หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 579
ตอนที่ 579 : การขอเพื่อผู้อื่น
ตอนที่ 579
ระหว่า(@NameIsNovel)งที่(@NameIsNovel)สนทนากันอยู่ ขบวนของเซินลั่วก็มาถึงหน้าประตูบานใหญ่แห่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)ฝังอยู่ในผนังภูเขา(@NameIsNovel)ใต้สมุทร
ประตูนั่นสร้างจากสำริดหนาหนัก ทั้งสองบานประดับด้วยลวดลายอักขระยันต์คดเคี้ยวนับสิบเส้น แผ่รัศมี(@NameIsNovel)เรืองรองดูศักดิ์สิทธิ์นัก ที่(@NameIsNovel)ฐานประตูสูงจากพื้นราวหนึ่งฉื่อมี(@NameIsNovel)ร่องแปดเหลี่ยมสลักอยู่
หยวนอี้ล้วงหยิบเหรียญหยกสีเขียวลายกระดองเต่าออกมาจากอกเสื้อ แล้วขว้างขึ้นไปในอากาศ เหรียญนั้นส่องแสงเขียวสว่า(@NameIsNovel)ง พลันพุ่งเข้าไปประสานกับร่องบนประตูสำริดอย่างพอดิบพอดี
ทันใดนั้น แสงทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกมาจากประตู จนเซินลั่วต้องยกมือบังตาแทบมองไม่เห็นสิ่งใด
แต่เมื่อแสงนั้นค่อยๆ จางลง สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏตรงหน้า กลับไม่ใช่ภูเขา(@NameIsNovel)ทองกองเงินอย่างที่(@NameIsNovel)จินตนาการไว้ — หากแต่เป็น(@NameIsNovel) ปลาหมึกทองยักษ์ ตัวหนึ่ง
รอบๆ ตัวมันเต็มไปด้วยถ้ำมากมาย ทั้งใหญ่เล็กต่างกันไป แต่ละถ้ำมี(@NameIsNovel)แสงเรืองรองห่อหุ้ม พร้อมยันต์อาคมสีทองหมุนวนอยู่เหนือปากถ้ำ
ทันทีที่(@NameIsNovel)ปลาหมึกทองลืมตาขึ้น มันหรี่ตาเล็กน้อยก่อนเปล่งเสียงมนุษย์ออกมาชัดเจน
“หยวนอี้ สหายเก่า... ครานี้เจ้าพาคนมามากเสียจริง อืม? นั่น... องค์ชายเก้านี่นา ไม่ได้(@NameIsNovel)พบกันตั้งหลายร้อยปี ข้านึกว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ใครจะมาขโมยไข่มุกของข้าอีกแล้วเสียอีก”
“คารวะท่านผู้เฒ่าจาง คราวก่อนข้ายังเยาว์และ(@NameIsNovel)หุนหัน ทำให้ท่านลำบากไม่น้อย” อ้าวหงก้าวออกมากล่าวพลางประนมมือ สีหน้าแฝงความเก้อเขิน
หยวนอี้หัวเราะ “จางปาจัว หยุดพูดไร้สาระเสียที วันนี้ข้านำเด็กพวกนี้มาเพราะคำสั่งของพระราชา ต้องการให้รางวัลแก่พวกเขา(@NameIsNovel) เจ้าก็ช่วยหาสมบัติที่(@NameIsNovel)เหมาะให้ที”
ปลาหมึกทองหัวเราะเสียงทุ้ม “สมบัติหรือ? ไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหา ตราบใดที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พระบัญชาของราชามังกร พวกเจ้าขอสิ่งใด ถ้ามี(@NameIsNovel)อยู่ในคลัง ข้าจะจัดให้เอง”
อ้าวซินเหลียวมองอ้าวจง ซึ่งพยักหน้าให้นางเบาๆ ก้าวออกมาคำนับ
“คารวะท่านผู้อาวุโส ข้าเชี่ยวชาญวิชาเพลิง และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ถึงขีดสุดของระดับมหาโพธิญาณ แต่ยังไม่อาจฝ่าคอขวดได้(@NameIsNovel) หากมี(@NameIsNovel)โอสถหรือสมบัติใดช่วยได้(@NameIsNovel) โปรดเมตตา”
ปลาหมึกทองนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “การฝ่าคอขวดจากระดับมหาโพธิญาณนั้น
แตกต่างจากขีดจำกัดอื่น เมื่อทะลวงแล้วต้องเผชิญ มหาทัณฑ์สวรรค์สายฟ้า การบังคับฝ่าด้วยโอสถอาจทำให้ร่างไม่ทนต่ออสนีลงทัณฑ์ เจ้าคิดดีแล้วหรือ?”
ได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น อ้าวซินหันไปมองอ้าวจง สายตาแฝงความหมายบางอย่าง แล้วจึงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าคิดดีแล้ว”
เพราะนางรู้ดีว่า(@NameIsNovel) หากยังอยู่เพียงระดับนี้ ก็จะไม่มี(@NameIsNovel)วันยืนเคียงข้างเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel) — การก้าวสู่ระดับเซียนแท้คือหนทางเดียวที่(@NameIsNovel)จะลดช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งกัน
ปลาหมึกทองพยักหน้าเบาๆ “เช่นนั้น... ในคลังของเรามี(@NameIsNovel) โอสถเพลิงโลกันตร์ ที่(@NameIsNovel)ตกทอดมาจากตำหนักปี้โย่วของท่านไท่ซ่างเหล่าจวิน กลั่นด้วยไฟแท้แห่งสมาธิ หากเจ้ากินเข้าไป อาจช่วยให้ฝ่าคอขวดได้(@NameIsNovel)สำเร็จ”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!” อ้าวซินรีบคำนับด้วยความซาบซึ้ง
ปลาหมึกทองไม่ตอบ พลันยื่นหนวดขนาดมหึมาออกมาจากด้านล่าง แสงยันต์บนปลายหนวดสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น เชื่อมต่อกับอาคมที่(@NameIsNovel)ปกคลุมถ้ำด้านบน
เมื่อแสงทั้งสองรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง หนวดก็ทะลวงผ่านม่านพลังเข้าไปในถ้ำได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
ไม่นาน หนวดนั้นก็ถอนกลับออกมาพร้อมกล่องสีแดงสดรูปร่างคล้ายเบ้าหลอม ส่งมอบให้แก่อ้าวซิน
นางรับไว้ด้วยสองมือ ค่อยๆ เปิดฝาออก แสงเพลิงสีชาดพลันพวยพุ่งออกมาพร้อมความร้อนระอุราวกับไฟสวรรค์
อ้าวซินรีบปิดฝาแล้วโค้งคำนับอีกครั้ง “ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสอย่างหาที่(@NameIsNovel)สุดมิได้(@NameIsNovel)” ก่อนจะเก็บกล่องไว้กับตัวอย่างทะนุถนอม
“ท่านสหายเซิน เจ้าก็บอกท่านผู้เฒ่าจางไปเถิด ว่า(@NameIsNovel)ต้องการสิ่งใด” อ้าวหงกล่าวขึ้น
เซินลั่วที่(@NameIsNovel)คิดไว้ก่อนแล้ว ก้าวออกมากล่าวเสียงหนักแน่น “ท่านผู้อาวุโส ข้าประสงค์จะขอวิธีฝึกเพื่อก้าวสู่ ระดับก่อกำเนิด ที่(@NameIsNovel)มั่นคงสักวิธีหนึ่ง”
ทันใดนั้น ทุกคนในห้องต่างอึ้งเงียบไปชั่วครู่ แล้วพากันหันมามองเขา(@NameIsNovel)ด้วยสีหน้าตกตะลึง
เซินลั่วรีบอธิบาย “มิใช่ข้าต้องการ แต่เป็น(@NameIsNovel)เพื่อผู้อื่น” เขา(@NameIsNovel)พูดพลางยิ้มเก้อๆ
ปลาหมึกทองไม่แสดงความแปลกใจนัก เพียงถามอย่างเรียบง่าย “คนผู้นั้นฝึกวิชาแนวใด?”
“เขา(@NameIsNovel)... ฝึกวิชาแห่งธาตุน้ำ” เซินลั่วตอบลังเลเล็กน้อย
ปลาหมึกทองนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ในคลังสมบัติของเรามี(@NameIsNovel)วิธีฝึกที่(@NameIsNovel)สามารถทะลวงสู่ระดับก่อกำเนิดได้(@NameIsNovel)อยู่สิบสามวิธี
ในจำนวนนั้นมี(@NameIsNovel)อยู่สามวิธีที่(@NameIsNovel)เหมาะสมกับผู้ฝึกสายธาตุน้ำที่(@NameIsNovel)สุด ข้าจะอธิบายให้ฟัง เจ้าค่อยเลือกเอาเอง”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส” เซินลั่วรีบคารวะอย่างนอบน้อม
ปลาหมึกทองกล่าวช้าๆ
“วิธีแรก ใช้โอสถผลึกน้ำ กลั่นจากสารแก่นมังกร ช่วยปรับเสถียรพลังจิตเทวะและ(@NameIsNovel)กายาให้ผ่านเข้าสู่ระดับก่อกำเนิดได้(@NameIsNovel)อย่างมั่นคง
วิธีที่(@NameIsNovel)สอง คือฝึกกระบวนวิชา ‘เปิดจักระธาตุน้ำ’ ซึ่งสามารถพาผู้ฝึกจากระดับชำระปราณ ค่อยๆ ไต่ถึงปลายสุดของระดับมหาโพธิญาณ
อันเป็น(@NameIsNovel)การวางรากฐานแห่งระดับก่อกำเนิดให้มั่นคง เพื่อเตรียมทะลวงสู่ขั้นถัดไปได้(@NameIsNovel)อย่างปลอดภัย
ส่วนวิธีที่(@NameIsNovel)สาม เป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาธาตุน้ำที่(@NameIsNovel)สูญหายไปนาน ระดับสูงกว่า(@NameIsNovel)วิชาก่อนหน้านี้มาก แต่เสียดายที่(@NameIsNovel)ต้นฉบับสูญหายบางส่วน หากฝึกสำเร็จจะได้(@NameIsNovel)ผลยิ่งใหญ่ทว่า(@NameIsNovel)เสี่ยงไม่น้อย”
เซินลั่วพยักหน้ารับ พลันกล่าวหลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช่นนั้น ข้าเลือก วิชาเปิดจักระธาตุน้ำ ก็แล้วกัน”
เขา(@NameIsNovel)ต้องการเพียงแนวทางที่(@NameIsNovel)มั่นคงเพื่อเตรียมการฝึกจริงในภายภาคหน้า — โอสถผลึกน้ำแม้จะทรงอานุภาพ แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถนำมันกลับไปได้(@NameIsNovel)
ส่วนเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)สูญหาย แม้ระดับสูงกว่า(@NameIsNovel) หากไม่สมบูรณ์ย่อมแฝงภัยมากเกินไป ทางที่(@NameIsNovel)ปลอดภัยย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)
แต่เมื่อพูดจบ เขา(@NameIsNovel)ก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แต่ข้าอยากขอดูวิชาที่(@NameIsNovel)สูญหายก่อน หากไม่เป็น(@NameIsNovel)การรบกวน”
“ได้(@NameIsNovel)สิ” ปลาหมึกทองพยักหน้า
มันเหยียดหนวดออกสองเส้น แทรกเข้าไปในโพรงต่างมุมกำแพง
ไม่นาน หนวดหนึ่งก็ถือ คัมภีร์ไหมทองหนาสองนิ้ว อีกหนวดถือ ศิลาจารึกปกตะไคร่น้ำเขียว ออกมาวางตรงหน้าเซินลั่ว
เขา(@NameIsNovel)ก้มมองสลับกันไปมา พลันรู้สึกถึงแรงดึงดูดแปลกประหลาดจากศิลาจารึกนั้น — แม้ดูภายนอกไม่โดดเด่น แต่กลับมี(@NameIsNovel) กลิ่นอายคุ้นเคยบางอย่างที่(@NameIsNovel)ชวนให้ใจสั่น
หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ตัดสินใจเปลี่ยนใจ “ข้าเลือกศิลาจารึกนี้”
ปลาหมึกทองพยักหน้า ถอนหนวดกลับไป พร้อมกล่าว “ของสิ่งนี้... เป็น(@NameIsNovel)ของเจ้าตั้งแต่นี้ไป”
คัมภีร์ไหมทองถูกเก็บกลับ ส่วนศิลาจารึกตะไคร่น้ำถูกส่งมาให้เขา(@NameIsNovel)
เซินลั่วรับไว้ทั้งสองมือ ทันทีที่(@NameIsNovel)นิ้วสัมผัสผิวหิน ก็รู้สึกราวกับแตะผืนน้ำที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นพลิ้วอยู่ใต้ผิว นิ้วสั่นสะท้านไปถึงจิตเทวะ — ความรู้สึกประหลาดเกินบรรยาย
แต่เวลานี้ยังไม่เหมาะจะตรวจสอบ เขา(@NameIsNovel)จึงเก็บศิลาจารึกไว้ก่อน
หลังจากนั้น ทั้งคณะก็กล่าวลาท่านผู้เฒ่าจาง แล้วออกจาก คลังสมบัติวังมังกร
เมื่อพ้นออกมา อ้าวจงก็หันไปมองทุกคนแล้วเอ่ย “ในเมื่อเลือกสมบัติเรียบร้อยแล้ว ก็คงไม่ควรชักช้า เราออกเดินทางไปหุบเหวมังกรได้(@NameIsNovel)หรือยัง?”
หยวนอี้ยกมือขึ้น “องค์ชายรอง องค์ชายเก้า กับสหายเซิน เพิ่งกลับมาจากศึกใหญ่ ยังมิได้(@NameIsNovel)พักเลย เหตุใดไม่ให้หยุดพักสักหน่อยก่อนค่อยไป?”
“ท่านอาหยวน หากมหาวารีอสูรหนีออกมาได้(@NameIsNovel)จริง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดปกติที่(@NameIsNovel)ก้นหุบเหวมังกร เราคงไม่อาจเสียเวลาได้(@NameIsNovel)อีก ยิ่งช้าก็ยิ่งอันตราย” อ้าวจงกล่าวหนักแน่น
“ท่านพี่รองพูดถูก ตอนนี้เวลามี(@NameIsNovel)ค่า” อ้าวหงพยักหน้าเห็นพ้อง
หยวนอี้ถอนหายใจเบาๆ “เช่นนั้น... ข้าคงห้ามมิได้(@NameIsNovel)แล้ว ขอให้พวกเจ้าระวังตัวด้วย”
ว่า(@NameIsNovel)จบ ทั้งหมดก็ออกเดินทางมุ่งสู่ หุบเหวมังกร ทิ้งหยวนอี้ไว้เบื้องหลังที่(@NameIsNovel)หน้าคลังสมบัติ
----------