเหลืองออกมาคนละสองถึงสามแผ่น หนีบไว้ระหว่า(@NameIsNovel)งนิ้ว เตรียมพร้อมโจมตี
ขณะที่(@NameIsNovel)กำแพงฝุ่นกลิ้งเข้ามาใกล้ ความจริงก็ค่อยๆ เผยออกมา พวกมันคือสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตคล้ายมนุษย์ ร่างสูงพอๆ กับคนทั่วไป แต่รูปร่างกลับโค้งงอ บิดเบี้ยวน่าเกลียด
ใบหน้าของพวกมันน่าสยดสยอง ปากแหว่งกว้างจนเห็นฟันแหลมคม แม้ยังสวมเสื้อผ้ามนุษย์ แต่กลับขาดรุ่งริ่งเต็มไปด้วยคราบตะไคร่สีเขียวคล้ายสนิมทองแดง ราวกับเพิ่งคลานขึ้นมาจากโพรงมืดมิดใต้ดิน
เผชิญหน้ากับศพปีศาจเกือบร้อยตัว แววตาของเซินอวี่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ นางคำนวณระยะในใจ “เก้าสิบจั้ง… แปดสิบจั้ง… เจ็ดสิบจั้ง…”
ผู้คนที่(@NameIsNovel)เหลือต่างเพ่งสมาธิแน่วแน่ รอคอยเพียงคำสั่งของนาง เพื่อปลดปล่อยยันต์เพลิงที่(@NameIsNovel)กำลังเรืองแสงอยู่ในมือ
“สามสิบจั้ง… ยี่สิบจั้ง… สิบจั้ง… โจมตี!”
เมื่อคำสั่งดังขึ้น ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดลังเล แสงแดงวาบออกจากฝ่ามือเป็น(@NameIsNovel)สาย ยันต์เพลิงกว่า(@NameIsNovel)สิบแผ่นถูกขว้างขึ้นไปกลางอากาศ ร่วงลงท่ามกลางฝูงศพปีศาจ
“ตูมมม!”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง
ยันต์แต่ละแผ่นระเบิดออก ปลดปล่อยเปลวเพลิงอันดุร้าย ลุกไหม้เชื่อมต่อกันเป็น(@NameIsNovel)แนวกำแพงไฟ
ศพปีศาจด้านหน้าถูกกลืนหายไปในกองเพลิงทันที ร่างกายพ่นควันดำหนาทึบ กรีดร้องโหยหวนชวนขนลุกสะท้อนก้องไปทั่วทุ่งร้าง
แต่ทว่า(@NameIsNovel) พลังของยันต์เพลิงก็ยังคงมี(@NameIsNovel)ขีดจำกัด หลังจากเผาไหม้อยู่ครู่หนึ่ง เปลวไฟก็เริ่มอ่อนแรงลงอย่างชัดเจน ศพปีศาจที่(@NameIsNovel)เคยหยุดชะงักเพราะเปลวเพลิง กลับก้าวข้ามร่างไหม้เกรียมของพวกพ้อง ตะลุยพุ่งเข้ามาอีกครั้ง!
----------