หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 581
ตอนที่ 581 : หุบเหวมังกร
ตอนที่ 581
เซินลั่วข่มจิตให้นิ่งก่อนจะกวาดสายตาไปรอบบริเวณ เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)แท่นหินริมหน้าผาที่(@NameIsNovel)ตนยืนอยู่นั้นกว้างใหญ่พอควร ครอบคลุมพื้นที่(@NameIsNovel)ราวยี่สิบถึงสามสิบหมู่ มี(@NameIsNovel)สิ่งปลูกสร้างตั้งเรียงรายอยู่ทั่วไป
น่าประหลาด—ที่(@NameIsNovel)นี่กลับไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่ร่องรอยของน้ำทะเล เหมือนกับว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)มายืนอยู่บนพื้นดินจริงๆ
พื้นหินเบื้องล่างเป็น(@NameIsNovel)หินสีดำทึบที่(@NameIsNovel)ต่อให้ใช้จิตเทวะ สอดส่องไปก็แทบไม่ทะลุผ่านได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เบื้องล่างของหน้าผานั้นคือ หุบเหวลึกมืดมิด ที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นก้นบึ้ง แสงรอบตัวสลัว จนแทบมองเห็นได้(@NameIsNovel)เพียงสิบ กว่า(@NameIsNovel)ก้าว
ภายในหุบเหวมังกรไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่น้ำทะเล มี(@NameIsNovel)เพียง ลมดำอาฆาต หมุนวนคำรามอยู่ทั่วหุบเหวพายุลมเหล่านี้ก่อเป็น(@NameIsNovel)วงกระแสมหึมา
ทั้งขนาดหลายลี้และ(@NameIsNovel)ขนาดเพียงไม่กี่จั้ง ม้วนกลืนและ(@NameIsNovel)ปะทะกันอยู่ตลอดเวลา ส่งเสียงหวีดหวิวก้องกังวานราวกับจะกวาดล้างทุกสิ่งให้สลายไปในคราเดียว
เซินลั่วจ้องมองพายุลมสีดำที่(@NameIsNovel)กวัดแกว่งอยู่เบื้องล่าง พลันรู้สึกสะท้านในใจอย่างเงียบงัน
แม้ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)พลังระดับเซียนแท้แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังลม อเวจีเหล่านี้ กลับรู้สึกเล็กจ้อยจนแทบไม่มี(@NameIsNovel)ตัวตน
ลมเหล่านี้ประหลาดยิ่งนัก—มันไม่กระจายออกนอกหุบเหวแต่กลับหมุนวนอยู่ภายในราวกับถูกพันธนาการเอาไว้
เขา(@NameIsNovel)เพียงคิดจะลองยื่นจิตเทวะไปสำรวจดู ทว่า(@NameIsNovel)ในทันทีที่(@NameIsNovel)สัมผัสถึงลมดำ ญาณของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกแรงเฉือนอันรุนแรงฉีกกระชากจนสั่นสะท้าน ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามาในจิตกลางกะโหลก
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือหุบเหวมังกรใช่หรือไม่? เหมือนเรามาอยู่ใต้พื้นดินเสียมากกว่า(@NameIsNovel)” เซินลั่วเอ่ยถามอ้าวหง
“ถูกแล้ว เราอยู่ลึกลงมาภายใต้กำแพงมังกรบรรพกาล” อ้าวหงตอบเสียงนิ่ง
“ข้าเข้าใจแล้ว แล้วพายุลมดำพวกนั้นคืออะไร? พลังมันมหาศาลเกินไป ขนาดจิตเทวะยังถูกฉีกทึ้งได้(@NameIsNovel)ง่ายดาย” เซินลั่วพยักหน้า ก่อนชี้ไปยังหุบเหวเบื้องล่าง
“หุบเหวมังกรแห่งนี้เชื่อมต่อกับ แดนนิทราเก้าเหมันต์ ลมดำที่(@NameIsNovel)เห็นนั้นเรียกว่า(@NameIsNovel) ลมฝันร้ายอเวจี เป็น(@NameIsNovel)กระแสลมที่(@NameIsNovel)พัดมาจากยมโลก มี(@NameIsNovel)พิษร้ายแรงถึงขั้นละลายเนื้อและ(@NameIsNovel)กระดูกได้(@NameIsNovel)
หากผู้ฝึกตนระดับเซียนแท้ถูกกวาดเข้าไปแม้เพียงคราเดียว ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางรอด ส่วนแม้แต่เซียนไท่อี่เอง หากตกลงไปก็ยากจะหนีพ้นโดยไม่บาดเจ็บ” อ้าวหงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
ได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น เซินลั่วถึงกับสูดลมหายใจเย็นวาบ
“เพราะความอันตรายโดยธรรมชาตินี้เอง ตระกูลมังกรแห่งทะเลตะวันออกจึงใช้ที่(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จองจำพวกภูตอสูร
ทว่า(@NameIsNovel)โชคดีที่(@NameIsNovel)พายุเหล่านี้ไม่เคยลุกลามออกนอกหุบเหวท่านสหายเซินไม่ต้องกังวล” อ้าวหงพูดต่อ
“ทำไมจึงเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น? หรือว่า(@NameIsNovel)บนผนังหินมี(@NameIsNovel)อาคมป้องกันอยู่? แต่ข้าไม่เห็นร่องรอยของค่ายกลใดเลย” เซินลั่วถามด้วยความสงสัย
“อืม...จะว่า(@NameIsNovel)ใช่ก็ใช่ จะว่า(@NameIsNovel)ไม่ก็ไม่ ท่านจะเข้าใจเมื่อเราได้(@NameIsNovel)ลงไปข้างล่าง” อ้าวหงเพียงยิ้มบาง ปล่อยให้เป็น(@NameIsNovel)ปริศนา
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ซักต่อ
ไม่นานนัก กลุ่มทหารวังมังกรก็เร่งรุดบินออกมาจากตำหนักด้านไกล เมื่อหัวหน้ากลุ่ม—นายพลหัว ปลาคาร์พ—เห็นอ้าวหงกับอ้าวจง เขา(@NameIsNovel)ก็รีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“ถวายบังคมฝ่าบาทองค์ชายรองและ(@NameIsNovel)องค์ชายเก้า ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ทั้งสองเสด็จมาที่(@NameIsNovel)นี่ด้วยเรื่องอันใดพ่ะย่ะค่ะ” นายพลปลาคาร์พเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
“ท่านตรวจตราคุกใต้หุบเหวทุกชั้นตามหน้าที่(@NameIsNovel)ดีหรือไม่?” อ้าวจงถามเสียงเรียบ
“ทูลฝ่าบาท ทั้งพวกกระหม่อมผลัดเวรตรวจทุกวัน ไม่มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติใดให้พบเลยพ่ะย่ะค่ะ” นายพลตอบพลางก้มศีรษะ
อ้าวจงพยักหน้าด้วยสีหน้าพอใจ ก่อนเหลือบตามองน้องชายพลางยิ้มเย้ย
“ไม่มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติจริงหรือ? แน่ใจว่า(@NameIsNovel)ตรวจละเอียดแล้ว?” อ้าวหงขมวดคิ้วเข้ม
“กระหม่อมไม่เคยบกพร่องแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดผิดแปลกในเรือนจำชั้นล่างเลย” นายพล ปลาคาร์พตอบด้วยท่าทางหวั่นเกรง
“ท่านอ้าวหง ไม่ต้องกังวลไปเถิด หากมหาอสูรแห่งห้วงลึกคิดจะซ่อนการหลบหนี พวกทหารยามเหล่านี้คงไม่อาจตรวจพบได้(@NameIsNovel)แน่ เราลงไปตรวจเองจะรู้ความจริงทั้งหมด” เซินลั่วส่งเสียงผ่านจิตอย่างสุขุม
อ้าวหงเหลือบมองเขา(@NameIsNovel)แล้วพยักหน้าเบาๆ
อ้าวจงหัวเราะในลำคอ “ดูน้องเก้าไม่วางใจคำพูดของนายพลปลาคาร์พ เช่นนั้นก็ดี พวกเราจะได้(@NameIsNovel)ลงไปตรวจดูด้วยตนเองว่า(@NameIsNovel)ภูตอสูรเหล่านั้นยังอยู่ครบหรือไม่”
กล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็เหยียบบันไดหินที่(@NameIsNovel)ทอดลงจากแท่นหิน ก้าวนำลงสู่เบื้องล่างโดยไม่รอใคร
อ้าวหงและ(@NameIsNovel)พวกรีบเดินตามลงไป นายพลปลาคาร์พตั้งใจจะส่งคนติดตามเพื่อคุ้มกัน แต่ถูกอ้าวหงปฏิเสธอย่างสุภาพ
บันไดหินทอดยาวลงเบื้องล่างกว้างเพียงสี่ถึงห้าจั้ง ด้านนอกคือหุบเหว อันเวิ้งว้างที่(@NameIsNovel) ลมฝันร้ายอเวจี พัดกระหน่ำคำรามอยู่ตลอดเวลา ราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งทุกเมื่อ
แต่ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)กระแสลมดำพัดโถมเข้ามาใกล้บันไดหิน มันกลับหยุดชะงักอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งจั้ง ราวกับมี(@NameIsNovel)ม่านพลังที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นห่อหุ้มไว้ ไม่อาจล่วงล้ำเข้ามาได้(@NameIsNovel)
หลังเดินต่อไปอีกครู่ใหญ่ ทั้งหมดก็ถึงปลายบันไดและ(@NameIsNovel)พบกับลานหินขนาดมหึมาเบื้องหน้า
ลานหินนี้ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ชั้นบนหลายเท่า รอบผนังภูเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ถ้ำคุกจำนวนมากสลักเรียงรายแน่นขนัดนับร้อยช่อง
ปากถ้ำทุกแห่งถูกกั้นด้วยลูกกรงศิลาเต็มไปด้วยลวดลายอักขระคาถา พลังอาคมไหลวนอยู่ทั่ว รังสีอำนาจของมันชัดเจนว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลพันธนาการขั้นสูงสุด
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะนี้ เซินลั่วกลับไม่ได้(@NameIsNovel)สนใจค่ายกลเหล่านั้นนัก สายตาของเขา(@NameIsNovel)ถูกดึงดูดไปยัง เสาโลหะสีทอง มหึมาที่(@NameIsNovel)แทงตระหง่านขึ้นมาจากกลางหุบเหวเบื้องล่าง
เสาทองต้นนั้นหนาเท่าหลายคนโอบ ผิวเต็มไปด้วยลวดลายคล้ายหมู่ดาว สลักลายมังกรฟ้ากับหงส์สวรรค์สลับกันไปมา พลังอำนาจอันมั่นคงหนักแน่นแผ่ซ่านออกมาไม่หยุด ราวกับขุนเขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)วันสั่นคลอน
ลมฝันร้ายอเวจี ที่(@NameIsNovel)เกรี้ยวกราดในหุบเหวกลับไม่อาจเฉียดเข้าใกล้เสานี้ได้(@NameIsNovel)เลย ราวกับถูกแรงพลังของมันขับไสออกไปโดยสิ้นเชิง
“เสาทองนี้เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)สยบลมอเวจีเหล่านั้นหรือ? ช่างเป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษล้ำลึกนัก มันคือสิ่งใดกันแน่?” เซินลั่วถามด้วยความฉงน
“ของสิ่งนี้มี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel) เสาเหล็กสะกดสมุทร เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราวิเศษที่(@NameIsNovel)หลอมจาก เหล็กเก้ากลับ ผสม เหล็กสุริยันวิญญาณ และ(@NameIsNovel) ทองสารัตถะเก้าเมฆา
มี(@NameIsNovel)พลังศักดิ์สิทธิ์อันสูงสุดในการสะกดเพลิงและ(@NameIsNovel)ปราบภูตอสูรทั้งปวง เป็น(@NameIsNovel)ของประจำวังมังกรของเรา” อ้าวหงกล่าวด้วยน้ำเสียงภูมิใจ
“ฮึ ของประจำวัง? ก็แค่ของเลียนแบบเท่านั้น” อ้าวจงกล่าวเสียงเย็น แววตาพร่ามัวด้วยอารมณ์ขุ่น
“ของเลียนแบบหรือ?” เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)เมื่อหลายพันปีก่อน วังมังกรทะเลตะวันออกของเรามี(@NameIsNovel)ของวิเศษสืบทอดจากสมัย กษัตริย์อวี่โบราณ เรียกว่า(@NameIsNovel) ศาสตราเทพสะกดสมุทร ของแท้นั้นเป็น(@NameIsNovel)ของเทวะระดับเก้าเมฆ สามารถปราบลมอเวจีได้(@NameIsNovel)สิ้น
และ(@NameIsNovel)อำนาจของมันแผ่กว้างไปทั่วทั้งทะเลตะวันออก” อ้าวหง อธิบายต่อ “แต่หลายพันปีก่อน มี(@NameIsNovel)มหาอสูรปีศาจ ตนหนึ่งบุกมายังวังมังกร และ(@NameIsNovel)ชิงเอาศาสตราเทพนั้นไป
บิดาของข้าไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือก จึงจำต้องสร้างของเลียนแบบขึ้นมาแทน และ(@NameIsNovel)ตั้งไว้ ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้”
เซินลั่วฟังพลางเหลือบตามองอ้าวจง เห็นสีหน้าเขา(@NameIsNovel)ฉายความ อับอายก็พลันเข้าใจว่า(@NameIsNovel)นี่คือมลทินที่(@NameIsNovel)พวกมังกรไม่อยากเอ่ย จึงไม่ได้(@NameIsNovel)ถามต่อ
เพียงคิดในใจ มหาอสูรปีศาจ ผู้นั้น... หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel) “มหานักปราชญ์เสมอฟ้า ซุนหงอคง” ตามตำนานกันแน่?
“พอพูดถึงเรื่องนี้ก็เท่านั้น ตอนนี้ควรตรวจสอบสภาพคุกก่อนจะดีกว่า(@NameIsNovel)” อ้าวจงรีบตัดบท สีหน้าไม่อยากเอ่ยถึงอีก
“จะไปตรวจที่(@NameIsNovel)ชั้นแปดเลยดีหรือไม่?” อ้าวหงถามกลับ
“ในเมื่อพวกเรามาถึงแล้ว ก็ตรวจทุกชั้นให้สิ้นเถิด จะได้(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ใครกล่าวหาว่า(@NameIsNovel)เราละเลยหน้าที่(@NameIsNovel)” อ้าวจงหัวเราะเย็นแล้วหันกายเดินตรงไปยังแนวถ้ำคุกด้านข้าง
อ้าวหงมองตามแผ่นหลังของพี่ชายแล้วได้(@NameIsNovel)แต่ถอนหายใจเบาๆ
ตามแผนเดิมของเขา(@NameIsNovel) พวกเขา(@NameIsNovel)ควรตรงไปยังเรือนจำที่(@NameIsNovel)คุมขัง มหาอสูรแห่งห้วงลึก โดยตรง เพื่อยืนยันสภาพให้เร็วที่(@NameIsNovel)สุด ป้องกันเหตุไม่คาดคิด
แต่เมื่ออ้าวจงเป็น(@NameIsNovel)ผู้เสนอคำพูดนั้นขึ้นมา เขา(@NameIsNovel)ในฐานะน้องชายย่อมไม่อาจขัดคำได้(@NameIsNovel) — ได้(@NameIsNovel)แต่ก้าวตามไปโดยสงบ
----------