หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 582
ตอนที่ 582 : ปราบหมู่อสูรในคุกมังกรลึก
ตอนที่ 582
“ท่านอ้าวหง หุบเหวมังกรนี้มี(@NameIsNovel)ทั้งหมดกี่ชั้นกันแน่?” เซินลั่วส่งเสียงถามด้วยจิต หลังได้(@NameIsNovel)ฟังบทสนทนาของสองพี่น้อง
“หุบเหวมังกรแบ่งเป็น(@NameIsNovel)เก้าชั้น” อ้าวหงตอบเสียงเรียบ “เรายังอยู่เพียงชั้นแรก ส่วนที่(@NameIsNovel)ลึกลงไปเรื่อยๆ จะเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จองจำอสูรที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังรุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม มหาอสูรแห่งห้วงลึกที่(@NameIsNovel)เจ้าพบก่อนหน้านี้ ถูกคุมไว้ในชั้นที่(@NameIsNovel)แปด”
ได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น เซินลั่วก็พยักหน้ารับเบาๆ
จากนั้นทุกคนเริ่มตรวจตราคุกชั้นแรก พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อสูรนานาชนิดถูกจองจำไว้ ส่วนใหญ่เป็น(@NameIsNovel)อสูรเผ่าวารี
ประตูคุกแต่ละแห่งถูกปิดผนึกด้วยอาคมจนไม่อาจสอดญาณตรวจสอบได้(@NameIsNovel) แต่เพียงมองจากรูปลักษณ์ภายนอก เซินลั่วก็พอเดาได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พวกมันล้วนมิใช่อสูรต่ำต้อย ระดับพลังโดยมากอยู่ราวขั้นก่อกำเนิดทั้งสิ้น
อสูรบางตนหมดเรี่ยวแรงสิ้นสภาพ เพียงนอนซบอยู่ในคุกโดยไม่เหลียวมองใคร บางตนกลับคำรามแผดเสียงเกรี้ยวกราดจนคุกสะเทือน
เซินลั่วสังเกตอย่างละเอียด เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)พวกนี้เป็น(@NameIsNovel)อสูรทั่วไปที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สติปัญญาเพียงเล็กน้อย คล้ายสัตว์ป่าร้าย ไม่อาจสื่อสารเป็น(@NameIsNovel)ถ้อยคำได้(@NameIsNovel)
“คุกเหล่านี้ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)อาคมปิดผนึกเฉพาะทางเข้า...แต่หินสีดำที่(@NameIsNovel)ใช้สร้างกำแพงนี่คืออะไร? ข้าแตะดูแล้วรู้สึกว่า(@NameIsNovel)มันหนาแน่นผิดธรรมดา
เหมือนพวกอสูรด้านในจะไม่อาจทะลุกำแพงหนีออกมาได้(@NameIsNovel)เลย” เขา(@NameIsNovel)พึมพำเบาๆ ก่อนส่งเสียงถามอ้าวหงผ่านจิต
“หินนี้เรียกว่า(@NameIsNovel) หินอู่เฉิน เป็น(@NameIsNovel)แร่เฉพาะถิ่นของทะเลตะวันออก แข็งแกร่งเกินเปรียบ และ(@NameIsNovel)สามารถขัดขวางการไหลเวียนของพลังทุกชนิด
ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)พลังปีศาจ พลังจิต หรือพลังภูตผี จึงเหมาะที่(@NameIsNovel)สุดสำหรับสร้างคุกขังภูตอสูร
ภูเขา(@NameIsNovel)ทั้งลูกนี้ทำจากหินอู่เฉินทั้งสิ้น ผนังคุกหนาเกินกว่า(@NameIsNovel)จะทำลาย แม้แต่เซียนระดับไท่อี่ก็ไม่อาจทะลุผ่านได้(@NameIsNovel)” อ้าวหง อธิบาย
พวกเขา(@NameIsNovel)เดินตรวจคุกชั้นแรกอย่างรวดเร็วโดยไม่พบสิ่งผิดปกติ ก่อนจะตามบันไดหินลงไปยังชั้นที่(@NameIsNovel)สองของหุบเหว
จำนวนคุกในชั้นนี้น้อยลงกว่า(@NameIsNovel)ชั้นแรกมาก ทว่า(@NameIsNovel)อสูรที่(@NameIsNovel)ถูกคุมอยู่กลับทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
สายตาเซินลั่วเหลือบไปเห็น เสาเหล็กสะกดสมุทร ที่(@NameIsNovel)ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเหวสีทองเรืองรองเมื่อครู่กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)ดำมันวาว
ด้านบนสลักอักษรสองตัวใหญ่ “สะกดสมุทร” และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)อักษรอื่นอยู่ข้างใต้แต่มองไม่เห็นจากระดับนี้
แรงอาคมในอากาศรอบข้างเข้มข้นขึ้นจน ลมฝันร้ายอเวจี ต้องถอยห่างออกไปอีกหลายสิบจั้ง
เมื่อสำรวจชั้นนี้จนครบก็ยังไม่พบความผิดปกติใดๆ พวกเขา(@NameIsNovel)จึงลงต่อไปอีกทีละชั้นอย่างต่อเนื่อง จนตรวจครบหกชั้นแรก ทุกอย่างยังเป็น(@NameIsNovel)ปกติ
ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มาถึง ชั้นที่(@NameIsNovel)เจ็ด
ตรงข้ามกับที่(@NameIsNovel)เซินลั่วคาดไว้ ชั้นนี้กลับมี(@NameIsNovel)คุกเพียงห้องเดียวเท่านั้น
“เริ่มตั้งแต่ชั้นที่(@NameIsNovel)เจ็ดเป็น(@NameIsNovel)ต้นไป อสูรที่(@NameIsNovel)ถูกจองจำล้วนมี(@NameIsNovel)พลังถึงขั้นเซียนแท้และ(@NameIsNovel)แต่ละตนมี(@NameIsNovel)อำนาจอันตรายอย่างยิ่ง จึงขังได้(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น” อ้าวหง กล่าวเสียงเคร่ง
เซินลั่วพยักหน้าช้าๆ ก่อนมองไปยังคุกเบื้องหน้า
คุกนี้ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)ทุกชั้นที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ปากคุกสูงราวสี่สิบถึงห้าสิบจั้ง ประตูคุกทำจากโลหะสีเงินพิเศษเต็มไปด้วยยันต์ทองส่องแสง
อักขระนับร้อยพันสลักอยู่ทั่วผนังรอบประตู รวมกันเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ เสียงอาคมสั่นกังวานดังครืดคราดอยู่ตลอด
ภายในคุกมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใดเลย
“องค์ชายอ้าวจง องค์ชายอ้าวหง ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ทั้งสองจะมาพร้อมกัน...ช่างเป็น(@NameIsNovel)เกียรติของข้าจริงๆ” เสียงหญิงสาวแผ่วหวานดังขึ้นจากในคุก
พร้อมเสียงนั้น เงาร่างหนึ่งก้าวออกจากความมืด ปรากฏเป็น(@NameIsNovel)หญิงสาวร่างบอบบางใบหน้าอ่อนเยาว์ ไม่มี(@NameIsNovel)เค้าโครงปีศาจแม้แต่น้อย
เซินลั่วถึงกับชะงักงัน — หญิงสาวผู้นั้นมี(@NameIsNovel)ใบหน้าเหมือน เนี่ยไฉจู๋ ไม่มี(@NameIsNovel)ผิดเพี้ยน!
“โอ๊ะ ช่างหาได้(@NameIsNovel)ยากเสียจริงที่(@NameIsNovel)สององค์ชายจะพามนุษย์มาเยี่ยมถึงที่(@NameIsNovel)นี่ ข้ามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)เหมยเอ๋อร์ ฝากตัวด้วยนะ...ท่านผู้บำเพ็ญ”
‘เนี่ยไฉจู๋’ แสร้งยิ้มหวานพลางค้อมศีรษะ เสียงนุ่มนวลเย้ายวนจนแทบทำให้กระดูกอ่อนระทวย
“มายาภาพงั้นหรือ?” เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเรียกใช้ เคล็ดปราบจิตเทวะ ในทันที
เพียงชั่วอึดใจ ใบหน้าของหญิงสาวก็แปรเปลี่ยน สีสันทั่วร่างพลันระเหยเป็น(@NameIsNovel)หมอกชมพู ก่อนจะแตกสลายดัง ปั่ก!
เมื่อหมอกสีชมพูจางลง สิ่งที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็น(@NameIsNovel) นางอสูรผมงู ร่างสูงใหญ่ ผิวเต็มไปด้วยเกล็ดสีม่วงแดง ผมยาวสีแดงเพลิงของนางแท้จริงคือฝูงงูเล็กนับร้อยตัวเลื้อยซัดพล่าน ส่งเสียง ฟู่ฟู่ น่าขนลุก
รอบเอวนางถูกพันด้วยโซ่สีครามเส้นหนึ่ง ลวดลายมังกรสลักอยู่ทั่ว ส่องแสงอาคมเข้มข้นจนทะลุผ่านผนังคุกออกมาได้(@NameIsNovel)
“โฮะ... มนุษย์ผู้นี้มี(@NameIsNovel)พลังจิตเทวะรุนแรงยิ่งนัก ถึงกับทำลายมายาของข้าได้(@NameIsNovel)ง่ายดายเช่นนี้” นางอสูรผมงูกล่าวเสียงพร่าแผ่ว แต่ยังแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ร้ายแรง ทำให้เซินลั่วรู้สึกขนลุก วาบไปทั่วร่าง
“อสูรตนนี้คืออะไรกันแน่ ถึงสามารถแปลงร่างเป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ข้ารู้จักได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วถามขึ้นพลางเลิกคิ้ว เขา(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)สนใจเสียงเย้าแหย่ของนางอสูรผมงู แต่หันไปมองอ้าวหงแทน
ทว่า(@NameIsNovel)อ้าวหง อ้าวจง และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ กลับมี(@NameIsNovel)สีหน้ามึนงง ดวงตาพร่ามัว ราวกับยังจมอยู่ในมนตร์มายาของนางอสูร ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
เซินลั่วจึงหันกลับไปถามตรงๆ ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“เจ้าคืออสูรที่(@NameIsNovel)เคยติดตาม ฉือโย่ว มหาราชปีศาจ เมื่อครั้งโบราณใช่หรือไม่?”
ได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น นางอสูรผมงูถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจ “โอ๊ะ...เจ้ารู้จักนามของเทพปีศาจ ฉือโย่วด้วยหรือ?”
“ฉือโย่วกำลังสร้างความโกลาหลไปทั่วหล้า แม้จะน่าสะพรึง แต่ก็ถือเป็น(@NameIsNovel)ผู้ยิ่งใหญ่ผู้หนึ่งในโลกนี้ ข้าย่อมสนใจอยู่แล้ว” เซินลั่วกล่าวเสียงเรียบ
“ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)เจ้าถูกจองจำไว้ในหุบเหวมังกรนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
นางอสูรหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงพร่าแผ่วแต่ยังคงเย้ายวน “ฮึ เจ้าคิดจะหลอกถามเรื่องของเทพปีศาจ ฉือโย่วจากข้ารึ?
เสียแรงพูดไปเปล่าๆ เฉียบแหลมเพียงนี้อาจใช้ได้(@NameIsNovel)กับอสูรตนอื่น แต่กับข้า...ไม่มี(@NameIsNovel)ทางหรอก”
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย — นางดูออกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังแสร้งถามเพื่อสืบความจริง
แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของอ้าวหงพลันสั่นสะท้าน ดวงตาที่(@NameIsNovel)ขุ่นมัวกลับค่อยๆ ใสแจ่มขึ้นอีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)หลุดจากมนตร์มายาได้(@NameIsNovel)ด้วยพลังตนเอง
ไม่นานนัก อ้าวจงก็ตามออกมาได้(@NameIsNovel)เช่นกัน สีหน้าเขา(@NameIsNovel)นิ่งสงบแต่แฝงแรงอารมณ์ขุ่นเคือง
“ฮะฮะ! สมกับเป็น(@NameIsNovel)องค์ชายอ้าวหง ผู้แข็งแกร่งที่(@NameIsNovel)สุดในวังมังกรทะเลตะวันออก ถึงได้(@NameIsNovel)สลัดมายาของข้าออกได้(@NameIsNovel)รวดเร็วเพียงนี้” นางอสูรผมงูหัวเราะเยาะ เสียงพร่าหวานยังคงก้องอยู่ทั่วห้องขัง
ได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น แววตาอ้าวจงวาววับ เขา(@NameIsNovel)มองน้องชายด้วยอารมณ์ซับซ้อนก่อนกำหมัดแน่นโดยไม่เอ่ยคำ
อ้าวหงกลับไม่ตอบ เพียงยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ปลายนิ้วเปล่งแสงทองสองสายพุ่งออกไปยังอ้าวซินและ(@NameIsNovel)ชิงฉือ
ร่างของทั้งสองสั่นสะท้านทันที ดวงตากลับมามี(@NameIsNovel)สติอีกครั้ง พวกเขา(@NameIsNovel)รีบประสานมือคำนับอ้าวหงด้วยความขอบคุณ
บรรยากาศในคุกมืดสลัวนั้นคล้ายจะกลับมาสงบอีกครั้ง ทว่า(@NameIsNovel)กลิ่นอาฆาตของนางอสูรผมงูกลับยังลอยวนอยู่ในอากาศไม่จาง
— ราวกับเสียงหัวเราะของปีศาจที่(@NameIsNovel)ยังคงเฝ้าจับตาทุกย่างก้าวของพวกเขา(@NameIsNovel)อยู่จากในความมืด…
----------