หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 589
ตอนที่ 589 : วิญญาณสังหารตน
ตอนที่ 589
อ้าวซิ่นและ(@NameIsNovel)ชิงฉือถึงกับอึ้งงัน — “พายุอัสนีแทงเมฆา” คือเคล็ดเวทสายอัสนีสูงสุดของวังมังกรสมุทรตะวันออก
เป็น(@NameIsNovel)ศาตรวิเศษที่(@NameIsNovel)แต่เพียง พระบิดามังกรสมุทรตะวันออก เท่านั้นที่(@NameIsNovel)เคยบรรลุ ไม่มี(@NameIsNovel)โอรสองค์ใดฝึกได้(@NameIsNovel)สำเร็จเลยสักคน ทว่า(@NameIsNovel)อ้าวหงกลับทำได้(@NameIsNovel)!
ทั้งสามรีบตั้งสติ ควบคุมสมบัติวิเศษของตนเข้าร่วมต่อสู้ ทว่า(@NameIsNovel)พลังของพวกเขา(@NameIsNovel)ยังห่างไกลจากแรงปะทะอันรุนแรงระหว่า(@NameIsNovel)งเซินลั่วกับอ้าวหง
โทสะปะทุขึ้นบนใบหน้าของมหาวารีอสูร — หากมิใช่เพราะพลังสยบสรรพสิ่งแห่งคัมภีร์สวรรค์ของเซินลั่ว ที่(@NameIsNovel)สามารถกลืนกลายเวทมนตร์ได้(@NameIsNovel)ทุกชนิด มันย่อมไม่ตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม มหาวารีอสูรกลับไม่คิดจะหลบเลี่ยง มันม้วนร่างอันมหึมาขึ้นโอบล้อม เสาเหล็กสะกดสมุทร เอาไว้แน่น ดั่งจะใช้เรือนกายตนสร้างเกราะป้องกัน ขณะที่(@NameIsNovel)หัวทั้งสี่หดซ่อนอยู่ภายใน
แสงดำฉายออกจากร่างมันเป็น(@NameIsNovel)ริ้วๆ เส้นลายสีม่วงคล้ำโผล่ขึ้นตามเกล็ด พลังปีศาจพลุ่งพล่านเกรี้ยวกราด เกล็ดดำทั่วร่างขยายใหญ่และ(@NameIsNovel)หนาขึ้นในชั่วพริบตา ตั้งใจจะใช้ร่างเนื้ออันแข็งกล้ารับการโจมตีโดยตรง
หมู่เงาแส้ดำและ(@NameIsNovel)อัสนีขาวฟาดกระหน่ำทั่วฟากฟ้า — เกล็ดดำของมหาวารีอสูรถูกกระแทกจนแตกกระจาย เลือดเนื้อกระเด็นไปทั่ว
เผยให้เห็นโครงกระดูกขาวสะท้อนแสงและ(@NameIsNovel)อวัยวะภายในที่(@NameIsNovel)พร่ามัว — ครึ่งร่างของมันแทบแหลกเละไม่เหลือชิ้นดี
ถึงกระนั้น มันยังคงไม่ถอยซักก้าว ยังคงเกาะคาอยู่เบื้องหน้าคุกใหญ่ไม่ยอมละ
ใต้ร่างอันยับเยินนั้น หัวทั้งสี่พ่นพลังปีศาจดำสนิทออกมาพร้อมกัน รินรดเข้าไปใน ตรามังกร อย่างบ้าคลั่ง
ตรามังกรส่งเสียงแหลมราวเสียงร่ำร้อง ก่อนจะเปล่งแสงทองจ้าจนกลายเป็น(@NameIsNovel)กึ่งโปร่งแสง แล้วจมซึมเข้าไปใน ศิลาสะกดอสูร ด้วยเสียง “ปุปะ” เบาๆ
ศิลาสะกดอสูรเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงแตกร้าวดังต่อเนื่อง — เส้นรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวอย่างน่าสะพรึง!
ภายในคุก มหาภาพเงาทมิฬเคลื่อนไหว ดวงตาสีโลหิตคู่โตเปล่งประกายระยิบวาบราวเพลิง — กำหมัดมหึมาต่อยกระแทกประตูคุกจากด้านใน!
เสียงระเบิดดังสะท้าน — ตูม!
ทั้งคุกทั้งแท่นหินสั่นสะเทือนจนฝุ่นปลิวฟุ้งไปทั่ว
“หยุดมัน! พายุอัสนีแทงเมฆา!”
อ้าวหงตะโกนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หอกมังกรในมือเปล่งแสงฟ้าสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้า พลังอัสนีประจุสะสมขึ้นอีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)พุ่งหอกแทงขึ้นฟ้าฉับพลัน
รอยแยกดำเหนือเศียรมหาวารีอสูรส่องแสงวาบเป็น(@NameIsNovel)สายฟ้า เส้นอัสนีขาวนับไม่ถ้วนผ่าลงมาเป็น(@NameIsNovel)พายุ โอบคลุมพื้นที่(@NameIsNovel)ทั้งหมดราวสรวงฟ้าแห่งอัสนี เปล่งประกายราวโลกทั้งผืนกลายเป็น(@NameIsNovel)แดนอัสนีครืนครั่น
เมื่อเห็นเช่นนี้ อ้าวจงและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ต่างทุ่มเทพลังทั้งหมดเข้าต่อสู้ตามไปติดๆ
คิ้วของเซินลั่วขมวดแน่น เขา(@NameIsNovel)หมุนเคล็ดวิชาหวงถิง จนถึงขีดสุด พลังลมปราณไหลเวียนพล่านทั่วร่าง กลายเป็น(@NameIsNovel)แรงกดดันจับต้องได้(@NameIsNovel)แผ่ออกไปทั่วบริเวณ
พร้อมกันนั้น เสียงคำรามของมังกรกับเสียงแผดของช้างก้องสะท้อนขึ้น
— เงาทองมหึมาของมังกรหกตัวและ(@NameIsNovel)ช้างหกเชือกปรากฏขึ้นรายล้อมรอบกาย มันเริ่มหมุนวนอย่างช้าๆ ก่อนจะหลั่งพลังทั้งหมดลงสู่แส้หกเฉินในมือเขา(@NameIsNovel)
แส้หกเฉินเปล่งเสียงครืนยาว ก่อนจะส่องแสงวิญญาณเรืองรองขึ้นอย่างเจิดจ้า — รูปร่างของมันเปลี่ยนไปในพริบตา กลับกลายเป็น(@NameIsNovel) ขวานดำมหาอสูร คมกริบ
รังสีดำไหววูบอยู่รอบขวาน เสี้ยวขณะนั้นมันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนยาวเกือบสิบฉื่อ พลังอาฆาตสังหารแผ่ออกมาราวจะกรีดฟ้าฉีกดิน
แม้อยู่ไกลเพียงนั้น แต่อ้าวจงกับพวกก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงจิตสังหารที่(@NameIsNovel)อบอวลอยู่รอบขวานใหญ่สีดำ ใบหน้าทุกคนเผลอซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น
ในเวลาเดียวกัน ร่างของเซินลั่วก็ส่องแสงทองเจิดจ้า พลันแปรเปลี่ยน — มือทั้งสองกลายเป็น(@NameIsNovel)กรงเล็บมังกร ขาทั้งคู่กลายเป็น(@NameIsNovel)ขาช้าง ร่างสูงขยายใหญ่เกินสิบฉื่อ
ในชั่วพริบตาเขา(@NameIsNovel)ก็แปรเป็น(@NameIsNovel)อสูรทองครึ่งคนครึ่งสัตว์ มหาอาคม กระบวนเวทมังกรหกราชัน–ช้างหกสวรรค์ ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์
เซินลั่วกำขวานดำยักษ์ไว้ทั้งสองมือ แหวกอากาศฟาดลงไปยังมหาวารีอสูรที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหน้า!
แสงขวานสีทองดำผสานกันกลายเป็น(@NameIsNovel)เสี้ยวจันทร์ยักษ์ พุ่งออกจากคมขวานพร้อมเสียงหวีดร้องแหลมสะท้านฟ้า ทิ้งรอยแหว่งสีขาวไว้ในห้วงอากาศ ราวกับจะผ่ามิติออกเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน
มหาวารีอสูรที่(@NameIsNovel)ก้มหัวอยู่เงยขึ้นทันเวลา พอเห็นแสงขวานเสี้ยวจันทร์กำลังแล่นเข้ามา สีหน้ามันก็เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ตื่นตระหนก รีบสะบัดหางหนาใหญ่หวังจะต้าน
เสียง “ฉับ” ดังแผ่วเบา — แสงขวานผ่าหางมหาวารีอสูรขาดสะบั้นในคราเดียวโดยไม่ชะลอความเร็วเลยแม้แต่น้อย
มันยังพุ่งต่อไปอย่างรวดเร็ว มาถึงร่างหลักในพริบตาเดียว แล้วฟาดเบาๆ ลงไปหนึ่งครั้ง
ร่างมหึมาของมหาวารีอสูรถูกผ่ากลางราวกับผักต้นหนึ่ง — เลือดทะลักไหลพรั่งพรู รินรดแท่นศิลาจนกลายเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉานไปทั่ว
แสงขวานดำยังไม่หยุด มันพุ่งต่อไปกระแทกเข้ากับพื้นแท่นศิลา เสียงระเบิดดังสะเทือน
ตูม!
พื้นศิลาสั่นสะเทือน ฝุ่นผงปลิวกระจาย ร่องลึกยาวยี่สิบฉื่อกว้างครึ่งฉื่อถูกผ่าออกบนแท่นนั้นโดยแรงมหาศาล
แม้แสงขวานดูเหมือนจะเคลื่อนอย่างเชื่องช้า ทว่า(@NameIsNovel)ความจริงกลับเร็วดั่งสายฟ้า — มันฟาดใส่มหาวารีอสูรก่อนที่(@NameIsNovel)เวทโจมตีของผู้อื่นจะตามทันเสียอีก
เสียงอัสนีครืนครั่น “ครืน—ครืน!” ดังก้องตามมา คลื่นพลังสั่นสะเทือนสะท้อนทั่วทั้งเก้าเหว
สายฟ้านับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)อ้าวหงอัญเชิญลงมาผ่าฟาดซาก ร่างของมหาวารีอสูรจนแหลกสลาย เผยให้เห็น ศิลาศักดิ์สิทธิ์สะกดอสูร ที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องล่าง
— บนผิวศิลานั้นปรากฏรอยแตกร้าวชัดเจนถึงสามแห่ง ราวกับพร้อมจะแตกสลายได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ
เหนือศิลาแห่งนั้น มี(@NameIsNovel)พลังมืดกลุ่มใหญ่ขดพันอยู่เป็น(@NameIsNovel)รูป เก้าเศียรอสรพิษ — นั่นคือจิตวิญญาณเทวะของมหาวารีอสูรที่(@NameIsNovel)ยังหลงเหลืออยู่
แต่ภายในยังแฝงพลังปีศาจเข้มข้นจนบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ สายเลือดแห่งความอาฆาตเชื่อมโยงเป็น(@NameIsNovel)เส้นแดงเรื่อพันรอบร่างวิญญาณนั้น ทำให้มันดูน่าขนลุกยิ่งนัก
วิญญาณมหาวารีอสูรที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เก้าเศียรสิบแปดตาเรืองแสงโลหิต มันแสดงอาการบ้าคลั่งสุดขีด ไม่สนใจแม้เรือนกายจะสูญสลายไปสิ้น
— กลับร่ายมนตร์ด้วยความเร่งร้อน ปล่อยพลังจิตวิญญาณออกจนขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
สีหน้าอ้าวหงเปลี่ยนซีดเผือด เขา(@NameIsNovel)ไม่สนสายฟ้าที่(@NameIsNovel)กำลังถาโถมอยู่รอบกาย พลันร่างแปรเป็น(@NameIsNovel)เงาทอง พุ่งตรงเข้าไปยังศิลาสะกดอสูรในชั่วพริบตา
“มันตั้งใจจะ ระเบิดวิญญาณต้นกำเนิด! อ้าวหง อย่าเข้าไปนะ มันสายไปแล้ว!”
เสียงของเซินลั่วตะโกนเตือนอย่างตกตะลึง
ทว่า(@NameIsNovel)อ้าวหงไม่ฟัง เขา(@NameIsNovel)พุ่งไปดุจสายฟ้าฟาดตรงเข้าสู่ศิลา
ไม่ทันขาดคำ — จิตวิญญาณของมหาวารีอสูรก็ปลดปล่อยแสงดำทมิฬออกมา แสงนั้นพุ่งพรวดขยายตัวอย่างรุนแรง ก่อนจะหดกลับแล้ว ระเบิด!
แสงดำขนาดสิบฉื่อปะทุขึ้นกลางห้วงอากาศ — มันเรืองสว่า(@NameIsNovel)งเยือกเย็นราว “ตะวันดำ” กลืนกินทุกสิ่งในรัศมี(@NameIsNovel)สิบฉื่อโดยสิ้นเชิง
คลื่นแสงดำพวยพุ่งออกเป็น(@NameIsNovel)วงแหวนพลัง ม้วนกระแทกเป็น(@NameIsNovel)พายุอันดุดันพัดกวาดทุกสิ่งโดยรอบให้สั่นสะเทือน
อ้าวหงไม่ทันหลบ ถูกคลื่นพลังนั้นกระแทกตรงเข้ากลางอก รู้สึกเหมือนโดนค้อนเหล็กหนักหลายพันจั้งทุบอย่างแรง เลือดสดพุ่งออกจากปากทันที ร่างกระเด็นลอยไปด้านหลังอย่างแรง
เซินลั่วรีบพุ่งเข้ามารับไว้ทันที มือขวาเปล่งแสงทองค้ำพยุงร่างของอ้าวหงไว้ไม่ให้ร่วง
แต่คลื่นแสงดำยังคงแผ่ขยายต่อไม่หยุด — ความว่า(@NameIsNovel)งรอบตัวสั่นระริกจนรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้นรอบข้าง
เขา(@NameIsNovel)กำลังจะพาอ้าวหงถอยหลบ ทว่า(@NameIsNovel)เปลี่ยนใจในเสี้ยวสุดท้าย ยกมือขึ้นสะบัดไปข้างหน้า เรียก คัมภีร์สวรรค์ ออกมาเพื่อดูดซับพลังนั้นแทน
เขา(@NameIsNovel)ยังไม่เข้าใจขอบเขตพลังสยบสรรพสิ่งของคัมภีร์นี้ดีนัก และ(@NameIsNovel)นี่คือโอกาสอันดีที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ลองหยั่งพลังแท้จริง
เพียงพริบตา แสงดำและ(@NameIsNovel)กระแสพายุรุนแรงในระยะสามสิบถึงสี่สิบจั้ง ด้านหน้าทั้งหมดถูกดูดหายไปในความว่า(@NameIsNovel)ง ไม่เหลือแม้เงา — ราวถูกกลืนโดยหลุมมิติ
เซินลั่วมองภาพนั้นแล้วพยักหน้าช้าๆ — “ดูท่าพลังดูดกลืนของคัมภีร์จะครอบคลุมได้(@NameIsNovel)ราวสี่สิบจั้งสินะ...”
แต่ยังไม่ทันได้(@NameIsNovel)ถามถึงอาการของอ้าวหง เสียง “ตูม——!” ดังสนั่นขึ้นจากด้านหน้า
— ประตูคุกขนาดมหึมาเหาะทะยานออกมาพร้อมฝุ่นหนาทึบ ร่วงลงมาราวอุกกาบาตพุ่งตรงใส่พวกเขา(@NameIsNovel)!
เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)เวลาเรียกใช้คัมภีร์อีก เขา(@NameIsNovel)รีบคว้าร่างอ้าวหงแล้วถอยหลบออกด้านข้างทันที —
ประตูศิลาพุ่งผ่านหน้าพวกเขา(@NameIsNovel)ไปในระยะเพียงไม่กี่ฉื่อ พลังลมที่(@NameIsNovel)ตามมาหนักหน่วงจนใบหน้าแทบฉีก ความแรงนั้นแทงผิวจนรู้สึกแสบร้อน — ความหวาดสะท้านแล่นวาบขึ้นกลางอกทั้งคู่
----------