ตอนที่ 645 : ความจริงที่ซ่อนเร้น

หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงยังไม่ทันจะพูดจบ ขวดกระเบื้องหยกขาวใบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากแหวนหลินหลางบนข้อมือของเซินลั่ว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงรีบคว้าขวดไว้ เมื่อเห็นเซินลั่วไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ก็เข้าใจความนัยในทันที เขา(@NameIsNovel)จึงเปิดขวด เทโอสถทิพย์กลิ่นหอมกรุ่นเม็ดหนึ่งออกมาแล้วป้อนให้

เมื่อโอสถน้ำนมวิญญาณลงสู่ท้อง พลังโอสถ อันเข้มข้นก็เริ่มโคจรรอบจุดตันเถียน ก่อนจะแผ่ซ่านไปทั่วร่าง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อ่านตอนต่อไปฟรี

บาดแผลทั่วร่างของเซินลั่วเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว เลือดหยุดไหลในชั่วพริบตา เนื้อหนังก็ฟื้นฟูขึ้นใหม่ แต่ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)ยังคงซีดเซียว ดูอ่อนแออย่างยิ่ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หลังจากพักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็ดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณให้หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงถอยออกไป แล้วค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนตรง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“สหายเซิน ท่าน...” หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยถามออกมาดังๆ เขา(@NameIsNovel)กลับเลือกส่งกระแสจิตไปแทน

“ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร เป็น(@NameIsNovel)ธรรมดาที่(@NameIsNovel)การใช้เคล็ดวิชาลับย่อมต้องมี(@NameIsNovel)สิ่งแลกเปลี่ยน” เซินลั่วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แน่นอน พลังบำเพ็ญจากชาติก่อนของท่านคงจะสูงส่งกว่า(@NameIsNovel)ข้ามากนัก ผลสะท้อนกลับจึงดูไม่รุนแรงเท่าที่(@NameIsNovel)ควร แม้ท่านจะดูเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยก็ตาม” [Source: NameIsNovel]

เมื่อเห็นสภาพของเซินลั่ว หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางส่งกระแสจิตตอบกลับ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)แต่ฝืนยิ้มตอบกลับ ในใจเขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ยืมมานั้นไม่ใช่พลังบำเพ็ญจากชาติก่อน แต่เป็น(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญของตนเองในอีกพันปีข้างหน้าที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สัมผัสผ่านความฝัน [Source: NameIsNovel]

แม้จะไม่เข้าใจกลไกเบื้องหลังทั้งหมด แต่เขา(@NameIsNovel)ก็รับรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจนว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)ร่างนั้นซ้อนทับกับตน เขา(@NameIsNovel)ก็จะมี(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญเทียบเท่ากับในดินแดนแห่งความฝันเป็น(@NameIsNovel)เวลาเพียงสามลมหายใจ

ทว่า(@NameIsNovel) สิ่งที่(@NameIsNovel)ต้องแลกมานั้นหนักหนาสาหัสไม่ต่างจากการตายในความฝันครั้งนั้น นั่นคือการสูญเสียอายุขัยไปเกือบสามสิบปี

[Source: NameIsNovel] ทว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ขาดแคลนที่(@NameIsNovel)สุดในตอนนี้ก็คืออายุขัย ทำให้ค่าตอบแทนนี้สูงเกินกว่า(@NameIsNovel)จะรับไหว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] โชคยังดีที่(@NameIsNovel)ปราณเต๋าซึ่งเพิ่มขึ้นชั่วขณะได้(@NameIsNovel)กระตุ้นให้เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ทำงานอย่างรวดเร็ว ประกอบกับฤทธิ์ของโอสถน้ำนมวิญญาณ

[Source: NameIsNovel] จึงช่วยรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสจากการใช้พลังเกินขีดจำกัดได้(@NameIsNovel) สภาพของเขา(@NameIsNovel)ในปัจจุบันเป็น(@NameIsNovel)เพียงผลพวงจากการสูญเสียปราณเต๋าอย่างมหาศาลเท่านั้น

แววตาของเซินลั่วคมกริบขึ้น เขา(@NameIsNovel)อาศัยฤทธิ์ของโอสถวิญญาณ ไม่เพียงไม่ล้มลง แต่กลับโคจรลมปราณจนมั่นคงขึ้น

ก่อนจะเริ่มเดินตรงไปยังอสูรหงส์ดำและ(@NameIsNovel)กู่ฮวาหลิง โดยมี(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรลอยอยู่บนฝ่ามือ

[Source: NameIsNovel] เมื่อเข้าไปใกล้ เซินลั่วก็ผลักฝ่ามือออกไป สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรพลันลอยไปจ่ออยู่ตรงหน้าผากของกู่ฮวาหลิง

“กู่ฮวาหลิง เจ้าจำข้าได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เขา(@NameIsNovel)เอ่ยถามเสียงเย็น

กู่ฮวาหลิงกำลังใช้มือกดปากแผลบนหน้าอกของอสูรหงส์ดำ นางจ้องกลับมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่วด้วยแววตาที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ไม่สำคัญหรอกว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะจำข้าไม่ได้(@NameIsNovel) ขอเพียงอย่าลืมความแค้นของคนจากสำนักชุนชิวในปรโลกก็พอ” เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบ เซินลั่วก็แสยะยิ้มพลางทำท่าจะลงมือสังหาร

“หยุด! อย่า... อย่าฆ่านาง...” ในขณะนี้เอง อสูรหงส์ดำก็พลันเอ่ยขึ้น

“หึ ถ้าข้าไม่ฆ่านาง แล้วความแค้นที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวถูกล้างบางจะชำระได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วชะงักมือ ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

“นางถูกข้าบังคับ...เรื่องทั้งหมดนี้...การแทรกซึมเข้าไปในสำนักชุนชิว...นางไม่ได้(@NameIsNovel)เต็มใจทำ” โลหิตไหลทะลักออกจากปากของอสูรหงส์ดำขณะที่(@NameIsNovel)นางพูดอย่างยากลำบาก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วขมวดคิ้วถาม

“ท่านแม่ ท่านจะอธิบายให้มันฟังทำไม? อยากจะฆ่าก็ให้มันฆ่าสิ! วันนี้ข้าจะตามท่านไปปรโลกด้วยกัน” กู่ฮวาหลิงจ้องเขา(@NameIsNovel)อย่างขุ่นเคืองและ(@NameIsNovel)กล่าวลอดไรฟัน

“ข้าหลอกหลิงเอ๋อร์...ข้าบอกนางว่า(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ฆ่าพ่อแม่ของนางคือบรรพชนอาวุโสแห่งสำนักชุนชิว นางจึงยอมตกลงแทรกซึมเข้าไปในสำนัก” อสูรหงส์ดำมองกู่ฮวาหลิงด้วยสายตารักใคร่พลางเริ่มอธิบาย

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น กู่ฮวาหลิงเพียงขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แววประหลาดใจแต่อย่างใด (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ดูท่าเจ้าจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้อยู่แล้ว” ใบหน้าของเซินลั่วเย็นชายิ่งขึ้น

“ใช่ หลังจากเข้าไปในสำนักชุนชิวได้(@NameIsNovel)ไม่นาน ข้าก็สืบจนรู้ความจริง ตอนที่(@NameIsNovel)พ่อแม่ข้าสิ้นใจ บรรพชนอาวุโสกำลังปิดด่านบำเพ็ญเพียรอยู่ ช่วงเวลามันไม่ตรงกันเลยสักนิด” กู่ฮวาหลิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้(@NameIsNovel)โต้แย้ง

“ในเมื่อรู้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ใช่ศัตรู แล้วเหตุใดยังทำเรื่องเช่นนั้นลงไปอีก?” แววตาของเซินลั่วเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

กู่ฮวาหลิงเม้มปากแน่น คิ้วขมวด แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบ

“เช่นนั้นเจ้ารู้มาตลอด แล้วเหตุใด...หรือเป็น(@NameIsNovel)เพราะองค์กรนั่นบังคับเจ้า?” เสียงของอสูรหงส์ดำขาดห้วงไป ก่อนจะอุทานออกมาเมื่อตระหนักได้(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ไม่ พวกเขา(@NameIsNovel)เพียงบอกข้าว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ยาที่(@NameIsNovel)สามารถระงับพิษโลหิตของท่านแม่ได้(@NameIsNovel)...” กู่ฮวาหลิงส่ายหน้า

“ที่(@NameIsNovel)แท้เจ้าได้(@NameIsNovel)โอสถโลหิตเขียวมาเช่นนี้นี่เอง” อสูรหงส์ดำกล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

“เซินลั่ว ไม่ว่า(@NameIsNovel)อย่างไรเรื่องทั้งหมดก็เป็น(@NameIsNovel)ฝีมือข้า หากเจ้าต้องการจะฆ่าก็ลงมือเถิด ข้าขอเพียงให้ท่านไว้ชีวิตแม่ของข้า

นางอายุขัยสั้นลงเพราะพิษโลหิตอยู่แล้ว ท่านจะเปื้อนเลือดไปไย?” หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กู่ฮวาหลิงก็เริ่มอ้อนวอน

“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)นางที่(@NameIsNovel)สั่งให้เจ้าแทรกซึมเข้าไปในสำนักชุนชิว นางก็ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ แล้วองค์กรที่(@NameIsNovel)เจ้าพูดถึงคืออะไร?” เซินลั่วถามเสียงเย็น

“เจ้า...ข้าไม่บอกเจ้าหรอก!” แววตาของกู่ฮวาหลิงฉายแววโกรธเกรี้ยว

“หลิงเอ๋อร์...” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทันทีที่(@NameIsNovel)อสูรหงส์ดำกำลังจะเอ่ยปาก นางก็เริ่มไออย่างรุนแรงอีกครั้ง โลหิตสีดำคล้ำพุ่งทะลักออกมาจำนวนมาก ย้อมอาภรณ์ของกู่ฮวาหลิงจนดำมืด แสงในดวงตาของนางเริ่มริบหรี่ลงอย่างรวดเร็ว

“ท่านแม่!” กู่ฮวาหลิงประคองร่างอสูรหงส์ดำพลางร้องอุทานด้วยความตกใจ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“สหายเซิน การโจมตีของท่านเมื่อครู่นี้รุนแรงเกินไป ลมหายใจมังกรที่(@NameIsNovel)อยู่ในศาสตราวิเศษได้(@NameIsNovel)ตัดรอนพลังชีวิตส่วนใหญ่ของนางไปแล้ว จิตวิญญาณของนางกำลังจะสลายไป” เมื่อเห็นเช่นนี้ หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าว

[Source: NameIsNovel] “ท่านแม่ อย่า... อย่า...” กู่ฮวาหลิงตื่นตระหนกเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น

ในขณะนี้ หลู่ฮว่า(@NameIsNovel)หมิงพลันเกิดความคิดขึ้น เขา(@NameIsNovel)ดึงยันต์สีม่วงลายทองออกมาจากแขนเสื้อ แล้วแปะลงบนจุดไป่ฮุ่ย บนกระหม่อมของอสูรหงส์ดำ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ยันต์ส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น แสงสีทองพวยพุ่งออกมาจากยันต์ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เจดีย์เจ็ดชั้นที่(@NameIsNovel)ครอบร่างของอสูรหงส์ดำไว้

บนยอดเจดีย์มี(@NameIsNovel)วัตถุคล้ายไข่มุกสารีริกธาตุ เปล่งแสงสีทองนวลตา กดทับทะเลจิตวิญญาณของนางและ(@NameIsNovel)ช่วยพยุงจิตวิญญาณให้มั่นคงขึ้น

“นี่คืออะไร...” เซินลั่วถามอย่างงุนงง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

------------